สวมรอย 1.3

บริเวณนอกกระโจม

“ชิงเหยียน! อู๋ชิงเหยียน! อู๋…” หญิงสาวตะโกนได้เพียงแค่นั้น

ดวงตากลมโตกวาดสายตามองขบวนเจ้าสาวที่เต็มไปด้วยนางกำนัลมากมายพร้อมขันทีและกองทหารตามขบวนเสด็จไม่ต่ำกว่าสองร้อยนาย คอยถวายอารักขาไปตลอดการเดินทาง ม้านับร้อยตัวยืนอยู่อีกมุมหนึ่งรถม้าในสมัยโบราณมีมากมายหลายสิบคัน อุดมไปด้วยของมีค่ามากมายสิ่งเป็นทรัพย์สินส่วนพระองค์ขององค์หญิงชิวหรง

ครั้นมองไปทิศทางใดก็มีแต่เทือกเขาสูงและป่าดงดิบทุกคนล้วนสวมชุดในสมัยโบราณที่แลดูแปลกตา ไม่เหมือนที่เธอเห็นในกองถ่ายซีรีส์ย้อนยุคแม้แต่น้อย แม้จะแลดูมีสีสันไม่แตกต่างกันแต่กลับมีความงามแปลกประหลาดในตัวเอง 

ในขณะที่ทุกสายตาหันกลับมามองเธอด้วยความตกใจสุดขีดที่เห็นใบหน้าดุจปีศาจของสตรีแปลกหน้า ก่อนจะรีบก้มหน้าลงมองพื้นทันทีเมื่อเห็นทางด้านหลังปรากฏองค์ฮ่องเต้เสด็จออกมาจากนอกกระโจม ยืนอยู่ด้านหลังของสตรีผู้มีใบหน้าดุจปีศาจ

 “ในเมื่อข้าถามเจ้าหลายครั้งหลายครา แต่ก็ไม่ได้คำตอบจากเจ้าแต่อย่างใด ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะบอกเจ้าด้วยตัวเองว่าที่นี่คือชายแดนแคว้นฉู่ พ้นเนินเขาลูกนี้ไปก็จะเข้าเขตชายแดนแคว้นเทียนโจว ดูท่าเจ้าจะแปลกประหลาดใจจนยืนนิ่งไม่ไหวติงเช่นนี้เลยรึ!” รับสั่งถามกลับไปครั้นทอดพระเนตรร่างระหงยืนนิ่งไม่ไหวติง

 ครั้นหญิงสาวได้ยินรับสั่งขององค์ฮ่องเต้ เนื้อเรื่องในซีรีส์ที่เธอกำลังแสดงซึ่งอ้างอิงมาจากตำนานโบราณผุดขึ้นมาในความทรงจำของเธอขึ้นมาทันที 

“แคว้นฉู่ศัตรูคู่อาฆาตของต้าโจว อดีตฮ่องเต้สวรรคตกลางสนามรบด้วยฝีมือของอ๋องปีศาจของต้าโจว มีพระชายาเอกชื่อ เยว่วาวา สุดท้ายแคว้นถูกทำลายลงภายในคืนเดียวด้วยน้ำมือของนางมาร เหอะ เหอะ เหอะ นี่ฉันกำลังอยู่ที่ไหนของมุมโลกนี้” หญิงสาวยืนพึมพำวกไปวนมาอยู่เช่นนั้น ท่ามกลางสายพระเนตรของฮ่องเต้แคว้นฉู่

“แม่นางเยว่!” องครักษ์ลู่เหอเรียกหญิงสาว

เฉินวาวาค่อยๆ หันกลับไปมองหน้าบุรุษร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในขณะนี้ 

“แม่นางเยว่อย่างนั้นเหรอ” เธอถามกลับไปทันที

องครักษ์หนุ่มพยักหน้าขึ้นลง

“เชิญแม่นางเยว่เข้าเฝ้าฝ่าบาท พระองค์ทรงรออยู่ด้านใน” กล่าวพร้อมผายมือให้เธอเข้าไปภายในกระโจม

หญิงสาวมองหน้าองครักษ์หนุ่มเขม็ง แต่ก็ก้าวเดินเข้าไปด้านในแต่โดยดีเมื่อเธอรู้สึกสังหรณ์ว่าสถานที่และผู้คนที่พบเห็นหลายสิ่งหลายอย่างดั่งเช่นยุคโบราณ

ร่างงามในฉลองพระองค์สีขาวขององค์หญิงชิวหรง ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าร่างของเธอจนดูหลวมเดินตรงมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้แคว้นฉู่ ในขณะที่พระองค์ทรงแหงนพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตร¬ที่พระองค์ทรงประทับนั่งอยู่บนตั่งฝั่งตรงกันข้าม

“นั่งสิ... ในเวลานี้ไม่ต้องมากพิธี แม่นางเยว่วาวา” รับสั่งชื่อแซ่ของเธอออกไปทันที

และนั่นทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นมาโดยพลัน ครั้นได้ยินเช่นนั้น ร่างระหงรีบทรุดกายลงนั่งบนตั่งอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบยกมือทั้งสองไขว้เข้าหากันเป็นกากบาท

“ก่อนจะต้องตอบคำถามขอเป็นฝ่ายถามก่อนจะได้ไหม”หญิงสาวเอ่ยดักคอ

พระพักตร์พยักขึ้นลงเป็นสัญญาณตอบรับกลับไป

“เจ้าอยากล่วงรู้สิ่งใดก็จงถามมา ก่อนที่ข้าจะเป็นฝ่ายเริ่มถามเจ้า”

ครั้นหญิงสาวได้ยินเช่นนั้น สิ่งที่ต้องการรู้ขึ้นผุดพรายอยู่เต็มสมองพร้อมเอ่ยถามกลับไป

“เวลานี้เป็น... เป็น... เออ...ยุคหรือของราชวงศ์อะไร! ปะ... ปีน่ะ... ปีอะไรอย่างนั้นเหรอ ละ... แล้วแคว้นฉู่ ไม่มีชื่อเรียกอย่างอื่นอีกใช่ไหม” หญิงสาวถามกลับในสิ่งที่เธออยากรู้

ท่ามกลางความงุนงงของชิงอวิ้นฮ่องเต้ที่ได้ยินคำถามเช่นนั้น

“แม่นางเยว่! เจ้าไปอยู่แห่งหนใดมาจึงมิล่วงรู้ว่าตอนนี้คือราชวงศ์อะไร ในผืนแผ่นดินนี้มีแคว้นน้อยใหญ่มากมายหลายร้อยแคว้นกระจัดกระจายไปทั่วผืนแผ่นดินนี้ แต่ละแคว้นถูกปกครองด้วยฮ่องเต้ และราชวงศ์ของข้าก็ปกครองแคว้นฉู่ ซึ่งมีอาณาเขตทิศเหนือติดกับแคว้นเทียนโจว ทิศใต้ติดกับแคว้นหยวน ทิศตะวันตกติดกับแคว้นต้าหลี่และทิศตะวันออกติดกับแคว้นเยว่”

สิ้นเสียงของชิงอวิ้นฮ่องเต้เฉินวาวานั่งนิ่งงันไปทันที

“ยะ...ยุคสมัยของเจ้าผู้ครองแคว้นอย่างนั้นหรอกเหรอ!” หญิงสาวพึมพำออกมาเบาๆ

“ไม่จริง! ที่นี่ควรจะเป็นเทือกเขาเหิงไห่ ซึ่งอยู่ในประเทศจีน! มันจะต้องไม่ใช่ยุคสมัยของเจ้าผู้ครองแคว้น เป็นไปไม่ได้! ที่ฉันจะมาอยู่ที่นี่!” เฉินวาวาเฝ้ารำพึงรำพันย้ำไปย้ำมาอยู่เช่นนั้น 

ท่ามกลางสายพระเนตรของฮ่องเต้แคว้นฉู่ เมื่อทรงทอดพระเนตรอาการของหญิงสาวประหนึ่งไม่อยากเชื่อว่ากำลังอยู่ในแคว้นของพระองค์

“ลู่เหอ!” รับสั่งหาองครักษ์คนสนิท

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” ลู่เหอขานรับทันใด

“ท่าทางนางยังไม่เชื่อว่ากำลังอยู่ในแคว้นของข้า จัดการนางซะ ข้าเสียเวลามามากพอแล้ว จะต้องรีบพาชิวหรงกลับไปรักษาตัวต่อที่วังหลวง”

“พ่ะย่ะค่ะ!” ลู่เหอขานรับพระบัญชา ก่อนจะเดินตรงเข้าไปด้านหลังของหญิงสาวทันที ในขณะที่เธอกำลังนั่งงงกับรับสั่งของชิงอวิ้นฮ่องเต้

“โอ๊ยย! นี่จะทำอะ...!” หญิงสาวร้อยโวยวายได้เพียงแค่นั้น

“ตึก! ตึก!” สองนิ้วแข็งแกร่งสกัดจุดบริเวณไหปลาร้าหนึ่งจุด และแผ่นหลังด้านบนอีกหนึ่งจุดเพื่อให้หยุดนิ่ง

“เหวอ... ฉะ... ฉัน... ขยับไปไหนไม่ได้เลย นี่ฉันอยู่ในโลกของยุคที่ยังมีจอมยุทธ์หลงเหลืออยู่อีกหรือนี่ ถึงได้โดนสกัดจุดกับตัวเองแบบนี้ ไม่ได้การแล้ว จะนั่งแข็งทื่อไปตลอดน่ะเหรอ จะต้องรีบคิดหาวิธีเอาตัวรอดให้ได้”

เฉินวาวากล่าวพลางพยายามจะขยับกายเพื่อให้หลุดพ้นจากการโดนสกัดจุดแต่จนแล้วจนรอดเธอไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากได้แต่นั่งนิ่งๆ อยู่เช่นนั้น ทำได้แต่เพียงกลอกกลิ้งดวงตาไปมา เป็นสิ่งเดียวที่ทำได้ในขณะนี้ พร้อมสุรเสียงของชิงอวิ้นฮ่องเต้ทรงมีรับสั่ง

“เอาเป็นว่าข้าจะไม่ถามว่าเจ้ามาจากที่ใด แต่ในเมื่อมาอยู่ในแคว้นของข้าแล้วไซร้ ย่อมถือเป็นประชาชนในแคว้นเช่นเดียวกัน แต่ถึงเจ้าไม่บอกข้าก็เดาได้ว่าเจ้ามาจากแคว้นเยว่ เพราะป้ายหยกของเจ้าชิ้นนี้สลักชื่อแซ่ของเจ้าเอาไว้เสียชัดเจนถึงเพียงนี้” รับสั่งพร้อมทรงล้วงพระหัตถ์เข้าไปในแขนเสื้อฉลองพระองค์ก่อนจะดึงสิ่งที่อยู่ภายในออกมาวางไว้ตรงหน้าของหญิงสาว

“ป้ายหยก!” เฉินวาวามองป้ายหยกสลักชื่อแซ่ ซึ่งใช้ในการถ่ายทำซีรีส์ที่เธอแสดง

“ดังนั้นด้วยลักษณะป้ายหยกของเจ้ารวมไปถึงชุดที่เจ้าสวมใส่ตอนหมดสติบ่งบอกว่ามีเชื้อสายราชวงศ์ แต่คงจะถูกกำจัดเสียแล้วกระมังจึงมีสภาพเช่นนี้ ถูกพิษจนทำลายรูปโฉมแม้ข้าจะสงสารในชะตากรรมของเจ้าแต่ข้าสงสารชะตากรรมขนิษฐาของข้ามากกว่า ดังนั้นข้าจะให้เจ้าทำงานสำคัญซึ่งไม่ได้ยากเย็นเกินกำลังแม้แต่น้อย” รับสั่งพลางแสยะยิ้มเหยียดท่ามกลางสายตาของหญิงสาว

“อีตาบ้านี่ก็แปลก พูดเองเออเอง มั่วจนผูกได้เป็นเรื่องเป็นราวให้ตายสินะ!” หญิงสาวรำพึงภายในใจก่อนจะได้ยินพระสุรเสียงฮ่องเต้แคว้นฉู่มีรับสั่งสำทับตามติดมา

“งานของเจ้าก็แค่ไปเป็นเจ้าสาวแทนพระขนิษฐาของข้าเพียงเท่านั้น เดินทางเพื่อไปอภิเษกสมรสกับฮ่องเต้แคว้นเทียนโจว เจ้าได้ยินที่ข้ากล่าวหรือไม่เยว่วาวา” 

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นมาทันทีครั้นได้ยินเช่นนั้น 

“เฮ้ย! นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันนี่ ตัวละครที่ฉันต้องแสดงในซีรีส์ไม่มีบทแบบนี้เลยนะ ตามบทเยว่วาวาคือลูกสาวแม่ทัพแคว้นต้าฉู่พบรักกับท่านอ๋องของแคว้นต้าโจวไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมต้องสวมรอยเดินทางมาเป็นเจ้าสาวแบบนี้” หญิงสาวโวยวายอยู่ภายในใจ

“ท่าทางฉันจะต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งแต่จะเป็นไปได้เหรอที่ยังมีผู้คนดำเนินชีวิตแบบคนในสมัยโบราณหลงเหลืออยู่ในศตวรรษที่ 21 แบบนี้ ไม่มีทางเป็นไปได้นอกเสียจากจะย้อนอดีตกลับไปในยุคโบราณละก็ค่อยว่าไปอย่าง” ครั้นหญิงสาวคิดได้ออกมาเช่นนั้น 

“หา! Impossible!!!” เฉินวาวาอุทานออกมาทันที