จอมยุทธ์หญิงเกิดใหม่เป็นพระชายาแสนรันทด

จอมยุทธ์หญิงเกิดใหม่เป็นพระชายาแสนรันทด

last update최신 업데이트 : 2026-02-01
작가:  หนูเหมยจ้า연재 중
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 평가 순위. 2 리뷰
32챕터
4.8K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

นางแต่งเข้าตำหนักจวิ้นอ๋องในฐานะพระชายาเอกที่สวามีไม่รัก พอคลอดบุตรยังถูกใส่ร้ายว่าเป็นหญิงชั่วถูกจับคุมขังทรมานในคุกใต้ดิน บุตรชายผู้น่าสงสารต้องเติบโตมาแบบอดอยากยิ่งกว่าเด็กไร้บ้าน

더 보기

1화

บทนำ

「――拝島さん。半月後に湊都に戻って、貴方と結婚するわ」

ラウンジバーのテラス席。深い色合いのソファに身を沈めながら、京極紫音(きょうごく しおん)は受話器の向こうの相手に静かに告げた。

すぐに返ってきたのは、磁石のように人を惹きつける、冷ややかで知的なバリトンボイスだった。「紫音。私の記憶が確かなら、君は二ヶ月前にその『愛しい彼氏』とやらのために、私との婚約話を蹴ったはずだが?」

痛いところを突かれ、紫音は唇をぐっと引き結ぶ。

二ヶ月前――彼女は七年間愛し続けた恋人・不破清也(ふわ せいや)を正式に両親へ紹介しようとしていた。

だが、あろうことかその矢先に両親から告げられたのは、京極家と拝島家の政略結婚。彼女の名目上のフィアンセとなったのが、拝島律(はいじま りつ)だった。

紫音は清也のために家と猛衝突し、父を入院させるほどの大喧嘩を繰り広げた。さらには『清也と絶対に幸せになってみせる、私の選択は間違っていない』と証明するための賭けまでして、家を飛び出したのだ。

だが、あれからたったの二ヶ月。清也への情熱は、彼が義妹である江藤芙花(えとう ふうか)に見せる度重なる偏愛によって、見る影もなく消耗してしまった。

とりわけ、今日は酷かった。

今日は本来、二人の大切な記念日だったはずだ。それなのに清也は約束をすっぽかし、この店で芙花と恋人同然の戯れに興じている。

紫音はスマートフォンの縁が白くなるほど強く握りしめると、震えそうになる声を押し殺し、けれどきっぱりと言い放った。「……彼とは、別れるつもりよ」

「手は貸そうか?」

男の声はあくまで冷静だが、そこには隠しきれない強引な色気と侵略的な響きが滲んでいた。

「いいえ、結構よ」紫音は声を潜めて答える。「彼とのことは自分で綺麗に片付けるわ。貴方には迷惑をかけない」

一呼吸置いて、彼女は続けた。「この数年、彼を支えるために私の手腕も資産も注ぎ込んできたの。それらをきっちり回収するには、少し時間が要るわ。だから、待っていてほしいの」

「分かった。――半月後、空港で待つ」

男は短く了承すると、一方的に通話を切った。

紫音はスマートフォンをしまうと、虚空の一点をじっと見つめた。数秒の静寂の後、彼女は決意したようにソファから身を起こし、バーの二階にある個室へと足を進めた。

部屋に近づくにつれ、中からは下品な囃し立てる声が漏れ聞こえてくる。

ドアの隙間から、清也と芙花が人の輪の中心にいるのが分かった。

躊躇なくドアノブに手をかけ、押し開けようとした瞬間――中からこんな歓声が響いてきた。

「うわ、マジかよ!食いついてんじゃん!清也、舌入れてるし!このゲームでここまでやる奴いねぇって!」

「たかがグラス一杯の酒だろ?清也も必死すぎだって」

「お前バカか?酒が問題なんじゃない。大事なのは俺たちの芙花お嬢様だろ。ここで芙花が負けたら、下のフロアで知らねぇ男とチークダンス踊らなきゃなんねぇんだぞ。清也が自分の目の前で、芙花を他の男と密着させるわけないだろ?」

「……でも清也、彼女いなかったっけ?」

紫音がドアを完全に押し開けても、熱狂の中心にいる連中は誰一人として彼女に気づかなかった。

唯一、入口近くにいた数人がぎょっとして、慌てて互いの袖を引っ張り合っただけだ。

紫音は腕を組み、入り口に立ち尽くしたまま、凍てつくような冷ややかな眼差しを注いだ。視線の先では、清也が陶酔した様子で芙花をその腕の中に閉じ込めている。彼の大ぶりな手は、欲望を抑えきれないように芙花の細い腰をまさぐり、這い回っていた。その指先の動きはあまりに猥雑で、強烈な独占欲に満ちている。

……このままここにベッドがあれば、間違いなく最後までヤッていたでしょうね。紫音は冷静にそう分析した。

「し、紫音さん……!?」

誰かが幽霊でも見たかのような素っ頓狂な声を上げた。

その声に弾かれたように、清也が目を開ける。次の瞬間、彼の視線は、冷笑とも哀れみともつかない色を浮かべた紫音の瞳とかち合った。清也の表情が一瞬にして凍りつく。

彼は慌てて腕の中の芙花を突き放すと、人をかき分けて紫音の前まで歩み寄ってきた。その声は、居心地の悪さを隠すように低く、冷たい。

「……どうしてここにいる?」

浮気の現場を見られてなお、悪びれる様子もなく言い放つ彼。紫音は瞳の奥の嘲笑をさらに濃くし、清也の肩越しに視線を送った。そこでは、芙花が勝ち誇ったような挑発的な目でこちらを見ていた。

紫音はふわりと、唇の端だけで笑って見せた。「あなた、今日が何の日かお忘れ?」

今日――

それは、二人の交際記念日だったはずだ。

清也はようやく、紫音がなぜこの場所に現れたのかを理解したらしい。

彼の眉間にバツの悪そうな懊悩の色が浮かぶ。「……芙花の機嫌が悪かったんだ。だから気晴らしに仲間と集まって……さっきのはただの王様ゲームの流れで、みんなが煽るから仕方なく……」

「ええ、分かっているわ」

紫音は彼の言い訳を遮り、穏やかな声で答えた。「たかがゲームでしょう?気にしていないわ」

清也は言葉を喉に詰まらせた。

飲み込むことも吐き出すこともできず、ただ不快そうに眉を寄せる。

彼が気まずさに耐えかね、とりあえず紫音を連れて帰るとみんなに告げようとしたその時――それを遮るように、割って入ってきた声があった。

「紫音さん、ごめんなさい!今日、わたしどうしても辛くて……だからお兄ちゃんに無理言って、付き合ってもらってたの。お兄ちゃんを責めないであげて。悪いのは全部わたしだから」

芙花だった。彼女は片手にカクテルグラスを持ったまま、殊勝な顔で紫音の前に歩み出る。「せっかく来てくれたんだし、紫音さんも一緒に飲まない?このお酒、お兄ちゃんがわざわざわたしのために呼んでくれたバーテンダーさんが作ったの。美味しいよ、飲んでみて?」

紫音の視線は、芙花が無防備さを装って大きく開けた胸元に吸い寄せられた。そこには、生々しい赤い跡が点々と散っている。

さらに視線を上げれば、輪郭が乱れ、少し滲んだ口紅。

……なるほど。衆人環視の中でこれ見よがしにマーキングを見せつけてくるとはね。ここまであからさまな挑発を受けて、黙って引き下がるほど紫音は甘くない。

紫音は口元の笑みをさらに深くした。「あら、そう?」

芙花が何か言い返す隙も与えず、彼女は残酷な問いを投げかける。「じゃあ、その特製カクテルと、『義兄の唾液』と――どっちが美味しかったのかしら?ねえ、芙花ちゃん?」

彼女はことさらに「義兄」という言葉を強調した。

その一言で、場の空気が凍りつく。周囲の人間たちは、改めて芙花と清也の関係を思い出したのだ。

――義理とはいえ、二人は兄妹だということを。

いくら血が繋がっていないとはいえ、清也にとって芙花は戸籍上の妹である。さっきまで二人が人前で見せつけていたあの濃厚な口づけは、インモラル極まりない行為だったのだ。

一瞬にして、芙花を見る周囲の視線に軽蔑や困惑の色が混じり始める。

「紫音さん……酷い、どうしてそんな言い方するの?」

芙花はとっさに目元を赤く染め、声を震わせた。「さっきのは、お兄ちゃんがわたしを助けるためにゲームに参加してくれただけで……それに、わたしだって自分の立場くらい分かってる。お兄ちゃんとそんな関係になるわけないでしょう……」

彼女はすがるように清也の方をチラリと見やり、言葉にならぬ悲痛な表情を作ってみせた。まるで、耐え難い屈辱を受けている被害者のように。

「……もう、いいよ」

数秒の沈黙の後、芙花は全ての理不尽を飲み込むような健気な声で続けた。「元はと言えば、わたしのお父さんがお兄ちゃんを庇って死んだから……だからわたしは不破家に引き取られて、ずっとお兄ちゃんに面倒を見てもらってきたけど。

でもやっぱり、わたしが身の程知らずだったんだね。全部、わたしが悪いの。

安心して、紫音さん。これからはお兄ちゃんとは距離を置くから。どんな辛いことがあっても、二度とお兄ちゃんに助けを求めたりしないから……!」

語尾を震わせ、消え入りそうな声で訴える芙花。

そのあざとい芝居は、個室にいた野次馬たちの良心を揺さぶるには十分すぎた。彼らは思い出す。なぜ芙花が清也の「家族」になったのかを。かつて拉致された清也を救うために、彼女の実父が犯人に殺された――その痛ましい事件を。

命の恩人の娘に対して、清也が過保護になるのは当然の道理だ。

それに、さっきのキスだって、所詮は酒の席のゲームに過ぎない。

――だというのに、目くじらを立てて追い詰める紫音の方が、心が狭いんじゃないか?

周囲の視線に混じる非難の色を、紫音は冷めた目で見渡した。瞳の温度が、氷点下まで下がっていく。「そうね。確かにあなたの命は……」

「いい加減にしろ!」

紫音の言葉を遮り、清也が乱暴に彼女の手首を掴み上げた。彼は鋭い眼光で紫音を睨みつけ、吐き捨てるように言う。「芙花の気晴らしにゲームに付き合っていただけだぞ?たかがそれだけの事で、いつまで根に持つつもりだ。大体、記念日だなんだと騒ぐが、俺は今まで散々お前の相手をしてやってきただろうが」

呆れたように、彼は続けた。「紫音、お前はいつからそんな理不尽でヒステリックな女に成り下がったんだ?」

体の横に下ろしていた紫音の拳が、ぎゅっと握りしめられる。

私が、理不尽……?

恋人である自分の目の前で、義妹とあんな熱烈な見せ物を演じておきながら。

たった一言、問い詰めることすら許されないというの?

心臓を大きな手で鷲掴みにされたような圧迫感。呼吸が浅くなり、胸の奥が軋む。清也を見つめる紫音の瞳から、光が消え――代わりに深い失望だけが残った。

ああ、もういいや。私は今まで、この男に何を期待していたんだろう。

紫音は、荒れ狂いそうになる感情を無理やりねじ伏せ、強制的に冷静さを取り戻した。そして、怒りに燃える清也の視線を受け止めながら、唇の端を持ち上げ、完璧で余所行きの「作り笑い」を浮かべてみせた。

「……ええ。あなたの言う通りだわ」

彼女は静かに、抑揚のない声で告げる。「お楽しみのところ、お邪魔して悪かったわね。ごゆっくり」

それだけ言い残すと、紫音は未練なく踵を返し、その場を後にした。

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Pat M.
Pat M.
สนุกดี พระเอกเก่ง นางเอกเก่ง แนะนำ
2026-04-18 23:05:36
1
1
pitpimol pitanilaphalin
pitpimol pitanilaphalin
สนุกมาก ไม่เท ขอบคุณค่ะ
2026-03-03 01:13:42
2
1
32 챕터
บทนำ
เมื่อช่วงเดือนที่ผ่านมาแคว้นถิงโจวได้จัดพิธีอภิเษกสมรสอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ ระหว่างจวิ้นอ๋องหนานจิงชวนโอรสลำดับที่สามของหนานกงหมิงฮ่องเต้ กับองค์หญิงห้าแห่งแคว้นหวงหลิง เพื่อรักษาไว้ซึ่งสัมพันธภาพอันดีงามระหว่างแว่นแคว้นใกล้เคียงองค์หญิงห้าไป๋ซือเย่วมีรูปโฉมงดงามตราตรึงเป็นหนึ่ง ทว่ามีอุปนิสัยขลาดเขลาไม่กล้าสู้สายตาใคร โฉมสะคราญมักจะก้มหน้าก้มตาอยู่เสมอ จึงดูไร้เสน่ห์และจืดชืดในสายตาจวิ้นอ๋องหนานจิงชวน เมื่อเทียบกับพระชายารองเจียงซูหลิง บุตรีเสนาบดีฝ่ายซ้ายของแคว้นถิงโจว“ท่านอ๋องเพคะ วันก่อนหม่อมฉันเห็นพี่หญิงแอบออกไปนอกตำหนักจึงตามไปด้วยความเป็นห่วง เกรงว่านางจะไม่รู้กฎของแคว้นถิงโจว แต่ว่า…”น้ำเสียงออดอ้อนกึ่งใส่ความเอ่ยขึ้น ขณะพลอดรักกันอยู่บนเตียงนอนในตำหนักเล็ก“แต่ว่าอะไร”คนฟังเอ่ยถามเสียงห้วน ถึงแม้จะไม่ค่อยพึงใจพระชายาเอกเท่าที่ควร แต่ใช่ว่านางจะทำอะไรลับหลังเขาก็ได้ยิ่งนึกถึงท่าทีหวาดกลัวคล้ายรังเกียจกัน ในคืนแรกของการเข้าหอเขายิ่งนึกโมโหหนัก“หม่อมฉันเห็นพี่หญิงโอบกอดอยู่กับบุรุษผู้หนึ่งที่โรงน้ำชาหยุนหยวน หากไม่เชื่อพระองค์ลองส่งคนไปตรวจสอบดูได้ หม่อมฉันเห็นบุรุษผู้นั
더 보기
คลอดบุตร
กลางดึกของค่ำคืนที่ท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยม่านหมอกของพายุฝนฟ้าคะนอง พระชายาเอกไป๋ซือเย่วสะดุ้งตื่นเพราะตกใจเสียงฟ้าร้องซึ่งดังจนเตียงนอนสั่นสะเทือนทว่าต่อมาก็มีอาการปวดหน่วงที่ช่องท้องด้านล่างรุนแรง น้ำสีใสปนเลือดจาง ๆ ไหลออกมาตามหว่างขา แน่ชัดแล้วว่านางกำลังจะคลอดบุตรพระชายาผู้ไม่ได้รับความรักจากสวามี นอนปวดท้องถี่กระชั้นชิดลมหายใจสะดุดขาดห้วงอยู่บ่อยครั้ง หัวใจมารดามือใหม่เต้นระรัวทั้งหวาดกลัวและเจ็บปวดนับตั้งแต่ตั้งครรภ์ไม่เคยมีใครใส่ใจ หรือมาแนะนำวิธีปฏิบัติในการดูแลครรภ์แรก และสอนวิธีรับมือการคลอดบุตรเลยสักครั้ง นางจึงรู้สึกหวาดกลัวมากด้วยเกรงว่าบุตรจะไม่รอดชีวิตดวงหน้าเรียวงามซีดเผือดไร้สีเลือดเป็นตายเท่ากัน ข้างกายมีเพียงนางกำนัลคนสนิทซึ่งเดินทางติดตามมาจากแคว้นหวงหลิง“ชิงอีข้าไม่ไหวแล้ว ข้าปวดท้องมาก”“พระชายาอดทนไว้ก่อนนะเพคะ หม่อมฉันจะรีบไปแจ้งให้จวิ้นอ๋องรับรู้”“รีบเถิดข้าไม่ไหวแล้วชิงอี”หลังจากจวิ้นอ๋องรับรู้จึงให้ม้าเร็วไปแจ้งสำนักหมอหลวงในพระราชวัง เพื่อขอให้หมอหญิงมาทำคลอดพระชายาที่ตำหนัก ค่ำคืนนี้เรื่องทุกอย่างต้องชัดเจนกระจ่างแจ้งหมอหลวงหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่ง ได้รั
더 보기
บทลงโทษ
เมื่อความแค้นในใจคุกรุ่นยากเกินจะดับลง จวิ้นอ๋องหนานจิงชวนจึงเดินกลับไปที่ห้องคลอดอีกครั้ง ในมือของเขาถือดาบคู่ใจติดไปด้วยระหว่างทางเดินไปห้องคลอดได้พบกับพระชายารองเจียงซูหลิง สตรีผู้คิดถึงสวามีทุกค่ำคืน จึงเข้าไปขวางทางเพื่อการบางอย่าง“ท่านอ๋องจะเสด็จไปที่ใดเพคะ”“ไม่ใช่ธุระของเจ้า แล้วเหตุใดจึงออกมาเดินดึก ๆ ดื่น ๆ ขวางทางข้าเช่นนี้”เนื่องจากอารมณ์ไม่ปกติจึงตะคอกสตรีในดวงใจเสียงดังลั่นทางเดินคนฟังตกใจแทบสิ้นสติจนถ้วยน้ำแกงในมือหล่นตกแตก น้ำแกงร้อน ๆ สาดกระเซ็นเต็มทางเดินกายบางสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว เพราะเป็นครั้งแรกที่สวามีใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับนาง“ขออภัยที่ทำให้พระองค์ไม่พอใจเพคะ หม่อมฉันรู้ข่าวพี่หญิงคลอดบุตรเลยนึกเป็นห่วง”เจียงซูหลิงก้มหน้าลงต่ำตอบกลับเสียงเบา ดวงตาสองข้างแดงก่ำเพราะน้ำตาของนางใกล้จะไหลออกมาเต็มที ทั้งหวาดกลัวและเสียใจที่สวามีตะคอกเสียงใส่“ข้าขอโทษ ที่เอาความโกรธมาลงที่เจ้า”เมื่อเห็นน้ำตาพระชายาแสนรัก บุรุษผู้โกรธแค้นจึงสงบสติอารมณ์ลงทันที“ไม่เป็นไรเลยเพคะ ฮึก ฮึก”คนถูกดุตอบรับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สองมือไขว่คว้าอ้อมกอดจากคนรัก ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นใน
더 보기
บิดเบือนเรื่องราว
“หนาว ชิงอีข้าหนาว”เสียงละเมอแผ่วเบาของคนพึ่งคลอด เพราะไข้ขึ้นสูงร่างกายจึงหนาวสั่นถึงแม้จะมีผ้าห่มผืนหนาคลุมกาย ก็ไม่สามารถบรรเทาอาการหนาวสั่นได้ นางต้องการน้ำอุ่นและเปลวไฟช่วยอบอุ่นร่างกายให้เข้าที่เข้าทาง“ชิงอี…”ไป๋ซือเย่วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองบรรยากาศโดยรอบด้วยความแปลกใจส่งเสียงเรียกอยู่หลายครั้งนางกำนัลข้างกายยังไม่มาพบเสียทีจึงฝืนลืมตาขึ้นมองดูรอบ ๆ ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับแตกต่างจากตำหนักใหญ่โดยสิ้นเชิง“ที่นี่ที่ไหน เหตุใดข้าจึงมาอยู่ที่นี่”น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด มองไปทางไหนก็ไม่มีใครให้สอบถามสักคนผ่านไปชั่วครู่จึงได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้มาเยือน ร่างกายซึ่งเหนื่อยล้ามากพยายามลุกขึ้นยืน เพื่อสอบถามเรื่องราวที่ตนกำลังเผชิญอยู่“พวกท่านเป็นใคร แล้วข้าอยู่ที่ไหนกันแน่”“คุกใต้ดิน!”จวิ้นอ๋องหนานจิงชวนเดินเข้ามาได้ยินประโยคคำถามพอดี จึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงห้วนปนตะคอก“ท่านอ๋องเพคะ เหตุใดหม่อมฉันจึงมาอยู่ที่นี่ แล้วลูกของเราอยู่ที่ใด”คนอ่อนแรงพยายามรวบรวมกำลัง แล้วเอ่ยถามในเรื่องที่นึกเป็นห่วงมากที่สุด“ลูกของเราเช่นนั้นหรือไป๋ซือเย่ว จนป่านนี้เจ้ายังกล้
더 보기
ลุกขึ้นสู้
ทหารยามเฝ้าคุกใต้ดินนำจดหมายไปส่งไว้ตำหนักเล็ก ตามที่เคยได้รับคำสั่งจากพระชายารองผู้มีอำนาจทุกอย่างเกี่ยวกับคนในคุกมืด ต้องแจ้งเรื่องให้เจียงซูหลิงรับรู้ก่อนใคร วันต่อมาจดหมายจึงถูกส่งไปถึงมือองครักษ์ข้างกายจวิ้นอ๋องกรอด!!!!!!เสียงเจ้าของตำหนักกัดกรามตนเองจนแน่น เมื่อได้อ่านจดหมายจากพระชายาเอกผู้ถูกจองจำเมื่อช่วงสายของวันองครักษ์คนสนิทได้นำจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ คราแรกเข้าใจว่าเป็นจดหมายขอความเมตตาจากคนสำนึกผิดทว่าข้อความในจดหมายกลับเต็มไปด้วยถ้อยคำอวดดี สตรีใจคดกล่าวหาว่าเขาเป็นบุรุษโง่เขลาเบาปัญญา!“ไป๋ซือเย่ว เจ้าช่างอวดดีไม่กลัวตาย!”“เจิ้งหลงผู้ใดนำจดหมายฉบับนี้มาให้เจ้า” คนโมโหตะโกนเสียงดังลั่นห้องหนังสือหัวใจบุรุษสูงศักดิ์คล้ายถูกกรีดเป็นรอยแผล แม้กระทั่งเรื่องของเจียงซูหลิงยังไม่เคยกระทบจิตใจเขาเลย“ทหารยามผู้ที่คอยส่งอาหารให้พระชายาไป๋พ่ะย่ะค่ะ ไม่มีท่าทีพิรุธใด ๆ ทั้งนั้น”เจิ้งหลงตอบไปตามที่เห็น แต่เรื่องราวก่อนหน้านั้นไม่มีผู้ใดล่วงรู้ แม้กระทั่งคนส่งจดหมายก็ไม่รู้เห็นเรื่องใดทั้งสิ้น“นางรังเกียจข้ามากถึงเพียงนี้ แต่ยอมแต่งงานเพราะบุรุษผู้นั้น เจิ้งหลงสืบได้หรือยังว่า
더 보기
เด็กชายผู้หิวโหย
หลังจากวันนั้นไป๋ซือเย่วจึงพยายามกินอาหารจนหมดเกลี้ยงทุกสำรับ ครบสามเวลาตามที่ได้รับจากทหารยามร่างกายซึ่งเคยอ่อนแรงเพราะอดอาหาร อีกทั้งยังสกปรกมีกลิ่นเหม็นตามช่องปาก ก็ได้รับการใส่ใจดูแลจนกลับมาสะอาดและงดงามดังเดิม ถึงแม้ผิวพรรณจะยังคงซีดเซียวอยู่มากก็ตามผู้มุ่งมั่นเปลี่ยนชะตากรรมของบุตรชาย ตื่นแต่เช้ามืดทุกวันเพื่อสวดคาถารับอรุณของวันใหม่ ตามที่มารดาเคยสอนตั้งแต่วัยเยาว์ด้วยความแน่วแน่ตั้งใจสายตามุ่งมั่นจ้องมองออกไปนอกกำแพงกั้นปิดทึบ คนจนตรอกพร้อมเผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะความตายซึ่งจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่‘ข้าแต่สรวงสวรรค์ ด้วยจิตวิญญาณอันภักดีไม่มีที่สิ้นสุดทั้งตัวข้าและบรรพบุรุษ ข้าขอแลกดวงวิญญาณและชะตาชีวิต กับผู้มีบุญหนักและเข้มแข็งประหนึ่งนักรบ ซึ่งกายหยาบหมดเคราะห์กรรมแล้วในภพนี้ ต่อให้ดวงจิตต้องแตกสลายไม่มีวันหวนคืน ข้าผู้นี้ยินดีให้เป็นไป’เรื่องราวของผู้ถูกจองจำในคุกใต้ดิน ยังคงดำเนินไปตามสภาพการณ์ที่เลวร้าย แต่ยังมีอาหารและน้ำให้กินดื่มไม่ขาดแตกต่างจากสองชีวิตซึ่งอาศัยอยู่ในเรือนร้างท้ายตำหนัก ซึ่งยามนี้กำลังเผชิญหน้ากับความอดอ
더 보기
สตรีลึกลับ
คนห่วงใยต้องคอยมองมาเรื่อย ๆ อีกทั้งยังฝากให้แม่ค้าบริเวณนั้นคอยจับตามอง เนื่องจากหวั่นเกรงเรื่องการลักพาตัวเพราะอาเฟยหน้าตาน่ารักมาก เด็กชายหน้าตาผสมผสานความหล่อเหลาของบิดา และความงดงามตราตรึงของมารดาเข้ากันอย่างลงตัวผิวพรรณของเขาขาวเนียนละเอียดตั้งแต่กำเนิด ใครเห็นก็นึกเอ็นดูเด็กน้อยแก้มป่องคนนี้ น่าเสียดายที่บิดาของเด็กไม่เคยสนใจมองดูเลยสักนิดพลั่ก!เสียงชนกันเบา ๆ ของเด็กน้อยกับสตรีผู้สวมหมวกปกคลุมใบหน้าแรงชนทำให้ก้อนสีขาวกระเด็นไปตกตรงแอ่งน้ำเล็ก ๆ ตามหลุมถนน เนื่องจากเมื่อคืนฝนตกลงมาอย่างหนัก จึงมีน้ำขังหลงเหลืออยู่“ซาเปาของอาเฟย หกหมดเยย”เสียงพูดไม่ชัดของเด็กชายวัยสองปีกว่าเอ่ยขึ้นมือข้างขวาที่เคยถือซาลาเปายกชูขึ้นให้ผู้ใหญ่เห็น ว่าตนหมดหวังมากเพียงไรเมื่อของอร่อยตกพื้นสกปรก“หึ หึ เจ้าเดินมาชนข้าเอง แต่เอาเถิดเห็นแก่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูข้าจะชดเชยให้เจ้าเอง”สตรีสวมหมวกนั่งยอง ๆ ลงพูดคุยกับเจ้าเด็กแก้มแดง แววตาซึ่งเรียบเฉยอยู่เสมอจ้องมองคนตัวเล็ก ด้วยแววตาอ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“อาเฟยหิวมากขอยับ แต่ซาเปาหกแย้ว”น้ำเสียงตัดพ้อเสียใจ บอกเล่าอาการหิวโหยให้คนแปลกหน้าร
더 보기
ผู้ช่วยคนสำคัญ
“เอ่อ…คุณหนูข้าขอทราบชื่อแซ่ท่านได้หรือไม่ ตัวข้านามว่าชิงอีส่วนบุตรชายเรียกอาเฟยเจ้าค่ะ แต่หากท่านไม่สะดวกบอกกล่าวก็ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ”ชิงอีเอ่ยเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง ดูจากท่าทีของสตรีงดงามคงไม่อยากเปิดเผยตัวตนสักเท่าไหร่ จึงสวมหมวกปิดบังใบหน้าหากเจ้าตัวตะกละของนางไม่ทำท่าทีหวาดกลัวคนสวมหมวก คนผู้นี้คงไม่ถอดหมวกออกอย่างแน่นอน“ข้าแซ่ลี่ นามว่าหลันซิน”นอกจากเปิดเผยใบหน้าเป็นครั้งแรก การเอ่ยชื่อแซ่ตนเองให้คนแปลกหน้ารับรู้ก็เป็นครั้งแรกด้วยเช่นกัน“ข้าสองคนแม่ลูกจะไม่ลืมพระคุณเลยเจ้าค่ะคุณหนูลี่ ซาลาเปาพวกนี้ข้าคงเก็บไว้กินได้หลายวัน”“กินแต่ซาลาเปาเจ้าเด็กแก้มป่องคงเบื่อแย่ ชิงอีเจ้าเก็บสิ่งนี้ไว้เถิดข้ามีมากเลยอยากแบ่งปันให้เด็กกินเก่ง เจ้าไม่ต้องคิดไตร่ตรองสิ่งใดให้มากความ ข้าเป็นคนดีหาใช่คนร้าย”“เอ่อ…จะดีหรือเจ้าคะ ข้าไม่อยากรบกวนคุณหนูลี่มากเกินไป”“เก็บไว้เถิดข้ามีมากอีกทั้งไม่ค่อยได้ใช้จ่าย ข้าต้องไปแล้วหวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้งอาเฟย ชิงอี”กล่าวจบคนรีบก็สวมหมวกโปร่งบางไว้ตามเดิม จากนั้นจึงเดินหายไปกับฝูงชน เพราะใกล้เวลาสะสางบางเรื่องเต็มทีก่อนจากกันยังยื่นตั๋วฝากเงินจำนวน
더 보기
วันที่เก้าสิบ
ยามไฮ่ (ราว 21.00-23.00) ของวันที่แปดสิบเก้าเหรินหลานผู้ช่วยฝีมือดีของเจียงซูหลิง ใช้วิชาตัวเบาแอบหลบมาดักซุ่มเตรียมการบางอย่างข้าง ๆ คุกใต้ดินนางฝึกซ้อมธาตุไฟในตัวครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ยังไม่ถูกใจเลยสักครั้ง จนกระทั่งเวลาล่วงเลยเข้าใกล้วันใหม่ จึงพึงพอใจในดวงไฟที่ตนปลดปล่อยออกมา“เท่านี้น่าจะพอรมควันให้สำลักขาดใจตาย ช่วยไม่ได้นะไป๋ซือเย่ว ชีวิตของเจ้า ไม่อาจเทียบเท่าตำลึงที่ข้าจะได้รับ”เมื่อเข้าใกล้ช่องว่างซึ่งแอบมาขุดไว้ตั้งแต่วันก่อน คนธาตุไฟจึงส่งเปลวเพลิงดวงเล็ก ๆ จากฝ่ามือลงไปตามช่องโหว่ของคุกใต้ดินเหรินหลานปลดปล่อยธาตุไฟนานถึงครึ่งชั่วยาม จึงใช้วิชาตัวเบาพุ่งทะยานหายเข้าไปในตำหนักเล็กการกระทำของนางไม่มีผู้ใดจับสังเกตได้เลย ต่อให้เป็นองครักษ์หลวงก็ยากที่จะจับสัมผัสถึงตัวตนผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงหากหยั่งรู้อนาคตว่าการกระทำนี้ จะนำภัยครั้งยิ่งใหญ่มาสู่ตน จอมยุทธ์หญิงผู้อ่อนด้อย คงไม่กล้าใช้ธาตุไฟสังหารชีวิตผู้บริสุทธิ์อย่างแน่นอน“แค่ก! แค่ก! ถึงเวลาแล้วหรือ”ไป๋ซือเย่วสำลักควันไฟซึ่งยามนี้กลายเป็นหมอกหนายากจะหลบหนีในคุกใต้ดินมีเพียงผู้ถูกคุมขังอาศัยอยู่เพียงคนเดียว คนใกล้ตายจึง
더 보기
หาคนมารับผิด
“หย่าแล้ว และข้าก็ถูกลอบสังหารด้วยควันไฟ เช่นนั้น….”ผู้ตื่นขึ้นคิดหาหนทางจบเรื่องการลงทัณฑ์ไว้เพียงเท่านี้ ใครจะอยากถูกคุมขังรับผิดแทนผู้อื่นกันเล่าเมื่อตัดสินใจหลบหนีในคืนนี้เลย ลี่หลันซินในร่างไป๋ซือเย่วจึงรื้อค้นหาอาภรณ์ตัวใหม่มาผลัดเปลี่ยนในหีบเก็บของใบเก่ามีอาภรณ์สีดำสนิทอยู่พอดี นางจึงหยิบมาผลัดเปลี่ยนทันที เพราะอาภรณ์สีขาวที่เจ้าตัวชอบสวมใส่ โดดเด่นมากเกินไปสำหรับการหลบหนีในยามค่ำคืนแคว่ก! แคว่ก!เสียงฉีกชายกระโปรงเพื่อนำผ้ามาสวมอำพรางใบหน้า ก่อนจากไปนางมีเรื่องที่ต้องสะสาง จึงจำเป็นต้องปิดบังอำพรางตนให้ดี“คุกแค่นี้ขังได้แค่คนอ่อนแอเท่านั้น”สายตาจ้องมองแผ่นไม้หนาหลายแผ่น ซึ่งยึดต่อกันเป็นช่องระแนงทรงสี่เหลี่ยม แล้วส่ายหัวไปมาอย่างขบขันจากนั้นมือเรียวเล็กจึงออกแรงหักไม้เพียงสองชิ้น พอให้มีช่องว่างให้ลอดออกไป เสียเวลาออกแรงมากไปทำไม ในเมื่อที่นี่ต้องมอดไหม้ไม่เหลือซากอยู่แล้ว!ฟิ้ว! ฟิ้ว!สายลมสายหนึ่งเคลื่อนที่ไปมาทุกตำหนักเพื่อตามหาคน สุดท้ายจึงมาหยุดยืนอยู่หน้าตำหนักเล็กไม่รอช้าเงาสีดำพุ่งทะยานเข้าไปค้นหาตามห้องต่าง ๆ จนสุดท้ายก็เจอคนที่ตามหาเสียที“อื้อ! อื้อ!”ผู้ที่
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status