เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ ยุค80

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…

1.

“นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกับฉันกันล่ะเนี่ย ถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้ จะบ้าตาย แล้วฉันจะกลับไปที่บ้านได้ยังไงกันล่ะทีนี้” 

ซ่งลี่อิน เอาแต่พูดพึมพำอยู่คนเดียว เอาแต่นั่งคิดไปว่าตัวเองนั้นมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ทั้งที่เธอนั้นจำได้ว่าเธอยังนอนหลับพักผ่อนอยู่ที่คอนโดของเธออยู่เลย แล้วทำไมเมื่อเธอนั้นตื่นลืมตามาถึงได้มาอยู่ที่นี่กัน นี่ถ้าเธอสามารถทะลุกำแพงห้องแล้วกลับบ้านของเธอได้เธอก็คงทำไปแล้ว

“แอ้ๆ แอ้ๆ”

ซ่งลี่อินที่กำลังคิดอะไรอยู่ก็ต้องหันมาให้ความสนใจกับเสียงเล็กๆตรงหน้าของเธอ และเสียงนี้ก็ไม่ใช่ของใคร แต่เป็นเสียงของลูกชายของร่างนี้ที่ถูกทิ้งเอาไว้กับเธอนั่นเอง

ซ่งลี่อินนั้นบังเอิญเข้ามาอยู่ในร่างนี้ โดยที่เจ้าของร่างนั้นไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ ร่างนี้นั้นดันมีทั้งชื่อและแซ่ที่เหมือนกันกับเธอ ซึ่งเธอพยายามหาความเกี่ยวข้องกันแต่ก็คิดไม่ออก จึงได้แต่เพียงคาดเดาว่า ที่นี่อาจจะเป็นโลกคู่ขนานเหมือนกับนิยายที่เธอเคยอ่านมา ดังนั้นการที่จะมีทั้งชื่อและแซ่ที่เหมือนกันกับเธอก็คงไม่แปลก แต่เธอก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดีที่ต้องมาอยู่ในที่ที่เธอไม่คุ้นเคยแบบนี้ เธออยากกลับบ้าน

ส่วนเด็กชายตัวน้อยที่กำลังส่งเสียงอยู่นั้น มีชื่อว่า  ลี่ซือ หรือมีชื่อเต็มว่า เฉินลี่ซือ เด็กน้อยคนนี้ตอนนี้อายุได้ 11 เดือนแล้ว แต่ยังเดินไม่ได้ และพึ่งจะเริ่มตั่งไข่เพียงเท่านั้น ส่วนการพูด ก็ยังไม่สามารถพูดได้ ทำได้แต่เพียงส่งเสียงอ้อแอ้เท่านั้น ถึงแม้ว่าซ่งลี่อินจะไม่ใช่แม่แท้ๆ แต่สัญชาติญาณนั้นกลับบอกให้เธอใช้มือทั้งสองข้างนั้นอุ้มเจ้าเด็กตัวอ้วนขึ้นมาอุ้มเอาไว้แนบอก

“ว่ายังไงซือซือของแม่ ตื่นแล้วอย่างนั้นหรือ หิวหรือเปล่า ไหนขอดูพุงหน่อยซิ..” 

ซ่งลี่อินหยอกล้อกับเด็กน้อยที่เธออุ้มอยู่ เธอมาอยู่ที่นี่ได้สามวันแล้วเลยค่อนข้างที่จะคุ้นชินกับซือซืออยู่บ้าง 

“แอ้ๆ แอ้ๆ” ลี่ซือส่งเสียงออกมา เพราะคิดว่าคนเป็นแม่หยอกล้อด้วย ซึ่งเด็กน้อยนั้นไม่มีทางรู้เลยว่า แม่ที่แท้จริงนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว

ซ่งลี่อินมองหน้าเด็กน้อย ก็พาลที่จะคิดถึงคนเป็นพ่อ ที่ตอนนี้หายออกจากบ้านไปได้หลายวันแล้ว เขาคนนั้นมีชื่อว่า เฉินหวังเหว่ย ตอนนี้เขานั้นรับราชการทหาร ตำแหน่งของเขาเป็นถึงระดับท่านผู้พันเลยทีเดียว นับว่าเป็นตำแหน่งที่ใหญ่โตและมั่นคงเลยทีเดียว

ทั้งสองแต่งงานกันมาได้สองปีกว่าแล้ว และเฉินหวังเหว่ยก็ไม่ค่อยได้อยู่ที่บ้านเท่าไหร่ เขามักจะบอกกับคนเป็นภรรยาว่าเขานั้นติดงาน และต้องออกไปทำงานนอกพื้นที่ จึงไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไหร่นัก ลี่อินก็เข้าใจและรับรู้เรื่องนี้มาตลอด

จนมีอยู่ครั้งหนึ่ง ซ่งลี่อินคนก่อนได้ไปหาเขาที่ค่ายทหารเพื่อที่จะนำอาหารกลางวันที่เธอทำไปให้ แต่เธอกลับไปเห็นว่าสามี หรือเฉินหวังเหว่ยนั้นกำลังโอบกอดกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ ซึ่งมันทำให้เธอนั้นเสียใจมาก จนปิ่นโตอาหารที่เธอถืออยู่นั้นร่วงหล่นจากมือ

แต่ซ่งลี่อินก็ไม่ได้แสดงตัวแต่อย่างใด และเธอเลือกที่กลับบ้านพร้อมกับลูกน้อยทันที โดยที่สามีของเธอนั้นไม่รู้เลยว่าคนที่เป็นภรรยานั้นมาหาและได้พบเจอกับสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้า

หลังจากวันนั้นซ่งลี่อินก็ร้องไห้ทุกวัน แต่ก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้ จะถามคนเป็นสามีก็กลัวคำตอบ เธอยอมรับว่าเธอนั้นอ่อนแอกลัวที่จะเสียสามีไป เธอจึงเลือกที่จะเก็บความทุกข์นั้นเอาไว้เพียงคนเดียว

พอผ่านไปหลายวัน เธอเองก็เหมือนว่าจะทำใจได้บ้างแล้ว แต่ก็ต้องมาเห็นภาพบาดใจอีกครั้ง 

ซ่งลี่อินที่มาเดินหาซื้ออาหารนั้นก็ได้เดินมาเจอคนเป็นสามีเดินมากลับผู้หญิงคนที่เธอเห็นวันนั้นกำลังเดินเข้าไปที่เหลาอาหาร และนั่นยิ่งทำให้เธอนั้นคิดมากเข้าไปกันใหญ่ เธอคิดไปต่างๆนานา ว่าสามีของเธอนั้นคงจะหมดรักเธอแล้วหรือเปล่า ถึงได้ทิ้งเธอกับลูกไปแบบนี้ เพราะเฉินหวังเหว่ยนั้นไม่ได้กลับบ้านมามากกว่าหนึ่งเดือนแล้ว ทั้งที่เขาก็วนเวียนอยู่แถวๆนี้แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะกลับไปหาเธอและลูกเลยสักครั้ง…