Masukนภษรไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากของนักวิชาการสาวที่ตนคิดว่าเป็นพี่สาวที่สนิท ตอนนี้รู้แล้วว่าฉวีนั้นคิดยังไงกับสามีของตน
“แต่ฉันกับคุณแทนก็ยังไม่ได้หย่ากันนี่คะ ถ้าคุณไม่ส่งเขาให้ฉัน ฉันจะโทรไปบอกที่บ้านคุณน้าว่าคุณ...”
“ได้! อย่าเผลอก็แล้วกัน ไม่วันนี้ก็วันหน้า คุณแทนก็ต้องเป็นของฉัน” แล้วฉวีก็ส่งแทนให้กับนภษรโอบประคองแล้วตนก็เดินทิ้งส้นเท้าหนักๆ จากไป
“ไม่ต้องมาแตะต้องฉัน อึก!” แม้จะเมาหนัก แต่ก็สะบัดตัวดิ้นจากวงแขนเล็กที่โอบกอดเอวหนาตัวเองไม่ให้แตะต้องตัวเอง
“แต่คุณเมามากนะคะ เดี๋ยวษรไปส่งคุณที่เตียง แล้วษรก็จะไปค่ะ” เธอบอกสามีแล้วกอดเอวหนาแน่นแล้วเปิดประตูประคองร่างสูงใหญ่ที่ต่อต้านตัวเองพาไปยังเตียงนอน พอถึงเตียงเธอก็ปล่อยเขาล้มลงบนเตียง แล้วยกขาทั้งสองเขาขึ้นเตียง จัดท่านอนให้นอนสบายตัวแล้วเดินกลับไปปิดประตูห้องแล้วเดินกลับมายังเตียงเพื่อจะถอดเสื้อผ้าเปื้อนเหงื่อจากการทำงานของเขาออกให้และเช็ดตัวให้เขาจะได้นอนหลับสบาย
“อือ! ไม่ต้องมาแตะต้องตัวฉัน! อึก!” แม้จะหลับตา แต่ก็ปัดมือน้อยที่กำลังปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกแล้วขยับตัวนอนคว่ำหน้า
“คุณแทนคะ นอนแบบนี้ไม่ได้นะคะ” นภษรเขย่าแขนของเขาและพยายามจับร่างใหญ่พลิกตัวนอนหงาย แต่ก็ลำบากเหลือเกิน เขาตัวหนักจนเธอต้องยอมแพ้
เฮ้อ!
นภษรถอนหายใจแล้วเดินไปเปิดไฟมุมห้องให้ห้องสว่าง แล้วก็เห็นสภาพห้อง เธอไม่ได้มาเก็บห้องให้เขา เพราะเขาไม่ให้เข้ามาในห้อง บ้านหลังนี้ไม่มีแม่บ้าน เพราะเธออยากทำทุกอย่างเอง มันคืองานที่เธอชอบทำ
“ทำไมรกแบบนี้นะ เสื้อผ้าก็เกลื่อนห้อง แถมโต๊ะทำงานก็รก” คนท้องโตก็เก็บกวาดทำความสะอาดห้องให้สามี และกว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปตีหนึ่ง เธอมองไปยังเตียงที่เขานอนหลับสนิท กรนเสียงดังแล้วก็ยิ้ม แล้วก็เดินไปยังเตียงเมื่อตอนนี้แทนพลิกตัวนอนหงายแล้ว
“เดี๋ยวษรเช็ดตัวให้นะคะ คุณแทนจะได้นอนหลับสบาย”
เธอไม่รอช้าจัดการเปลื้องผ้าของสามีทันที เพราะหากว่าเขาพลิกตัวนอนคว่ำอีกคงได้ใส่ชุดสกปรกพวกนี้นอนหลับถึงเช้าแน่นอน เมื่อจัดการกับเสื้อผ้าของสามีเสร็จจนเหลือแต่กายเปลือยล่อนจ้อนก็พาร่างอุ้ยอ้ายตัวเองไปยังห้องน้ำเพื่อจะเปิดน้ำใส่กะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูผืนเล็กออกมาเช็ดตัวให้สามีที่เกลียดชังตน
เธอนำผ้าเปียกบิดหมาดเช็ดตัวให้สามีจนเรียบร้อย พอจะลุกขึ้นไปหยิบชุดนอนมาใส่ให้แทน เขาที่หลับอยู่ก็คว้าจับมือของเธอฉุดรั้งไว้ให้อยู่กับที่
“ทำไมต้องทำแบบนี้กับฉันด้วยษร”
เสียงแผ่วเบาดังลอดออกมาจากปากหนาของคนที่นอนหลับสนิทแล้วกระตุกมือที่คว้ามือเล็กนั้นดึงรั้งร่างอวบอิ่มอุ้ยอ้ายจนเสียหลักล้มทาบทับบนกายเปลือยเปล่าของตนแล้วแทนก็เคลื่อนไหวรวดเร็วขึ้นคร่อมทับร่างอวบของภรรยาพร้อมกับปรือตาตื่นขึ้น
“คุณแทนปล่อยษรค่ะ คุณแทนเมาแล้วนะคะ อะ...อื้อ”
แล้วปากของเธอก็ถูกปากหนาของคนคร่อมทับเหนือร่างทาบทับปิดกลืนคำพูดและเสียงลมหายใจพร้อมเรียวลิ้นสากอุ่นร้อนที่เต็มไปด้วยรสและกลิ่นของแอลกอฮอล์นั้นขยี้ปากอวบอิ่มสีระเรื่อของตัวเอง จากที่ห่างหายไปนานและเธอเองก็ปรารถนาคืนที่แสนเร่าร้อนจากสามีเหนือร่างก็ตวัดสองแขนที่เท้าดันอกแกร่งมาโอบกอดแผ่นหลังหนาของคนเหนือร่างแล้วจูบตอบ
มาลีเป็นคนจิตใจดีจนเขาเองก็คิดไม่ถึงว่าเธอจะให้อภัยพ่อของเธอเพียงแค่เห็นหน้า เธอช่างเป็นคนจิตใจดีเสียจริง คินทร์มองแม่ตัวเองที่ตอนนี้เดินไปทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟาแล้วก็ถอนหายใจยาวออกมา เฮ้อ! “ต้องการอะไรอีกครับ?” “เดี๋ยวนี้แม่กลับมาบ้านไม่ได้แล้วเหรอคินทร์ คิดว่าแม่มาหามีแต่เรื่องเงินรึไง” “ครับ ทุกครั้งที่แม่มาก็มีแต่เรื่องเงิน” “ไอ้ลูกชั่ว! คิดแบบนี้กับแม่ได้ยังไง ฉันไม่น่าให้แกเกิดมาเลย ไม่น่าเลยจริงๆ โตมาแล้วเนรคุณแบบนี้ไม่น่าให้แกเกิดมาจริงๆ” “ผมเกิดมาจากท้องแม่ก็จริง แต่คนที่เลี้ยงผมคือคุณตาคุณยายกับนมขิงไม่ใช่แม่ น้ำนมจากเต้าแม่ ผมก็ไม่ได้กินสักหยด แล้วจะเรียกเนรคุณได้ยังไง” “เ
มาลีเดินถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กพ้นบันไดมาถึงชั้นล่างของบ้านพอดีกับที่คินทร์และไกรเดินเข้ามาในบ้านและตามหลังทั้งสองคนก็มีพ่อของเธอด้วยอีกคน “มาลี!” หมายเรียกลูกสาวตนเองด้วยความดีใจ นึกว่าชีวิตที่เหลือจะไม่มีโอกาสได้เจอลูกสาวคนดีของตนอีกแล้ว “พ่อ!” มาลีทิ้งกระเป๋าเดินทางในมือที่ถือเดินกึ่งวิ่งไปหาพ่อตนเอง สองพ่อลูกสวมกอดกันแน่นด้วยความคิดถึง ภาพสองพ่อลูกกอดกันทำให้คินทร์อดอิจฉาไม่ได้ และก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของแม่ตัวเอง “ตาคินทร์!” นางแพรได้ยินเสียงรถเข้ามาในบ้านก็ลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นพร้อมกับนมขิง “แม่” เขาเดินเข้าไปหาแม่ตนเอง นมขิง มนต์และไกรก็พากันเดินไปรวมกันที่มุมห้อง เพื่อให้คินทร์กับแม่และมาลีกับพ่อได้พูดคุยกัน และเฝ้ามองดูเหตุการณ์ห่างๆ
“เปิดค่ะ หนูจะเปิด” มาลีตะโกนบอกคนหน้าประตูให้หยุดทุบตีประตูห้อง “ดี! งั้นก็รีบเปิดเดี๋ยวนี้!” นางหยุดทุบตีประตูห้องแล้วเดินถอยห่างจากหน้าประตูเล็กน้อย แล้วประตูห้องก็ถูกดึงเปิดออก แอค! เมื่อทั้งสองเปิดประตูเผชิญหน้ากัน คนแก่ก็เดินเข้าประชิดตัวแล้วก็ยกมือขึ้นง้างสูงตวัดฟาดตบหน้าของมาลีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เผียะ! มาลีไม่คิดว่าท่านจะตบหน้าตนเองจึงไม่ทันระวัง เธอหน้าหันไปตามแรงตบแล้วก็ยกมือขึ้นกุมแก้มข้างที่โดนตบของตนมาเผชิญหน้ากับท่านอีกครั้ง “หล่อนใช่ไหมที่เสี้ยมสอนให้ลูกชายฉันต่อต้านฉัน” แพรเอ่ยถาม “หนูไม่ได้ทำนะคะ” เธอส่ายหน้ายืนยันคำพูดตนเองอีกแรงพร้อมกับน้ำตาหยดใหญ่หยดลงพื้น&nbs
แพรนั่งพิงพนักโซฟามองดูนมขิงเดินถือถาดน้ำกับจานบราวนี่เล็กๆ เข้ามาเสิร์ฟตนเอง “แล้วนังเด็กคนเมื่อกี้ไปไหนนมขิง” นางยื่นมือหยิบแก้วน้ำที่นมขิงยกออกมาจากถาดวางบนโต๊ะกลางโซฟาขึ้นมาจิบดื่มแล้ววางลงที่เดิมพร้อมกับดันจานบราวนี่ออกห่าง “ใครเขากินของหวานเวลานี้กัน เดี๋ยวฉันก็อ้วนหุ่นไม่ดีพอดี” นางบอกนมขิงที่ตอนนี้นั่งโซฟาตัวตรงข้ามตนเอง นมขิงคือคนเดียวที่พ่อกับแม่นางอนุญาตให้นั่งตีตัวเสมอนาย “หนูมาลีเหรอคะคุณแพร” “ฉันจะไปรู้จักชื่อมันได้ยังไง แต่นังเด็กคนเมื่อกี้นั่นแหละ ทำไมให้นมขิงยกมาเสิร์ฟฉัน” “ยังไงนมก็ต้องมาหาคุณแพรอยู่แล้ว นมเลยยกถือมาเองค่ะ” “แล้วนึกยังไงถึงจ้างคนรับใช้และยังเป็นเด็กด้วย ไม่ใช่เด็กของคินทร
มาลีเดินออกมาจากห้องครัวหลังจากทำมื้อเย็นเสร็จ วันนี้เธอกลับบ้านเอง เพราะคินทร์ไปสิงคโปร์ตั้งแต่เช้า แต่เขาบอกจะไปกลับเลยต้องทำมื้อเย็นรอเขาและรอทานพร้อมเขา เมื่อเข้าครัวเสร็จรู้สึกเหนียวตัวจึงจะขึ้นห้องไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนชุด “นี่หล่อนเป็นคนใช้ใหม่เหรอ?” แพรที่กลับมาบ้านในรอบหนึ่งเดือนตั้งแต่ทะเลาะกับลูกชายไปวันนั้นก็เพิ่งจะกลับมาบ้าน มาลีได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลังก็หมุนเอี้ยวตัวไปทางต้นเสียง พอเห็นว่าเป็นผู้หญิงที่มีรูปติดที่ผนังห้องในห้องรับแขก เธอก็ยกมือไหว้เขา “สวัสดีค่ะ” “นี่ลูกฉันยังไม่กลับมาเหรอ แล้วมาทำงานที่นี่นานรึยังล่ะ” แพรถามถึงลูกชายตัวเองและถามหญิงสาวที่เพิ่งเจอครั้งแรกในบ้านของตนด้วย “คุณคินทร์ยังไม่กลับค่ะ หนูมาอยู่นี่ได้จะสองเดือนแล้วค่ะ” &l
“ไม่! ที่ทำตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว” “งานดีหรือว่ามีผู้ชายที่ชอบล่ะ” “อีกแล้วนะ คุณกำลังหาเรื่องฉันอีกแล้วนะคุณคินทร์” “ก็ได้ๆ ฉันจริงจังนะ อยากย้ายมาทำงานที่บริษัทสินเชื่อฉันไหม จะทำงานที่สำนักงานใหญ่หรือสาขาย่อยก็ได้” “ไม่! แค่เกี่ยวข้องกับคุณที่บ้านก็มากพอแล้ว ฉันไม่อยากไปทำงานกินเงินเดือนของคุณ” “แต่เงินเดือนดีนะ ไหนบอกอยากหาเงินมาไถ่ตัวเองไง” “เท่าไหร่ล่ะ?” “เธอทำงานตอนนี้ได้เท่าไหร่” “หมื่นหกพัน หักค่าประกันสังคมก็เหลือหมื่นห้านิดๆ” “ฉันให้สองหมื่นห้า ถ้ามาทำที่บริษัทสินเชื่อฉัน ไปค







