EP.10 กอดส่งเข้านอน 2/2

[ฮัลโหล ] ปาลินรีบกดรับสายทันที

[ยังไม่นอน แสดงว่าเธอกำลังคิดถึงฉัน] ด้านฟรอสต์ที่ได้เบอร์ปาลินมาจากน้องสาว น้ำเสียงตื่นเต้นแบบนี้ อย่าบอกว่านอนนะ ผมไม่เชื่อเด็ดขาด

[ใคร]

[เจ้าของจูบ ที่คิดถึงเธอ]

[ฟรอสต์ ฉันเปล่านะ ฉันไม่ได้คิดถึงนาย]

[ถึงน้ำเสียงเธอจะฟังไม่ขึ้น ฉันจะพยายามเชื่อละกัน] เหอะ หลงตัวเองนี้เขาไปมีเบอร์ฉันได้ไงก่อน

[มีอะไรหรือเปล่า ถ้าไม่มีฉันจะวางแล้วนะ] ปาลินฉันเหลือบมองนาฬิกา นี้ 5 ทุ่มแล้ว เขาไม่นอนหรือไง

[คิดถึง อยากฟังเสียงเธอ] ฟรอสต์ที่หยอดคำหวานมาเช่นนั้น ปาลินถึงกับแก้มแดง

[งั้นแค่นี้นะ จะนอนแล้ว]

[เดี๋ยวก่อนสิ ฉันยังไม่ง่วงค่อยนอนพร้อมกัน ปาลิน]

[หลับยัง]

[ฉันกำลังจะนอน]

[โกหกฉันเห็นไฟในห้องเธอยังเปิดอยู่] ปาลินที่ฟรอสต์เอ่ยมาเช่นนั้นปาลินดวงตาเบิกกว้างด้วยท่าทีตกใจ เขารู้ได้ไง

[นายรู้ได้ไง]

[ลงมาฉันรอที่ข้างล่าง ร้านสเต็ก] เมื่อเป็นเช่นนั้นปาลินถึงกับวิ่งลงจากเตียงนอน ร่างบางชะเง้อคอมองไปด้านล่าง สายตาสะดุดเข้ากับร่างสูงใบหน้าอันหล่อเหลายืนโบกมือเรียกเธอ

ด้านปาลินที่ตกอกตกใจฟรอสต์มาหาเธอถึงหอพัก รู้ตัวอีกทีร่างบางในชุดนอนไม่ใส่ชั้นในก็มายืนสั่นต่อหน้าคนหน้าหล่อเสียแล้ว ให้ตายสิ นี้ฉันลงมาสภาพแบบนี้ได้ไงทั้งที่อากาศด้านนอกหลักสิบต้นๆ แต่ฉันกับไม่หยิบเสื้อคลุมมา จะหันกลับก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อตอนนี้เธอเผชิญหน้ากับเขา

“นายมาทำไม”

“หัวใจสั่งให้มา” ด้านฟรอสต์ให้ตายสิ ปาลินในชุดนอนลายกวางน้อย สายตาผมบอกว่าตอนนี้เธอโนบรา เชี่ยเล่นเป็นหัวชี้หน้าหล่อๆ ผมแบบนี้ ดึงดูดอารมณ์ชิบหาย

“มาถึงนี้มีอะไรหรือเปล่า”

“คิดถึง อยากเจอหน้าเธอ”

“ถ้านายจะมาพูดมั่วๆ แบบนี้ ฉันกลับแล้วนะ” ปาลินที่เริ่มจะทนไม่ไหว ร่างบางจะหันหลังกลับห้อง ทว่าในจังหวะนั้น

!! พรึ่บ !! กับถูกคนตัวสูง ถือวิสาสะดึงเข้ามากอดขณะที่คนตัวเล็กไม่ทันตั้งตัว

!! ตึก !! หน้าผากเล็กกระแทกเข้าหน้าอกคนตัวสูง เขากอดเธอ อ้อมกอดที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมานานหลังจากที่แม่เสีย

!! อึก...!! ปาลินใบหน้าสวยชะงักนิ่งค้าง แต่นั้นก็ไม่ปฏิเสธที่ฟรอสต์กอดตน

“ลงมาหาฉันสภาพแบบนี้ได้ไง ไม่หนาว ปาลินฉันหนาวจะแย่” ฟรอสต์เอ่ยปากสั่น เพราะยิ่งดึกลมหนาวยิ่งพัดแรงกระทบกับหน้าหล่อๆ ของเขา

“หนาว แล้วนายมาทำไม”

“มาดูหน้าเธอก่อนนอน” ฟรอสต์เอ่ยขณะที่แขนทั้งสองข้างโอบคนตัวเล็กฟรอสต์เริ่มกระชับกอดฉันแน่นมากขึ้น จนฉันรู้ถึงความผิดปกติ หน้าอกไร้บราฉันเสียดสีเข้ากับเรือนร่างเขาไปมา นี้ไม่ใช่กอดเพื่อความอบอุ่นแล้วนะฉันว่า ร่างกายฉันตอนนี้เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดเราสองคนเข้าหากัน มันเหมือนแม่เหล็ก

“ปล่อยก่อนสิ ดึกแล้วฉันง่วงนอนแล้วนะ” แต่แล้วฟรอสต์กับทำในสิ่งที่ปาลินไม่คาดคิด ร่างสูงปล่อยคนตัวเล็กให้เป็นอิสระ

!! พรึ่บ !! จากนั้นก็ถอดเสื้อโค้ทสีน้ำตาลเข้มสวมให้กับเธอ

“เจอกันครั้งหน้า เธอค่อยเอามาคืนฉัน” เอ่ยจบร่างสูงก็เดินออกไป ปาลินฉันจะเรียกเขาไว้ก็ไม่ทันเสียแล้ว นัยต์ตาคู่สวยจับจ้องคนตัวสูงเดินไปจนกระทั่งลับตา เมื่อพ้นสายตาฟรอสต์แล้วนั้น

ปาลิน สูดกลิ่นน้ำหอมที่ติดเสื้อของฟรอสต์ จนเต็มจมูก

“อืม หอมมาก” คนบ้าอะไร นอกจากจะทะลึ่งแล้ว ยังตัวห๊อมหอมอีก สั่นหมดแล้วใจฉัน ปาลินเดินระบายยิ้มเข้าหอพักด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกดี

“ปาลิน...ฉันสนใจเธอ” คำพูดของฟรอสต์มันยังคงวนเวียนในหัวของฉัน ร่างบางได้แต่เดินระบายยิ้มกลับห้องพัก

“กอดส่งเข้านอนงั้นเหรอ” ร่างบางพึมพำคล้ายคนละเมอ ก็รุกหนักขนาดนี้ ไม่หวั่นไหวก็บ้าแล้วฉัน