บทที่ 10 หลอกล่อเหยื่อ1

มาเฟียหนุ่มนั่งรอน้องสาวนานกว่าสามชั่วโมงในที่สุดเธอก็กลับมา ทันทีที่ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาจอดบริเวณบ้านเขาก็รีบลุกเดินออกจากห้องไปดักรอน้องสาวที่หน้าห้องของเธอ 

ขณะที่เจ้าตัวอย่างโยษิตาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยครั้นเดินขึ้นมาเห็นพี่ชายยืนกอดอกอยู่หน้าห้องตัวเองจึงเอ่ยถามไปด้วยความสงสัย

 “พี่แทนมายืนทำอะไรหน้าห้องหยกคะ”

 “ไปไหนมา” มาเฟียหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามน้องสาวแต่ย้อนถามเธอแทน ต้องการดูว่าน้องสาวจะโกหกอะไรอีก

 “หยกก็บอกแล้วไงคะว่าไปเที่ยว พี่จะมาถามอะไรอีกเนี่ย” โยษิตายังคงตอบเหมือนที่ได้บอกไปก่อนออกจากบ้าน ทว่าในใจกลับนึกหวั่น ๆ ไม่น้อยเพราะรับรู้ได้ถึงความผิดปกติจากน้ำเสียง และสีหน้าคนเป็นพี่ชายที่ดูเคร่งขรึมจนดูน่ากลัว

 “เธอไม่ได้ไปเที่ยว แต่เธอแอบไปหาอลินดามาโยษิตา เธอกับอลินดารวมหัวกันหลอกพี่เป็นครั้งที่สองแล้วนะ พี่ควรจัดการยังไงกับพวกเธอดีฮึ” มาเฟียหนุ่มเอ่ยกับน้องสาวอย่างใจเย็น แต่กลับทำให้คนฟังเสียวสันหลังวาบเพราะมันเย็นเยือกจนน่ากลัว 

ไหนจะสายตาที่เย็นชานั่นอีกเห็นทีครั้งนี้เธอกับอลินดาคงลำบากแน่ ๆ ยากที่จะประคองความสัมพันธ์ต่อไปได้อีก

 เพียงคิดว่าเธอกับอลินดาต้องเลิกราจริง ๆ ขอบตาพลันร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่ได้ แต่เธอก็พยายามกลั้นน้ำตาไม่ไหลออกมา ก่อนเอ่ยตัดพ้อพี่ชายด้วยความรู้สึกเจ็บปวด

 “ใช่ค่ะหยกกับอลินยังไม่เลิกกัน แล้วทำไมคะการที่เราสองคนรักกันมันผิดมากเหรอ ทำไมพี่ต้องขัดขวางความรักของเราด้วย” 

 "เธอก็รู้ดีหยกว่าเพราะอะไร พี่ขอเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้ายหากยังไม่เลิกยุ่งกับอลินดาพี่นี่แหละจะทำให้อลินดาหายสาบสูญไปจากโลกนี้" คำตัดพ้อของโยษิตาไร้ความหมายมาเฟียหนุ่มหาได้สนใจไม่กลับยื่นคำขาดให้น้องสาวแทนโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกเธอสักนิด

 "ฮึก! พี่แทนใจร้าย เอาสิคะหากอลินเป็นอะไรไปหยกก็ตายตาม เพราะฉะนั้นพี่ห้ามทำอะไรอลินเด็ดขาด" โยษิตาเองก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้พี่ชายพูดขู่ไปทั้งน้ำตานองหน้า ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วเธอขอพุ่งชนให้สุดไปเลย

 มาเฟียหนุ่มไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำขู่น้องสาว ไม่คิดจะสนใจด้วยซ้ำเพราะไม่ชอบความดื้อรั้นของน้องสาว กลับตะเบ็งเสียงเรียกแม่บ้าน และลูกน้องที่อยู่บริเวณนั้นแทน "ใครอยู่แถวนี้มาหาฉันหน่อย"

 "พี่คิดจะทำอะไร" โยษิตาที่กำลังสะอื้นไห้เอ่ยถามเสียงสั่น ดวงตาที่พร่าเบลอด้วยม่านน้ำตามองหน้าคนเป็นพี่ชายอย่างหวาดระแวงนึกกลัวว่าที่เขาเรียกลูกน้องมาต้องมีอะไรสักอย่างแน่ ๆ 

 “เธอบังคับให้พี่ต้องทำแบบนี้เองนะหยก” มาเฟียหนุ่มตอบคนเป็นน้องสาวเพียงแค่นั้น ทิ้งความสงสัยไว้ให้คนฟัง ก่อนเขาจะหันไปออกคำสั่งกับลูกน้องสองคนที่เดินเข้ามา “มาจับตัวหยกไว้” 

 “ไม่นะ” โยษิตารู้ได้ในทันทีว่าอะไรเป็นอะไรรีบถอยหลังกรูดในตอนที่ลูกน้องทั้งสองคนของพี่ชายตรงเข้ามาหาเธอ หมายจะก้าวเท้าวิ่งหนีแต่ก็ช้ากว่าผู้ชายร่างบึกบึนทั้งสองคนอยู่ดี

 “ปล่อยฉันนะ พวกแกไม่มีสิทธิ์มาจับตัวฉัน ปล่อย!” เธอร้องโวยวายออกมาด้วยความโมโหพลางพยายามออกแรงดิ้นรนให้หลุดพ้นจากการจับกุมของชายทั้งสอง แต่มีหรือแรงผู้หญิงอย่างเธอจะสู้กำลังของผู้ชายตัวโต ๆ สองคนได้

เธอดิ้นจนเริ่มเหนื่อยก็ไม่เป็นผล

 “พี่แทนทำแบบนี้กับหยกไม่ได้นะ บอกให้ลูกน้องพี่ปล่อยหยกเดี๋ยวนี้” เมื่อดิ้นรนไม่เป็นเป็นผลโยษิตาจึงหันไปเอ่ยกับพี่ชายแทนพร้อมกับหยาดน้ำตาที่รินไหลออกมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกมากมายที่มันท่วมท้นอยู่ในอก

 ถามว่ามาเฟียหนุ่มสนไหมตอบเลยว่าไม่ต่อให้เป็นน้องสาวเขาก็ไม่คิดใจอ่อน ที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้เพราะน้องสาวทำตัวเองทั้งนั้น เขาจ้องหน้าน้องสาวนิ่ง ๆ เสี้ยวนาที ก่อนจะเดินเข้าไปแย่งกระเป๋าในมือน้องสาวมา

 ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนโยษิตาไม่ทันได้ระวัง ครั้นตั้งตัวได้ก็ร้องท้วงด้วยความโมโหพลางพยายามจะขืนตัวออกจากการจับกุมอีกครั้งเพื่อจะแย่งกระเป๋าคืน “พี่จะทำอะไรเอากระเป๋าหยกคือมานะ เอาคืนมา” 

 “พาหยกเข้าไปในห้องแล้วจัดการล็อคประตูให้เรียบร้อย อย่าให้เธอออกมาจนกว่าจะมีคำสั่งจากฉัน” มาเฟียหนุ่มไม่สนเสียงทักท้วงน้องสาวแต่ออกคำสั่งกับลูกน้องทั้งสองแทน ว่าจบก็หันหลังเดินกลับไปยังห้องนอนตัวเอง 

 ที่เขาต้องเอากระเป๋าของน้องสาวมาก็เพราะจะเอาโทรศัพท์ของเธอติดต่อกับอลินดา อีกอย่างเพื่อป้องกันเธอติดต่อกับอลินดาด้วย เขาไม่ต้องการให้เธอส่งข่าวใด ๆ ให้อลินดารู้ตัวเสียก่อน และที่ต้องจับเธอขังไว้ก็เพื่อป้องกันเธอออกไปหาอลินดา

 เขาเดินเข้ามาหย่อนก้นนั่งปลายเตียงภายในห้องนอน ก่อนจะเปิดกระเป๋าน้องสาวล้วงโทรศัพท์ออกมาทำการปลดรหัส แล้วเปิดเข้าแอปพลิเคชันไลน์เพื่อจะส่งข้อความหาอลินดาหลอกล่อให้เธอออกมาพบ

 ทว่าเขาถึงกับต้องกัดกรามกรอดวินาทีที่เปิดเข้าไปในแชทของอลินดาเพราะมันมีแต่ประโยคบอกรัก บอกคิดถึง และคำพูดอะไรต่าง ๆ อีกมากมายยิ่งตอกย้ำให้เขารู้ว่าตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขามันโง่แค่ไหน 

เขาถูกทั้งสองรวมหัวกันหลอกจนแทบกลายเป็นตัวตลก อารมณ์ที่เพิ่งเย็นลงพลันคุกรุ่นอีกครั้งเขาจะต้องให้บทเรียนครั้งใหญ่กับทั้งสองคน

 เขาจัดการสวมรอยเป็นโยษิตาแล้วพิมพ์ข้อความส่งหาอลินดาทันที

 ติ้ง ติ้ง~

 เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้นทำให้อลินดาที่กำลังเตรียมตัวไปอาบน้ำหยุดการกระทำ ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่วางบนเตียงมาดู

 ‘อลิน 2ทุ่มออกมาเจอกันที่คลับอินเตอร์นะ เค้าอยากเจอเธอมากเลย’  

 พอได้อ่านข้อความที่แฟนสาวส่งมาอลินดาถึงกับขมวดคิ้วเป็นปมอดแปลกใจไม่ได้ เธอกับแฟนสาวเพิ่งไปแอบเจอกันมาเมื่อตอนเที่ยงเอง แต่พอตกเย็นแฟนสาวกลับส่งข้อความมาบอกว่าคิดถึงให้ออกไปเจอกันอีกแล้ว จึงพิมพ์ข้อความถามกลับไป

 ‘เราเพิ่งเจอกันเมื่อตอนเที่ยงเองนะ เธอเป็นอะไรรึเปล่าทำไมถึงอยากเจอเค้าอีกรอบ นัดเจอกันบ่อยแบบนี้ไม่กลัวพี่ชายจะจับได้เหรอ’

 ‘เค้ามีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อยเลยอยากเจอเธอ คืนนี้ที่บ้านไม่มีคนอยู่เลยไปร่วมงานประมูลกันหมดเค้าเลยออกไปเจอเธอได้ไง มาเจอกันหน่อยนะ’

 ‘’งั้นก็โอเคเค้าจะออกไปหา ไว้เจอกันนะตอนนี้เค้าขอไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน’ 

 ‘โอเค 2ทุ่มเจอกันที่คลับอินเตอร์ ห้องวีไอพี 5 นะ เค้าโทรจองไว้เรียบร้อยแล้ว”

 ‘รับทราบค่าที่รัก’

 อลินดาเชื่ออย่างสนิทใจว่าคนที่ส่งข้อความมาเป็นแฟนสาวเพราะทั้งภาษา และคำพูดเหมือนของแฟนสาวทุกประการจึงตอบตกลงไปไม่ได้คิดเอะใจอะไรสักนิด  

ครั้นคุยกับแฟนสาวเสร็จก็จัดการอาบน้ำแต่งตัวพอได้เวลานัดหมายก็รีบออกเดินทางทันที