ตอนที่ 10 โลหิตอมตะ! 1.5

ท่ามกลางอาการตกใจของเหล่านางกำนัลคนสนิททั้งสองครั้นได้ยินเช่นนั้น ต่างพากันสบตาพยายามจะเอ่ยคัดค้านความคิดอันน่ากลัวของจีฟูเหรินเอาไว้ก่อนจะลุกลามใหญ่โตไปมากกว่านี้

“พระนางเพคะดูท่าหากจะทำเช่นนั้นจริงๆ หม่อมฉันเกรงว่าฝ่าบาทจะทรงไม่ให้ความร่วมมือด้วยนะสิเพคะ เพราะจารึกของปฐมราชวงศ์เป่ยถังทรงจารึกอยู่บนแผ่นหินศิลาเอาไว้อย่างชัดเจน ว่าห้ามไม่ให้บุกรุกและเข้ายึดครองพระตำหนักลืมเลือน รวมไปถึงห้ามถอดพระยศของอุปราชปีศาจเป็นอันขาด สิ่งที่พระนางทรงหมายมั่นเอาไว้จะไม่เป็นดั่งใจหวังโดยง่ายนะสิเพคะ”

นางกำนัลคนสนิทที่ติดตามจีฟูเหรินตั้งแต่ยังไม่เข้าวังมาถวายงานให้กับเฟิงอวิ๋นฮ่องเต้กราบทูลกลับไปซึ่งเต็มไปด้วยความกังวล

ควับ! พระพักตร์งามหันกลับไปทอดพระเนตรคนสนิทของด้วยสายพระเนตรดุดันเป็นที่น่าหวาดหวั่นยิ่งนักพร้อมมีรับสั่งขึ้นมาทันใด

“แล้วเรื่องอะไรข้าจะปล่อยให้ฝ่าบาทมาทัดทานข้าด้วยเล่า เพราะฮ่องเต้ของเป่ยถังพระองค์ต่อไปก็คืออี๋เอ๋อร์ของข้า ไม่ใช่ฝ่าบาทเสียหน่อย อยู่มานานเกินพอแล้วหลังจากที่กำจัดเย่วฮองเฮาได้เรียบร้อยแล้ว และข้าได้รับการสถาปนาขึ้นรับตำแหน่งฮองเฮาพระองค์ใหม่เป็นที่เรียบร้อย ฝ่าบาทก็ไม่จำเป็นสำหรับข้าอีกต่อไป!!!”จีฟูเหรินรับสั่งเสียงกร้าว

หา!!! คนสนิททั้งสองอุทานเสียงหลงออกมาทันใดครั้นได้ยินเช่นนั้น

“ตะ...แต่ถ้าหากทำเช่นนั้นหม่อมฉันเกรงว่า อุปราชปีศาจที่ประทับอยู่ในพระตำหนักลืมเลือน จะปรากฏออกมานะสิเพคะ มีเรื่องเล่าขานสืบต่อกันมาว่า วันใดที่เป่ยถังถึงคราวกลียุค อุปราชปีศาจจะเสด็จออกมาจากพระตำหนักเพื่อกำจัดสิ่งที่เป็นภัยของเป่ยถังให้หมดสิ้น เพียงแค่เสด็จผ่านไปทิศทางใด ร่างก็จะสลายเป็นเถ้าถ่านแล้วเพ....”ยังไม่ทันที่คนสนิทจะกล่าวจนจบประโยคสุระเสียงของจีฟูเหรินก็แผดดังก้องขึ้นมาทันที

“หุบปาก!!!!”เสียงตวาดดังเอ็ดอึงได้ยินไปทั่วบริเวณสระหยกมณี จนเสียงสะท้อนก้องไปยาวไกล ดวงตายาวรีเฝ้าจับจ้องนางกำนัลคนสนิทด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองอย่างยิ่งยวด

“มัวแต่พล่ามนิทานปรัมปรา เรื่องเล่าตำนานโบราณของอุปราชปีศาจผู้นั้นอยู่ได้ กาลเวลามันผ่านไปยาวนานเท่าไรแล้ว..คิดเสียบ้างสิ!!!”

จีฟูเหรินตะคอกนางกำนัลคนสนิทพลางจ้องด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าทั้งเบื่อและรำคาญอย่างยิ่งยวด

“เรื่องเล่าของอุปราชปีศาจในตำนานก็แค่คนเล่าเรื่อง นำมาแต่งเติมจนเลยเถิดไปไกล นับตั้งแต่สร้างแคว้นเป่ยถังมาจนถึงวันนี้ สามร้อยกว่าปีผ่านมาแล้ว เจ้าทั้งสองยังคิดว่าอุปราชผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่ได้อีกอย่างนั้นเหรอ ป่านนี้ตายไปไม่รู้กี่รอบแล้วกระมัง ช่างน่าขบขันสิ้นดี ข้าไม่เชื่อตำนานสร้างแคว้นบ้าบออะไรพวกนั้นแม้แต่น้อย และคราวหลังไม่ต้องมาเล่าให้ข้าฟังอีก!”

รับสั่งตะคอกเสียงกร้าวพลางก้าวนำหน้าขึ้นสะพานข้ามสระหยกมณีไปอย่างหัวเสีย โดยมีสายตาของคนสนิทของจีฟูเหรินซึ่งคอยดูแลพระนางมาตั้งแต่ยังเยาว์

“ฟูเหรินไม่เชื่อเลย ถ้าเกิดทรงลงมือทำเช่นนั้นจริงๆ เกิดอุปราชปีศาจ ออกมาจากตำหนักลืมเลือนเข้าให้จริงๆ จะพากันทำอย่างไง มิต้องล้มตายดั่งใบไม้ร่วงหล่นจนหมดทั่วทั้งวังหลวงอย่างนั้นเหรอ อย่าลืมสิว่าอุปราชในตำนานไม่ใช่คนนะแต่เป็นปีศาจ ขึ้นชื่อว่าปีศาจด้วยแล้วย่อมไม่มีวันตาย”เสียงของหนึ่งในคนสนิทเอ่ยปรับทุกข์กับเพื่อนด้วยกันอย่างเป็นกังวลยิ่งนัก

“คงจะไม่ถึงขนาดนั้นหรอกกระมัง หากจะกล่าวกันตามความเป็นจริงแล้ว ก็น่าขบคิดอยู่หรอกนะ เวลาผ่านมาตั้งสามร้อยกว่าปีแล้วอุปราชปีศาจก็คงจะสิ้นพระชนม์ไปนานมากแล้วกระมัง เจ้ากับข้าใช่ว่าจะไม่เคยได้ยินตำนานสร้างแคว้นเป่ยถังเสียที่ไหนกันเล่า ยิ่งเล่าขานต่อๆ กันมาก็ยิ่งมีการแต่งเติมจนเกินเลยไปจากเรื่องเล่าขานที่เคยเกิดขึ้นจริง คงไม่มีอะไรหรอก อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลยเจ้าและข้าหลงลืมหน้าที่หรืออย่างไร ปล่อยให้ฟูเหรินเสด็จไปเพียงลำพังได้อย่างไร...เร็วเข้าเถิด”กล่าวพร้อมก้าวเดินนำหน้าไปก่อน

“รอข้าด้วย! อย่าเพิ่งทิ้งกันไปแบบนี้สิ..บริเวณนี้เป็นอาณาเขตของตำหนักลืมเลือนนะ เพียงแค่เดินผ่านข้าก็รู้สึกเสียวสันหลังแล้ว..บรื้อออ!!! น่ากลัวจริงๆ เลย”กล่าวพร้อมรีบก้าวเดินตามหลังไปเพื่อนของนางไปติดๆ

จีฟูเหรินช่างไม่ล่วงรู้เลยว่าอุปราชปีศาจที่นางกำลังกล่าวขวัญถึงอยู่ในขณะนั้น บัดนี้พระพักตร์หล่อเหลาปรากฏรอยแสยะยิ้มเหยียดอย่างเหี้ยมเกรียมขึ้นมาบางๆ ช่างเป็นรอยแย้มเยือนที่น่าสะพรึงกลัวและหวาดหวั่นเสียนี่กระไร อุปราชในตำนานทรงได้ยินทุกถ้อยเจรจาและทุกประโยคของการตอบโต้นายบ่าวจนหมดสิ้น

“ข้าก็หวังว่าจะไม่มีเหตุการณ์ที่ทำให้ต้องออกมากำจัดสิ่งที่เป็นภัยร้ายของเป่ยถังนะจีฟูเหริน ดูท่าเจ้าคงจะไม่อยากใช้ชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วสินะ จึงกล้ามีความคิดที่จะสังหารลูกหลานของข้าเช่นนี้! สตรีเลี้ยงไม่เชื่องเช่นเจ้าก็คือนางอสรพิษที่จะต้องถูกข้ากำจัดเพื่อไม่ให้เป็นภัยร้ายต่อเป่ยถังให้หมดสิ้นไปจากแผ่นดินของข้าจีฟูเหริน....หึหึหึหึหึ”อุปราชในตำนานรับสั่งสุระเสียงต่ำอยู่ภายในลำคอ

อุปราชปีศาจค่อยๆ แผดเสียงหัวเราะหวีดหวิวออกมาผสานกับสายลมพาดผ่านที่เต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกของอากาศหนาว จนทำให้ทุกชีวิตภายในพระราชวังถังเฉี่ยนมีอาการขนลุกตั้งชันขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว