ครรภ์รักเมียชัง 11

“ผมไม่สนใจหรอกครับว่ามาจากไหน เพราะรูปมันชัดเจนแล้วว่าแม่นั่นเล่นชู้กับชายมากหน้าหลายตาลับหลังผม เราอย่าพูดเรื่องนี้กันดีกว่าครับ ยัยเพ็ญไปไหนครับ ตั้งแต่มาไม่เห็น หรือพายัยนั่นออกไปข้างนอกอีกแล้ววันนี้” เพราะที่บ้านก็ไม่เจอเลยคิดว่าไปข้างนอกหรือมาหาน้องสาวที่บ้านหลังนี้

“ไม่นะ น้องสาวเราอยู่ร้านของฝากในเมืองนะ ไปแต่เช้า หนูษรก็กลับไปนอนบ้านพ่อกับแม่น่ะ เห็นว่าไปสองสามวัน หนูษรไม่ได้บอกเหรอตาแทน” พิมพ์ภาถามหลานชาย

“ไม่ได้บอกแทน อีกอย่างวันนี้แทนตื่นสายครับน้าพิมพ์ ถ้างั้นผมขอตัวกลับบ้านตัวเองก่อนนะครับ”

“แล้วไม่อยู่รอทานมื้อเที่ยงด้วยกันเหรอตาแทน” พิมพ์ภาถามหลานชายพร้อมอมยิ้ม

“นั่นสิ ไหนๆ ก็อยู่บ้านคนเดียว นอนที่บ้านนี้ก็ได้นะตาแทน” บุญส่งเอ่ย

“ไม่เป็นไรครับ ผมอยู่คนเดียวได้สบายมาก ดีเสียอีก ไปหลายๆ วันได้เลยยิ่งดี” แล้วแทนก็ลุกขึ้นยกมือไหว้น้าทั้งสองแล้วเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป

“คุณว่าหลานชายตัวดีของเราจะได้หย่าไหม” บุญส่งถามภรรยา

“ไม่ได้หย่าหรอก ฉันมั่นใจว่าหลานฉันแน่นอนในท้องหนูษร” พิมพ์ภาเอ่ยตอบสามี

“ผมก็มั่นใจ มาดูกันต่อไปว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากหนูษรคลอดแล้ว ดูซิ ตาแทนจะยังอยากหย่าอยู่ไหม ถ้าเห็นหน้าลูก”

“แล้ววันนี้คุณอยากทานอะไรคะมื้อเที่ยง”

“แล้วแต่คุณเถอะ ผมขอตัวไปอ่านหนังสือที่ห้องหนังสือก่อนนะคุณพิมพ์ มื้อเที่ยงฝากด้วยนะ”

“ค่ะ” แล้วสองสามีก็พากันลุกจากโซฟาตัวที่นั่งแล้วเดินออกจากห้องนั่งเล่นแยกกันไปคนละทางเพื่อไปทำตามที่ตนพูด

       มันเคยใช้กับนภษรได้ผลและมันก็ต้องใช้กับแทนได้ผลเหมือนกัน ฉวีมองยานอนหลับในขวดที่เหลือไม่เยอะแล้วเก็บใส่กระเป๋ากางเกงตัวเอง ถึงเวลาแล้วที่ต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย หล่อนรอนานกว่านี้ไม่ได้แล้ว หล่อนต้องการเป็นเจ้าของแทนคนเดียว

       “ถึงเวลาที่แกต้องไปแล้วนังษร”

ฉวีพึมพำกับเงาตัวเองที่สะท้อนในกระจกตรงหน้าแล้วลุกขึ้นไปล้มตัวลงนอนแล้วปล่อยเสียงหัวเราะออกมาราวกับคนบ้า

       ฮ่าๆๆ

       บ้านที่เงียบอยู่แล้วยิ่งเงียบเมื่อตื่นมาไม่เจอภรรยาอยู่ร่วมบ้านกับตน ไม่มีกาแฟเตรียมไว้ให้ ไม่มีมื้อเช้าเตรียมไว้ให้ เขาเม้มปากแน่น ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนต้องการมาตลอดว่าไม่อยากเห็นหน้านภษรในบ้านหลังนี้ แต่พอเธอกลับบ้านพ่อแม่ไปได้สองวัน เขากลับรู้สึกกระวนกระวายในใจ อาจเพราะมีเธอหายใจใต้ชายคาเดียวกันถึงไม่ชินเมื่อเธอไม่อยู่แบบนี้

       “ไม่ต้องกลับมายิ่งดี”

เขาพึมพำกับตัวเองทั้งๆ ที่สายตาตัวเองมองหาร่างอวบอิ่มตลอดเวลาที่เผลอ มือใหญ่เปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำออกมาจากตู้เย็นแล้วเปิดขวดกระดกดื่มรวดเดียวหมดขวดแล้วก็โยนขวดลงตะกร้าข้างตู้เย็นแล้วก็หมุนตัวเดินออกจากครัว ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่ภาพในคืนที่เขาเมาไม่ได้สติ คืนนั้นฉวีบอกมาส่งที่ล้าน แล้วทำไมเขาถึงมีช่วงเวลาเร่าร้อนกับคนท้องได้ล่ะ แล้วมันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าเขาอดอยากจนต้องเก็บไปฝันเป็นเรื่องเป็นราวเหมือนจริงขนาดนั้น