ログイン“คุณไปส่งผมในห้องด้วยไหม” เขาถามพร้อมเดินดูคนงานตัดแต่งกิ่งในสวนไปด้วย
“ไม่ค่ะ ฉวีส่งถึงบ้านแล้วคุณแทนก็เดินเข้าบ้านเอง” หล่อนโกหก เพราะหากบอกไปว่านภษรเป็นคนพาเขาเข้าห้อง หล่อนก็ได้หน้าน่ะสิ
“อ้อ...ขอบคุณนะครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะคุณแทน คุณแทนไปดูองุ่นแปลงนั้นกันไหมคะ อาทิตย์หน้าก็จะเก็บได้แล้วค่ะ” หล่อนชี้ชวนเขาไปทางสวนองุ่นอีกแปลง
อือ!
แล้วแทนก็เดินนำหน้านักวิชาการเกษตรไปทางแปลงองุ่นที่บอก แล้วระหว่างเดินก็ต้องรีบรับร่างเล็กของหล่อนเมื่อคนที่เดินมาด้วยกันเซเกือบล้ม
อุ๊ย!
หล่อนแสร้งร้องตกใจทั้งๆ ที่ตนเองแสร้งเซไปหาคนที่เดินด้วยเองเพื่อให้เขารับตัวเอง
“ขอบคุณนะคะคุณแทน” หล่อนแสร้งก้มหน้าเหนียมอายแล้วดันตัวเองทรงตัวยืนให้มั่นคง
“ไม่เป็นไรครับ พอดีผมมีธุระด่วน ขอตัวก่อนนะครับคุณฉวี” เขารู้สึกอึดอัดทุกครั้งเวลาอยู่กับเจ้าหล่อนจึงรีบเอ่ยขอตัว
“มีธุระอะไรคะคุณแทน” ฉวีเอ่ยถามด้วยความอยากรู้
“เรื่องส่วนตัวครับ” แล้วเขาก็เดินจากไปทันที
ฉวีได้แต่ยืนมองคนที่เดินจากไปแล้วกำสองมือเกร็งแน่นข้างลำตัวตัวเองมองคนที่จากไปด้วยความโมโหและก็รู้ด้วยว่าแทนนั้นตั้งใจจะหนีตัวเอง ไม่ได้มีธุระอะไร
บุญส่งกับพิมพ์ภาเห็นหลานชายเดินลงส้นเท้าหนักๆ เข้ามาในห้องนั่งเล่นก็รู้ทันทีว่าพ่อตัวดีอารมณ์ไม่ดี ดูได้จากสีหน้าแล้วก็ไม่ต้องเดายาก และน้ำหนักตอนลงเท้ายามเดินอีก
“ไปกินรังแตนมาจากที่ไหนอีกล่ะพ่อแทน” เมื่อหลานชายนั่งลง พิมพ์ภาก็เอ่ยถาม
คนที่หงุดหงิดเฝ้าคิดถึงแต่ความฝันลามกของตนในค่ำคืนที่ผ่านมาก็ถอนหายใจ
เฮ้อ!
“หาเรื่องหนูษรอีกแล้วเหรอแทน” บุญส่งเอ่ยถามหลานชาย
“ทำไมผมต้องไปหาเรื่องผู้หญิงคนนั้นด้วย อีกอย่างอีกไม่นานแม่นั่นก็จะคลอดแล้ว เดี๋ยวรู้กันว่ายังจะพูดได้เต็มปากอีกไหมว่าตัวเองบริสุทธิ์” แทนเอ่ยตอบน้าเขย
“แล้วมันอะไรกัน หลักฐานที่บอกว่าหนูษรเล่นชู้น่ะ เอามาให้น้าดูหน่อยสิ อยากเห็นเหมือนกันว่ามันจริงเท็จแค่ไหน” บุญส่งเอ่ยพร้อมกับยื่นมือไปหยิบถ้วยน้ำชาตรงหน้ามาจิบดื่ม
“อย่าดูดีกว่าครับ มันอุจาดตา แค่ผมเห็นคนเดียวก็มากพอแล้ว” แทนเอ่ยตอบกลับน้าเขย
“แล้วเราแน่ใจได้ยังไงว่าสิ่งที่เราเห็นมันคือความจริงฮึ” พิมพ์ภาเอ่ยบ้าง
“มันจะไม่จริงได้ยังไงครับ ในเมื่อรูปถ่ายชัดเจนแบบนั้น”
“แล้วเราได้มาจากไหน เคยสงสัยบ้างไหมว่ารูปนั้นมายังไง” บุญส่งถามหลานชายที่ตนเลี้ยงและรักเหมือนลูกในไส้
มาลีรู้ว่าเขาเจ็บปวดจากเรื่องแม่ เธอจึงไม่พูดอะไร และเธอก็ขอบคุณเขาเหลือเกินที่ให้พ่อของเธอพักอาศัยอยู่ในบ้าน เคยคิดมาตลอดว่าคนหน้าเลือดอย่างเขาจะไม่มีจิตใจเมตตาต่อคนตกทุกข์ได้ยาก แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าตัวเองมองคนพาลคนนี้ผิดไปจริงๆ “ขอบคุณนะคะคุณคินทร์” เธอเอ่ยขอบคุณเขาที่นอนนิ่งข้างตนบนเตียงแล้วเคลื่อนตัวมานอนคร่อมทับบนร่างใหญ่ “จะทำอะไรมาลี?” “ขอบคุณคุณยังไงคะ วันนี้ฉันจะเป็นคนจัดการทุกอย่างเองค่ะ คุณแค่ผ่อนคลายไปกับฉันก็พอ” คนที่กำลังกลัดกลุ้มใจเรื่องแม่ เมื่อถูกสาวน้อยนอนคร่อมทับก็ใจเต้นแรงผิดจังหวะ ลืมเรื่องกลัดกลุ้มแล้วมีเรื่องใหม่เข้ามาแทนที่เมื่อถูกมือน้อยของมาลีลูบไล้แผงอกเปลือยเปล่าตนเองไปมา “อือ...มาลี เธอกำลังช่วยไม่ให้ฉันคิดมากเรื่องแม่ใช่ไหม ฉันรู้นะว่าเธอไม่
มาลีเป็นคนจิตใจดีจนเขาเองก็คิดไม่ถึงว่าเธอจะให้อภัยพ่อของเธอเพียงแค่เห็นหน้า เธอช่างเป็นคนจิตใจดีเสียจริง คินทร์มองแม่ตัวเองที่ตอนนี้เดินไปทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟาแล้วก็ถอนหายใจยาวออกมา เฮ้อ! “ต้องการอะไรอีกครับ?” “เดี๋ยวนี้แม่กลับมาบ้านไม่ได้แล้วเหรอคินทร์ คิดว่าแม่มาหามีแต่เรื่องเงินรึไง” “ครับ ทุกครั้งที่แม่มาก็มีแต่เรื่องเงิน” “ไอ้ลูกชั่ว! คิดแบบนี้กับแม่ได้ยังไง ฉันไม่น่าให้แกเกิดมาเลย ไม่น่าเลยจริงๆ โตมาแล้วเนรคุณแบบนี้ไม่น่าให้แกเกิดมาจริงๆ” “ผมเกิดมาจากท้องแม่ก็จริง แต่คนที่เลี้ยงผมคือคุณตาคุณยายกับนมขิงไม่ใช่แม่ น้ำนมจากเต้าแม่ ผมก็ไม่ได้กินสักหยด แล้วจะเรียกเนรคุณได้ยังไง” “เ
มาลีเดินถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กพ้นบันไดมาถึงชั้นล่างของบ้านพอดีกับที่คินทร์และไกรเดินเข้ามาในบ้านและตามหลังทั้งสองคนก็มีพ่อของเธอด้วยอีกคน “มาลี!” หมายเรียกลูกสาวตนเองด้วยความดีใจ นึกว่าชีวิตที่เหลือจะไม่มีโอกาสได้เจอลูกสาวคนดีของตนอีกแล้ว “พ่อ!” มาลีทิ้งกระเป๋าเดินทางในมือที่ถือเดินกึ่งวิ่งไปหาพ่อตนเอง สองพ่อลูกสวมกอดกันแน่นด้วยความคิดถึง ภาพสองพ่อลูกกอดกันทำให้คินทร์อดอิจฉาไม่ได้ และก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของแม่ตัวเอง “ตาคินทร์!” นางแพรได้ยินเสียงรถเข้ามาในบ้านก็ลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นพร้อมกับนมขิง “แม่” เขาเดินเข้าไปหาแม่ตนเอง นมขิง มนต์และไกรก็พากันเดินไปรวมกันที่มุมห้อง เพื่อให้คินทร์กับแม่และมาลีกับพ่อได้พูดคุยกัน และเฝ้ามองดูเหตุการณ์ห่างๆ
“เปิดค่ะ หนูจะเปิด” มาลีตะโกนบอกคนหน้าประตูให้หยุดทุบตีประตูห้อง “ดี! งั้นก็รีบเปิดเดี๋ยวนี้!” นางหยุดทุบตีประตูห้องแล้วเดินถอยห่างจากหน้าประตูเล็กน้อย แล้วประตูห้องก็ถูกดึงเปิดออก แอค! เมื่อทั้งสองเปิดประตูเผชิญหน้ากัน คนแก่ก็เดินเข้าประชิดตัวแล้วก็ยกมือขึ้นง้างสูงตวัดฟาดตบหน้าของมาลีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เผียะ! มาลีไม่คิดว่าท่านจะตบหน้าตนเองจึงไม่ทันระวัง เธอหน้าหันไปตามแรงตบแล้วก็ยกมือขึ้นกุมแก้มข้างที่โดนตบของตนมาเผชิญหน้ากับท่านอีกครั้ง “หล่อนใช่ไหมที่เสี้ยมสอนให้ลูกชายฉันต่อต้านฉัน” แพรเอ่ยถาม “หนูไม่ได้ทำนะคะ” เธอส่ายหน้ายืนยันคำพูดตนเองอีกแรงพร้อมกับน้ำตาหยดใหญ่หยดลงพื้น&nbs
แพรนั่งพิงพนักโซฟามองดูนมขิงเดินถือถาดน้ำกับจานบราวนี่เล็กๆ เข้ามาเสิร์ฟตนเอง “แล้วนังเด็กคนเมื่อกี้ไปไหนนมขิง” นางยื่นมือหยิบแก้วน้ำที่นมขิงยกออกมาจากถาดวางบนโต๊ะกลางโซฟาขึ้นมาจิบดื่มแล้ววางลงที่เดิมพร้อมกับดันจานบราวนี่ออกห่าง “ใครเขากินของหวานเวลานี้กัน เดี๋ยวฉันก็อ้วนหุ่นไม่ดีพอดี” นางบอกนมขิงที่ตอนนี้นั่งโซฟาตัวตรงข้ามตนเอง นมขิงคือคนเดียวที่พ่อกับแม่นางอนุญาตให้นั่งตีตัวเสมอนาย “หนูมาลีเหรอคะคุณแพร” “ฉันจะไปรู้จักชื่อมันได้ยังไง แต่นังเด็กคนเมื่อกี้นั่นแหละ ทำไมให้นมขิงยกมาเสิร์ฟฉัน” “ยังไงนมก็ต้องมาหาคุณแพรอยู่แล้ว นมเลยยกถือมาเองค่ะ” “แล้วนึกยังไงถึงจ้างคนรับใช้และยังเป็นเด็กด้วย ไม่ใช่เด็กของคินทร
มาลีเดินออกมาจากห้องครัวหลังจากทำมื้อเย็นเสร็จ วันนี้เธอกลับบ้านเอง เพราะคินทร์ไปสิงคโปร์ตั้งแต่เช้า แต่เขาบอกจะไปกลับเลยต้องทำมื้อเย็นรอเขาและรอทานพร้อมเขา เมื่อเข้าครัวเสร็จรู้สึกเหนียวตัวจึงจะขึ้นห้องไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนชุด “นี่หล่อนเป็นคนใช้ใหม่เหรอ?” แพรที่กลับมาบ้านในรอบหนึ่งเดือนตั้งแต่ทะเลาะกับลูกชายไปวันนั้นก็เพิ่งจะกลับมาบ้าน มาลีได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลังก็หมุนเอี้ยวตัวไปทางต้นเสียง พอเห็นว่าเป็นผู้หญิงที่มีรูปติดที่ผนังห้องในห้องรับแขก เธอก็ยกมือไหว้เขา “สวัสดีค่ะ” “นี่ลูกฉันยังไม่กลับมาเหรอ แล้วมาทำงานที่นี่นานรึยังล่ะ” แพรถามถึงลูกชายตัวเองและถามหญิงสาวที่เพิ่งเจอครั้งแรกในบ้านของตนด้วย “คุณคินทร์ยังไม่กลับค่ะ หนูมาอยู่นี่ได้จะสองเดือนแล้วค่ะ” &l







