บทที่ 8

@มหาวิทยาลัย

"เรื่องไอ้ลูกนักการเมืองนั่น ถ้าเจอมันอีกอย่าลืมโทรบอกฉัน"

"..."

"ไคร่า! ได้ยินที่ฉันพูดไหม" หลังจากที่เฮียทัพขับรถมาถึงลานจอดรถวีไอพีในมหาวิทยาลัยที่เราทั้งคู่เรียน จู่ๆ เขาก็พูดถึงเรื่องที่เป็นปัญหากับฉันมานานอย่างไอ้เรื่องที่ฉันได้ไปแส่ไว้เมื่อหลายเดือนก่อน

ซึ่งฉันที่ได้ยินเรื่องนี้ปุ๊บก็รู้สึกเซ็งขึ้นมาทันที ก็เลยได้แต่นั่งเงียบไม่ตอบโต้เฮียทัพ เพราะฉันเบื่อกับเรื่องนี้เต็มทนแล้วแค่ได้ยินก็สามารถทำให้คลื่นไส้อยากอาเจียนได้อะ คิดดูสิ

แต่พอได้ยินเฮียทัพตะเบ็งเสียงถามเหมือนจะหงุดหงิดที่ฉันเอาแต่เงียบ ฉันก็เลยต้องหันไปมองเจ้าของเสียงตรงหน้านิ่งๆ จากนั้นก็เผยปากตอบเสียงเรียบด้วยความเบื่อหน่ายกลับไป

"ได้ยิน แต่มันเป็นเรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้"

"จัดการยังไง กี่เดือนแล้วที่ไอ้เวรนั่นมันยังตามราวีเธอ" ใช่ กี่เดือนแล้วที่ไอ้ลูกนักการเมืองห่วยแตกนั่นมันตามราวีฉัน มันนานมากแล้ว เฮียเคย์กับเฮียเปอร์เคยช่วยจัดการไปแล้วรอบหนึ่ง ตอนนั้นมันก็หายเงียบไปแต่ให้ตายเถอะฉันดันเจอมันอีกครั้งพร้อมกับภาพที่มันกำลังลากผู้หญิงที่มีสภาพใบหน้าและตามตัวมีแต่รอยแผลโดนทำร้ายอะ แล้วจะให้ฉันทนดูเฉยๆ ไม่เข้าไปช่วยหรือไง

"ก็ฉันไปแส่เรื่องของมันเอง ทำยังไงได้อะ" ฉันตอบเฮียทัพเสียงเรียบแต่แอบแฝงความเย้ยหยันตัวเองและความแค้นในน้ำเสียงนั้นไปด้วย ก็จะให้ทำยังไงได้ล่ะฉันเข้าไปแส่เรื่องของไอ้บ้านั่นเอง และซวยนิดหน่อยตรงที่รอบนี้พี่ชายของฉันไม่ช่วยแล้วเพราะฉันไม่เข็ดเอง

"เพราะฉะนั้นอย่าลืมบอกฉัน เดี๋ยวฉันจัดการมันเอง" แววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวและมีความหงุดหงิดเจืออยู่เล็กน้อยตอนพูด ท่าทางแบบนี้มันหมายความว่ายังไงกัน ฉันไม่เข้าใจว่าเฮียทัพจะพยายามเข้ามายุ่งเรื่องนี้ทำไมกัน

ทั้งๆ ที่เขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ว่าจะจัดการได้ง่ายๆ เป็นถึงลูกนักการเมืองใหญ่อำนาจล้นฟ้าเส้นสายใหญ่ ถ้าไม่ใช่ครอบครัวฉันหรือครอบครัวเฮียออสตินจัดการ ก็ยากที่จะเอาอยู่

"จัดการยังไง ลูกนักการเมืองอย่างมันถ้าไม่ใช่คนที่เส้นใหญ่พอๆ กับมัน มันก็ไม่คิดกลัวใครหรอก"

"แล้วเธอคิดว่าผัวตัวเองมันไก่กาไม่มีกำลังพอที่จะปกป้องเมียตัวเองหรือไง ถ้าวันนั้นเธอไม่ห้ามและปากดีกับฉันก่อน เรื่องมันก็จบตั้งแต่วันนั้นแล้ว" ฉันถึงกับนิ่งทันทีที่ได้ยินประโยคที่แอบใส่อารมณ์เล็กน้อยโต้ตอบออกมาจากริมฝีปากหยาบกระด้างนั่นใส่ฉันอย่างกับต้องการให้สำนึกเดี๋ยวนี้

ฉันไม่รู้ว่าจะต้องตกใจกับประโยคไหนก่อนดี ระหว่างไก่กาไม่มีกำลังพอจะปกป้องเมียตัวเมียเองกับถ้าฉันไม่ปากดีก่อนเรื่องก็คงจบตั้งแต่วันนั้น วันที่เฮียทัพบังเอิญพบเจอฉันกำลังถูกไอ้พวกเวรนั่นรุมล้อมแต่ฉันไล่เฮียทัพไม่ให้เข้ามายุ่ง

ก็ถ้าเอาจริงๆ เขาจะมายุ่งในฐานะอะไรล่ะ?

"เหอะ ก็แล้วมีสิทธิ์อะไรจะไปยุ่งล่ะ"

"ตอนนั้นไม่รู้ แต่ตอนนี้รู้แล้ว จะให้ย้ำไหม" ฉันเม้มปากเข้ากันทันทีที่ได้ยินประโยคที่รู้ว่ากำลังหมายถึงเรื่องอะไรกับแววตาของเฮียทัพที่ดูเอาจริงเอาจังไม่มีแววของความล้อเล่นหลงเหลือให้เห็น

เขากำลังจะบอกว่า เขามีสิทธิ์เข้ามายุ่งเรื่องของฉันแล้วเพราะตอนนี้เขาเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย ซึ่งมันน่ารำคาญมากที่เขาเอาแต่ยัดเยียดสถานะนั่นให้ฉันยอมรับ

"ไม่ต้องอะ รำคาญ" ฉันตอบเฮียทัพด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นักกลับไปก่อนจะหันตัวเตรียมที่จะเปิดประตูรถเพื่อลงไปเรียนในเวลาต่อมา ทว่า...

"หึ ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ" แต่ฉันดันได้ยินเสียงแค่นหัวเราะในลำคอพร้อมกับคำพูดที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงซะก่อนก็เลยเผลอหยุดชะงักไว้แค่นั้น ฉันเงียบไม่พูดอะไรออกไปแต่บริเวณหน้าอกข้างซ้ายกลับเต้นโครมครามอย่างน่าประหลาดใจขึ้นมา เพียงเพราะน้ำเสียงที่ได้ยินและคำพูดที่เฮียทัพเลือกใช้

บ้าจริง ทำไมเขาต้องมาทำดีกับฉันแบบนี้ด้วยเนี่ย

.

.

.

@คณะบริหาร

"อะฮึ่ม! เดินมาแบบเริ่ดๆ สวยๆ พร้อมกับนิ้วนางข้างซ้ายที่มีแหวนเพชรระยิบระยับประดับนิ้วจนแสบตาขนาดนี้ ว่าไงจ๊ะเจ้าสาวป้ายแดง"

ทันทีที่ยัยพลอยใสมันเห็นว่าฉันเดินมาถึงแล้ว มันก็ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปเปล่าๆ มันรีบแซวฉันพร้อมกับทำท่าปิดหน้าปิดตาป้องกันแสงแยงตาด้วยจริตน่าหมั่นไส้ ซึ่งแสงที่ว่าก็มาจากแหวนเพชรที่ฉันใส่ไว้ที่นิ้วนางข้างซ้ายตอนนี้ตามด้วยแซวฉันว่าเป็นเจ้าสาวป้ายแดงในเวลาต่อมา

เหอะ ยัยนี้กลายเป็นคนพูดมากแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"พูดมากอะไรของแกว่ะพลอย" ฉันว่าจบแค่นั้นก็กระแทกก้นนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับยัยน้ำขิงแทน มองใบหน้าสวยแบบอิ่มความสุขของพี่สะใภ้ตัวเองประมาณหนึ่งนาที ฉันก็เลือกที่จะเบือนหน้ามองทางอื่นแทน

ฉันกำลังจะพาลยัยน้ำขิงเพียงเพราะมันเป็นคู่หมั้นพี่ชายฉันและเป็นลูกพี่ลูกน้องของเฮียทัพ เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับฉันมันต้องแอบเล่าให้ยัยพลอยใสฟังคร่าวๆ แล้วแน่ๆ ยัยพลอยถึงได้แซวฉันแบบนั้น

"แหม่ฉันรู้เรื่องหมดล่ะ ยัยน้ำขิงมันบอกหมดแล้ว ฉันก็ว่าล่ะว่าทำไมช่วงหลังๆมานี้แกกับเฮียทัพมันแปลกๆ" เห็นไหมล่ะ น้ำขิงนะน้ำขิง

"รู้แล้วก็เหยียบด้วยละกัน" ฉันหันไปบอกพลอยใสจบก็กลอกตาด้วยความเบื่อหน่ายทิ้งท้าย ฉันหวังว่ายัยพลอยมันจะไม่เอาไปพูดที่ไหน ทว่า...

"มาอีกคนล่ะ นี่พวกแกเป็นอะไรกันหมดห้ะ ตอนรู้ว่ายัยน้ำขิงหมั้นกับเฮียเคย์ก็สั่งให้ฉันเงียบ นี่แกก็อีกคนเหรอ ถามจริงเถอะได้ผัวหล่อกันขนาดนั้นอะ ไม่คิดจะภาคภูมิใจเปิดตัวหวานฉ่ำสู้คนอื่นๆ ในมอนี้กันบ้างเหรอ"

"แล้วมันมีอะไรให้น่าภูมิใจล่ะ" ยัยนี้มันเป็นอะไรอีกล่ะ ถึงได้พูดแบบนั้นออกมา ภูมิใจงั้นเหรอ ได้ผัวแบบนั้นมันน่าภูมิใจตรงไหน ลากฉันอย่างกับหมูกับหมา คิดจะพาไปไหนก็พาไป คิดจะตะคอกก็ทำ คิดจะดุก็ดุ เหอะ ถามหน่อยเถอะยังเหลือให้ฉันภูมิใจอีกเหรอ ผัวเทวรูปมารแบบนั้นอะ

"เอ้านังนี้ เฮียทัพหล่อกระชากใจทรงแบดดุๆ ขนาดนั้น สาวๆ ในมอนี้เขาหลงกันตรึมนะคะเพื่อน"

"สภาพนั้นหลงอะไรกันอะ" งงมาก ฉันรู้นะว่าเฮียทัพหล่อ ฉันยอมรับเพราะถ้ามองด้วยตาเปล่าเขามันก็หล่อจริงๆ นั่นแหละและหล่อมากๆ ด้วย ถือว่าตรงสเปกผู้หญิงหลายๆ คนที่ชอบผู้ชายทรงเข้มๆ แบบเขา

แต่ถ้าใครมาเจอแบบฉันเนี่ย ยังจะหลงอยู่ไหม?

"ยัยนี้ แก๊งสามหนุ่มสามสไตล์นั้นเขาฮอตมากนะคะ เฮียเคย์หล่อแบบนิ่งๆ เฮียทัพหล่อแบบดุๆ โหดกระชากใจ ส่วนเฮียตินก็หล่อแบบโหดๆ แต่ก็แอบน่ากลัวนิดๆ"

"พลอย ฉันว่าพอเถอะ ใกล้จะได้เวลาขึ้นไปเรียนแล้ว" น้ำขิงคงเห็นว่าฉันเอาแต่กลอกตามองบนเพราะกำลังไม่สบอารมณ์ละมั้ง มันเลยรีบเบรกยัยพลอยไว้แค่นั้น

ซึ่งฉันกำลังรู้สึกแบบนั้นจริงๆ เซ็ง เบื่อหน่าย และรู้สึกไม่สบอารมณ์มากๆ ที่ได้ยินยัยพลอยมันเอาแต่ชมผู้ชายกลุ่มนั้น เรื่องหล่ออะฉันไม่เถียงเลยนะเพราะมันเป็นเรื่องที่แย้งไม่ได้ เนื่องจากมันประจักษ์ตากันเห็นๆ แต่เรื่องอื่นๆ นอกจากความหล่อละก็ ฉันไม่อยากได้ยิน

"ก็ได้ แต่แกรู้ไว้เลยนะยัยไคว่าเฮียทัพหล่อกระชากใจจริง ไม่เชื่อแกก็ลองไปสนามบาสเย็นนี้สิ ฉันได้ข่าวว่าวันนี้มีการแข่งขันกีฬาบาสระหว่างคณะอะ" เหอะ นี่มันคิดว่าฉันอยากไปดูหรือไง แค่เจอกันที่ห้องทุกวันฉันก็จะอ้วกแตกอยู่แล้ว เวลาที่อยู่ในมหาวิทยาลัยก็ขอพื้นที่ให้ฉันได้ห่างไอ้คนบ้านั่นด้วยเถอะ

"ไม่เอาไม่ไปอะ ฉันไม่ชอบเสียงกรี๊ด" ฉันปฏิเสธยัยพลอยใสพร้อมกับให้เหตุผลที่ดูสมเหตุสมผลที่สุดไปด้วย ทว่า...

"แกต้องไป เพราะฉันจะลากแกไป" มันก็ยังจะพยายามลากฉันไปอีก นั่งเพื่อนบ้า! ฉันต้องการอยู่อย่างสงบไม่อยากเห็นหน้าเฮียทัพแต่มันพยายามที่จะยัดเยียดเฮียทัพให้ฉันอีกคนเหรอ

จะบ้าตายรายวัน

"เอาเถอะน่าแก ไปดูสักหน่อย" ยัยพลอยใสยังพอทนแต่พอยัยน้ำขิงผสมโรงด้วย ฉันพอเลย กลอกตามองบนค้างไว้อย่างนั้นแหละ เกลียดโว้ย!