BAD GUY พลาดรักคนเลว

BAD GUY พลาดรักคนเลว

last updateLast Updated : 2026-09-12
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
98Chapters
369views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ความสัมพันธ์ที่เขายัดเยียดให้'ห้ามเปิดเผย' เธอไม่ต่างจากลูกไก่ในกำมือบีบก็ตายคลายก็ไม่รอด... 'แก้วตา' เด็กสาวผู้ไร้ที่พึ่งถูกชุบเลี้ยงในคฤหาสน์ตระกูลวิริยะกุล เธอเคยเชื่อว่าที่นี่คือที่พักพิงปลอดภัย จนกระทั่งได้เห็น 'คิมหันต์' เจ้านายหนุ่มผู้แสนอบอุ่น เผยด้านมืดที่ไม่มีใครล่วงรู้ ระหว่างเส้นบางๆ ของความเมตตาและความโหดร้าย ความสัมพันธ์ที่ไม่อาจนิยามได้ก่อตัวขึ้น... เมื่อทุกอย่างที่เธอมีอาจต้องแลกด้วย 'ชีวิต และหัวใจ' *** 'บอกหน่อย... ฉันจะได้อะไรตอบแทนหากปล่อยเธอไปในวันนี้' 'กะ...แก้วไม่รู้ แก้วไม่มีอะไรให้คุณ' 'ไม่มีเหรอ งั้นก็เปล่าประโยชน์ที่จะปล่อยเธอไป' มือหยาบกระด้างทำท่าจะวนกลับมารอบลำคอระหง แก้วตาผวาเฮือกดิ้นถอยหลังทั้งที่ไร้หนทางหนี เขากำลังยิ้มบนความหวาดกลัวของเธอ หัวเราะเบาๆ ในลำคอราวกับเป็นเรื่องตลกขบขัน ทั้งที่เธอพนมมือไหว้เขาทั้งน้ำตา...

View More

Chapter 1

1

คิมหันต์ วิริยะกุล ชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มประดับริมฝีปากเสมอ เขายิ้มรับกับทุกเหตุการณ์ แม้ยามที่มือต้องเปื้อนเลือด

ทุกอย่างหล่อหลอมให้เขาสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ นั่นเป็นเพียงผิวนอกที่คนอื่นมองเห็น ความจริงแล้วจิตใจเขานั้นดำมืดเกินกว่าจะหยั่งลึกลงไป สรรพสิ่งรอบข้างผู้ชายคนนี้ล้วนหนาวเหน็บ จับต้องสิ่งใดเป็นอันพินาศ เขาสามารถฆ่าคนได้ราวกับผักปลา…

ด้านมืดที่ไม่มีใครรู้

แต่เธอรู้...

"แก้วตาเอาชาขึ้นไปเสิร์ฟคุณคิมบนห้องด้วย" คำสั่งที่ไม่อยากได้ยิน หญิงสาวเจ้าของชื่อร่างกายแข็งทื่อฉับพลัน เธอเข้าใจว่าเขาไปคุยงานที่ต่างประเทศ ทำไมถึงได้กลับมาเร็วขนาดนี้…มือบางกำไม้ปัดขนไก่แน่น เหงื่อออกตามเรียวนิ้วจนชื้นแฉะ ร่างกายรุ่มร้อนเพียงแค่ได้ยินชื่อ คิมหันต์ ผู้เป็นนาย และเจ้าชีวิตที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

"เร็วเข้าสิ มัวแต่ยืดอืดอาดอยู่ได้นังนี่ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง อย่าให้คุณเขารอนาน!" เมื่อถูกเร่งเข้า ร่างบอบบางก็วางมือจากไม้ปัดขนไก่ ก้าวเดินไปยังซิงก์น้ำในครัวเพื่อชำระคราบเหงื่อตามนิ้วมือ ก่อนจะหยิบอุปกรณ์ต่าง ๆ ขึ้นมาจัดเตรียมถาดไม้ใบใหญ่พร้อมเหยือกแก้วกับถ้วยน้ำชาสำหรับเจ้าบ้าน

ทันทีที่ปลายเท้าหยุดยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ หัวใจดวงน้อยมันเต้นโครมครามคล้ายมีงานตีกลองอยู่ในนั้น เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามกรอบหน้า ไรผมอ่อนชุ่มเหงื่อแม้บรรยากาศในตอนนี้เย็นยะเยือกยิ่งกว่าอะไร

เธอยับยั้งความตื่นตระหนกไว้ไม่ได้…

กำปั้นบางเคาะประตูสามครั้ง รอจนกระทั่งเสียงทุ้มต่ำชวนเสียวสันหลังวาบ เอ่ยปากอนุญาต

ร่างเล็กในชุดเสื้อผ้ากลางเก่ากลางใหม่ก้าวเดินไปอย่างระมัดระวัง ทันทีที่เข้ามาอยู่ในเขตพื้นที่อันตราย กลิ่นหอมเย็นชวนขนลุกก็พุ่งปะทะผิวเนื้อ ส่งผลให้อัตราการเต้นของหัวใจเต้นถี่รัวไร้จังหวะ

กลัวเกินกว่าจะก้าวเดินต่อ...

หลังจากก้มมองปลายเท้าตัวเองอยู่นาน แก้วตาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ทุกการกระทำแฝงไว้ด้วยความหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด นาทีต่อมาเธอเผลอเงยหน้าสบตากับเจ้าของนัยน์ตาดำมืด ราวกับว่าเขาเองก็มองเธออยู่นานแล้ว คนตัวเล็กรีบก้มหน้าลงเหมือนต้องของร้อน

"แก้วเอาชามาเสิร์ฟค่ะ" เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกัก

อีกฝ่ายกดยิ้มก่อนจะตอบสั้น ๆ "อืม"

ด้วยความกดดันจากสถานการณ์ แก้วตาเผลอจับขอบถาดไม้แน่น มันสั่นหงึกหงักจนน้ำชาในเหยือกกระเพื่อมไหวเตรียมวางไว้บนโต๊ะข้างระเบียงห้อง ทว่าต้องหยุดชะงักไว้เพียงเท่านั้น

"เอามาวางตรงนี้" เงยหน้ามองเขาเพียงครู่หนึ่ง

รองเท้าหนังเงางามตวัดท่อนขายาวพาดลงบนโต๊ะตัวเตี้ยใกล้กัน สายตาดุดันชี้นำให้เธอรู้ว่าต้องวางมันไว้ตรงไหน

หญิงสาวเม้มปากแน่นหลุบตาลงก่อนจะก้าวช้า ๆ ไปยังบริเวณที่เขานั่งอยู่

เธอกำลังเข้าใกล้เขามากยิ่งขึ้น…

เพล้ง!

"ว้าย!"

ถาดน้ำชาและเหยือกแก้วลวดลายประณีตถูกสะบัดจนแตกระเนระนาดไปตามพื้นห้อง ด้วยแรงสกัดขาจากใครบางคนที่ยังมีสีหน้าเรียบเฉย คนตัวเล็กมือไม้สั่นระริกราวกับเจ้าเข้า

ฝีมือเขา…

"กะ...แก้วจะนำมาเปลี่ยนให้เดี๋ยวนี้ค่ะ"

รู้ทั้งรู้ว่าตนถูกกลั่นแกล้งแต่ไม่อาจแย้งความเป็นธรรมได้ ไม่อยากมีปัญหากับเขา แม้แต่เศษเสี้ยวเดียวก็ไม่

"ไม่ต้อง"

ร่างเล็กสะดุ้งเมื่อคิมหันต์ลุกจากเก้าอี้ เขากดสายตามองเศษเหยือกแก้วกับคราบน้ำชาที่กระจัดกระจายเป็นวงกว้าง ก่อนจะใช้ปลายเท้าเขี่ยเศษแก้วอย่างเชื่องช้า

"เป็นคนซุ่มซ่ามตั้งแต่เมื่อไร" น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความกดดัน เป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ

ดวงตากลมโตคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใสเงยหน้ามองเจ้านายหนุ่ม ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ ทั้งที่กำลังยิ้มอยู่แท้ ๆ นัยน์ตาดำมืดวาววับ ถ้าสังเกตให้ดีคล้ายมีเปลวไฟดวงเล็กเต้นระริกอยู่ในนั้น...

"ตะ แต่ว่าคุณคิมสกัดขาแก้ว..."

"อ้อ…เพราะฉันสกัดขาเธอ"

"ไม่ค่ะ แก้วผิดเอง" ความจริงแล้วเธอไม่มีสิทธิ์เลือกความถูกต้องให้ตัวเองได้

คิมหันต์ก้าวไปหาสาวรับใช้ที่ยืนตัวสั่นสะท้านราวกับลูกนกปีกหัก

"ถ้ารู้ตัวว่าผิดก็คุกเข่าสิ”

แก้วตาตื่นตระหนกเผลอเงยหน้าสบตาคู่คม ทันทีที่ดวงตาสอดประสานกันมันเหมือนเธอกำลังจมน้ำโดยมีเขากดศีรษะไว้ไม่ให้โผล่หัวขึ้นมา!

"คุณคิม แก้วขอโทษ แก้วผิดไปแล้ว อย่าทำแบบนี้เลย" หญิงสาวน้ำตาคลอเบ้า ส่ายหน้าไปมาพลางยกมือพนมขึ้นแนบหน้าอกหวังให้เขาเห็นใจ

ทั้งที่รู้ว่าไม่เป็นผล แต่ก็ยังจะทำ...

"รู้จักอ้อนวอนกันแล้วเหรอ" สิ้นสุดน้ำเสียงเย็นยะเยือก คนใจร้ายกดหัวไหล่เธอทรุดลงกับพื้น

แก้วตาอยู่ในชุดกระโปรง ถึงแม้มันจะคลุมเข่า แต่ก็ไม่อาจปกป้องเธอจากเศษแก้วที่แตกกระจายบนพื้นห้องได้ ของเหลวสีแดงข้นไหลทะลักออกจากบาดแผลบริเวณหัวเข่า เธอเจ็บแปลบจนเกือบหวีดร้องออกมา แต่เพราะถูกฝ่ามือเย็นเฉียบบีบปลายคางไว้แน่นหนา แม้แต่คำพูดสักอึกเดียวก็ไม่สามารถหลุดพ้นออกมาได้

คิมหันต์ใช้มืออีกข้างดึงซองกระดาษสีขาวออกจากกระเป๋ากางเกงเนื้อดี สภาพมันยับยู่ไม่น่ามอง ชายหนุ่มหัวเราะรวนเสมือนเรื่องขบขัน

"คิดจะไปจากฉันทั้งที่ยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณกันเลยสักนิด…เนรคุณจังนะ"

หญิงสาวมองซองจดหมายที่คุ้นตา เธอจำมันได้ดี

จดหมายลาออก...

หลังจากคิมหันต์เดินทางไปต่างประเทศ แก้วตานำจดหมายลาออกวางไว้บนห้องทำงานของเขา ตั้งใจจะออกจากบ้านอย่างเงียบ ๆ ไม่คาดคิดว่าคนใจร้ายจะกลับมากะทันหัน ราวกับเขารู้ว่าเธอจะไป…

"คุณคิมปล่อยแก้วไปเถอะนะคะ" ยามนี้ใบหน้าหวานเปรอะเปื้อนหยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า ร่างเล็กตัวสั่นเทิ้มอย่างไม่อาจควบคุมได้ มือเรียวบางเผลอยกขึ้นกุมท้องตามสัญชาตญาณ

สิ่งที่หวาดกลัวที่สุดไม่ใช่การถูกเขาบังคับขู่เข็ญ หากแต่เป็นอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ในร่างของเธอต่างหาก

ลูกที่เขาไม่ต้องการ...

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
98 Chapters
1
คิมหันต์ วิริยะกุล ชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มประดับริมฝีปากเสมอ เขายิ้มรับกับทุกเหตุการณ์ แม้ยามที่มือต้องเปื้อนเลือด ทุกอย่างหล่อหลอมให้เขาสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ นั่นเป็นเพียงผิวนอกที่คนอื่นมองเห็น ความจริงแล้วจิตใจเขานั้นดำมืดเกินกว่าจะหยั่งลึกลงไป สรรพสิ่งรอบข้างผู้ชายคนนี้ล้วนหนาวเหน็บ จับต้องสิ่งใดเป็นอันพินาศ เขาสามารถฆ่าคนได้ราวกับผักปลา…ด้านมืดที่ไม่มีใครรู้แต่เธอรู้..."แก้วตาเอาชาขึ้นไปเสิร์ฟคุณคิมบนห้องด้วย" คำสั่งที่ไม่อยากได้ยิน หญิงสาวเจ้าของชื่อร่างกายแข็งทื่อฉับพลัน เธอเข้าใจว่าเขาไปคุยงานที่ต่างประเทศ ทำไมถึงได้กลับมาเร็วขนาดนี้…มือบางกำไม้ปัดขนไก่แน่น เหงื่อออกตามเรียวนิ้วจนชื้นแฉะ ร่างกายรุ่มร้อนเพียงแค่ได้ยินชื่อ คิมหันต์ ผู้เป็นนาย และเจ้าชีวิตที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง"เร็วเข้าสิ มัวแต่ยืดอืดอาดอยู่ได้นังนี่ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง อย่าให้คุณเขารอนาน!" เมื่อถูกเร่งเข้า ร่างบอบบางก็วางมือจากไม้ปัดขนไก่ ก้าวเดินไปยังซิงก์น้ำในครัวเพื่อชำระคราบเหงื่อตามนิ้วมือ ก่อนจะหยิบอุปกรณ์ต่าง ๆ ขึ้นมาจัดเตรียมถาดไม้ใบใหญ่พร้อมเหยือกแก้วกับถ้วยน้ำชาสำหรับเจ้าบ้านทันทีที่ปลายเท้าหยุด
last updateLast Updated : 2026-08-16
Read more
2
ย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อน แก้วตาเสียพ่อกับพี่ชายวัยสิบขวบด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ชีวิตของเธอกับแม่แขวนบนเส้นด้ายมาโดยตลอด ไม่ว่าญาติทางฝ่ายไหนก็ไม่ยินดีต้อนรับจนได้มาเจอกับป้าน้อยหัวหน้าแม่บ้านตระกูลวิริยะกุล ถึงหล่อนจะเป็นคนดุ แต่ก็นับว่ามีบุญคุณต่อเธอกับแม่มาก ป้าน้อยชักชวนแม่มาทำงานที่บ้านวิริยะกุล เหมือนฟ้าหลังฝนชีวิตเริ่มมองเห็นแสงสว่างหลังจากปกคลุมด้วยเมฆฝนมาอย่างยาวนาน เจ้านายใจดีเอ็นดูเด็กสาวเป็นพิเศษ กระทั่งแม่ล้มป่วย และจากไปด้วยโรคร้าย...แก้วตายังโชคดีที่มีเจ้านายอย่างคิมหันต์ เธอรักและเคารพคิมหันต์ดังญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง ทว่าสาวน้อยอ่อนต่อโลกเกินไป...ความรู้สึกที่เธอมีให้เขากับความรู้สึกที่เขามีให้เธอมันต่างกันอย่างสิ้นเชิงคืนนั้นเธอยังจำมันได้ดีช่วงเวลาตีสองภายในคฤหาสน์วิริยะกุลเงียบสงบ ห้องพักสาวใช้อยู่ถัดจากโถงใหญ่เพียงไม่กี่ก้าว แก้วตาลุกขึ้นมากลางดึกด้วยอาการลำคอแห้งผาก เท้าคู่บางเกือบจะถึงห้องครัวเพียงไม่กี่อึดใจ ฉับพลันเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวขนกายพากันลุกซู่ ไอเย็นปะทะเข้าใบหน้าวูบหนึ่ง...และไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอ
last updateLast Updated : 2026-08-16
Read more
3
ตลอดระยะเวลาที่แก้วตารู้จักคิมหันต์ เขาเป็นผู้ชายอบอุ่นคนหนึ่ง เอกลักษณ์ของเขาคือรอยยิ้มอ่อนโยนที่มักแต่งแต้มริมฝีปากเสมอ ทว่ายามนี้เธอไม่อาจมองเขาแบบเดิมได้เลย...ทันทีที่แก้วตาขึ้นบันไดไปถึงชายหนุ่ม มือเธอสั่นจนยากจะควบคุม ค่อย ๆ ยื่นมือรับพวงกุญแจในมือหนา หญิงสาวเริ่มหายใจคล่องขึ้นเมื่อเขายอมส่งให้กันแต่โดยดี มืออีกข้างที่จับราวบันไดไว้แน่นเริ่มผ่อนคลายลง"ขอบคุณค่ะ" แม้จะแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เธอไม่มีเวลามาขบคิดให้มากความแก้วตาเตรียมหมุนปลายเท้าเดินลงบันไดอย่างระมัดระวัง"ฉันไม่ชอบเด็กขี้โกหก รู้หรือเปล่า"ปลายเท้าหยุดชะงักพร้อมกับหัวใจที่หล่นวูบ เธอรู้สึกได้ถึงสายตากดดันของอีกฝ่ายที่จ้องมองมาจากทางด้านหลังตึก ตึก ตึกเสียงก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายกระเด้งกระดอนราวกับจะทะลุออกมา มีสองทางเลือกผุดขึ้นมาในความคิดระหว่างหันกลับไปกับวิ่งหนีสุดชีวิต!และแน่นอนเธอเลือกอย่างหลัง ร่างเล็กก้าวลงบันไดอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงหน้าประตูหญิงสาวรีบนำกุญแจขึ้นมาไขด้วยความร้อนรน ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอคล้ายกับฮัมเพลงใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แต่เธอยังไม่สามารถเปิดประตูได้!"แก้วตา เธอเป็นอะไรไป”
last updateLast Updated : 2026-08-16
Read more
4
เหตุการณ์ในวันนั้นแก้วตายังจำได้ไม่เคยลืม เธอจะไม่ปริปากพูดหรือแพร่งพรายเรื่องของเขาเด็ดขาดแต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ไร้อิสระอยู่ดี...แก้วตายังคงดำเนินชีวิตตามปกติ คิมหันต์ไม่ได้ทำอะไรเธอไปมากกว่าการข่มขู่ ทว่าเรื่องของความรู้สึกที่มีให้เขามันก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้วเรื่องน่าอึดอัดใจรองลงมาก็คงเป็นสายตาจากบรรดาสาวรับใช้ภายในบ้าน พวกหล่อนมักมองเธออย่างเหยียดหยาม รู้กันดีว่าแก้วตาได้รับความเอ็นดูจากคิมหันต์มากสุด ถึงขั้นเขาส่งเสียเธอให้เรียนต่อมหาวิทยาลัยเอกชนหนำซ้ำยังได้รับเงินเดือนเท่ากับสาวรับใช้คนอื่นที่ทำงานเต็มเวลา ในขณะที่เธอทำเฉพาะตอนเลิกเรียนกับวันหยุดเท่านั้น เมื่อก่อนก็รู้สึกซึ้งใจในความมีเมตตาของคิมหันต์เอามาก ๆ ทว่ายามนี้ความรู้สึกนั้นมันเจือจางไปหมด ได้แต่ภาวนาให้ตนเรียนจบเร็ว ๆ เพื่อจะได้ไปจากคฤหาสน์หลังนี้เสียทีหญิงสาวยืนคิดอะไรเพลิน ๆ ระหว่างที่ล้างจานไปด้วย ประตูห้องครัวถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างท้วมของป้าน้อย เปรียบเสมือนแม่นมของคิมหันต์"พวกเอ็งมาฟังทางนี้ก่อน" ป้าน้อยกวักมือเรียกทุกชีวิตในห้องครัวให้ไปรวมกันตรงจุดที่แกยืนอยู่ แก้วตาเช็ดมือให้แห้งแล้วตามไปสมทบ"เย็
last updateLast Updated : 2026-08-16
Read more
5
เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ แก้วตาก็เห็นรถของคิมหันต์จอดอยู่ก่อนหน้าแล้ว หญิงสาวรีบหิ้วข้าวของเดินไปทางครัวทันที โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาดำมืดของใครบางคนจับจ้องอยู่"อีแก้ว! กว่าจะเสด็จมาได้นะ ให้ไปตลาดแค่นี้หายหัวไปเป็นชั่วโมง!" ทันทีที่ก้าวเข้ามาในครัวก็ได้ยินเสียงของเพื่อนสาวใช้ดังมาแต่ไกล"ขอโทษจ้ะ พอดีลุงเชิดแก...""พอ! ไม่ต้องพูด ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวอะไรทั้งนั้น รีบไปจัดของใส่ตู้เย็น แล้วก็ไปช่วยหั่นผักโน่น" ใบหน้ามันแผล็บสะบัดบ๊อบไปอีกทางหลังจากที่สั่งงานเสร็จ แก้วตาก้มหน้าเหนื่อยใจ ถึงเธอจะมาเร็วกว่านี้ก็ใช่ว่าจะไม่โดนเล่นงาน สุดท้ายแล้วผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกันอยู่ดีอาหารสีสันน่ารับประทานถูกจัดเรียงออกมาตามลำดับ แก้วตารับหน้าที่ตักข้าวให้คุณชายของบ้านและว่าที่คู่หมั้นของเขา บนโต๊ะอาหารจึงมีเพียงแค่สองชีวิตเท่านั้น เท่าที่แก้วตาจำความได้ พ่อแม่ของคิมหันต์ท่านเสียชีวิตไปได้หลายปีแล้ว ก่อนที่เธอกับแม่จะย้ายเข้ามาทำงานกันที่นี่เสียอีก ปัจจุบันเขาอาศัยอยู่เพียงคนเดียว ไม่เคยมีคนรักจนล่าสุดถึงได้ยินจากป้าน้อยว่าเขามีคู่หมั้นหลังจากที่ทำทุกอย่างเรียบร้อย แก้วตาก็ถอยออกมาเดินกลับเข้า
last updateLast Updated : 2026-08-16
Read more
6
เสียงน้ำที่ไหลกระทบพื้นอย่างต่อเนื่องบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคนภายในห้องน้ำยังคงทำธุระส่วนตัวอยู่แก้วตานั่งคุกเข่า สองมือขยุ้มเนื้อผ้ากางเกงตัวเก่าของตนไว้แน่น พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ตื่นตระหนก ทว่าเธอทำไม่ได้ เพราะคิมหันต์กำลังกดดันเธอผ่านทางสายตา ใบหน้าเขาดุดัน แต่ริมฝีปากกลับกระตุกยิ้มเลือดเย็นเธอตัดสินใจอยู่หลายนาทีก่อนจะพูดออกไป"คุณคิม แก้วทำไม่ได้ แก้วทำไม่ได้จริง ๆ" ในที่สุดน้ำตาที่ถูกกลั้นเอาไว้ก็พากันพรั่งพรูออกมาเป็นสายธาร เหมือนคิมหันต์จะรู้คำตอบอยู่แล้ว ร่างสูงยอบตัวลงเสมอร่างเล็ก หัวไหล่บางสั่นไหวผลจากการสะอึกสะอื้นของเธอ"ทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องทำ"แก้วตาเงยหน้ามองชายหนุ่ม ความหวาดกลัวที่มีไม่ได้ลดลงเลยสักนิดคิมหันต์ช้อนคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนแกร่ง ชั่วพริบตาเดียวหญิงสาวก็ถูกนำมาวางไว้บนเตียงนอน โดยที่มีร่างใหญ่ตามมาทาบทับ ดวงตากลมโตมองเขาอึ้ง ๆ เตรียมยกมือผลักชายบนร่างให้ออกห่างตามสัญชาตญาณ แต่เธอไม่อาจสู้พละกำลังเขาได้หัวใจดวงน้อยเต้นรัวอีกครั้ง เมื่อเสียงภายในห้องน้ำเริ่มสงบ แต่คิมหันต์ไม่แม้แต่จะผละออกจากเธอ เขายิ้มพร่าไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งที่ทำ ต่างจากแก้วตา เธอก
last updateLast Updated : 2026-08-29
Read more
7
08:00 น.ตอนเช้าทุกคนภายในบ้านจะมารวมตัวกันที่ห้องอาหาร ส่วนแก้วตาอยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัว เธอเตรียมพร้อมสำหรับไปเรียนร่างเล็กยืนก้มหน้าไม่สบตาใคร โดยเฉพาะยามที่เจ้าของเสียงฝีเท้าหนักเดินผ่านหน้าเธอไปอย่างเฉียดฉิว กลิ่นโคโลญหอมเย็นปะทะเข้าใบหน้าใส ส่งผลให้แก้วตาตัวเกร็งอย่างเลี่ยงไม่ได้... คิมหันต์หย่อนสะโพกนั่งลงที่เก้าอี้หัวโต๊ะ และน่าแปลกที่เขาเดินมาคนเดียวไร้คู่หมั้นสาวสวยข้างกาย เรียกได้ว่าแทบไม่เห็นวี่แววเลยต่างหาก แก้วตาเงยหน้าขึ้นเพียงเล็กน้อยเพื่อสำรวจรอบข้าง ไม่ใช่เพียงแค่เธอ แต่รวมไปถึงคนอื่น ๆ ก็มองหน้ากันอย่างสงสัย เพราะพวกเธอจัดโต๊ะอาหารสำหรับสองคน แต่มีเพียงคนเดียวที่ยังยืนอย่างสงบก็คือป้าน้อยรายนั้นยังคงมีสีหน้าเป็นปกติ"ไม่ได้บอกพวกเขาเหรอว่าพลอยลินกลับไปแล้ว" คิมหันต์เอ่ยเสียงราบเรียบ ฝ่ามือขาวจัดคนโจ๊กในชามเล่นป้าน้อยมองชามโจ๊กอีกใบที่วางเก้ออยู่ฝั่งตรงข้ามกับคิมหันต์ ก่อนจะส่งสายตาให้สาวใช้ร่างท้วมนำมันไปเก็บไว้ในครัว จังหวะที่กำลังก้มลงหยิบเจ้าโจ๊กส่วนเกิน คิมหันต์ก็เอ่ยถามขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน แต่คนฟังกลับรู้สึกเสียวสันหลังวาบ"อยากลองเปลี่ยนงานดูไห
last updateLast Updated : 2026-08-29
Read more
8
เวลาไม่มีเรียนช่วงบ่าย ปกติแล้วแก้วตาจะนั่งรถรับจ้างไม่ก็แท็กซี่ แต่วันนี้เธอมีนัดกับตี๋ไปซื้ออุปกรณ์ทำรายงานกลุ่มตี๋อาสาไปส่งแก้วที่บ้าน ตอนนั้นก็เป็นเวลาราว ๆ หกโมงเย็นแล้ว แก้วตาซ้อนท้ายรถตี๋มาถึงประตูรั้วหน้าบ้านก่อนจะยื่นหมวกกันน็อกส่งคืนให้"เดี๋ยวเอาของที่ซื้อมาไว้ที่ฉันก็ได้" ตี๋พูดพร้อมกับนำพวกกระดาษแข็งและอื่น ๆ อีกมากมายใส่ตะกร้าหน้ารถ สายตาก็ลอบมองตัวบ้านหลังใหญ่ที่เพื่อนอาศัย"เธออยู่บ้านนี้จริง ๆ เหรอวะ หรูชะมัด"แก้วตาส่ายหน้าตอบ อีกอย่างเธออยู่ที่นี่ในฐานะคนรับใช้ ใช่ว่าเป็นบ้านของตัวเองเสียเมื่อไหร่ ก่อนจะโบกไม้โบกมือไล่เพื่อนให้กลับไปในตอนที่เดินลัดเลาะไปตามสวนหย่อม แก้วตาไม่เห็นรถของคิมหันต์ หญิงสาวระบายลมหายใจออกมาช้า ๆ ด้วยความโล่งอก อะไรที่หลีกเลี่ยงการข้องแวะกับเขาได้ เธอก็จะทำงานบ้านในช่วงหัวค่ำไม่มีอะไรมาก อาหารเย็นก็ไม่ต้องเตรียม เพราะคุณชายของบ้านยังไม่กลับมาจากการทำงาน เธอจึงล้างจานที่พวกเพื่อนสาวใช้คนอื่น ๆ ทิ้งหน้าที่ไว้ให้ เสร็จจากตรงนี้ก็ต่างคนต่างแยกย้ายเข้าห้องพักตามปกติ รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง อาจเป็นเพราะวันนี้เธอยังไม่ถูกหาเรื่องเหน็บแนมกั
last updateLast Updated : 2026-08-29
Read more
9
แชมเปญเป็นที่นิยมในงานเลี้ยงฉลอง… คิมหันต์หมุนควงแก้วสีใสไปมา ฝ่ามือใหญ่ขาวจัดมองเห็นเส้นเลือดชัดเจนดูน่าเกรงขาม ขณะเดียวกันก็มีเสน่ห์ทางเพศอย่างเหลือล้น นิ้วของเขาเรียวยาวเข้ารูปอย่างสวยงามเสมือนงานประติมากรรมชิ้นเอก เขากำลังอารมณ์ดี ถึงไม่มากนัก แต่ก็เรียกรอยยิ้มเจือจางจนกระทั่งเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าร่างสูงสมส่วนยังคงนั่งดื่มด่ำกับความละมุนละม่อมของแชมเปญขวดเหยียบแสน กระทั่งลิ้นเริ่มไม่รับรสความหอมหวานของมันอีกต่อไป นัยน์ตาดำเข้มข้นมากขึ้นยามท้องฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีครามตะวันตกดินแล้ว ทว่าใครบางคนยังไม่โผล่หัวมาให้เห็นแม้แต่ปลายผม...คิมหันต์กดสายตาลงต่ำจ้องนาฬิกาข้อมือรอบที่เท่าไรก็ไม่อาจนับ พร้อมทั้งมองลงไปยันชั้นล่างผ่านกระจกใสพิเศษ จากตรงนี้จะสามารถมองเห็นทุกส่วนในบริเวณลานหน้าบ้านได้อย่างชัดเจน ขณะเดียวกันคนภายนอกไม่สามารถมองเข้ามาได้เช่นกันผ่านไปราวห้านาทีร่างเล็กในชุดนักศึกษารีบวิ่งหน้าตื่นมาจากลานกว้างบริเวณหน้าบ้าน เธอเดินลัดเลาะไปทางสวนหย่อม และเข้าทางประตูหลังอย่างที่ชอบทำอยู่เป็นประจำคิมหันต์ยิ้มน้อย ๆ เมื่อสังเกตได้ว่าแก้วตามองไปยังลานจอดรถ เมื่อเห็นว่าร
last updateLast Updated : 2026-08-29
Read more
10
ร่างเล็กของเด็กหญิงวัยเพียงสิบขวบขวบนั่งก้มหน้างุดร้องไห้อย่างไร้เสียง มีเพียงหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มป่อง ๆ สีระเรื่อ ดวงตากลมโตสุกสกาวจ้องมองบาดแผลที่หัวเข่า พลันน้ำตาก็ยิ่งไหลมากกว่าเดิม ริมฝีปากบางสั่นระริกค่อย ๆ เปล่งเสียงแหบพร่าเรียกหามารดา'แม่ ช่วยแก้วด้วย แก้วเจ็บ'แก้วตาในวัยสิบขวบไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ต้นเหตุของความเจ็บ เป็นผู้ชายตัวสูง ผิวขาว หน้าดุมาก ๆคนตัวสูงยอบตัวนั่งลงเสมอร่างเล็กที่ก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นหัวไหล่สั่นสะเทือนขึ้นลง แต่น่าแปลกใจที่เจ้าตัวไม่แหกปากร้องไห้เสียงดังเหมือนเด็กทั่วไป ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยมองสำรวจทั่วร่างเล็ก ก่อนจะทาบมือลงไปบนศีรษะของเธอเผลอปล่อยน้ำหนักมือแรงไปหน่อย คนตัวเล็กที่กำลังถูกปลอบใจถึงกับหัวโยก'โทษที' เขาผ่อนแรงลงแล้วค่อย ๆ ลูบศีรษะเล็กแผ่วเบา'เพิ่งย้ายเข้ามาใช่ไหม'คนถูกถามมีความลังเล แต่ก็พยักหน้าหงึกหงัก'เพราะแบบนี้ไง เธอถึงได้แผล' เขาเอ่ยเสียงนุ่มแก้วตาในวัยสิบขวบงุนงงไปชั่วขณะ เธอกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ก็เงยหน้ามองเจ้าของเสียงนุ่มใจดีไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดไว้ชายหนุ่มแปลกหน้าส่งยิ้มแข็งทื่อราวกับว่าเจ้าตัวไม่ถนัดท
last updateLast Updated : 2026-08-29
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status