EP.10 กอดส่งเข้านอน 1/2

“บ้า ฉันมาติวให้นายนะ ไม่ได้ให้นายมาหื่นใส่”

“หื่น”

“หึ...! ฉันหื่นตรงไหน ฉันแค่อยากจูบเธอ” บ้าที่สุด เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ กล้าพูดได้ไง

ด้านปาลินจากที่หวั่นไหวกับคำพูดหวานๆ ของฟรอสต์ ใบหน้าสวยแก้มแดงด้วยท่าทีเขินอายที่ถูกคนตรงหน้ารุกเข้าอย่างหนัก

“อืม ฉันเข้าใจแหละ เธอยังไม่พร้อมจูบ ก็ไม่เป็นไร วันหน้ายังมี วันนี้ฉันหิวแล้ว จะเลิกติวได้ยัง” ปาลินถึงกับตาโตจู่ๆ ฟรอสต์ก็เอ่ยอย่างตัดบทไม่รู้สึกรู้สากับคำพูดที่ทำฉันหวั่นไหวไม่รู้ตัว ไหนนายนี้ร่างสัญญากับเธอนักหนา ทว่านี้พึ่งจะผ่านไปแค่ 2 ชั่วโมงเอง ละไหนที่เขาจ้างฉันมานี้จะเลิกแล้วเหรอ

“เหลืออีกตั้ง 2 ชั่วโมงนะ”

“ฉันไม่อยากติวแล้ว แต่อยากเดทกับเธอ”

!! อึก !! ปาลิน ดวงตากลมโตแทบถลนออกมาจากเบ้า เดท ฟรอสต์เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

“ว่าไง ปาลินเธอพอจะมีเวลาไปทานมื้อเที่ยงกับฉันไหม” ปกติใช่ว่าจะง้อ อ้อนวอนสาวๆแบบนี้หลอกนะ ถ้าอยู่ที่ไทย ยัยนี้ไม่ได้แอ้มผมหรอก ทว่าอยู่เมืองนอกเมืองนอกผมไม่นิยมแม้จะถูกอกถูกใจต้องตาต้องใจตั้งแต่เท้าเหยียบแผ่นดินออสเตรเลียก็ ปาลินนี้แหละ

“วันนี้ ฉันมีนัดกับเพื่อนแล้ว คงไม่ว่างไปกับนาย”

“ถ้าไม่ติดนัดกับเพื่อน เธอจะไปกับฉันใช่ไหม” ฟรอสต์ยิ้มร้าย ก็อ่อยซะขนาดนี้ ไม่หวั่นไหวก็บ้าแล้วมั้ยวะ

“แต่เธอยังติดฉันอีก 2 ชั่วโมง” ปาลิน ให้ตายสิไหนบอกวันนี้จะเลิกติวกับฉัน

“ฉัน...” เมื่อเธอยังติดชั่วโมงให้กับนักศึกษาเกเร ข้อตกลงในสัญญาเธอต้องทำงานติวให้ครบชั่วโมง เขาถึงจะจ่ายค่าจ้างเธอ ปาลินจำใจไปทานมื้อเที่ยงกับฟรอสต์ ทว่าไม่ใช่ร้านอาหารอย่างที่ชายหนุ่มคิด แต่กับเป็นแคนทีนในมหาลัย

“อืม เอาสิ นายจะทานอะไร ตามสบายเลือกร้านได้เลย”

“เหอะ” เอาวะ ถือว่าต่อให้ก่อน เผลอเมื่อไหร่มีครางยาวอะ ฟรอสต์ได้แต่คาดโทษปาลิน ไม่คิดว่าการจะขย้ำสาวๆต่างประเทศจะยากถึงเพียงนี้ ปกติรู้สึกไม่ข้ามวันได้แล้วนะ

‘ติดใจไอ้ยักษ์เมื่อไหร่ ระวังจะร้องเสียงหลง’ ฟรอสต์ได้แต่คิด

3 ชั่วโมงต่อมา

ด้านปาลิน หลังจากที่ฟรอสต์กลับไปแล้วนั้น วันนี้ฉันมีนัดกับยัยออมขวัญ ทว่าขณะที่ร่างบางเดินมาถึงลานสนามของมหาวิทยาลัยนั้น

“ยัยปา ทางนี้ย่ะ” เสียงที่เรียกมานั้นทำเอาปาลินหันมอง

“แหมๆ ช่วงเที่ยง ฉันเห็นนะ แกทานข้าวกับใคร หล่อมากหล่อเหมือนไม่ใช่คน”

“ถ้าไม่ใช่คนแล้วจะเป็นอะไร ผีเหรอ” ปาลินแกล้งแย่เพื่อนสนิท

“เทวดา นายสวรรค์มากกว่าน่ะสิ ใครแกรีบบอกฉันมาเลยนะ”

“ฟรอสต์ไง ก็คนที่เราไปเจอที่ร้านอาหารวันนี้ นี้แกจำเขาไม่ได้เหรอ”

“โอ้ พระเจ้า นี้นายนั้นจริงเหรอ วันนั้นฉันก็ว่าหล่อออร่ามากแล้วนะ โหวันนี้เขาหล่อสุดๆ ไปเลย หล่ออันตรายทำร้ายมดลูกสาวๆมาก หล่อจนฉันจำไม่ได้ ว่าแต่ทำไมเขามากับแกได้ละ”

“เขาขอให้ฉันติวเลขให้น่ะ” ที่จริงไม่น่าจะต้องติวนะ พื้นฐานของฟรอสต์ดีอยู่แล้ว เผลอๆ นายนั้นเก่งกว่าฉันอีกนะฉันว่า ถามอะไรก็ตอบได้หมด ไม่รู้จะมาติวให้เปลืองตังเสียเวลาทำไม

“อร้าย...ติวเหรอลูกศิษย์หล่อแบบนี้ ถ้าแกจะส่งต่อมาให้ฉันติวแทนก็ไม่ติดนะ”

“ไม่ย่ะ เขาทำสัญญาแล้ว ฟรอสต์ต้องติวกับฉันเท่านั้น” ปาลินอย่าว่าแต่ยัยออมขวัญหลงเสน่ห์คนเจ้าเล่ห์ อย่างฟรอสต์เลย จมูกโด่งคมสันรับกับเรียวปากได้รูป ฉันก็หลงนะ แต่ที่ไม่แสดงออกต่อหน้าเขา กลัวหลุดไง ปาลินยิ้มกริ่มเบาๆ

“แกยิ้มอะไร นี้อย่าบอกนะว่าจะแอ้มลูกศิษย์ของแก”

“ฉันเปล่านะ”

“ลูกศิษย์อะไรกัน เราอายุเท่ากัน”

“ฉันไม่เคยเห็นแกอินกับผู้ชายคนไหน นี้อย่าบอกนะว่าแกอินกับนายฟรอสต์นั้น” ปาลินไม่ตอบ มือเรียวจับเข้าที่พวงแก้มของตน นี่ฉันหลุดจนยัยออมขวัญจับได้เลยเหรอ น่าอายชะมัด

@หอพักปาลิน

หลายชั่วโมงต่อมา ด้านปาลินหลังจากกลับจากมหาลัย ร่างบางอาบน้ำแต่งตัวชุดนอนพร้อมเข้านอน ปาลินตั้งแต่กลับถึงห้องพัก ใบหน้าอันหล่อเหลาและคำพูดของฟรอสต์ยังวนเวียนภายในหัวฉัน ไม่ว่าจะจูบที่นุ่มนวลแสนละมุน ฉันมิอาจลืมวินาทีที่ฉันเผลอไปจูบกับเขาได้

“ให้ตายสิ แค่จูบเองยัยปา”

!! ตึกตักตึกตึก!! มือเรียวยกขึ้นมาแตะที่หน้าอก กับรู้สึกได้ถึงเสียงหัวใจดวงเล็กๆ เต้นสั่นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ ปาลินนอนกลิ้งบนเตียงนานนับชั่วโมง ทว่ากับไม่มีท่าทีว่าเปลือกตาจะปิดลงสนิท

“นี้ฉันเป็นอะไรคงไม่ได้คิดถึง จูบของนายนั้นใช่ไหม” ปาลินพึมพำขณะที่ร่างบางยังอยู่บนเตียงนอน แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเสียงสมาร์ทโฟนดังขึ้นกลางดึก

Rrrrrrrrr

เบอร์ลงท้าย 935 คุ้นๆนะ