จอมยุทธ์หญิงเกิดใหม่เป็นพระชายาแสนรันทด

กลางดึกของค่ำคืนที่ท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยม่านหมอกของพายุฝนฟ้าคะนอง พระชายาเอกไป๋ซือเย่วสะดุ้งตื่นเพราะตกใจเสียงฟ้าร้องซึ่งดังจนเตียงนอนสั่นสะเทือนทว่าต่อมาก็มีอาการปวดหน่วงที่ช่องท้องด้านล่างรุนแรง น้ำสีใสปนเลือดจาง ๆ ไหลออกมาตามหว่างขา แน่ชัดแล้วว่านางกำลังจะคลอดบุตรพระชายาผู้ไม่ได้รับความรักจากสวามี นอนปวดท้องถี่กระชั้นชิดลมหายใจสะดุดขาดห้วงอยู่บ่อยครั้ง หัวใจมารดามือใหม่เต้นระรัวทั้งหวาดกลัวและเจ็บปวดนับตั้งแต่ตั้งครรภ์ไม่เคยมีใครใส่ใจ หรือมาแนะนำวิธีปฏิบัติในการดูแลครรภ์แรก และสอนวิธีรับมือการคลอดบุตรเลยสักครั้ง นางจึงรู้สึกหวาดกลัวมากด้วยเกรงว่าบุตรจะไม่รอดชีวิตดวงหน้าเรียวงามซีดเผือดไร้สีเลือดเป็นตายเท่ากัน ข้างกายมีเพียงนางกำนัลคนสนิทซึ่งเดินทางติดตามมาจากแคว้นหวงหลิง“ชิงอีข้าไม่ไหวแล้ว ข้าปวดท้องมาก”“พระชายาอดทนไว้ก่อนนะเพคะ หม่อมฉันจะรีบไปแจ้งให้จวิ้นอ๋องรับรู้”“รีบเถิดข้าไม่ไหวแล้วชิงอี”หลังจากจวิ้นอ๋องรับรู้จึงให้ม้าเร็วไปแจ้งสำนักหมอหลวงในพระราชวัง เพื่อขอให้หมอหญิงมาทำคลอดพระชายาที่ตำหนัก ค่ำคืนนี้เรื่องทุกอย่างต้องชัดเจนกระจ่างแจ้งหมอหลวงหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่ง ได้รั

“หนาว ชิงอีข้าหนาว”เสียงละเมอแผ่วเบาของคนพึ่งคลอด เพราะไข้ขึ้นสูงร่างกายจึงหนาวสั่นถึงแม้จะมีผ้าห่มผืนหนาคลุมกาย ก็ไม่สามารถบรรเทาอาการหนาวสั่นได้ นางต้องการน้ำอุ่นและเปลวไฟช่วยอบอุ่นร่างกายให้เข้าที่เข้าทาง“ชิงอี…”ไป๋ซือเย่วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองบรรยากาศโดยรอบด้วยความแปลกใจส่งเสียงเรียกอยู่หลายครั้งนางกำนัลข้างกายยังไม่มาพบเสียทีจึงฝืนลืมตาขึ้นมองดูรอบ ๆ ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับแตกต่างจากตำหนักใหญ่โดยสิ้นเชิง“ที่นี่ที่ไหน เหตุใดข้าจึงมาอยู่ที่นี่”น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด มองไปทางไหนก็ไม่มีใครให้สอบถามสักคนผ่านไปชั่วครู่จึงได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้มาเยือน ร่างกายซึ่งเหนื่อยล้ามากพยายามลุกขึ้นยืน เพื่อสอบถามเรื่องราวที่ตนกำลังเผชิญอยู่“พวกท่านเป็นใคร แล้วข้าอยู่ที่ไหนกันแน่”“คุกใต้ดิน!”จวิ้นอ๋องหนานจิงชวนเดินเข้ามาได้ยินประโยคคำถามพอดี จึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงห้วนปนตะคอก“ท่านอ๋องเพคะ เหตุใดหม่อมฉันจึงมาอยู่ที่นี่ แล้วลูกของเราอยู่ที่ใด”คนอ่อนแรงพยายามรวบรวมกำลัง แล้วเอ่ยถามในเรื่องที่นึกเป็นห่วงมากที่สุด“ลูกของเราเช่นนั้นหรือไป๋ซือเย่ว จนป่านนี้เจ้ายังกล้

หลังจากวันนั้นไป๋ซือเย่วจึงพยายามกินอาหารจนหมดเกลี้ยงทุกสำรับ ครบสามเวลาตามที่ได้รับจากทหารยามร่างกายซึ่งเคยอ่อนแรงเพราะอดอาหาร อีกทั้งยังสกปรกมีกลิ่นเหม็นตามช่องปาก ก็ได้รับการใส่ใจดูแลจนกลับมาสะอาดและงดงามดังเดิม ถึงแม้ผิวพรรณจะยังคงซีดเซียวอยู่มากก็ตามผู้มุ่งมั่นเปลี่ยนชะตากรรมของบุตรชาย ตื่นแต่เช้ามืดทุกวันเพื่อสวดคาถารับอรุณของวันใหม่ ตามที่มารดาเคยสอนตั้งแต่วัยเยาว์ด้วยความแน่วแน่ตั้งใจสายตามุ่งมั่นจ้องมองออกไปนอกกำแพงกั้นปิดทึบ คนจนตรอกพร้อมเผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะความตายซึ่งจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่‘ข้าแต่สรวงสวรรค์ ด้วยจิตวิญญาณอันภักดีไม่มีที่สิ้นสุดทั้งตัวข้าและบรรพบุรุษ ข้าขอแลกดวงวิญญาณและชะตาชีวิต กับผู้มีบุญหนักและเข้มแข็งประหนึ่งนักรบ ซึ่งกายหยาบหมดเคราะห์กรรมแล้วในภพนี้ ต่อให้ดวงจิตต้องแตกสลายไม่มีวันหวนคืน ข้าผู้นี้ยินดีให้เป็นไป’เรื่องราวของผู้ถูกจองจำในคุกใต้ดิน ยังคงดำเนินไปตามสภาพการณ์ที่เลวร้าย แต่ยังมีอาหารและน้ำให้กินดื่มไม่ขาดแตกต่างจากสองชีวิตซึ่งอาศัยอยู่ในเรือนร้างท้ายตำหนัก ซึ่งยามนี้กำลังเผชิญหน้ากับความอดอ

“เอ่อ…คุณหนูข้าขอทราบชื่อแซ่ท่านได้หรือไม่ ตัวข้านามว่าชิงอีส่วนบุตรชายเรียกอาเฟยเจ้าค่ะ แต่หากท่านไม่สะดวกบอกกล่าวก็ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ”ชิงอีเอ่ยเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง ดูจากท่าทีของสตรีงดงามคงไม่อยากเปิดเผยตัวตนสักเท่าไหร่ จึงสวมหมวกปิดบังใบหน้าหากเจ้าตัวตะกละของนางไม่ทำท่าทีหวาดกลัวคนสวมหมวก คนผู้นี้คงไม่ถอดหมวกออกอย่างแน่นอน“ข้าแซ่ลี่ นามว่าหลันซิน”นอกจากเปิดเผยใบหน้าเป็นครั้งแรก การเอ่ยชื่อแซ่ตนเองให้คนแปลกหน้ารับรู้ก็เป็นครั้งแรกด้วยเช่นกัน“ข้าสองคนแม่ลูกจะไม่ลืมพระคุณเลยเจ้าค่ะคุณหนูลี่ ซาลาเปาพวกนี้ข้าคงเก็บไว้กินได้หลายวัน”“กินแต่ซาลาเปาเจ้าเด็กแก้มป่องคงเบื่อแย่ ชิงอีเจ้าเก็บสิ่งนี้ไว้เถิดข้ามีมากเลยอยากแบ่งปันให้เด็กกินเก่ง เจ้าไม่ต้องคิดไตร่ตรองสิ่งใดให้มากความ ข้าเป็นคนดีหาใช่คนร้าย”“เอ่อ…จะดีหรือเจ้าคะ ข้าไม่อยากรบกวนคุณหนูลี่มากเกินไป”“เก็บไว้เถิดข้ามีมากอีกทั้งไม่ค่อยได้ใช้จ่าย ข้าต้องไปแล้วหวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้งอาเฟย ชิงอี”กล่าวจบคนรีบก็สวมหมวกโปร่งบางไว้ตามเดิม จากนั้นจึงเดินหายไปกับฝูงชน เพราะใกล้เวลาสะสางบางเรื่องเต็มทีก่อนจากกันยังยื่นตั๋วฝากเงินจำนวน

“หย่าแล้ว และข้าก็ถูกลอบสังหารด้วยควันไฟ เช่นนั้น….”ผู้ตื่นขึ้นคิดหาหนทางจบเรื่องการลงทัณฑ์ไว้เพียงเท่านี้ ใครจะอยากถูกคุมขังรับผิดแทนผู้อื่นกันเล่าเมื่อตัดสินใจหลบหนีในคืนนี้เลย ลี่หลันซินในร่างไป๋ซือเย่วจึงรื้อค้นหาอาภรณ์ตัวใหม่มาผลัดเปลี่ยนในหีบเก็บของใบเก่ามีอาภรณ์สีดำสนิทอยู่พอดี นางจึงหยิบมาผลัดเปลี่ยนทันที เพราะอาภรณ์สีขาวที่เจ้าตัวชอบสวมใส่ โดดเด่นมากเกินไปสำหรับการหลบหนีในยามค่ำคืนแคว่ก! แคว่ก!เสียงฉีกชายกระโปรงเพื่อนำผ้ามาสวมอำพรางใบหน้า ก่อนจากไปนางมีเรื่องที่ต้องสะสาง จึงจำเป็นต้องปิดบังอำพรางตนให้ดี“คุกแค่นี้ขังได้แค่คนอ่อนแอเท่านั้น”สายตาจ้องมองแผ่นไม้หนาหลายแผ่น ซึ่งยึดต่อกันเป็นช่องระแนงทรงสี่เหลี่ยม แล้วส่ายหัวไปมาอย่างขบขันจากนั้นมือเรียวเล็กจึงออกแรงหักไม้เพียงสองชิ้น พอให้มีช่องว่างให้ลอดออกไป เสียเวลาออกแรงมากไปทำไม ในเมื่อที่นี่ต้องมอดไหม้ไม่เหลือซากอยู่แล้ว!ฟิ้ว! ฟิ้ว!สายลมสายหนึ่งเคลื่อนที่ไปมาทุกตำหนักเพื่อตามหาคน สุดท้ายจึงมาหยุดยืนอยู่หน้าตำหนักเล็กไม่รอช้าเงาสีดำพุ่งทะยานเข้าไปค้นหาตามห้องต่าง ๆ จนสุดท้ายก็เจอคนที่ตามหาเสียที“อื้อ! อื้อ!”ผู้ที่