ตอนที่ 6.

ตอนที่ 6.

“บารนี ยายแม่มด นางมารร้าย เธอกับพี่ชายของเธอทำร้ายฉันจนฉันต้องซมซานมาที่นี่ แต่เธอกลับเสวยสุขอยู่กับครอบครัวของฉันอย่างหน้าชื่นตาบาน หึ ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด...”

ชายหนุ่มเอนกายสูงใหญ่พิงพนักเก้าอี้ทำงานแล้วหลับตาลงอย่างอ่อนล้า วันนี้มีคณะมาดูงานจากเมืองไทยและเขาก็ให้การต้องรับอย่างดีรวมไปถึงการบรรยายเรื่องการบริหารและพัฒนาธุรกิจโรงแรมให้คนพวกนั้นฟัง หนึ่งในคณะที่มานั้นเป็นลูกสาวของมหาเศรษฐีคนหนึ่งของเมืองไทยและพยายามเกาะแกะเขาจนน่าเวียนหัว หากเขาไม่เห็นแก่งานสำคัญก็คงตะเพิดเธอไปแล้วเพราะการมาดูงานครั้งนี้จะนำไปสู่การขยายสาขาโรงแรมและการลงทุนเพิ่มขึ้นจากนักลงทุนหลายๆ ประเทศแต่ทุกอย่างก็จบด้วยดีเมื่อเธอเจอชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันที่หล่อและรวยพอๆ กับเขา ซึ่งการมาของคณะผู้ดูงานครั้งนี้ก็มีนักธุรกิจหนุ่มหลายคนได้พูดถึง ภรรยา ของเขา อย่างชื่นชมซึ่งมันทำให้เขาไม่พอใจ...

“เธอมันจะสักแค่ไหนนะบารนี คนที่ชื่นชมเธอมันคงไม่รู้สินะว่าเธอมีผัวแล้ว...”

อัคนีกัดกรามกรอดด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูกว่าทำไมต้องรู้สึกไม่พอใจด้วยที่มีผู้ชายสักคนชื่นชมเจ้าหล่อน...

แล้วภาพในอดีตก็เข้ามาในห้วงคำนึงเหมือนว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน... เมื่อสี่ปีที่แล้วหลังจากที่เขาพร่าพรหมจรรย์ของบารนี พี่ชายของเธอกับอดีตคนรักของเขาก็มาเจอเข้าพอดี เขาประมาทเองคิดว่าหลอกให้บริบูรณ์ไปดูงานที่โรงแรมสาขาเชียงใหม่ แต่บริบูรณ์กลับไปไม่ทันเที่ยวบินจึงกลับมาที่บ้านเพื่อรอขึ้นเที่ยวบินใหม่ในวันถัดไปจึงทำให้พบกับเขา ภัทราเข้ามาตบหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัวทั้งที่เธอกับเขาจะมีเรื่องบาดหมางใจกันเมื่อเธอทิ้งเขาแล้วไปแต่งงานกับบริบูรณ์โดยไม่กลัวว่าเขาจะทำร้ายเธอซึ่งในตอนนั้นเขาเองก็อึ้งไม่คิดว่าภัทราจะกล้าทำ แล้วภัทราก็โทรศัพท์บอกเรื่องนี้กับบิดามารดาของเขาโดยขู่ว่าหากเขาไม่ยอมจะแจ้งความ แม้คนอย่างเขาไม่กลัวตำรวจ แต่อนาคตของเขาไม่สมควรจะจบลงที่นี่และคิดว่าหากพวกท่านมา พวกท่านจะต้องเอาเงินฟาดหัวสองพี่น้องให้กระเด็นไปจากชีวิตของเขา

แต่กลับกลายเป็นว่าท่านบังคับให้เขารับผิดชอบบารนีด้วยการจดทะเบียนในวันรุ่งขึ้นทันทีและยังไม่เข้าข้างเขาอีกด้วย เขาจดทะเบียนกับบารนีเงียบๆ โดยมีคนในครอบครัวเท่านั้นที่รู้ และยังมีงานเลี้ยงเล็กๆ รับขวัญบารนีในฐานะสะใภ้คนกลางของดีแลนด์ดูทุกคนจะมีความสุขโดยเฉพาะบิดามารดาที่โอบกอดบารนีอย่างรักใคร่ ซึ่งมันทำให้เขายิ่งโกรธเกลียดบารนีกับพี่ชายของเธอมากขึ้น...

ใช่แล้วเขาเกลียดเธอที่ทำให้พ่อกับแม่รวมไปถึงพี่ชายและน้องชายของเขาต่างต่อว่าเขาว่าทำเกินไป ไม่มีใครเข้าข้างเขาเลยสักคน ตอนนั้นอัคนีพาลโกรธทุกคนและเอาความโกรธมาลงที่บารนี ก่อนที่จะหนีหน้ามาเยอรมันปล่อยให้บารนีนอนกอดทะเบียนสมรสอยู่คนเดียวในบ้านหลังงามที่กรุงเทพฯ เขาก็ได้ฝากรอยความแค้นใจไว้กับเธอแต่ทำไมมันช่างเหมือนว่าเขาฝากรอยความทรงจำให้กับตัวเองเสียอย่างนั้น มันเป็นอะไรบัดซบที่สุด..

“บัดซบที่สุด...” อัคนีลูบใบหน้าหล่อเหลาของตนเองแรงและสะบัดศีรษะแรงๆ เพื่อขับไล่คนที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอดสี่ปีออกไป แต่มันก็ไม่ได้ผลเขาต้องทำอย่างไรนะ...

อัคนีลุกขึ้นเสยผมของตัวเองอย่างหงุดหงิดแล้วเดินเข้าห้องนอนของตนซึ่งมีประตูเชื่อมระหว่างห้องทำงานกับห้องนอนของเขา แต่เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูก็ดังขึ้น และเบอร์แปลกๆ ที่เขาไม่คุ้นเคยทำให้คิ้วหนาขมวดมุ่น อาจจะเป็นกลุ่มคนที่มาดูงานหรือไม่ก็นักธุรกิจในกลุ่มนั้นก็ได้ หากไม่ใช่วันนี้ เขาไม่รับโทรศัพท์เด็ดขาด อีกอย่างเบอร์นี้ไม่ใช่เบอร์ส่วนตัวที่เขาใช้ติดต่อกับคนทางบ้านเฉพาะบางคนก็พอจะรับได้...

“มีอะไรเทเรซ่า”

ชายหนุ่มพูดเสียงกระด้างเมื่อกดรับแล้วเสียงหวานหยอดย้อยของใครคนหนึ่งตอบกลับมาทำให้เขาแทบจะวางสายเลยทีเดียวแต่ก็ยังทำไม่ได้เพราะยังรักษาหน้าของบิดาเธออยู่เมื่อได้ยินเสียงของ คุณโทมัส มูเลอร์ คู่ค้าคนสำคัญของเขาแว่วๆ มา

เทเรซ่า  หรือ แทตตี้ นางแบบสาวลูกครึ่งไทย เยอรมัน ซึ่งเป็นบุตรสาวของโทมัสนั่นเอง หลังจากที่เขาทิ้งบารนีไว้ที่เมืองไทยมาดูแลงานที่นี่เขาเคยคว้าเธอมาเพื่อระบายความใคร่และคิดว่าหญิงสาวสวยสมบูรณ์แบบอย่างเทเรซ่าจะช่วยให้เขาลืมเรื่องและคนที่เมืองไทย แต่กลายเป็นว่าเขาไม่มีอารมณ์จะมีอะไรกับเธอเลยแม้แต่น้อยกลับรู้สึกรำคาญอีกด้วย ซ้ำเทเรซ่ายังตามเกาะเขาแจจนน่ารำคาญ ที่สำคัญเธอแสดงตัวว่าเป็นผู้หญิงของเขาอย่างเปิดเผยโดยที่เขาไม่ได้แย้งอะไรเพราะคิดใช้เทเรซ่าเป็นไม้กันสาวๆ ที่คลั่งไคล้หรือที่อยากจะทอดสะพานให้เขาและมันก็ได้ผลเพราะสาวๆ พวกนั้นกระเจิดกระเจิงเมื่อเจอเทเรซ่าแต่ก็มีบ้างที่เขาควงคนนั้นคนนี้แก้เซ็งเพื่อให้ลืมใครบางคน เพื่อให้เขาไม่ฝันร้าย แต่สุดท้ายกจบลงเช่นเดิมคือเขาไม่มีอารมณ์จะแตะต้องหญิงสาวคนไหนเลย...

“คุณอัลล์ขา คือคุณพ่อเชิญให้คุณมาทานมื้อเย็นที่บ้านน่ะค่ะ วันนี้แทตตี้ทำอาหารเองด้วยนะคะ”

“วันนี้ผมเหนื่อยครับช่วยบอกคุณพ่อคุณด้วย”

“โธ่ คุณอัลล์ขา แต่แทตตี้ทำอาหารไว้รอคุณสุดฝีมือเลยนะคะ”

“ขอโทษด้วยนะแทตตี้ ผมไม่สะดวกจริงๆ แค่นี้นะครับเพราะผมต้องเตรียมงานไว้เสนอคณะที่มาดูงานจากเมืองไทย” พูดจบชายหนุ่มก็วางสายทันทีจึงไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความไม่พอใจของเทเรซ่า

“กรี๊ดดด คนบ้า ฉันอุตส่าห์ทอดสะพานให้ยังทำไม่ใส่ใจ มันจะสี่ปีแล้วนะที่ฉันคอยตามคุณเนี่ย”