ตอนที่5.

ตอนที่5.

ที่สำคัญอัครากับอัคนีมีใบหน้าที่ละม้ายคล้ายกันมากและรูปร่างที่สูงห่างกันแค่เซนติเมตรเดียวไม่ได้ทำให้เขาทั้งสองดูแตกต่างกันสักเท่าไหร่ แต่สิ่งที่ไม่เหมือนก็คืออัคราไม่เคยเย็นชากับเธอเขาพูดกับเธอมากกว่าพูดกับคนอื่นๆ ด้วยซ้ำ จนบางทีอัครวัฒน์ซึ่งมักมาที่บ้านบ่อยๆ และค่อนข้างสนิทสนมกับเธอเพราะวัยใกล้เคียงกัน ก็ยังเคยเอ่ยล้อว่าเธอสามารถง้างปากเสือยิ้มยากให้ยิ้มและพูดมากได้ และหนุ่มทั้งสองคนนี้ไม่เคยสักครั้งที่เขาจะทำร้ายจิตใจเธอเหมือนใครบางคนที่เธอจำเป็นต้องเห็นเขาในฝันอยู่เสมอ...

“น้องบีเป็นอะไรหรือเปล่า”  ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นใบหน้าที่ค่อนดูหม่นหมองลง

“เปล่าค่ะ คือ บีแค่นอนดึกไปหน่อยค่ะเมื่อคืน”

“ออกแบบลายผ้าให้พี่ล่ะสิ จริงๆ แล้วไม่ต้องรีบก็ได้ งานเลี้ยงก็มีคืนนี้ น้องบีทำตอนนี้ยังทันเลยไหนพี่ขอดูหน่อยสิ”

ชายหนุ่มบอกอย่างอ่อนโยน รู้สึกรักและเอ็นดูน้องสะใภ้ผู้อาภัพมากขึ้นเพราะบารนีไม่เคยอยู่ว่าง เธอมักจะทำนู่นทำนี่อยู่ตลอดเวลา และบารนีก็ไปเป็นแขกที่ไร่อัคราเสมอเพราะไปดูการเลี้ยงไหมอีรี่และศึกษาพัฒนาผลิตภัณฑ์จากไหมกินใบมันสำปะหลังนั่นเอง จนตอนนี้ผลิตภัณฑ์จากไหมอีรี่ของดีแลนด์ซิลด์โด่งดังและเป็นที่นิยมของตลาด อีกทั้งยังสามารถเป็นสินค้าส่งออกที่สำคัญของดีแลนด์ซิลด์ไปแล้ว ซึ่งผลิตภัณฑ์ต่างๆ นั้น บารนีคือผู้คิดค้นและออกแบบมันขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าเครื่องนุ่มห่ม ของใช้ในบ้านอย่างผ้าม่านผ้าปูโต๊ะหรือกระเป๋าแบบต่างๆ ก็ล้วนแล้วแต่เป็นผลงานการออกแบบของบารนีทั้งสิ้น ตอนนี้เธอเป็นนักธุรกิจหญิงหน้าใหม่ที่ใครๆ ต่างก็จับตามอง แต่มีเพียงคนเดียวที่ตาบอดมองไม่เห็น...

“ค่ะพี่เด่น...” หญิงสาวยิ้มสดใสให้พี่สามี รอยยิ้มของเธอทำให้อัคราชื่นชมและสงสารเธอในเวลาเดียวกัน บารนีน่าจะมีความสุขกว่านี้....

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ราว 188 เซนติเมตรก้าวยาวๆ เข้าไปในบ้านหลังงามของตนซึ่งตั้งอยู่ในเมืองมิวนิค เมืองหลวงของรัฐบาวาเรียประเทศเยอรมัน มิวนิคเป็นเมืองที่มีหอศิลปะสวนสาธารณะ และพิพิธภัณฑ์ที่มี ชื่อเสียงหลายแห่ง งานมหกรรมใหญ่ประจำปีทั่วโลกรู้จักคือ Oktoberfest เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทที่มีชื่อเสียง เช่น BMW และซีเมนส์ บริษัทที่ผลิตสินค้าที่ใช้เทคโนโลยีระดับสูง และสถาบัน วิจัยอีกหลายแห่ง มีมหาวิทยาลัย 3 แห่ง และสถาบันการศึกษาระดับสูงอีก 8 แห่ง และที่นี่ก็เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของดีแลนแกรนด์โฮเทล ซึ่งมีมหาเศรษฐีหนุ่มหล่ออย่างอัคนี ดีแลนด์ เป็นผู้บริหารระดับสูงในวัยสามสิบสองปี เขาได้รับการยอมรับและยังเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่แรงทั้งไฟในการทำงานและไฟรักเร่าร้อน ที่หญิงสาวทั้งเยอรมันอยากจะเป็นคู่ควงของเขา เพื่อจะได้มีโอกาสได้สนุกกับบทรักเร่าร้อนที่มีคำล่ำลือว่าช่างน่าประทับใจ แต่อัคนีหรือเพื่อนๆ จะเรียกเขาว่า อัลล์ นั้นไม่เคยเหลือบแลสายตามองหญิงสาวคนไหนมาเกือบสี่ปีแล้วแม้เขาจะมีข่าวว่าควงสาวคนนั้นคนนี้ แต่ไม่มีหญิงสาวสักคนได้ลิ้มลองรสสวาทจากเขา จึงมีข่าวลือว่าเขาหมดสมรรถภาพทางเพศไปแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของพวกหล่อนเพราะความเป็นมหาเศรษฐีของเขาต่างหากที่พวกเธอยังหลงใหลและหวังว่าจะได้เป็นส่วนหนึ่งของตระกูลดีแลนด์

“คุณผู้ชายกลับมาแล้วหรือคะ ลิซ่าเตรียมอาหารเย็นไว้รอแล้วค่ะ” แม่บ้านสาวที่พยายามทอดสะพานให้เจ้านายหนุ่มรี่เข้ามาหาบอกด้วยน้ำเสียงหวาดหยอดย้อยพร้อมกับทอดสายตาเชิญชวน อัคนีปรายตามองแม่บ้านสาวคนใหม่ด้วยความไม่พอใจ

นี่เขาคงจะได้เปลี่ยนแม่บ้านใหม่อีกแล้วสินะ ลิซ่าเป็นคนที่เท่าไหร่แล้วล่ะเขาไม่ทันนับ ชายหนุ่มทำท่าครุ่นคิดแล้วเดินผ่านลิซ่าแม่บ้านสาวทรงโตไปอย่างไม่สนใจและไม่พูดอะไร

“โรเบิร์ต มาหาฉันที่ห้องทำงานด้วย” ชายหนุ่มเรียกคนสนิทซึ่งดูแลความเรียบร้อยทุกอย่างภายในบ้าน โรเบิร์ต ชายวัยกลางคนที่อยู่กับครอบครัวของอัคนีมานานรีบเดินตามเขาไปทันที ในใจก็คิดแล้วว่าเรื่องอะไร

“ฉันให้หาแม่บ้านใหม่ไม่ใช่หาอีตัวมาใช่มั้ย”

“ครับ”

“ให้เธอออกไปจากบ้านของฉันภายในครึ่งชั่วโมงนี้ และไม่ต้องหาแม่บ้านมาอีก ฉันไม่ต้องการแล้วทุกอย่างคุณคงต้องจัดการเองแล้วล่ะโรเบิร์ต จะมาโอดครวญทีหลังไม่ได้นะ ออกไปได้แล้ว...” อัคนีมองใบหน้าที่มีแววอ่อนล้าของโรเบิร์ตอย่างเข้าใจ แต่ในเมื่อโรเบิร์ตทำงานตามที่เขาต้องการไม่ได้ ก็ต้องรับผิดชอบเองนั่นคือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

เขาต้องการความสงบและพยายามจะหาคนมาช่วยแบ่งเบางานของโรเบิร์ตเพราะพ่อบ้านของเขามีโรคประจำตัวเขาจึงต้องหาคนมาทำหน้าที่ในบางส่วนช่วยโรเบิร์ต แต่แม่บ้านแต่ละคนที่มาสมัครหน้าที่นี่ล้วนแต่เป็นหญิงสาวซึ่งเขารู้ดีว่าพวกเจ้าหล่อนต้องการมาทำหน้าที่นี้เพื่ออะไร แรกๆ เขาก็ว่าคงไม่มีปัญหา แต่พอนานๆ ไป และเปลี่ยนไปหลายคนเขาจึงรู้ว่าผู้หญิงเหล่านั้นไม่เคนคิดจะมาทำงานเพียงอย่างเดียว มีแม่บ้านสาวหลายคนพยายามเข้าหาเขา พยายามยั่วยวนต่างๆ นานา แม้พวกเธอจะสะสวยและหุ่นน่าฟัดขนาดไหนแต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอยากแตะต้องพวกเธอแม้แต่น้อย แต่กลับยิ่งรู้สึกรังเกียจและโกรธมากพานนึกโกรธคนที่ทำให้เขาเป็นอย่างนี้

บารนี... สาวน้อยที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ที่นี่ เธอเป็นคนที่ทำให้เขาหมดความต้องการอย่างนั้นกับผู้หญิงคนอื่นๆ ตลอดสี่ปีที่ผ่านมาเขาต้องทนทุกข์ทรมานกับความรู้สึกปวดร้าวซึ่งอัดแน่นรอการปลอดปล่อยช่วงแรกๆ เขาพยายามหาความสุขกับหญิงสาวงดงามหุ่นเร้าใจแต่ทุกครั้งมันก็พังไม่เป็นท่าเมื่อเขาไม่ได้มีอารมณ์ร่วมกับพวกเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียวและยิ่งเขาพยายามจะมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงเหล่านั้นมากเท่าไหร่ ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาและแววตาหวาดหวั่นเจ็บปวดของบารนีก็ลอยเข้ามาทำให้เขาหมดอารมณ์กับพวกเธอเหล่านั้นไปทันที