บทที่14

อีกด้าน

ภายในห้องทำงานของบุคลากรทางการแพทย์โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ถูกความเงียบปกคลุมสักพักใหญ่

ชายหนุ่มสวมเครื่องแบบสะอาดตานั่งจ้องตำราเล่มหนาอยู่บนโต๊ะเรียบ ใกล้ ๆ กันนั้นมีแฟ้มเอกสารกองโตวางอย่างไม่ได้เป็นระเบียบมากนักเนื่องจากเพิ่งผ่านการใช้งานมา สายตาคมจดจ่ออยู่กับข้อมูลของโรคชนิดหนึ่งที่เขาต้องเข้าผ่าตัดในบ่ายวันนี้

แต่แล้วความสงบเงียบเหมาะแก่การศึกษาความรู้ก็ถูกเพื่อนร่วมวิชาชีพทำลายลง ประตูห้องดีไซน์สวยเปิดออกโดยชายหนุ่มสวมเครื่องแบบหมออีกคน

“เมื่อคืนนี้หนักไปเหรอวะถึงมาทำงานสายได้” เขาคนนี้ชื่อ ธนา เป็นหมอศัลยกรรมทรวงอกและโรคหัวใจทำงานอยู่แผนกเดียวกันกับเจ้าของห้อง ทั้งสองคนรู้จักกันสมัยเรียนมหาลัยฯ แต่เริ่มสนิทกันตอนเป็นแพทย์ฝึกหัด

“มาตั้งนานแล้วแต่ไปกินกาแฟอยู่” คนถูกแซะรีบออกตัวก่อนจะยกหลักฐานขึ้นมาจิบด้วยท่าทางสบายใจ ถึงจะชอบเที่ยวกลางคืน แต่เจ้าตัวก็แยกเรื่องงานกับเรื่องเที่ยวออกจากกันอย่างชัดเจน

“อย่าบอกนะว่ามึงไปดื่มกาแฟกับคุณหมอมัดมา” ไม่ตอบหากแต่ก็ไม่ปฏิเสธ แต่การที่เขาให้ความเงียบตอบแทนก็ยิ่งทำให้คุณหมอมาดเจ้าชู้รู้สึกเจ็บใจเข้าไปใหญ่ 

“มึงพาหมอมัดของกูไปกินไส้กรอกมาแล้วใช่ไหมไอ้ภิม มึงยอมรับมาเลยนะ” เหยื่อชิ้นโตที่เล็งเอาไว้คงจะถูกเพื่อนรักหักเหลี่ยมงับไปรับประทานเรียบร้อยแล้ว

เป็นอีกคร้้งที่ชายหนุ่มไม่ได้ยอมรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธ

ช่วยไม่ได้ ผู้หญิงเป็นฝ่ายเข้าหาเขาเอง

“ไอ้เพื่อนเลววว” ทำท่าฟึดฟัดก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา หมอธนากอดอกมองหน้าเพื่อนด้วยความแค้นเคือง และตอนนั้นเองก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“เออ ว่าแต่ ผู้หญิงที่มึงหิ้วออกไปกินเมื่อคืนเป็นไงบ้างวะ” พอเป็นเรื่องผู้หญิง ดวงตาของหมอธนาก็เป็นประกาย ความขุ่นเคืองก่อนหน้าหายเป็นปลิดทิ้ง ทั้งสองคนคบหากันมานานเกินกว่าจะให้เรื่องยิบย่อยพวกนี้มาทำลายความสัมพันธ์

สายตาคมคายซึ่งกำลังไล่ดูฟีดข่าวบนจอโทรศัพท์มือถือไปเรื่อยเปื่อย พลันหยุดเคลื่อนไหวและนิ่งไป จนอีกฝ่ายต้องพูดย้ำ

“มึงได้ยินที่กูถามไหม” 

“งั้นๆ” เขาแค่จะตอบให้จบ ๆ เพราะรำคาญคู่สนทนา หากแต่นัยน์ตาคมกริบกลับเหมือนคนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์บางอย่าง

ความจริงจะใช้คำว่า งั้น ๆ ก็คงไม่ได้เพราะลีลาแบบนั้น...ต้องเรียกว่าเด็ดดวงถึงจะถูก

“เหรอ แล้วมึงมีเบอร์ติดต่อไหม กูขอหน่อยดิ” ไม่รังเกียจถ้าเพื่อนฝูงจะมีน้ำใจแบ่งอาหารชิ้นใหญ๋ให้กันกินบ้าง

ภายใต้สีหน้าเรียบนิ่ง ภาพตอนที่เขาตื่นนอนก็ฉายขึ้นในหัว  แต่นอกจากเขาจะไม่มีช่องทางติดต่อ แม่เสือสาวคนเมื่อคืนนี้ยังทิ้งค่าตัวไว้ให้เขาพร้อมกับข้อความเหล่านั้น

ความคิดชั่วครู่ทำให้การสนทนาชะงักไปอีกครั้งจนอีกฝ่ายต้องย้ำคำถามอย่างนึกรำคาญบ้าง

"มึงได้ยินที่กูถามไหมเนี่ย ตกลงมึงมีเบอร์ติดต่อผู้หญิงคนนั้นไหม คอนแทคต์ไลน์ก็ได้ หรือว่าจะเก็บไว้กินต่อ" 

"ไม่มี" เขาขยับฐานแว่นสายตากรอบสีขาว ตั้งใจว่าจะอ่านตำราแพทย์ต่อเป็นการขอจบการสนทนา แต่พอสั่งให้สมองกลับไปจดจ่อกับตัวหนังสือเจ้าของเงินห้าร้อยก็กวนใจเขาไม่เลิก 

“เคยมีผู้หญิงทิ้งเงินไว้ให้มึงไหมวะ?”

“เงินอะไรวะ?” หมอธนาขมวดคิ้วทำท่าสงสัย คนตั้งคำถามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยสีหน้าจริงจังราวกับกำลังหารือกันเรื่องคนไข้

“ก็หลังจากมีอะไรกันแล้ว”

“ไม่เคย ทำไม?” 

“เปล่า” เมื่อคิดว่าไม่จำเป็นต้องตอบคำถามพวกนี้ก็หันหน้ากลับไปหาตำราในมือ ทว่าท่าทีส่อพิรุธก็ทำให้เพื่อนร่วมอุดมการณ์เกิดอยากรู้ขึ้นมา

“อย่าบอกนะว่าหลังจากกินกันเสร็จแล้วผู้หญิงเอาเงินให้มึง” พอเห็นเขาเงียบ หมอธนาก็เลยยิ่งมั่นใจในข้อสงสัยของตนเอง แม้จะไม่ถูกต้องทั้งหมด แต่ความหมายก็ไม่แตกต่างกัน

“เห้ย! จริงเหรอวะไอ้ภิม”

"อืม" เขายอมรับออกมาง่าย ๆ ไม่ได้รู้สึกว่าตนเองเสียหน้า เพียงแต่เขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบเธอ

ปกติถ้าไม่ขอสานสัมพันต่อ ร้อยทั้งร้อยผู้หญิงก็ต้องขอค่าเสียหาย แต่เธอ…กลับชิ่งหนีไปก่อน หนำซ้ำยังทิ้งแค่ร่องรอยกับเงินห้าร้อยบาทเอาไว้ให้ดูต่างหน้า

พอสรุปเรื่องราวได้คุณหมอมาดเจ้าชู้ก็ล้อเพื่อนยกใหญ่

“มึงรับงานอย่างว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กูไม่เห็นรูเลย”

“รับพ่อง…” ตอกกลับแบบไม่ออกเสียง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหล่อนทำเหมือนเงินห้าร้อยนั่นคือค่าตอบแทนสำหรับลีลาสุดเร่าร้อนของเขา 

“แล้วผู้หญิงคนนั้นทิ้งค่าตัวไว้ให้มึงเท่าไหร่วะ” คนซึ่งเป็นทั้งเพื่อนร่วมอาชีพและเพื่อนร่วมหัวจมท้ายรอฟังคำตอบด้วยความตั้งใจ ประหนึ่งเป็นประชุมสำคัญกับระดับผู้บริหาร

“มึงไม่ต้องรู้หรอก” พูดจบเจ้าตัวก็เดินออกไปจากห้องเพราะอีกสิบกว่านาทีข้างหน้าเขามีตรวจคนไข้วีไอพี

นอกจากหมออย่างเขาจะต้องรักษาคนมีเงินเหล่านั้นอย่างสุดความสามารถ ข้อมูลทุกอย่างของคนไข้จะต้องเก็บเป็นความลับสุดยอด ส่วนมากบรรดาคนไข้วีไอพีเป็นนักธุรกิจมีชื่อเสียง ตลอดจนนักการเมืองที่ไม่ต้องการให้ใครล่วงรู้เรื่องสุขภาพ เพราะอาจทำให้เกิดความไม่เชื่อมั่นตามมา

ชายหนุ่มความสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรเดินไปตามโถงทางเดินของโรงพยาบาล ขณะยืนรอลิฟต์เขาหยิบแบงก์ห้าร้อยออกมาจากช่องหนึ่งในกระเป๋าสตางค์ คิดไปถึงเรื่องในเมื่อคืนนี้

ถ้าไม่ใช่เพราะถูกหมอธนาคะยั้นคะยอให้ไปเปลี่ยนบรรยากาศ เขาคงไม่ได้บังเอิญไปเห็นอะไรดี ๆ เข้า

สามสิบปีก่อนตระกูลวิวัฒเมธากุลมีทายาทสืบทอดธุรกิจสองคน คือ คุณนิพนธ์ วิวัฒเมธากุล

อีกคนคือ คุณปรเมศก์ วิวัฒเมธากุล ทั้งสองคนเป็นพี่น้องต่างมารดา อายุห่างกันหนึ่งปี

คุณปรเมศก์เกิดจากภรรยาที่ไม่ได้มีการจดทะเบียนสมรสจึงได้รับมรดกน้อยกว่าพี่ชาย แม้แต่ธุรกิจโรงพยาบาลซึ่งเป็นธุรกิจหลักของครอบครัว วิวัฒเมธากุล ก็ตกเป็นของคุณนิพนธ์ ทายาทเกิดจากภรรยาหลวง มีการจดทะเบียนสมรสถูกต้องถามกฎหมายทุกประการ

อยู่มาวันหนึ่งทั้งสองก็คนประสบกับเหตุการณ์สูญเสียภรรยาไปอย่างกะทันหันในเวลาไล่เลี่ยกัน

โชคดีที่คุณปรเมศก์ยังมีสายเลือดไว้สืบทอดมรดก นั่นก็คือ นิรุท ในขณะที่คุณนิพนธ์สูญเสียภรรยาและลูกชายไปทั้งคู่

แต่ภายในปีเดียวกันนั้นคุณนิพนธ์ก็ได้ลูกชายกลับคืนมา ไม่สิ ต้องบอกว่าอยู่ ๆ คุณนิพนธ์ก็เก็บก้อนเนื้อที่ไม่เคยต้องการมาเลี้ยงดูต่างหาก

ถ้าเลือกได้เขาไม่อยากใช้ วิวัฒเมธากุล ต่อท้ายชื่อด้วยซ้ำ และถ้าเลือกได้เขาอยากกลับไปเป็น พิธา พินิจนันท์ มากกว่า

แต่โชคชะตาก็ช่างเล่นตลกและไม่ยุติธรรมกับเขาเอาซะเลย

ความสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวของเขากับครอบครัวของนิรุทค่อนข้างซับซ้อน แม้ว่าทางนิตินัยจะเกี่ยวพันกันทางสายเลือด ทว่าพิธากับนิรุทก็ไม่ได้ต่างอะไรจากคนนอก พูดให้ชัดเจนคือพวกเขาไม่ถูกกันมาตั้งแต่เด็ก

เป็นนิรุทมากกว่าที่คอยตั้งตัวเป็นศัตรูเพียงเพราะเขาเป็น วิวัฒเมธากุล ผู้ซึ่งจะได้ขึ้นแท่นไปนั่งตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลในอนาคตอันใกล้นี้

และถ้าคุณปรเมศก์รู้ว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนสร้างเรื่องก่อนแต่งงาน อาจจะเกิดปัญหาจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โต

แต่เขาไม่ใช่พวกขี้ฟ้องเล่นสกปรกเหมือนเด็ก สู้ทำเรื่องอื่นน่าสนุกกว่าตั้งเยอะ