ครรภ์รักเมียชัง 10

“คุณไปส่งผมในห้องด้วยไหม” เขาถามพร้อมเดินดูคนงานตัดแต่งกิ่งในสวนไปด้วย

“ไม่ค่ะ ฉวีส่งถึงบ้านแล้วคุณแทนก็เดินเข้าบ้านเอง” หล่อนโกหก เพราะหากบอกไปว่านภษรเป็นคนพาเขาเข้าห้อง หล่อนก็ได้หน้าน่ะสิ

“อ้อ...ขอบคุณนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแทน คุณแทนไปดูองุ่นแปลงนั้นกันไหมคะ อาทิตย์หน้าก็จะเก็บได้แล้วค่ะ” หล่อนชี้ชวนเขาไปทางสวนองุ่นอีกแปลง

อือ!

แล้วแทนก็เดินนำหน้านักวิชาการเกษตรไปทางแปลงองุ่นที่บอก แล้วระหว่างเดินก็ต้องรีบรับร่างเล็กของหล่อนเมื่อคนที่เดินมาด้วยกันเซเกือบล้ม

อุ๊ย!

หล่อนแสร้งร้องตกใจทั้งๆ ที่ตนเองแสร้งเซไปหาคนที่เดินด้วยเองเพื่อให้เขารับตัวเอง

“ขอบคุณนะคะคุณแทน” หล่อนแสร้งก้มหน้าเหนียมอายแล้วดันตัวเองทรงตัวยืนให้มั่นคง

“ไม่เป็นไรครับ พอดีผมมีธุระด่วน ขอตัวก่อนนะครับคุณฉวี” เขารู้สึกอึดอัดทุกครั้งเวลาอยู่กับเจ้าหล่อนจึงรีบเอ่ยขอตัว

“มีธุระอะไรคะคุณแทน” ฉวีเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“เรื่องส่วนตัวครับ” แล้วเขาก็เดินจากไปทันที

ฉวีได้แต่ยืนมองคนที่เดินจากไปแล้วกำสองมือเกร็งแน่นข้างลำตัวตัวเองมองคนที่จากไปด้วยความโมโหและก็รู้ด้วยว่าแทนนั้นตั้งใจจะหนีตัวเอง ไม่ได้มีธุระอะไร

บุญส่งกับพิมพ์ภาเห็นหลานชายเดินลงส้นเท้าหนักๆ เข้ามาในห้องนั่งเล่นก็รู้ทันทีว่าพ่อตัวดีอารมณ์ไม่ดี ดูได้จากสีหน้าแล้วก็ไม่ต้องเดายาก และน้ำหนักตอนลงเท้ายามเดินอีก

“ไปกินรังแตนมาจากที่ไหนอีกล่ะพ่อแทน” เมื่อหลานชายนั่งลง พิมพ์ภาก็เอ่ยถาม

คนที่หงุดหงิดเฝ้าคิดถึงแต่ความฝันลามกของตนในค่ำคืนที่ผ่านมาก็ถอนหายใจ

เฮ้อ!

“หาเรื่องหนูษรอีกแล้วเหรอแทน” บุญส่งเอ่ยถามหลานชาย

“ทำไมผมต้องไปหาเรื่องผู้หญิงคนนั้นด้วย อีกอย่างอีกไม่นานแม่นั่นก็จะคลอดแล้ว เดี๋ยวรู้กันว่ายังจะพูดได้เต็มปากอีกไหมว่าตัวเองบริสุทธิ์” แทนเอ่ยตอบน้าเขย

“แล้วมันอะไรกัน หลักฐานที่บอกว่าหนูษรเล่นชู้น่ะ เอามาให้น้าดูหน่อยสิ อยากเห็นเหมือนกันว่ามันจริงเท็จแค่ไหน” บุญส่งเอ่ยพร้อมกับยื่นมือไปหยิบถ้วยน้ำชาตรงหน้ามาจิบดื่ม

“อย่าดูดีกว่าครับ มันอุจาดตา แค่ผมเห็นคนเดียวก็มากพอแล้ว” แทนเอ่ยตอบกลับน้าเขย

“แล้วเราแน่ใจได้ยังไงว่าสิ่งที่เราเห็นมันคือความจริงฮึ” พิมพ์ภาเอ่ยบ้าง

“มันจะไม่จริงได้ยังไงครับ ในเมื่อรูปถ่ายชัดเจนแบบนั้น”

“แล้วเราได้มาจากไหน เคยสงสัยบ้างไหมว่ารูปนั้นมายังไง” บุญส่งถามหลานชายที่ตนเลี้ยงและรักเหมือนลูกในไส้