เมียปีศาจ

เมียปีศาจ

last updateDernière mise à jour : 2025-06-22
Par:  สกายควีนEn cours
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
51Chapitres
2.1KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

“เรติกา อ๊าส์” น่ารังเกียจ! น่าขยะแขยงที่สุดเลย “ใครอนุญาตให้แกครางชื่อฉัน ไอ้ชั่ว!” เธอพยายามประคองเสียงตัวเองไม่ให้สั่น ความรุนแรงที่เขามอบให้นั้นไม่สามารถทำให้คนถูกกระทำอย่างเธอส่งเสียงร้องครวญครางออกมา แม้แต่น้ำตาแค่หยดเดียวเขาก็ไม่สามารถรีดมันออกมาจากดวงตาของเธอได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอเองก็เจ็บปวดทรมานแทบขาดใจ เหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ “หึหึ” มันส่งเสียงหัวเราะในลำคอเย้ยหยันเธออีกแล้ว โคตรเกลียดมันเลย “ถ้าเธอส่งเสียงร้องครวญครางออกมาบ้าง ฉันอาจเมตตาเธอก็ได้นะ”

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1 คืนนรก!

There I am again, crouched behind a tree showing all my fragility. I was astonished in the midst of my thoughts, I could only cry and sob. Flashes of the past swirled around in my head.

- What the fuck! - He cursed - Shit, shit, shit!

My feet gave out and I landed on my ass. I threw my head back, leaning it against the tree, trying to ease everything I was feeling and thus calm my mind.

Obviously without result

I stayed like that, thrown into some tree staring at nothing while tears flowed through my eyes. I was tired. Tired of feeling, tired of thinking, tired of remembering, and so emptiness penetrated me.

I didn't see the time pass, I saw myself so weak and impotent that I started to feel like garbage, worsening my psychological state, to the point of seeing that I couldn't even cry anymore.

You can't even do that, you useless

That's when I felt drops of water fall on my arms and face. I looked up at the large gray cloud that was forming.

The weather was also rainy that fateful day. I remember well the feeling of suffocation and claustrophobia that the storm gave me.

I hate rainy days. I hate forests. I hate wolves.

I hate myself.

I hate being a monster, a being that lives on flesh and blood, survives on rage and lives in fear and aggression. No, I don't want that for myself, I just want to be a normal person with a job, friends, emotions and normal food.

Is it back? Can I take that part of me away? To be a simple mundane? Not feeling this physical and psychological pain?

Don't feel...

It feels like my body and mind are going to explode, it's too much information, my head is going to explode. My nose burns, these odors of nature want to take my breath away. My ear, holy hell, the main factor making my head throb.

- Shut up! - I get up exasperated with so much noise - STOP!

I knew there was no one there but I was completely desperate. The falling water, the insects and birds in the trees, the animals running to protect themselves from the rain, stomping in the puddles, everything that moved there was making deafening noises.

My skin is sensitive (what isn't Antonniet?) making me shiver to be under the freezing rain. But nothing compared to my vision, it seemed that I was drugged, it came and went at a constant pace as if it wanted to get used to each new drop of water and each figure that appeared.

I was disoriented, unable to understand what was near or far, be it sound or image. And I despaired again, everything was so intense, so painful. I didn't know what was real or, rather, what the real problem was. Every inch of my body and being was sensitive and intense. I couldn't say which was worse, my physical or emotional senses.

Pain, confusion, anguish and hurt. Everything I was feeling after I returned to human form realizing that I was what I feared most, a wolf.

My head was throbbing, my body was shaking with pain, my heart was pounding hard and fast. I was going to have a heart attack, which made me even more desperate, making everything I was feeling increase.

It was a roller coaster of emotions and pain that when I felt that I was going down there was a new peak of pain.

I noticed that the rain was getting stronger and I tried at all costs to see some place to protect myself and suffer in peace, however, I could barely stand up due to the pain I felt, and my vision was not cooperating. I was really panicking, my body was changing spontaneously and it scared me.

Anger, sadness and pain. It looked like they were fighting which one was stronger.

I fell to my knees moaning in pain. The insistent rain only served to make my ears hell. That's when I felt a suffocation and a feeling of claustrophobia from being soaked, making everything come back like a punch in my mind. Everything went dark and blurred as I fell there, in the middle of a forest, completely exposed and fragile.

what the hell

And until I completely lost my consciousness, I could hear the scandalous rain, as if it wanted to mock my face, and I felt the drops of water trying to pierce me when, finally, everything went out.

The moment was brief, a fraction of a second, but the relief I felt as my body shut down was very satisfying.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
51
บทที่ 1 คืนนรก!
ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!สองมือเรียวถูกมัดรวบตรึงเข้ากับหัวเตียง ดวงตาถูกปิดสนิทด้วยผ้าสีดำ ร่างกายทุกส่วนช่างว่องไวต่อการสัมผัส ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายโดยเฉพาะใจกลางความสาว แม้จะพยายามดิ้นรนและต่อต้านให้หลุดพ้น แต่เรี่ยวแรงของเธอก็ยังสู้อีกฝ่ายไม่ได้อยู่ดีค่ำคืนนี้เป็นนรกอีกคืนสำหรับเธอ นานกว่าหนึ่งสัปดาห์แล้วที่เธอต้องทนอยู่กับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เธอทุกข์ทรมานราวกับตายทั้งเป็นไอ้ปีศาจนรก~เธอเรียกขานมันอย่างนั้น แม้จะไม่เคยเห็นหน้ามันเลยก็ตาม ถึงขนาดควบคุมเธอได้ มันก็ต้องโหดเหี้ยมและเลือดเย็นยิ่งกว่าเธอ“ฮึฮึ” เกลียด! เธอเกลียดเสียงหัวเราะเย้ยหยันนั่นที่สุด“ร่างกายทนทานต่อแรงกระแทกขนาดนี้ เหมาะสมที่จะมาเป็นที่อยู่อาศัยชั่วคราวให้ลูกของฉัน ถึงมันจะโสโครกไปหน่อยก็เถอะ” ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!ทำไมเธอถึงได้ตกอยู่ในสภาพนี้น่ะเหรอ?เพราะหนึ่งในเหยื่อของเธอคือพ่อของเขาเขากล่าวหาเธออย่างนั้นตั้งแต่วันแรกที่ถูกจับตัวมา จะให้ปฏิเสธอย่างไรเล่า เพราะเธอคือมือปืนที่ปลิดชีวิตผู้คนมาแล้วนับร้อย แม้จะมีเหตุผลว่าคนที่เธอสังหารทุกคนอยู่ไปก็รกโลก สุดท้ายมันก็ผิดอยู่ดีชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต
Read More
บทที่ 2 จุดเริ่มต้น
แกร๊ก!มือเรียวจัดการประกอบปืนยาวตั้งแต่ปลายลำกล้องจรดพานท้าย เพื่อความแม่นยำเธอเลือกปืนสังหารที่มีซองกระสุนขนาดบรรจุห้านัด น้ำหนักรวมเมื่อติดกล้องเล็งระยะไกลประมาณหกจุดสองกิโลกรัม ระยะยิงหวังผลไกลกว่าแปดร้อยถึงหนึ่งพันเมตรเป็นอย่างต่ำสายตาของเพชฌฆาตจ้องมองเหยื่อผ่านกล้องส่อง มือเรียวสวยหันเล็งปากกระบอกปืนไปยังศีรษะของเป้าหมาย นิ้วชี้เรียวบรรจงสอดเข้าโกร่งไกอย่างใจเย็น ความเร็วในขณะที่กระสุนพ้นปากลำกล้องคือสองพันสี่ร้อยฟุตต่อวินาที กระสุนจะเจาะเข้าตรงกลางกะโหลกของเหยื่อและจะเสียชีวิตทันทีปังง!!เสียงปืนดังสนั่นซ้อนกันทันทีที่นิ้วเรียวกดลั่นไก รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนใบหน้าสวยหวานขัดกับบุคลิกของสไนเปอร์สาวอย่างสิ้นเชิง เรติกาจัดเก็บอาวุธปืนเข้ากับกระเป๋าสีดำขนาดกลาง มือเรียวดึงแว่นดำกันแดดที่เกยคาดศีรษะมาสวมใส่ ก่อนเดินจากไปท่ามกลางความวุ่นวายและเสียงกรีดร้องของผู้คนที่ดังอยู่ไกล ๆ จากจุดที่เธอสังหารเหยื่อ“เมื่อเวลา 11:30 น. วันนี้ มือปืนจ่อยิง นายปฐพี เอกอัครกุล ส.ส. พรรครวมใจเพื่อชาติ ด้วยอาวุธปืนขนาด 57 มม. เข้าที่บริเวณโหนกแก้มขวาทะลุโพรงจมูก อาการสาหัสด้าน พล.ต.อ. เผยว่าขณะนี้ยัง
Read More
บทที่ 3 กับดัก
ขาเรียวยาวก้าวลงจากรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ นอกจากแชร์เฮาส์ที่อยู่ร่วมกับเพื่อนอีกสองคนแล้ว เรติกายังมีคอนโดส่วนตัว เผื่อวันไหนอยากชวนสาว ๆ ขึ้นห้อง จะได้ไม่ต้องมีกางขวางคอ ทว่าวันนี้เรติกาเพียงแค่อยากปลีกวิเวกอยู่คนเดียวตามลำพัง เนื่องจากมีหลายอย่างให้เธอต้องใช้ความคิด ถึงแม้ว่าอยู่กับเพื่อนอาจได้คำปรึกษาและคำแนะนําที่ดีกว่า แต่ครั้งนี้เธออยากคิดทบทวนกับตัวเองเงียบ ๆเรติกาครุ่นคิดบางอย่างในหัวขณะที่ค่อย ๆ ชะลอฝีเท้าให้ช้าลง เธอชำเลืองหางตามองเพียงนิด ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในลิฟต์โดยมีชายฉกรรจ์สองคนเดินเข้ามาด้วย มือเรียวกดปุ่มไปยังชั้นบนสุดของคอนโดมิเนียม ผัวะ! ฮัก! พลั่ก!! ตุบ! ฮัก! ผัวะ!!ทั้งหมัดทั้งศอกถูกประเคนใส่ชายฉกรรจ์ทั้งสองไม่ยั้งทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดสนิท แม้จะร่างกายเธอจะตัวเล็กกว่า แต่ด้วยเธอฝึกฝนทักษะการต่อสู้ตั้งแต่เด็กมาอย่างชำนาญ ทำให้มีแรงมือแรงเท้าหนักพอที่จะทำชายฉกรรจ์ทั้งสองร่วงลงไปกองกับพื้น ผนวกกับความคล่องแคล่วว่องไวและตัดสินใจรวดเร็วจึงทำให้เธอได้เปรียบแตร๊น!!!ชายฉกรรจ์คนหนึ่งสั่นกระตุกอย่างแรงเมื่อถูกเล่นงานด้วยเครื่องช็อตไฟฟ้าที่เธอพกติดมากับกระเป๋าสะ
Read More
บทที่ 4 เงื้อมมือปีศาจ
เฮือก!เสียงหายใจดังเฮือกราวกับก่อนหน้านั้นเธอขาดอากาศหายใจไปชั่วขณะ อุณหภูมิเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศปลุกให้เรติกาตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทรา ถึงอย่างนั้นเธอก็พบพานแต่ความมืดมิด เมื่อดวงตาถูกปิดสนิดด้วยผ้าสีดำอึดอัด! เหมือนมีปลอกคอเย็นเฉียบแนบอยู่รอบลำคอ และโซ่ตรวนพาดอยู่บนเนินอกเปลือยเปล่าของเธอ แผ่นหลังเปิดเปลือยแนบสัมผัสกับเบาะหนังเทียม ข้อมือทั้งสองถูกล็อกเข้ากับเตียงโครงเหล็กเงียบ! จนได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง เสียงของเหล็กกระทบกันดังก้องแม้เธอจะขยับตัวเพียงเล็กน้อย หน้าอกใหญ่เกินขนาดกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ความมืดมิดทำให้คนที่ไม่เคยกลัวอะไรอย่างเธอเริ่มหวาดหวั่น“หึ” ปีแสงแค่นเสียงหัวเราะออกมา เมื่อเห็นว่าเรติการู้สึกตัวแล้ว หลังจากที่หลับใหลด้วยฤทธิ์ยามานานถึงสามวัน นับตั้งแต่ที่เขาได้ตัวเธอมาอยู่ในเงื้อมมือ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏอยู่บนใบหน้าคมคาย รู้สึกพึงพอใจกับสภาพที่น่าเวทนาของคนตรงหน้า เธอไม่รู้หรอกว่าเขาทำอะไรกับเธอไว้แล้วบ้าง และเธอกำลังจะได้รู้หลังจากนี้เอี๊ยด!ปีแสงลากชั้นสเตนเลสที่บรรจุเครื่องมือแพทย์มากชิ้นมาไว้ข้าง ๆ ร่างเปลือย“ทะ...ทำอะไร! จะทำอะไรฉัน” เสียงแห
Read More
บทที่ 5 เลือดบริสุทธิ์
“ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต อย่าคิดว่าฉันจะยอมให้เธอตายง่าย ๆ โดยที่ยังไม่ได้ชดใช้ในสิ่งที่ฉันสูญเสีย อยู่รับกรรมของเธอก่อนนะ ฉันสัญญาว่าจะทำให้เธอเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส” ปีแสงจับยกเรียวขาของนักฆ่าสาวออกจากเหล็กวางขาทั้งสองข้าง ก่อนจะจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ส่วนล่างของตนเอง มือหนางัดท่อนเอ็นลำใหญ่หยาบออกมาชักรูดเบา ๆ สองสามครั้ง“อ๊ะส์ ปะ...ปล่อยฉันนะ” เรติกาอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อมือหนาจับแยกเรียวขาออกจากกัน แล้วบดเบียดแทรกกายตัวเองเข้าไปแทนที่ ยิ่งออกแรงดิ้นก็ยิ่งเจ็บจี๊ดขึ้นสมอง เธอต้องต่อสู้กับความเจ็บปวดหลากหลายรูปแบบที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกันปึก!! “อื้อ!” ความเจ็บปวดแล่นพล่านทั่วร่าง เมื่อคนด้านบนอัดกระแทกแก่นกายลำใหญ่เข้ามาในช่องทางรักฝืดเคืองที่ไม่มีน้ำหล่อลื่นช่วยเบิกทาง ความคับแน่นของร่องสวาททำให้ท่อนเอ็นใหญ่โตสอดใส่เข้ามาได้แค่เพียงหัวของมันปึก!!!“อร้ายยยยย!” เรติกาเปล่งเสียงกรีดร้องดังลั่นในนาทีต่อมาอย่างเจ็บปวดทรมาน เมื่อโดนอัดกระแทกแก่นกายใหญ่ส่วนที่เหลือเข้ามาในร่องสวาทอย่างป่าเถื่อน ส่งผลให้ช่องทางรักฉีกขาดเป็นทางยาว หยดเลือดไหลเปรอะเปื้อนเบาะที่ห่อหุ้มด้วยหนังเทียม เยื่
Read More
บทที่ 6 โหดเหี้ยม
ปีแสงปลดปล่อยน้ำคาวสีขาวขุ่นที่ปะปนด้วยเลือดบริสุทธิ์เข้าใส่ร่องสวาทสาวทุกหยาดหยด มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นมาเสยผมที่ชุ่มด้วยเหงื่อลวก ๆ“หึ” ชายหนุ่มเค้นเสียงหัวเราะอย่างพึงพอใจที่ได้เห็นหยดเลือดไหลเปรอะอยู่ตรงกลางหว่างขาของเรติกา หลังจากที่ท่อนเอ็นใหญ่หลุดออกมาจากช่องทางรักของเธอเขาใช้ปลายนิ้วตวัดเช็ดคราบเลือดที่ติดท่อนเอ็นของตัวเอง ยื่นมือเข้าไปใกล้ปากอวบอิ่มของคนใต้ร่าง หวังจะดันนิ้วที่เปื้อนเลือดเข้าไปในโพรงปากเล็ก“อื้อ” เรติกาตอบสนองด้วยการเบือนหน้าหนี เมื่อรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างมาสัมผัสโดนริมฝีปากของเธอ กลิ่นคาวเลือดที่โชยมาติดจมูกทำเอาเธอคลื่นไส้จนแทบจะอาเจียนออกมา“รังเกียจเหรอ”“ไอ้ชั่ว! มึงมันไม่ใช่คน โอ๊ยยย!” เรติกาส่งเสียงร้องเจ็บปวดออกมาอย่างลืมตัว เมื่อโดนเขาดึงกระชากโซ่ตรวนที่พันธนาการร่างเปลือยเปล่าของเธอเอาไว้ มันทำให้ตัวหญิงสาวดีดเด้งขึ้นตามแรงกระชากอย่างเลี่ยงไม่ได้ ถ้อยคำหยาบคายของเธอทำให้คนที่ใจเย็นอย่างปีแสงหงุดหงิดอารมณ์ร้อนได้อย่างง่ายดาย เขาแสดงท่าทางเกรี้ยวกราดออกมาอย่างโทสะ“ถ้าไม่อยากเป็นใบ้ก่อนตายก็ช่วยพูดจาให้น่าฟังกว่านี้หน่อย เธอเองก็ไม่ได้ต่างจากคำว่าช
Read More
บทที่ 7 เกรี้ยวกราด!
สองสัปดาห์ต่อมา‘สงสัยลอบยิง นายปฐพี เอกอัครกุล ส.ส. พรรครวมใจเพื่อชาติ’ ‘มือปืนจ่อยิงหัว ส.ส. ปฐพี เอกอัครกุล หัวคะแนน พรรครวมใจเพื่อชาติ หวิดดับ’ ข่าวเกี่ยวกับอาชญากรรมที่เกิดกับเหล่านักการเมืองขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์รายวัน และปรากฏบนสื่อออนไลน์ของโลกโซเชียลอยู่ตลอด มันรู้สึกบั่นทอนจิตใจทุกครั้งที่เห็น เมื่อสายตาไม่อาจมองข้ามข้อความใหญ่ ๆ บนพาดหัวข่าว หลังจากที่พ่อของเขาตัดสินใจลงเล่นการเมือง ไม่มีวันไหนที่ชีวิตของพ่อจะไม่เสี่ยง ปีแสงลูบหน้าตัวเองเบา ๆ อย่างรู้สึกผิด แม้ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขากับพ่อจะไม่ค่อยลงรอยกันนัก เขาไม่เคยเห็นด้วยเลยที่พ่อจะมาเอาดีด้านนี้เรติกา! มันน่าตลกสิ้นดีที่เป็นเธอ~เธอโหดเหี้ยมและเลือดเย็น ในขณะที่ใครคนหนึ่งนอนแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คนมากมาย แต่ใบหน้าของเธอกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มปีแสงหยิบรูปภาพของหญิงสาวขึ้นมามองดู ก่อนจะเก็บมันลงกล่องไม้แล้วปิดฝากล่องอย่างแรง ดวงตาของเขาร้อนระอุ สีหน้าเต็มไปด้วยความแค้นอย่างปิดไม่มิดไม่ผิดคนแน่! เขาเห็นมากับตาว่าเธอคือคนลงมือทำ และตอนนี้เธอก็กำลังชดใช้กรรมให้กับพ่อของเขาอยู่“หึ”ยังหรอก พ
Read More
บทที่ 8 กำเนิดลูกปีศาจ
“อื้อ~” เรติการู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงใกล้จะเที่ยงของอีกวัน เธอส่งเสียงครางกระเส่าในลำคอเบา ๆ ทักทายแสงสว่างจ้า​ที่ตกกระทบม่านตาหลังจากที่เปลือกตาค่อย ๆ เปิดออกเหมือนเดิม! ความคิดเธอผุดขึ้นมา​เมื่อดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ปรับโฟกัสให้เห็นเพดานสีขาวที่อยู่เหนือศีรษะ ซึ่งตอนนี้เธอเริ่มคุ้นเคยกับการตื่นขึ้นมาแล้วเห็นมันเป็นสิ่งแรก ห้องคับแคบที่ไม่ต่างจากห้องขังของนักโทษกลายเป็นสถานที่คุ้นตา กุญแจข้อมือกับโซ่ตรวนขนาดใหญ่ที่พันธนาการข้อมือและข้อเท้าของเธอ ในตอนนี้ก็ใกล้จะเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเธอไปทุกทีหญิงสาวหลับตาลงท่ามกลางความเงียบและไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศ พลางกัดฟันข่มความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วเรือนร่างเพียงแค่เผลอขยับตัวเล็กน้อย นานเป็นเวลาเดือนกว่าแล้วที่เธอต้องทนอยู่กับความเจ็บปวดทรมานอันไม่คุ้นชิน ร่องรอยการถูกทารุณยังมีให้เห็นอยู่เป็นประจำหลังผ่านพ้นคืนแห่งนรกทุก ๆ คืน และเธอก็ต้องตื่นมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริงที่แสนตลกร้ายในช่วงใกล้จะเที่ยงของทุกวันคนที่คอยมาดูแลเรื่องอาหารการกินกับเสื้อผ้าสำหรับสวมใส่ในแต่ละวันต่างก็กลัวเธอกันจนหัวหด​ ไม่มีใครอยากยุ่งเกี่ยวหรืออยากจะเสวน
Read More
บทที่ 9 พันธะปีศาจ
“ฉันจะต่อแขนต่อขาให้ลูกของฉัน” ปีแสงพูดหลังจากที่ปลดเข็มขัดหนังราคาแพงมาตรึงข้อมืออีกข้างของเธอเข้ากับหัวเตียงอีกฟาก สีหน้าของเรติกามองการกระทำของชายหนุ่มอย่างเคียดแค้น เธอไม่เคยเอาชนะเขาได้เลยสักครั้ง“อ๊ะ!” เรติการ้องอุทานอย่างตื่นตกใจ เมื่อถูกมือหนาจับแยกเรียวขาออกจากกัน ความวาบหวามทำให้ร่างบางสั่นสะท้าน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ส่งเสียงกรีดร้องลั่นให้เขาหยุดการกระทำ“อร้ายยยยย ไอ้ปีศาจ ปะ...ปล่อยนะ ไอ้ชั่ว ไอ้...อึก!”“หุบปาก!” เรียวขาพยายามดีดดิ้นอย่างสุดกำลัง ก่อนที่มันจะชะงักเมื่อถูกเขาตะคอกใส่ ใบหน้าหล่อเหลาไม่ได้ช่วยทำให้เธอลดอาการหวาดกลัวลงได้ หนำซ้ำสีหน้าที่แสดงออกมาอย่างเย็นชาของเขา ยิ่งทำให้เธอหวาดระแวงตลอดเวลามือหนาจับเอวของเธอไว้มั่นแล้วค่อย ๆ เลื่อนลงไปหาจุดที่ไวต่อการสัมผัสของร่างกายสาว สัมผัสของเขาหยอกล้อและสร้างอารมณ์เสียวกระสันให้กับเธอจนหายใจอย่างติดขัด“อ๊ะส์ อ๊าส์” ความเสียวซ่านทำให้เรติกาเผลอส่งเสียงครวญครางออกมาอย่างลืมอาย เธอเม้มปากตัวเองแน่นแล้วเบือนหน้าหนีคนบนร่าง พวงแก้มที่เคยขาวผ่องกลับกลายเป็นแดงระเรื่อ“หึ” ปีแสงเค้นเสียงหัวเราะลอดไรฟัน แม้ว่าเขาจะทำให้เธอส
Read More
บทที่ 10 แพ้ท้อง
ป้าทิพย์ถูกปีแสงกำชับให้ดูแลเรื่องอาหารการกินของเรติกา เน้นอาหารที่มีธาตุเหล็ก แคลเซียม โปรตีน วิตามิน แถมยังจดเมนูที่ควรหลีกเลี่ยงอย่างละเอียดยิบ ห้าม! ทำให้เธอกินเด็ดขาด อธิบายให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือหาแต่ของมีประโยชน์ให้เธอกินนั่นแหละ ปีแสงย้ำหนักย้ำหนาว่าต้องเฝ้าดูตอนเธอกินอาหารทุกเช้า เที่ยง เย็น อย่างใกล้ชิด ซึ่งป้าทิพย์ก็ไม่กล้าอยู่กับเรติกาตามลำพังจึงชวนให้นวลมายืนอยู่เป็นเพื่อน ทั้งคู่คุยซุบซิบกันตามประสา“มองยังไงเธอก็ไม่ใช่คนบ้านะป้า แรก ๆ ก็อาจจะเหมือนอยู่ แต่หลัง ๆ ฉันว่าไม่ใช่อะ” นวลเอ่ยพูดกับป้าทิพย์หลังจากที่สังเกตลักษณะนิสัยและพฤติกรรมของเรติกามาสักพัก ทั้งคู่เฝ้าดูเธอรับประทานอาหารอยู่หน้าประตูห้องซึ่งไกลจากเตียงนอนอยู่พอสมควร ทำให้เรติกาแทบไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา“อืม”“อืมอะไรอะป้า”“ฉันก็คิดเหมือนแก”เรติกานั่งทานข้าวอย่างสงบเสงี่ยม แม้จะมีเครื่องพันธนาการที่ข้อมือข้อเท้า แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดอีกแล้ว เพราะเธอเริ่มปรับตัวและคุ้นชินกับมัน รวมทั้งหลายสิ่งหลายอย่างที่อยู่รอบตัวด้วย“อันนี้แกงอะไรอะ” เรติกาเอ่ยถาม พร้อมกับเอียงถ้วยโฟมที่มีแกงบรรจุอยู่ในนั้
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status