คลั่งไคล้เด็กหมอ

รักสุดใจของคุณหมอ

ธาราxของขวัญ

เขาคือ 'ศัลยแพทย์หนุ่ม' มาดนิ่ง หล่อ เนี๊ยบ ไร้ที่ติ ผู้ใช้ชีวิตอยู่ในกรอบอันแสนเรียบง่ายมาตลอด... จนกระทั่งได้พบกับ 'ดาวคณะสถาปัตย์' สาวสวยสุดเอ็กซ์ที่เข้ามาสั่นคลอนกำแพงหัวใจ จากคุณหมอผู้เย็นชา... จึงต้องกลายมาเป็นคนคลั่งรักที่พร้อมจะขย้ำเธอทุกวินาที!

“โอ๊ย! จะทันไหมเนี่ย...” หญิงสาวร่างเพรียวบางวิ่งฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เพื่อให้ทันเข้าเรียนวิชาสถาปัตยกรรมในคาบสุดท้ายของปีสี่ ในใจนึกคาดโทษรูมเมทสาวตัวดีที่ไม่ยอมปลุก ทั้งที่เธอก็ตั้งนาฬิกาปลุกของตัวเองเอาไว้แล้วแท้ๆ

‘ของขวัญ’ หรือ ‘น้องขวัญ’ ลูกสาวคนเล็กและแก้วตาดวงใจเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลเลิศประเสริฐกุล เจ้าของธุรกิจนำเข้ารถยนต์ยักษ์ใหญ่ เธอมีพี่ชายร่วมสายเลือดถึงสี่คนคอยตามสปอยล์มาตั้งแต่เด็ก แต่ดันเลือกสอบติดมหาวิทยาลัยในต่างจังหวัดอันห่างไกล ด้วยความห่วงน้องสาวสุดชีวิต พี่ชายคนที่สี่ถึงขั้นต้องทำเรื่องย้ายมาประจำการที่โรงพยาบาลใกล้ๆ มหาวิทยาลัยแห่งนี้เลยทีเดียว แต่เอาเถอะ... ตอนนี้เธอก้าวเข้าสู่ปีที่สี่แล้ว เหลืออีกแค่ปีเดียวก็จะเรียนจบแล้ว ฮึบเข้าไว้ของขวัญ!

ปัง! “โอ๊ยยย! เจ็บนะเว้ย!”

เพราะมัวแต่คิดอะไรเพลินๆ ร่างบางจึงเซถลาล้มกระแทกพื้นอย่างแรง เธอยกมือขึ้นกุมหน้าผากที่ชนเข้ากับประตูกระจกห้องเรียนเต็มรักด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะหันขวับไปมองตัวต้นเหตุที่ยืนอยู่ตรงหน้า

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง สมองที่มึนงงจากแรงกระแทกทำให้เธอนิ่งอึ้งไปชั่วครู่... ผู้ชายในชุดทำงานเรียบกริบคนนี้คือใครกันนะ? ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากซีรีส์เกาหลีทำเอาเธอตาพร่า ก่อนที่ความทรงจำจะแล่นปราดเข้ามาจนต้องอุทานเสียงดัง

“พี่เรย์!” ดวงตาคู่สวยฉายแววฉงนระคนตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิดที่ได้เจอเขา “พี่มาทำอะไรที่นี่คะ?”

“อ้าวขวัญ พี่มาเป็นอาจารย์บรรยายพิเศษน่ะ” ชายหนุ่มตอบพลันระบายยิ้มละมุน ‘พี่เรย์’ คือเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอกันทั้งแก๊ง และเขายังเป็นผู้ชายคนเดียวกับที่เด็กหญิงขวัญในวัยเจ็ดขวบเคยประกาศกร้าวไว้ต่อหน้าพี่ชายทุกคนว่า “โตขึ้นขวัญจะเป็นเจ้าสาวของพี่เรย์คนเดียว!” วีรกรรมหนนั้นทำให้เธอโดนล้อยันโตจนถึงทุกวันนี้ และก็ไม่รู้ว่าคนตัวโตตรงหน้าจะยังจำเรื่องราวในวันวานได้บ้างหรือเปล่า... เฮ้อ น่าอายชะมัด

“รีบเข้าเรียนเถอะเรา อาจารย์ใหญ่กำลังจะมาแล้ว เดี๋ยวช่วงเย็นพี่โทรหานะ จะเลี้ยงข้าวสักมื้อ” มือหนาเอื้อมมาขยี้กลุ่มผมมีรอยเปียกชื้นของเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อนอาจารย์ที่ยืนรออยู่หน้าตึกคณะ

“ได้ค่ะพี่เรย์!” ของขวัญตะโกนไล่หลังเสียงดัง ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ ความเจ็บปวดที่หน้าผากเมื่อครู่มลายหายไปเป็นปลิดทิ้งเหลือเพียงความเขินอายที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า หญิงสาวรีบก้าวฉับๆ เข้าห้องเรียนไปหาแก๊งเพื่อนสนิททันที

“นี่ยัยขวัญ! แกไปสนิทกับ ‘พี่เรย์’ สุดฮอตตอนไหนยะ!” เพื่อนในกลุ่มยิงคำถามใส่ทันทีที่เห็นของขวัญเดินหน้าบานมานั่งลงข้างๆ

“ตั้งแต่เกิดมาแล้วจำความได้ละมั้ง 5555” เธอตอบกลับปนหัวเราะร่วน นัยน์ตาเป็นประกายวิบวับอย่างมีความสุขกับนัดสำคัญในเย็นนี้ โดยไม่ทันได้สนใจสายตาจับผิดและอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนๆ ในกลุ่มเลยแม้แต่น้อย