LOGINChapter 2
“แม่แน่ใจเหรอว่าจะให้วุ้นไป”
เอมอรถามวรนุช แม่เล้าสถานอาบอบนวดเซนทาน่าชื่อดังบนถนนรัชดาภิเษก น้ำเสียงและสีหน้าของคนถามเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“ถ้าไม่ให้มันไปแล้วจะให้ใครไป ที่นี่ไม่มีสาวบริสุทธิ์สักคน ก็มีแต่มันนี่แหละ” วรนุชตอบขณะที่มือนับเงินปึกใหญ่ไปด้วย
“มันจะไหวเหรอแม่ แม่ก็รู้ดีว่าพ่อเลี้ยงเพลิงเป็นยังไง ฉันกลัวว่ามันจะตายคาเตียงมากกว่าให้ความสุขกับพ่อเลี้ยงนะแม่ ฉันว่าหาคนใหม่เถอะ”
นภาไม่เห็นด้วยที่วรนุชจะให้ธันย์ณิชา หญิงสาวที่เกิดจากอดีตหมอนวดที่มีอาชีพขายบริการควบไปด้วยกับผู้ชายที่มาซื้อบริการ จากการผิดพลาดเธอจึงตั้งท้องขึ้นมาและพอให้กำเนิดบุตรสาวหน้าตาน่ารัก คนเป็นแม่ก็เสียชีวิตเพราะเรื่องชู้สาว วรนุชจึงรับเลี้ยงธันย์ณิชาด้วยความสงสารตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทว่าเวลานี้นางกำลังผลักเด็กกำพร้าคนนี้ให้ตกนรกอยู่ในสภาพเดียวกับผู้ให้กำเนิด
“จะหาที่ไหนได้วะ สมัยนี้สาวบริสุทธิ์มันหายากจะตาย ที่มาสมัครเป็นอย่างพวกเอ็งก็มีแต่สาวใจแตก อยากได้เงินไปซื้อข้าวของแพงๆ ทั้งนั้น คงไม่มีสาวพรหมจรรย์เดินมาสมัครงานที่นี่หรอกนะ หรือว่าเอ็งสองคนหาได้ล่ะ ถ้าหาได้ก็หามาเลย”
วรนุชพูดเสียงฉุน นางเองก็ใช่ว่าจะอยากให้ธันย์ณิชาขายบริการ นางอุตส่าห์ส่งเสียลูกบุญธรรมเรียนหนังสือ เหลืออีกหนึ่งเทอมก็จะจบปริญญาตรี แต่ทว่านางก็มีเหตุผลของนางที่ไม่อาจบอกทั้งสองได้ว่า เหตุใดจึงตัดสินใจเช่นนี้
“มันก็จริงอย่างที่แม่พูดนะ สาวบริสุทธิ์ที่ไหนจะมาทำงานอย่างนี้” เอมอรพูดเสียงเบา “แต่ฉันก็ไม่อยากให้วุ้นมาอยู่วงจรอุบาทว์แบบนี้ แม้ว่ามันจะเกิดจากผู้หญิงขายตัว แต่มันก็มีอนาคตดีกว่าพวกเรานะแม่ มันมีการศึกษา มีหน้าตาสะสวย กิริยามารยาทก็ดีเหลือเกิน ฉันกลัวว่าความสดใสของมันจะหมดไปน่ะสิ อีกอย่างเราก็รู้ๆ กันอยู่ว่าพ่อเลี้ยงเพลิงเป็นยังไง ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะอย่างฉันกับนภา บางครั้งยังแทบทนไม่ได้เลย ไม่อยากจะคิดภาพเลยแม่ แม่คิดให้ดีๆ นะแม่นะ”
“จริงอย่างที่อรพูดนะแม่ ชีวิตของวุ้นสดใส ฉันเองก็ไม่อยากให้แม่ฉุดมันมาตกนรก” นภาพูดหว่านล้อมวรนุชอีกคน เพราะไม่ต้องการให้ธันย์ณิชาตกอยู่ในสภาพเดียวกับตน
“ให้มันเป็นคนแรกของพ่อเลี้ยงน่ะดีแล้ว ดีกว่าเป็นของคนอื่น ฉันเชื่อว่าพ่อเลี้ยงคงไม่ลงมือหนักกับมันนักหรอก พ่อเลี้ยงคงรู้ว่าวุ้นเป็นมือใหม่ แล้วต้องทำยังไงกับมือใหม่ เอ็งสองตัวอย่าไปห่วงวุ้นมันเลย ห่วงตัวเองดีกว่า ได้ข่าวว่าริอ่านจะไปเป็นเมียน้อยหรือไง เป็นผู้หญิงขายตัวมันต่ำไม่พอใช่ไหม ถึงได้สิ้นคิดไปเป็นเมียน้อยคนอื่น ให้เมียหลวงมาตามราวี ให้คนเขาด่าทอ”
Chapter 80แม้ว่าเขาจะใจไม่ดีกับเรื่องที่ได้ยิน และวรนุชก็ย้ำนักย้ำหนา ทว่าเพลิงก็ไม่อยากจะเชื่อเรื่องที่ตนได้ยิน“ถ้าพ่อเลี้ยงไม่ได้เป็นพี่ชายของวุ้น มีหรือที่ฉันจะไม่ยอมให้พ่อเลี้ยงแต่งงานกับวุ้น ได้ลูกเขยรวยๆ เรียกสินสอดเข้ากระเป๋าเยอะๆ นอนใช้เงินไปตลอดชาติ ใครบ้างจะไม่อยากได้ อยากได้จนตัวสั่นเลยล่ะ แต่ที่ฉันไม่ยอมก็ด้วยเหตุผลที่บอกไป แต่ถ้าพ่อเลี้ยงไม่เชื่อ จะตรวจดีเอ็นเอก็ได้นะ จะได้เชื่ออย่างสนิทใจ” วรนุชกล่าวเสียงเนิบ มองเพลิงแล้วยิ้ม ก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์ของตนมาเปิดหยิบบางอย่างออกมาวางลงบนโต๊ะ “นี่คือรูปของรัตนากับคุณสันติ ถ่ายตอนที่คุณสันติหลอกรัตนาไปจดทะเบียนสมรสซ้อนที่อำเภอ รัตนาหลงเชื่อ รักและไว้ใจคุณสันติมาก ไม่ได้คิดเฉลียวใจเลยสักนิดว่าคุณสันติมีเมียแล้ว ความมาแตกก็ตอนที่รัตนาบอกคุณสันติว่าท้อง” เพลิงหยิบรูปถ่ายใบนั้นออกมาดู แม้ว่าจะเป็นภาพถ่ายที่ถูกตัดให้เล็กพอที่จะใส่กระเป๋าสตางค์ได้ แต่คนในภาพก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน หนึ่งในสองคนที่ยิ้มอย่างมีความสุขคือ นายสันติศักดิ์ โยธาบดินทร์ บิดาของเขา ส่วนอีกคนเป็นสตรีหน้าตาสวย รอยยิ้มสวยหวาน หน้าตาคล้ายธันย์ณิชามากทีเดียว มือเ
Chapter 79หลายวันต่อมานับตั้งแต่วรนุช นภาและเอมอรมาเยี่ยมธันย์ณิชาที่ไร่เพลิงพยัคฆ์ เจ้าของไร่ได้ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี พาทั้งสามไปเที่ยวตามสถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่ วันที่สองของการเดินทางเพลิงได้พาไปนมัสการหลวงพ่อทันใจ ในวัดพระธาตุดอยคำ ตามด้วยขึ้นดอยสุเทพ ตอนค่ำได้พาไปถนนคนเดิน เพื่อเดินซื้อของที่ระลึกและหาของอร่อยรับประทาน วันที่สามเพลิงพาขึ้นดอยอินทนนท์ ดอยที่สูงที่สุดในประเทศไทย ไปเยี่ยมชมความสวยงามและรับบรรยากาศหนาวเย็นโปรแกรมต่อไปที่เพลิงตั้งใจพาทั้งสามไปเที่ยวคือ ดอยอ่างขาง เป็นอีกสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมอีกที่หนึ่งของเชียงใหม่ ทว่าการเดินทางไปดอยดังกล่าวเป็นวันรุ่งขึ้น วันนี้วรนุช นภาและเอมอรจึงหยุดเที่ยว พักผ่อนอยู่ภายในไร่เพลิงเดินจูงมือธันย์ณิชาลงมาชั้นล่าง เพราะตั้งใจจะพูดเรื่องหนึ่งกับวรนุช หลังจากคุยเรื่องที่ว่านี้กับพรพรรณมารดาของตนเป็นที่เรียบร้อย และได้รับคำอนุญาตจากนางให้จดทะเบียนสมรสกับธันย์ณิชา เขาไม่รีบร้อนที่จะทำเรื่องที่ตั้งใจและต้องการให้วรนุชรับรู้ก่อน วันนี้ถือเป็นโอกาสดีที่จะบอกกล่าวและขออนุญาตวรนุชก่อน ซึ่งเขาคิดว่าวรนุชไม่ขัดข้องแน่นอน“คุณแ
Chapter 78มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เมื่อผู้มาเยือนขอนอนพักผ่อนและจะรับประทานอาหารเย็นพร้อมกับเจ้าของบ้าน ซึ่งธันย์ณิชาก็ไม่ขัดความประสงค์ เธอปล่อยให้ทั้งสามพักผ่อนให้เต็มที่ ก่อนจะมารวมตัวกันอีกครั้งในเวลาหกโมงครึ่ง ภายในห้องรับประทานอาหารที่จัดเตรียมไว้ด้านใน“โอ้โห อาหารเยอะจังจะกินหมดหรือเปล่าเนี่ย”นภามองอาหารหลายอย่างแล้วน้ำลายสอ เพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้กินอาหารฝีมือธันย์ณิชา“มันก็ต้องเยอะสิคะพี่นภา จานนี้ก็ของโปรดแม่ จานนี้ก็ของโปรดพี่เพลิง ส่วนจานนั้นก็กับข้าวที่พี่นภาชอบ ส่วนจานนั้นอาหารจานโปรดของพี่อร แล้วอีกสามจานคืออาหารที่วุ้นตั้งใจทำให้ทุกคนทานค่ะ” แม่ครัวสาวแจกแจงอาหารที่มีมากกว่าทุกวัน เพราะแต่ละอย่างคือกับข้าวจานโปรดของคนนั่งร่วมโต๊ะ เธอจึงเอาใจทุกคนอย่างเท่าเทียม“ถ้ากินไม่หมดก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวให้มะยมเอาไปแจกคนงานก็ได้” เจ้าของบ้านเอ่ยบอก“ไม่ได้เจอพ่อเลี้ยงตั้งนาน ดูเหมือนพ่อเลี้ยงจะอ้วนขึ้นนะคะ” เอมอรแซว“จะไม่ให้อ้วนได้ยังไงล่ะยายอร ก็มีแม่ครัวหัวป่าก์คอยทำกับข้าวทั้งเช้ากลางวันเย็นอย่างนี้ เป็นฉัน ฉันก็ต้องน้ำหนักขึ้น จริงไหมคะพ่อเลี้ยง” นภาพูดราวกับตาเห็น“ใช่ค
Chapter 77ห้าวันต่อมา รถเก๋งของวรนุชขับเข้ามาตามเส้นทางเข้าไร่เพลิงพยัคฆ์ สถานที่ที่นางตั้งใจมา ไม่ได้กล่าวอ้างว่าจะไปเยี่ยมญาติที่ลำปางดังเช่นที่ว่าไว้กับนภาและเอมอร สองสาวผู้มีความสงสัยไม่มีหยุดหย่อน“แม่นึกยังไงถึงได้จะไปหาวุ้นที่ไร่พ่อเลี้ยง แม่บอกฉันสองคนเองไม่ใช่เหรอว่า พ่อเลี้ยงไม่ชอบให้ใครไปยุ่งวุ่นวาย พอถึงเวลาค่อยว่ากัน” นภาถามวรนุชอย่างสงสัย เมื่อรู้ว่าวรนุชจะเดินทางไปหาธันย์ณิชาที่ไร่เพลิงพยัคฆ์ “ก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปหาเสียทีเดียว ฉันจะไปลำปางไปเยี่ยมญาติก็เลยกะว่าจะไปหาวุ้น” วรนุชตอบเสียงเรียบ “แกจะมาสงสัยอะไรนักหนา แค่ฉันจะไปเยี่ยมวุ้นแค่นี้ แกสองตัวทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตไปได้” “แหมแม่ ฉันกับอรก็แค่สงสัย ปกติแม่เข้มงวดเรื่องคำเชิญจะตายไป ถ้าไม่มีคำเชิญจากเจ้าของบ้านยากที่แม่จะไปหา แต่ไหงคราวนี้ถึงคิดจะแหวกกฎ” “แกสองตัวอย่าลืมสิว่า คราวนี้ไม่เหมือนกันเพราะฉันเป็นว่าที่แม่ยาย ว่าที่ลูกเขยไม่มีทางว่าฉันแน่นอน” วรนุชยกอีกเหตุผลหนึ่งมาอ้าง “ฉันสองคนไปด้วยได้ไหม ฉันคิดถึงวุ้น อยากเจอวุ้น” นภารีบขอไปด้วย
Chapter 76อากาศด้านนอกเย็นฉ่ำจากสายฝนที่ตกไม่ลืมหูลืมตา ลมกรรโชกแรงทำให้กิ่งไม้หลายกิ่งหักโค่น เสียงฟ้าร้องดังกระหึ่มที่มาพร้อมกับอสุนีบาตผ่าเปรี้ยงลงมาเป็นทาง บรรยากาศช่างเหมือนพายุกำลังโหมกระหน่ำ ไม่ต่างกับหัวใจของเพลิงตอนนี้ คล้ายกับว่ากำลังมีมรสุมลูกใหญ่ก่อตัว หัวใจเขาพลุ่งพล่าน ความหึงหวงท่วมท้น เมื่อรู้ว่า ธันย์ณิชาไปกับใครและทำอะไรอยู่ตอนนี้ย้อนกลับไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ขณะที่เพลิงกำลังติดต่อขอซื้อที่ดินผืนใหญ่กับแม่เลี้ยงคำ แม่เลี้ยงชื่อดังแห่งเมืองเชียงราย ระหว่างนั้นมือถือของเขาก็ดังขึ้น เป็นเสียงข้อความเข้า แรกเริ่มเขายังไม่สนใจ จนกระทั่งการติดต่อซื้อขายเสร็จสิ้น เพลิงจึงมาเปิดดูข้อความภาพที่ส่งมา และเมื่อเห็นคนที่อยู่ในภาพ ความหึงก็แล่นพล่านในอก เพลิงรู้สึกเจ็บแปลบในดวงใจภาพที่ว่านั้นคือ ภาพของพิบูลย์โอบบ่าธันย์ณิชา กิริยาท่าทางเหมือนคนรักไม่มีผิด คนที่มีปมในใจเรื่องอดีตที่เมียมีชู้คิดไปทันทีว่า เธออาจนอกใจเขา ไม่ได้คิดไตร่ตรองถึงอุปนิสัยใจคอและคำสัญญาที่ให้ไว้ต่อกัน ยิ่งเขาโทรศัพท์หาเธอนับร้อยครั้ง แต่ไม่มีใครรับสาย ไม่เพียงแค่นั้น เพลิงยังโทรศัพท์ไปขอเบอร์พิบูลย์จากเ
Chapter 75 เวลาเกือบบ่ายโมงพิบูลย์ก้าวลงจากรถยนต์ที่เช่ามาจากตัวเมืองมาจอดหน้าบ้านของเพลิง การเดินทางมาของเขาในครั้งนี้ เพื่อมาขอบคุณพ่อเลี้ยงเพลิงที่ให้เกียรตินำผลิตภัณฑ์ของไร่เข้าไปขายในงานแสดงสินค้าที่เขาเป็นเจ้าของงาน “คุณเพลิงอยู่ไหม ฉันมาหาคุณเพลิง” ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวเข้าไปในบ้าน มะยมที่กำลังทำความสะอาดบ้านอยู่ ได้ยินเสียงรถยนต์มาจอดหน้าบ้าน เธอจึงวางไม้กวาดแล้วเดินมายังต้นเสียง พอพิบูลย์เห็นหน้ามะยม เขาจึงรีบบอกเธอก่อน“พ่อเลี้ยงไม่อยู่เจ้า เข้าไปทำงานในไร่เจ้า” มะยมตอบพิบูลย์ยิ้มกับคำตอบ เพราะมันเข้าทางเขาพอดี “แล้วคุณวุ้นล่ะอยู่ไหม”“อยู่เจ้า อยู่บนห้อง กำลังแต่งตัวเข้าไปซื้อของในตลาดเจ้า”“ถ้าอย่างนั้นไปบอกคุณวุ้นนะว่า คุณอั๋นแวะเอาของมาให้พ่อเลี้ยง ให้คุณวุ้นลงมารับของแทนพ่อเลี้ยงด้วย”“เจ้า” มะยมพาซื่อ ทำตามคำสั่งของพิบูลย์ ส่วนคนสั่งได้เดินเข้ามานั่งในบ้าน รอคอยสาวสวยในดวงใจ ไม่สนใจว่า เจ้าของจะหวงเธอมากแค่ไหน ไม่นานเกินรอ คนที่พิบูลย์ต้องการพบก็ก้าวลงมาจากบันได“สวัสดีครับวุ้น” พิบูลย์ทักอีกฝ่าย“สวัสดีค่ะคุณอั๋น”แม้ว่าจะไม่ชอบหน้าอีกฝ่าย แต่ด้วย







