บทที่ 7

@คอนโดอาร์โน

"ลงไปนอนพื้นไปหรือไม่ก็นอนโซฟาก็ได้"

หลังจากที่กลับมาถึงคอนโด ฉันก็จัดการตัวเองให้เรียบร้อยจากนั้นก็ขึ้นไปนอนบนเตียงกำลังจะหลับตานอนอยู่แล้วเชียว ทว่าเฮียทัพที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัวจากนั้นก็ตามที่เห็น เขาล้มตัวนอนลงบนเตียงเดียวกันกับฉัน ฉันก็เลยต้องบอกเขาให้ลงไปนอนบนพื้นหรือไม่ก็นอนบนโซฟาก็ได้

แต่ดูคนข้างๆ ฉันตอบมาสิ...

"เรื่องอะไรฉันต้องนอนพื้น เตียงก็เตียงของฉัน ห้องก็ห้องของฉัน"

"เหอะ!" เชื่อเขาเลย แต่มันก็จริงอย่างที่เขาบอกเตียงก็เตียงของเขา ห้องก็ห้องของเขา เพราะฉะนั้นฉันลงไปนอนข้างล่างเองก็ได้

หมับ!

"จะไปไหนนอนได้แล้วน่าจะอะไรนักหนา" แต่จู่ๆ เฮียทัพก็ยื่นมือมาจับข้อมือของฉันหลังจากที่เขาเห็นว่าฉันเตรียมจะหยัดกายขึ้นลงไปนอนข้างล่างแทนพร้อมกับพูดเสียงกึ่งรำคาญอย่างที่เห็น ฉันที่เริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาบ้างเลยหันไปพูดใส่อารมณ์กับเขาในที่สุด

"เฮียก็ลงไปนอนข้างล่างซี้!"

"ได้กันมาแล้วจะเขินอะไรอีกกับอีแค่นอนเตียงเดียวกัน" เหอะ ฉันไม่ได้เขินแต่ฉันไม่อยากนอนร่วมเตียงกับเขาต่างหากล่ะ

"ไม่ได้เขิน แต่ไม่อยากนอนใกล้กันไง เข้าใจยากตรงไหน"

"ไม่อยากนอนใกล้? งั้นฉันก็จะกอดเธอแม่งไปเลย"

หมับ!

"เฮีย! ปล่อยฉันนะ ฉันอึดอัด!" ฉันอยากจะบ้าตาย ทำไมต้องดึงร่างกายของฉันไปกอดแน่นไว้ขนาดนี้ด้วยเนี่ย มันอึดอัดนะรู้ไหมอีกอย่างจะกวนประสาทฉันไปถึงไหน

"ปล่อยเท่ากับยอมให้ฉันเอา เอาไหมล่ะ" ดูเอาเถอะ เล่นกันแบบนี้แล้วฉันมีทางเลือกไหนให้กับตัวเองอีกบ้างล่ะ จะดิ้นก็ไม่ได้เพราะถูกกอดแน่นอย่างกับถูกงูเหลือมรัด สั่งให้ปล่อยก็เสี่ยงจะถูกกระทำชำเรา สุดท้ายฉันต้องเลือกที่จะนอนนิ่งๆ ไม่กระดิกและไม่พูดใดๆ ออกไปแบบนี้เหรอ

บ้ามากและบ้าที่สุด สวรรค์กำลังเล่นตลกอะไรกับฉันนักหนา

"...."

"หึ นอนเถอะ พรุ่งนี้มีเรียนตอนเช้าไม่ใช่หรือไง"

"อืม ถ้าเฮียทำอะไรฉันนะ ฉันสาบานเลยว่าจะเอาปืนมายิงแสกหน้าเฮีย" เมื่อทำอะไรไม่ได้ฉันก็เลยได้แต่นอนนิ่งๆ ให้เฮียทัพกอดแต่ก่อนที่จะหลับตานอนฉันขอขู่เฮียทัพก่อน ถ้าเขาทำอะไรฉันนะ ฉันรับรองเลยว่าจะเอาปืนมายิงแสกหน้าเขาจริงๆ ด้วย

"โหดว่ะ ผัวเธอหล่อขนาดนี้ไม่เสียดายบ้างหรือไงถ้าฉันตายไปอะ" แต่พอได้ยินคำพูดที่เจือไปด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแบบกวนๆ และไม่มีท่าทีของความสลดจากเฮียทัพ ฉันถึงกับต้องช้อนตามองใบหน้าของเขาตาขวางพร้อมกับถามว่า

"นี่หล่อแล้วเหรอ?" แต่ประโยคที่เฮียทัพสวนกลับมาทันทีทำเอาฉันแทบอยากจะกรี๊ดออกไป

"ก็หล่อกว่าไอ้อินที่เธอให้ไลน์มันไปละกัน จืดชืดขนาดนั้นมันไม่ใช่สเปกเธอหรอก ผู้หญิงอย่างเธอชอบดุๆ แบบฉันมากกว่า ใช่ไหม?" เป็นไงล่ะ เขามันกวนประสาทที่สุดเลยใช่ไหม

"เหอะ ชอบดุๆ แต่ไม่ชอบเฮียไง นอนสักทีเถอะ รำคาญ!" อยากจะบ้าตาย มั่นหน้ามากนะที่คิดว่าฉันจะชอบตัวเองอะ ใช่ ฉันชอบผู้ชายที่เอาฉันลง ผู้ชายที่ไม่ตามใจฉันมากเกินไป ดุ มีรอยสัก ทรงเข้ม ไม่ใช่จืดชืดตี๋ใสๆ พวกนั้น

เขาตรงสเปกฉันหมด แต่ขอเถอะอย่ายัดเยียดตัวเองให้ฉันแค่นี้ฉันก็จะบ้าตายอยู่แล้ว

.

.

.

เช้าวันต่อมา...

"ตื่น..." ใครมาสะกิดฉันเนี่ย คนมันจะนอน!

"ไคร่าตื่นได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน"

"อื้อออ จะนอนอย่ามากวนได้ไหม!" ฉันตอบเสียงอู้อี้กึ่งรำคาญออกไปจบก็ดึงผ้าห่มคลุมโปงในที่สุด ฉันจะนอนมากวนอยู่ได้ น่ารำคาญชะมัด

ฟึบ!

"จะตื่นดีๆ หรือจะให้ฉันอุ้มโยนลงในอ่างอาบน้ำ" ทันทีที่ฉันได้ยินคำขู่พวกนั้นฉันก็ลืมตาพรึบมองคนที่ขู่ฉันตาขวางทันที ก็มันจะเป็นใครได้อีกล่ะที่กล้าโหดใส่ฉันแบบนี้ได้ถ้าไม่ใช่หนุ่มวิศวะคอมที่พร้อมไปเรียนกำลังยืนเท้าสะเอวจ้องหน้าฉันอยู่ข้างเตียงอย่างเฮียทัพตอนนี้

เหอะ...เขามันตัวทำลายความสุขของฉันตลอดเลยสินะ

"ตื่นแล้วนี่ไง จะยืนจ้องหน้าทำไมอีก" ฉันพูดเสียงแข็งจบก็สะบัดผ้าห่มทิ้งไปด้านข้างก่อนจะหันไปมองค้อนใส่เฮียทัพด้วยความไม่สบอารมณ์ในเวลาต่อมา

"ตื่นแล้วก็ลุกดิ รีบไปอาบน้ำจะสายอยู่แล้วเนี่ย" เฮ้อ! น่ารำคาญจริง สั่งฉันอยู่นั่น ฉันรู้แล้วและกำลังจะลุกออกจากเตียงอยู่นี้ไง จะเร่งอะไรนักหนา คนนะไม่ใช่มอเตอร์ไซต์ บิดเร่งอยู่นั่น

อีกอย่างเขาจะมาทำเหมือนกลัวสายไปทำไม ตัวเองเรียบร้อยแล้วก็ไปก่อนสิ ฉันกอดขาไม่ให้ไปเหรอ?

"แล้วเฮียจะกลัวสายไปด้วยทำไม เสร็จแล้วก็ขับรถไปเรียนก่อนสิ"

"น้ำมันแพงจะขับไปทำไมสองสามคัน นั่งไปด้วยกันนั่นแหละดีแล้ว" โอ้โห่ พ่อคนรวย พูดอะไรออกมานะรู้ตัวเองหรือเปล่า ตัวเองบ้านรวยเป็นแสนล้านขนาดนั้นจะมากังวลเรื่องน้ำมันแพงอะไรตอนนี้ ถามจริง

"รวยอย่างเฮียอะนะ น้ำมันขึ้นลิตรละร้อยขนหน้าแข้งก็ไม่ร่วงหรอก" หาเรื่องจะนั่งรถไปเรียนกับฉันเหรอ ทำไปเพื่ออะไร แยกกันไปนั่นแหละดีแล้ว ฉันไม่อยากอารมณ์เสียทั้งวันหรอกนะ

"หยุดพูดมากแล้วไปอาบน้ำได้แล้ว ฉันจะรออยู่ข้างนอก" เฮียทัพสั่งฉันเสร็จเขาก็ทำหน้าตึงใส่ฉันโดยที่ไม่ได้ฟังสิ่งที่ฉันพรั่งพรูเมื่อกี้เลยสักนิดก่อนที่จะหมุนตัวเดินออกไปรอข้างนอกห้องตามที่ปากบอกฉัน

"เช๊อะ! วุ่นวายอะไรหนักหนา" ฉันที่เห็นว่าร่างสูงนั่นเดินออกไปแล้วก็เลยบ่นอุบอิบอยู่คนเดียวบนเตียง ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาแล้วลุกออกจากเตียงเดินไปอาบน้ำแต่งตัวในที่สุด

เลี่ยงอะไรไม่ได้สักอย่าง เซ็งโว้ย!

หลายนาทีต่อมา...

แอ๊ด~

ฟึบ!

"กำลังจะเข้าไปตามพอดีเลย นึกว่าตกส้วมตายไปแล้ว" ทันทีที่ฉันเดินออกมาจากห้องนอน เฮียทัพที่นั่งรออยู่บนโซฟาก็หยัดกายขึ้นเดินมาหาฉันพร้อมคำพูดแสลงหูทันที แต่ก็นั่นแหละ เขามันปากเสียแบบนี้มานานแล้วและไม่เว้นแม้แต่ตอนเช้าที่ฉันควรจะได้รับความสดใสก่อนไปเรียนด้วย

"นั่นปากเหรอ" ฉันก็เลยต้องโต้กลับซะบ้าง เพราะเริ่มจะหงุดหงิดกับการต้องมาเจอหน้าเฮียทัพแล้วโดนกวนประสาทบ่อยๆ แบบนี้แล้วเหมือนกัน

"เพิ่งจูบกันไปเมื่อคืนเอง เธอคิดว่าอะไรล่ะ" แต่ก็ไม่วายไม่ยอมตายไมค์สักที ยังมีฤทธิ์สู้กลับฉันอยู่เรื่อยๆ จนฉันเสียเองที่รู้สึกท้อแท้กับชีวิตจนต้องกลอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่ายออกมา

"เฮ้อ! จะไปเรียนได้ยังฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว"

"รีบตายไปไหนอยู่ด้วยกันก่อนดิ อุตส่าห์หาเงินให้ใช้ ช่วยใช้เงินกันก่อนสิครับ คุณเมีย" กรี๊ด! ใครก็ได้ถ้าฆ่าไอ้เฒ่าหัวขาวนี้ได้น่ะ ฉันจะให้รางวัลงามๆ เลย จะกวนประสาทฉันไปถึงไหน เกลียดมากไม่อยากอยู่ร่วมชายคาเดียวกันแล้วโว้ย!

"ใจเย็นๆ ดิ ทำหน้าเหมือนอยากยิงแสกหน้าฉันเลย ขอมือข้างซ้ายหน่อย" เพราะเขาเห็นว่าฉันกำลังทำหน้าโกรธและหายใจฮึดฮัดมองเขาตาขวางเหมือนจะกินหัวเขามั้งถึงได้พูดแบบนั้นออกมา แต่จะมาขอมือข้างซ้ายของฉันไปทำไม

คิดจะตบหัวแล้วลูบหลังเหรอ นิสัยไม่ดีนะถ้าทำแบบนั้นอะ

"จะเอาไปทำอะไร" ฉันถามเสียงแข็ง

"เอามาเถอะน่า"

"ใส่แล้วห้ามถอด ไม่งั้นเธอโดนฉันทำโทษแน่ แล้วก็นี่ช่วยใส่ให้ฉันด้วย" ฉันอึ้ง ไม่คิดว่าพอยื่นมือให้เฮียทัพเสร็จเขาก็หยิบแหวนเพชรออกมาจากกระเป๋าเสื้อช็อปแล้วสวมเข้าไปตรงนิ้วนางข้างซ้ายของฉัน ซึ่งมันเป็นแหวนเพชรสไตล์เรียบๆ ฝั่งเพชรเม็ดเล็กๆ เรียงกันสองแถว ดูเรียบแต่เก๋มาก

แต่นอกจากของฉัน เขาก็มีวงสำหรับตัวเองด้วยนะ ซึ่งกำลังยื่นให้ฉันช่วยสวมให้ แต่ฉันขี้เกียจใส่ให้อะก็เลยถามว่าทำไมไม่ใส่เอง

"ใส่เองไม่เป็นหรือไง" แค่จดทะเบียนสมรสก็เกินพอแล้วยังจะมีแหวนแต่งงานมาให้ใส่อีก

"อยากให้เธอช่วยใส่ไง มีปัญหาอะไรไหม" เหอะ นี่ไม่คิดจะอ่อนโยนกับฉันบ้างเลยใช่ไหม พูดจาจะเอาเรื่องฉันตลอดเลย

"น่ารำคาญจริงๆ วุ่นวายไม่เลิก" ใช่ค่ะ สุดท้ายฉันก็เลยแย่งแหวนแต่งงานจากมือเฮียทัพตามด้วยจับมือข้างซ้ายของเขาไว้จากนั้นก็สวมเข้าไปให้มันจบๆ ก่อนที่จะดันมือใหญ่ๆ นั่นกลับไปด้วยความรำคาญ

แต่มันไม่ได้จบแค่นั้นนี่สิ เมื่อวินาทีต่อมาดันมีประโยคนี้ออกมาจากปากของเฮียทัพกระแทกหูทั้งสองข้างของฉัน

"เป็นเมียฉันมีกฎไม่กี่ข้อหรอก ห้ามดื้อ ห้ามเถียง ห้ามนอกใจ ถ้ามีคนมาจีบ-"

"ฉันโสดค่ะ"

"หึ"

หมับ!

"เธอมีผัวแล้วไคร่า อย่าท้าทายระบบฉัน เตือนไว้ก่อน"

ฉันต่อประโยคท้าทายเฮียทัพไม่ถึงเสี้ยววินาทีรอยยิ้มมุมปากร้ายๆ ก็ยกขึ้นพร้อมกับมือใหญ่ของเขาดึงเอวของฉันไปกอดไว้ และก็ตามที่ได้ยิน เขาขู่ฉันพร้อมด้วยแววตาคมดุอย่างน่ากลัว

ทำเอาฉันที่จ้องตาคมดุนั่นเมื่อกี้ถึงกับรู้สึกเสียวหลังวาบ ให้ตายเถอะ นี่เขาเอาจริงหรือไง