เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ ยุค80

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ ยุค80

last updateLast Updated : 2026-02-19
By:  ซูเจินCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
114Chapters
3.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ซ่งลี่อิน สาวสวยแห่งปี 2023 ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ยังสาว อีกทั้งต้องมาเป็นภรรยาของคนมักมาก เจ้าของร่างเดิมทนได้ก็ทนไป แต่ไม่ใช่กับซ่งลี่อินคนนี้ เธอจะไม่ทน

View More

Chapter 1

1

白沢小春は、テーブルの上に置かれた離婚届をじっと見つめていた。そこには、すでに宮沢隼人の名前が書かれていた。

小春はふと顔を上げ、窓の外に目をやった。涙に濡れた瞳には、午後の陽光の中に立つ隼人の姿が映っていた。彼の身長が高く引き締まった体、まるで神様のような美しい立ち姿、そして冷たく孤高な雰囲気が、小春の心をさらに締め付けた。

「俺はもうサインした。お前も早くしてくれ。柔ちゃんが戻る前に、すべての手続きを終わらせたい」

隼人は手を背中に組んだまま、振り返ることもなく答えた。「婚前契約をしたから、財産の分与はしない。ただし、補償として4億円と郊外の別荘はやるつもりだ。お前が無一文で家を出れば、祖父に対しては顔が立たないだろうからな」

小春はびっくりして立ちすくんだ。「おじい様は、私たちが離婚することをご存じなの?」

「知っていても、それが俺の決意を変えられると思うか?」

小春は痩せた体をテーブルの端にしがみつくようにして支え、震える声で尋ねた。「隼人、お願いだから......離婚しないで」

ついに、隼人は不思議そうに彼女を見つめ、ゆっくりと振り返った。彼の鋭い目、薄い唇、端正な顔立ちは、今でも彼女の心をときめかせる。

「どうして?」

「......だって、あなたを愛しているから」

小春の目は赤くなり、涙が溢れ出した。「愛しているの、隼人。私はまだあなたの妻でいたいの......たとえ私へ何の感情も持っていなくても......」

「もう限界だ、小春。愛のない婚姻なんて、もう耐えられない」

隼人は手を振り、話を続ける気も失せたように言った。「俺と結婚したのは間違いだったんだ。俺は祖父に反抗するために結婚しただけということも、そして、他に愛する人がいることも、お前は知っているだろう。ただ、ある理由で一緒になれなかっただけだ。今、3年が経ち、柔ちゃんもアメリカから戻ってきた。彼女を妻に迎えるつもりだ。だから、宮沢家の妻の座を譲ってもらう」

小春はうつむき、涙がポタポタとテーブルの上に落ちた。それをそっと拭ったが、隼人はその涙を見逃さなかった。彼の目が一瞬、深くなった。

その時、隼人の携帯が鳴り、画面に表示された名前を見た瞬間、彼は急いで通話を受けた。

「柔ちゃん、もう飛行機に乗ったのか?」

なんて優しい声だろう。この冷たい隼人が、彼女の知っている隼人と同じ人とは思えなかった。

「隼人お兄様、もう盛京空港に着いたわ」電話の向こうからは金原柔の嬉しそうな声が聞こえてきた。

「なんだって?今夜の到着じゃなかったのか......」

「隼人お兄様にサプライズをしたくて」

「待ってて、柔ちゃん。今すぐ迎えに行くよ!」

そう言って、隼人は小春の横を風のように通り過ぎた。書斎のドアが閉まると、部屋には重苦しい沈黙だけ残った。

10年もの片思い、そして3年間の結婚生活。小春はこの家のために尽くし、隼人に全てを捧げた。しかし、結局、隼人にとってはただの苦痛でしかなかったのだ。

今、隼人はまるで刑務所から解放されたかのように、彼女を冷たく捨て、心に決めた人の元へと向かおうとしている。

本当に心が痛い。全てを捧げたのに、彼の冷たい心を温めることができなかった。

小春は深く息を吸い込み、苦笑いを浮かべながら頭を振った。不満の涙が離婚届に滲み、隼人の美しいサインの上に広がっていった。

その夜、隼人は柔ちゃんを潮見の邸に迎え入れた。

か弱くて柔らかな女性が、隼人の腕の中に抱えられ、そのまま堂々と別荘に入っていった。周りの視線が集まった。

「隼人お兄様、まだ奥さんと離婚してないのに、私たち......こんなに親しくしていいのかしら?奥さんが見たら、私を恨んでしまうわ」柔ちゃんは隼人の胸元を撫でながら、優しく囁いた。

「彼女はそんなことしない」

隼人は冷たく言い放った。「それに、俺は彼女を愛していない。俺たちはただの契約でしかないから。彼女にはそのことを理解してもらいたい」

宮沢家の人々は柔を取り囲み、温かい言葉をかけ続けた。その一方で、小春は一人で黙々と夕食の準備をしていた。

隼人はその静かな彼女の姿を見て、思わず薄い唇に嘲笑が浮かんだ。

こんな状況でも、彼女はまだ宮沢家の人々に媚びへつらっている。彼女はこうしてもまだ離婚に何かしらの転機を期待しているのだろうか?

馬鹿げている。

「隼人様!隼人様!」

その時、執事が慌てて駆け寄ってきた。「奥様が、奥様が出て行かれました!」

「出て行った?いつのことだ!」

「つ、つい先ほどです!奥様は何も持たずにエプロンを外して裏口から出て行かれました!黒い車に乗っていかれました!」

隼人は急いで寝室に戻った。部屋は整然と片付けられており、サイン済みの離婚届が静かにベッドサイドに置かれている。そこには涙の跡が残っていた。

彼は眉をひそめ、窓の外を見た。

一台の黒いロールスロイスが潮見の邸を高速で出て行き、その尾灯すらすぐに見えなくなった。

午後にはまだ去ることを惜しんでいたのに、今はまるで兎のように逃げ去るとは!

隼人はまるで誰かに騙されたかのように嫌になり、すぐに秘書に電話をかけた。

「盛A9999の車を調べろ!誰の車かすぐに報告しろ!」

「かしこまりました、宮沢社長」

数分後、報告が入った。

「社長、わかりました。あれはKSグループの社長の車です!」

KS......高城家の長男か?!

小春は小さな村から出てきた貧乏な娘で、金も背景もなく、彼と過ごした3年間で友人さえ作ることができなかった。しかし、そんな彼女が高城家の長男と繋がっていたとは?

もう次の相手ができたのか、よくやってくれたね

「でも社長、本当に今日奥様に離婚のことをおしゃったのですか?」秘書が恐る恐る尋ねた。

「今日ではだめか?どうしてそんなことを聞く?」

「いえ、今日は奥様の誕生日なんです」

隼人は一瞬驚いた。

........................

その後、黒いロールスロイスの後部座席で、高城家の長男である高城樹は優しく彼女の手を握りしめた。

「お前が帰ってくると聞いて、兄さんがもう千万円分の花火を準備してくれたんだ。今夜、それをお前のために打ち上げるらしい」

「花火なんて見る気分じゃないわ」

高城家の令嬢の身分に戻った小春は、この時、本来の名前である高城桜子に戻った。

桜子は兄の肩にもたれ、涙を浮かべながらため息をついた。

彼女はふと自分の携帯を見た。最後に受け取ったメッセージは、隼人からではなく、柔からのものだった。

「言ったでしょ?あんたに奪られた場所、いつか取り戻すからって。隼人お兄様は私のもの。あんたなんかが夢見るんじゃないわよ!」

彼女は苦笑いを浮かべ、最後の涙が彼女の目を覚まさせた。

「どうした?ここまで来て、まだ未練があるのか?」樹は優しく彼女を抱き寄せた。

「兄さん、今日、私の誕生日なの」

「知ってるさ。隼人は今日を選んだ。あいつは本当にどうしようもない奴だ!」

「だから、もう未練なんてないわ。小春はもう隼人に殺されたの」

再び目を開いた時、高城桜子の瞳には、隼人への未練は一切残っていなかった。

「やっと終わったのに、振り返るなんて、死ぬべきよ」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
114 Chapters
1
เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…1.“นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกับฉันกันล่ะเนี่ย ถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้ จะบ้าตาย แล้วฉันจะกลับไปที่บ้านได้ยังไงกันล่ะทีนี้” ซ่งลี่อิน เอาแต่พูดพึมพำอยู่คนเดียว เอาแต่นั่งคิดไปว่าตัวเองนั้นมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ทั้งที่เธอนั้นจำได้ว่าเธอยังนอนหลับพักผ่อนอยู่ที่คอนโดของเธออยู่เลย แล้วทำไมเมื่อเธอนั้นตื่นลืมตามาถึงได้มาอยู่ที่นี่กัน นี่ถ้าเธอสามารถทะลุกำแพงห้องแล้วกลับบ้านของเธอได้เธอก็คงทำไปแล้ว“แอ้ๆ แอ้ๆ”ซ่งลี่อินที่กำลังคิดอะไรอยู่ก็ต้องหันมาให้ความสนใจกับเสียงเล็กๆตรงหน้าของเธอ และเสียงนี้ก็ไม่ใช่ของใคร แต่เป็นเสียงของลูกชายของร่างนี้ที่ถูกทิ้งเอาไว้กับเธอนั่นเองซ่งลี่อินนั้นบังเอิญเข้ามาอยู่ในร่างนี้ โดยที่เจ้าของร่างนั้นไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ ร่างนี้นั้นดันมีทั้งชื่อและแซ่ที่เหมือนกันกับเธอ ซึ่งเธอพยายามหาความเกี่ยวข้องกันแต่ก็คิดไม่ออก จึงได้แต่เพียงคาดเดาว่า ที่นี่อาจจะเป็นโลกคู่ขนานเหมือนกับนิยายที่เธอเคยอ่านมา ดังนั้นการที่จะมีทั้งชื่อและแซ่ที่เหมือนกันกับเธอก็คงไม่แปลก แต่เธอก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดีที่ต้องมาอยู่ในที่ที่เธอไม่คุ้นเคยแบ
Read more
2
เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…2.“แอ้ๆ แอ้ๆ” เจ้าเด็กอ้วนที่เห็นว่าแม่เงียบไปก็ส่งเสียงเรียกความสนใจอีกครั้งแล้วก็ได้ผล“เอาล่ะ แม่รู้แล้ว เดี๋ยวแม่จะเอานมมาให้กิน” เฉินลี่ซือนั้นตอนนี้ไม่ได้กินนมของซ่งลี่อินแล้ว เพราะน้ำนมของเธอไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงลูกน้อย ดีที่สามีของเธอนั้นมอบเงินให้ใช่จ่ายทุกเดือน เธอจึงไม่ได้เดือดร้อนในเรื่องนี้เท่าไหร่นัก และนี่อาจจะเป็นข้อดีข้อเดียวของสามีของร่างนี้ก็เป็นได้เฉินหวังเหว่ยนั้น มอบเงินมากมายให้กับคนเป็นภรรยา ซึ่งถ้าเดือนไหนเขานั้นไม่สามารถที่จะกลับมาที่บ้านได้ เขาก็จะใช้ลูกน้องนำมาให้ แต่ถ้าเขานั้นกลับมาบ้าน เขาก็จะมอบมันให้กับเธอเองระหว่างที่เจ้าเด็กอ้วนนั้นกำลังดูดนมอย่างเมามัน ซ่งลี่อินก็จมอยู่ในความคิดอีกครั้ง และคิดว่าที่เธอนั้นมาอยู่ที่นี่นั้นมันคงต้องมีอะไรสักอย่างที่เธอนั้นยังคิดไม่ออก ถึงเธอจะใช้เวลาคิดมากว่าสามวันแล้วก็ตาม“เฮ้อ หรือเราจะขอหย่าไปเลยดีหรือเปล่านะ” ซ่งลี่อินคิดว่า ถ้าคนที่เป็นสามีนั้นไม่ได้รักกันแล้ว ก็ไม่ควรที่จะอยู่ด้วยกันอีก ถึงแม้ว่าการหย่าสามีนั้นจะเป็นเรื่องน่าอับอายในยุคนี้ แต่เธอคิดว่าไม่ใช่กับเธอ เพราะยุคที่เธอจ
Read more
3
เมื่อไม่รักเราก็หย่ากันเถอะ…3.“อืม..วันนี้เราออกไปเดินดูตลาดดีหรือเปล่านะ” ซ่งลี่อินอยากออกไปเดินดูสำรวจตลาด ว่าเธอนั้นพอที่จะทำอะไรเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัวได้บ้าง เผื่อว่าเจอช่องทางที่ดี ที่เธอสามารถนำความรู้ความสามารถของโลกก่อนมาใช้ได้เมื่อโลกก่อนหน้านั้น เธอเองก็เป็นถึงเจ้าของห้าง เอ?? จะเรียกว่าห้างได้หรือเปล่านะ ก็ได้แหละเพราะที่นั่นเป็นศูนย์รวมของสินค้าทุกอย่าง เอาง่ายๆก็คือ ครบวงจรนั่นเอง อยากได้อะไรล่ะ ไม่มีคำว่าหาไม่ได้ธุรกิจของเธอนั้นนับว่าดำเนินไปด้วยดี กำไรต่อปีนั้นไม่ต้องบอกว่ามากมายแค่ไหน แต่เสียดายที่เธอนั้นตัวคนเดียว ถึงมีเงินมากมายเท่าไหร่ก็ไม่สามารถหาซื้อสิ่งที่มันขาดหายไปจากชีวิตได้เธอเคยวาดหวังว่าจะมีครอบครัวที่อบอุ่น แต่ผู้ชายที่เธอเคยคบหามาหลายคนก็ไม่สามารถที่จะมอบสิ่งที่เธอนั้นต้องการได้ บางคนก็นอกใจเธอ บางคนก็เห็นแก่เงินของเธอ บางคนก็เป็นผู้ชายที่ห่วยแตกเอามากๆ อย่าให้พูดออกมาเลยเธอไม่รู้ว่าจะต้องใช้คำแบบไหนดีและซ่งลี่อินก็คิดไม่ถึงว่าเมื่อมาที่นี่แล้วยังต้องมาเจอสามีที่นอกใจนี่อีก แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยเธอก็ยังมีเจ้าเด็กอ้วนคนนี้อยู่ด้วย และเธอก็หวังว่าเ
Read more
4
เมื่อไม่รักเราก็หย่ากันเถอะ…4.“พี่สะใภ้” เฉินซือเหมยเอ่ยเรียกพี่สะใภ้ของเธอที่อุ้มหลานชายของเธอมาด้วย เมื่อเห็นว่าเธอเดินผ่านหน้าของเธอไปโดยที่ไม่ยอมทักทาย ทั้งที่ปกติแล้วเมื่อเวลาที่มาเจอกันโดยบังเอิญแบบนี้หล่อนจะเข้ามาทักเธอทุกครั้ง เพราะต้องการเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวและไหนจะวันนี้ที่พี่สะใภ้ของเธอนั้นขับรถมาเองอีก ยิ่งเห็นเธอก็ยิ่งไม่พอใจ เพราะรถคันนี้เธอเคยขอกับพี่ชายของเธอแล้ว ว่าต้องการเอามาใช้งาน แต่พี่ชายของเธอก็ไม่ยอมมอบให้เธอ ทุกวันนี้เธอเลยต้องไปไหนมาไหนด้วยรถโดยสารสาธารณมันทำให้เธอนั้นอับอายเพื่อนฝูงเป็นอย่างมากแต่เธอก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่า พี่สะใภ้ของเธอนั้นขับรถเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เพราะก่อนหน้านั้นพี่สะใภ้ของเธอคนนี้ไม่เคยที่จะขับรถเองเลยสักครั้ง ไปไหนแต่ละทีก็ใช้รถรับจ้างตลอด“…..อ้อ” ซ่งลี่อินหันกลับมาตามเสียง เธอไม่คิดว่าจะโลกกลมขนาดนี้ จากความทรงจำของร่างเดิม ผู้หญิงที่เรียกเธอนั้น ก็คือน้องสาวของสามีเธอ ไม่ใช่สิ ของลี่อินคนก่อนต่างหาก และนี่ก็อาจจะเป็นโชคดีของลี่อินคนก่อนและเธอก็เป็นได้ เพราะโชคดีที่ไม่ต้องอยู่บ้านเดียวกันกับครอบครัวของสามี ที่ตอนนี้เหลือเ
Read more
5
เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…5“แม่คะ แม่ต้องไปจัดการนังลี่อินให้หนูนะคะ!!” เฉินซือเหมยที่มาถึงบ้านก็รีบฟ้องแม่ของตนทันที“อะไรกันลูก มาถึงก็โวยวายเลย ใครทำอะไรให้ไม่พอใจกันล่ะ” นางเฉินซี ถามลูกสาวที่มาถึงก็เอาแต่โวยวายใส่เธอ“ก็นังลี่อินน่ะสิคะ มันมาว่าหนูว่าไม่มีสมอง แม่ต้องจัดการให้ฉันนะคะ” ซือเหมยพูดออกมาด้วยความโมโห เธออดที่จะแค้นใจไม่ได้ ผู้หญิงคนนั้นมีสิทธิ์อะไรที่มาว่าเธอ นังบ้านนอก“ห๊ะ นี่ถึงกับกล้าว่าลูกของแม่เลยเหรอ ปะ เราไปจัดการมัน!!” นางเฉินซี ที่รักลูกสาวสุดหัวใจ เมื่อได้ยินว่าสะใภ้ที่เธอแสนชังนั้นมาต่อว่าลูกสาวของเธอก็อดที่จะโมโหไม่ได้“ดีค่ะแม่!!” แต่ทั้งสองคนยังไม่ได้ไปไหน ก็ได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านเสียก่อน ทั้งสองคนแม่ลูกนั้นหันไปพร้อมกัน ซึ่งก็พอที่จะเดาได้ว่าผู้ที่มาใหม่นั้นเป็นใคร“อาเหว่ย ลูกมาพอดีเลย นี่แม่กำลังจะไปที่บ้านของลูกเลยนะ” นางเฉินซี เมื่อเห็นว่าลูกชายเดินเข้ามาก็เอ่ยปากขึ้นทันที“ไปที่บ้าน จะไปกันทำไมหรือครับ??” เฉินหวังเหว่ยนั้นถามด้วยความสงสัย เพราะถ้าไม่มีธุระอะไรแม่และน้องสาวของเขาจะไม่ไปที่บ้านเด็ดขาด“ก็จะอะไรซะอีกล่ะคะ ก็เมียพี่น่ะ
Read more
6
เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…6เฉินหวังเหว่ยใช้เวลาไม่นานก็กลับมาถึงบ้าน เขาถอนหายใจนิดหน่อยก่อนที่จะเดินเข้าบ้านไปความจริงแล้วเขานั้นไม่ได้ตั้งใจที่จะแต่งงานกับซ่งลี่อินเลยสักนิด เขาตั้งใจที่จะดูแลเธอในฐานะน้องสาวเพียงเท่านั้น เพราะเขาเองก็มีคนที่พึงใจอยู่แล้ว และที่ยอมรับลี่อินมาอยู่ด้วยก็เพื่อที่เขาจะไม่ผิดคำพูดกับคนตายแต่ไม่คาดคิดเมื่ออยู่มาวันหนึ่ง วันนั้นเขาไม่แน่ใจว่ากลับมาที่บ้านได้อย่างไร เขานั้นเมาเหล้าจากงานเลี้ยงของกองทัพ ซ่งลี่อินนั้นเข้ามาดูแลเขาที่กลับมาบ้านด้วยอาการเมามายเขาที่เมามาก และแทบจะไม่ได้สติ แต่มันมีความรู้สึกที่ผิดปกติมากกว่าอาการเมานั่นก็คือเขามีความต้องการ ความต้องการในเรื่องความสัมพันธ์ทางกาย เขาเองที่สติไม่เต็มร้อย จึงได้ล่วงเกินซ่งลี่อินในวันนั้น พอเช้ามาที่เขานั้นตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองนั้นได้เสียกับซ่งลี่อิน จึงเบี่ยงเบนความรับผิดชอบในเรื่องนี้ไม่ได้ เขาจึงได้ตัดสินใจแต่งงานกับเธอเพื่อแสดงความรับผิดชอบถึงจะไม่ได้มีความรักมาเกี่ยวข้องก็ตามและอีกสองเดือนต่อมา เขาก็พบว่า ซ่งลี่อินนั้นได้ตั้งท้องลูกชายของเขา ก็คือเด็กน้อย เฉินลี่ซือ นั่นเอง“แอ้ๆ”
Read more
7
เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…7“ลี่อิน นี่เงินเดือนนี้ของคุณ” เฉินหวังเหว่ยที่ทานอาหารเรียบร้อยแล้วก็เดินเข้าไปที่ห้องนอนเพื่อไปหยิบซองเงินออกมาให้ซ่งลี่อิน คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาตั้งแต่เขากลับเข้าบ้านมา เขานั้นก็รับรู้ได้ถึงความแปลก แต่เขานั้นไม่รู้ว่ามันคืออะไร เพราะทุกอย่างมันก็ดูเหมือนเดิม ไม่มีอะไรที่บ่งบอกว่ามันผิดปกติแต่ที่เห็นได้ชัดก็คือภรรยาของเขา ที่วันนี้เขารู้สึกว่าเธอนั้นดูดีขึ้น อาจจะเป็นเพราะเรื่องการแต่งตัวหรือเปล่า ที่เขานั้นเห็นว่าเธอนั้นแต่งตัวแปลกต่างจากทุกวัน ไม่ใช่ว่ามันดูไม่ดีนะ มันดูดีมากเลยล่ะ “ขอบคุณค่ะ” ซ่งลี่อินทำเพียงรับมาเท่านั้นแต่เธอไม่คิดที่จะเปิดออกดู และวางมันไว้ที่ข้างตัวของเธอ เพราะตอนนี้เธอกำลังตั้งใจป้อนนมให้เจ้าเด็กอ้วนอยู่“เอ่อ ลี่อิน วันนี้คุณไปไหนมาหรือเปล่า” เฉินหวังเหว่ยลองถามดู เพราะเขาเองก็อยากที่จะรู้เหมือนกันว่าลี่อินนั้นได้พูดจาไม่ดีเหมือนกับที่น้องสาวของเขาพูดหรือเปล่า“ฉันไปที่ห้างมาค่ะ คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ??” ซ่งลี่ีอินพอจะเดาออกว่าหวังเหว่ยถามเธอแบบนี้ทำไม ถ้าไม่ใช่ว่าน้องสาวของเขานั้นพูดอะไรมา นี่คงจะฟ้องกันมาล่ะสิ
Read more
8
เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…8“ก๊อกๆๆๆ” ซ่งลี่อินที่กำลังกล่อมลูกชายตัวน้อยอยู่ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูที่รั้วหน้าบ้าน “มาหาใครคะ” ลี่อินเดินมาเปิดประตูก็เจอเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ที่รั้วหน้าบ้านผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่สวยมากทีเดียว การแต่งตัวก็ดูทันสมัยมาก จากความทรงจำของร่างเดิม เธอก็แค่รู้สึกคุ้นหน้าเท่านั้นแต่ก็นึกไม่ออกว่าเจอเธอคนนี้ที่ไหนมาก่อน “ฉันมาหาพี่เหว่ยค่ะ เขาอยู่ที่นี่หรือเปล่าคะ” ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นมา เมื่อเธอถามจบที่ใบหน้าของเธอก็ปรากฏรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ซึ่งดูไม่ได้เป็นมิตรเท่าไหร่“อ้อ เขาออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ คุณมีธุรอะไรกับเขาหรือเปล่าคะ” ซ่งลี่อินแสร้งถาม เพราะดูแล้วผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ต้องการที่จะมาหาสามีของเธอแต่ดูเหมือนจะมาหาเรื่องเธอเสียมากกว่า เธอดูจากน้ำเสียงและท่าทางแล้วน่าจะเป็นอย่างที่เธอคิด“ถ้าอย่างนั้นฉันเองก็มีเรื่องจะพูดกับคุณเหมือนกัน ฉันขอเข้าไปข้างในนะคะ” ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้รอลี่อินอนุญาตก็ถือวิสาสะเข้ามาทันทีโดยที่ลี่อินไม่ทันได้ห้ามปรามเมื่อผู้หญิงคนนั้นเข้ามาเธอก็ใช้สายตากวาดดูรอบๆบ้าน ซึ่งเธอก็พยักหน้าพอใจ และเดินไปนั่งลงที่
Read more
9
เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…9“ตกลงว่าคุณจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้คะ” ซ่งลี่อินถามขึ้นเมื่อเฉินหวังเหว่ยเอาแต่นั่งหน้าตึง ไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำ เพราะระหว่างที่เธอกับฟางไฉ่หลงกำลังพูดจากันอยู่ เฉินหวังเหว่ยก็กลับเข้ามาที่บ้านพอดี ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมวันนี้เขาถึงได้กลับบ้านเร็วกว่าทุกวันเมื่อเขานั้นมาถึงก็ออกจะตกใจเล็กน้อยที่เห็นฟางไฉ่หลงที่นี่ เพียงแค่แวบเดียวเขาก็ปรับสีหน้ามาเหมือนดังเดิมซ่งลี่อินจึงไม่รอช้า จึงได้พูดเรื่องที่เกิดก่อนหน้าที่เขานั้นจะมาทั้งหมด โดยที่ไม่มีขาดตกบกพร่องเลยสักอย่าง “ลี่อิน ผมอยากให้คุณใจเย็นๆก่อน” เฉินหวังเหว่ยตัดสินใจพูดออกมา เพราะเขาเองก็ไม่ร้ที่จะจัดการเรื่องนี้อย่างไร“ฮึ..ถ้าคุณตัดสินใจในเรื่องนี้ไม่ได้ ฉันจะเป็นคนที่ตัดสินใจในเรื่องนี้เอง” ซ่งลี่อินไม่ใช่นางเอกในนิยายนะที่จะมาร้องไห้ฟูมฟายให้น่าสงสาร ในเมื่อคิดกันไม่ได้เธอเองนี่แหละที่จะตัดสินใจให้เอง“พี่เหว่ย พี่ต้องไม่ทิ้งฉันกับลูกนะคะ” ฟางไฉ่หงรีบออดอ้อนคนรักทันที อย่างไแล้วเธอจะต้องมาอยู่ที่นี่ให้ได้ และก็จะต้องได้เป็นคุณนายผู้พันให้ได้ด้วย เธอจะไม่ยอมเสียโอกาสไปอีกแล้ว“แต่
Read more
10
เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…10หลังจากวันนั้นที่ทั้งสามมีเรื่องกัน วันนี้ลี่อินก็เป็นฝ่ายที่เก็บของออกมาเอง เพราะเธอไม่ได้เรียกร้องในเรื่องของบ้าน และไหนจะรถยนต์คันนั้นอีกที่เธอไม่ต้องการ เธอขอแค่เงินและลูกชายเท่านั้นพอ เธอรู้ว่าควรเอาไปแค่ไหน เพื่อที่จะได้ไม่ต้องให้ใครมาว่าเธอลับหลังเอาได้เงินที่ซ่งลี่อินเรียกไปนั้น จะว่ามากก็มาก จะว่าน้อยก็น้อย เพราะลี่อินเรียกไปเพียงแค่ 31500 หยวนเท่านั้นตอนแรกเธอตั้งใจที่จะเรียกมากกว่านั้น แต่เฉินหวังเหว่ยบอกว่าเงินที่เขานั้นมี มีแค่ 32000 หยวน เธอจึงใจดียกเงิน 500 หยวนนั้นคืนให้กับเขาไป เพราะเห็นแก่เขาที่ตลอดสามปีมานี้ให้ที่อยู่อาศัยและช่วยเหลือกับลี่อินคนก่อนฟางไฉ่หลงที่เห็นว่าซ่งลี่อินเรียกเงินมากมายขนาดนั้นก็ถึงกลับกรีดร้องออกมา เพราะเธอนั้นเสียดายเงินที่เฉินหวังเหว่ยมอบให้กับซ่งลี่อิน เพราะเธอคิดว่าจำนวนเงินพวกนั้นมันควรที่จะเป็นของเธอกับลูกมากกว่าที่จะเป็นของลี่อินผู้หญิงบ้านนอกคนนั้นส่วนเรื่องหย่านั้น ซ่งลี่อินได้ไปทำเรื่องหย่าที่สำนักงานกิจการพลเรือนแล้ว ตอนที่ลงชื่อหย่านั้น เฉินหวังเหว่ยนั้นลังเลมาก เขาไม่อยากที่จะเสียลูกชายไป แต่ก็
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status