تسجيل الدخولไรอันและมีญ่าหัวเราะเบาๆ ให้กัน ก่อนที่ทั้งสองจะหยิบแหวนแต่งงานออกมา ค่อยๆ สวมให้กันและกัน เมื่อแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ไรอันยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสาวคนสวย มีญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เขาก็โน้มตัวลงประกบจูบอ่อน
ใครจะเชื่อว่าเธอถูกขอแต่งงานแล้ว… มีญ่านั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องไปยังแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย ราวกับว่ายังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นของเธอจริงๆ แสงไฟในห้องสะท้อนกับเพชรเม็ดงามจนเป็นประกายระยิบระยับ แต่มันกลับไม่สว่างไสวเท่าความรู้สึกในหัวใจของเธอ เธอถูกขอแต่งงานแล้
ท้องฟ้าในวันนี้สดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอบอุ่นแต่ไม่ร้อนจนเกินไป สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน สร้างบรรยากาศรื่นรมย์ให้กับพิธีพระราชทานปริญญาบัตรที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีญ่าอยู่ในชุดครุยเต็มยศ วันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมาโดยตลอด วันที่ความพยายามของเธอสัมฤทธิ์ผล รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มบนใบหน้าขณะเธอเดินไปหาครอบครัวท
“ครับ พี่ตั้งใจทำให้มีญ่า” “มีญ่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย…” “ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่มีญ่ามีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” ไรอันดึงเก้าอี้ออกให้แฟนสาวนั่ง ส่วนตัวเองเดินไปดึงเก้าอี้ข้างๆ มีญ่าออกแล้วนั่งลง “ลองชิมดูสิ ฝีมือพี่พอใช้ได้ไหม” มีญ่ายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาหั่นสเต๊กชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มเข้าป
บรรยากาศในคอนโดหรูวันนี้ของไรอันแตกต่างไปจากทุกวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือหนากำลังจับตะกร้อมือคนส่วนผสมของแป้งเค้กในอ่างผสมอย่างตั้งใจ “ให้ตายสิ ทำไมมันเหลวแบบนี้วะ…” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้วมองแป้งที่ดูเหมื
มีญ่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอเอาไว้ทั้งหมด “คะ?” “อย่ากอดพี่แน่นแบบนี้สิ” “ทำไมล่ะคะ?” เธอย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ ไรอันไม่ตอบ แต่ดวงตาคมกริบที่มองเธออยู่กลับทำให้หัวใจของมีญ่ากระตุกวูบ ราวกับถูกดึงดูดให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์บางอย่างที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ
โรงพยาบาลภูริธนากุล “คุณหมอคะ มีคนมีขอพบค่ะ” “ใคร?” “เขาบอกชื่อนทีค่ะ” “อืม ให้เข้ามาได้เลยครับ” เขาแปลกใจมากที่จู่ๆ นทีก็มาหาถึงโรงพยาบาล ที่ผ่านมาเขากับมันไม่ลงรอยกันมาโดยตลอด ตั้งแต่เขาคบกับมีญ่ามันเงียบไปสักพักนึงได้ เพิ่งเริ่มเคลื่อนไหวคงเป็นตอนนี้ แอดด ประตูห้องทำงานของถูกเปิดออก เขาเงยห
“ไม่เชื่อแกแล้ว ชอบพูดเวอร์” “เอ้า! จริงๆ ไม่เชื่อรอถามพี่หมอสุดหล่อของแกดูสิ” พอโดนแซวอีกรอบคนป่วยหันไปตีเพื่อนเบาๆ อีกรอบด้วยความเขินอาย ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น มีญ่าหันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว หัวใจพลันเต้นแรงกว่าเดิมอีกเท่าตัว และเพียงไม่กี่วินาทีประตูก็ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับร่าง
มีญ่าออกจากโรงพยาบาลมาได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว วันนี้หลังจากเรียนเสร็จเธอรีบกลับมาทำอาหารเย็นไว้รอแฟนหนุ่มที่ใกล้เลิกงานในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ร่างบางในชุดนักศึกษายืนทำอาหารตามสูตรจากยูทูปพลางฮัมเพลงที่เปิดตามอย่างมีความสุข เธอไม่ถนัดอาหารพวกยุโรปจึงเลือกทำอาหารไทยง่ายๆ ต้มยำกุ้ง ผัดผัก และไข่เจียวหมูส
“พี่ก็ไม่ได้หวังว่าเธอจะจำทุกอย่างได้อยู่แล้ว” “แต่ตอนนี้…จำได้แล้วนะคะ หมอ ไม่สิ…พี่ไรอัน” พอเธอเปลี่ยนสรรพนามเรียกเขาใหม่ ไรอันเงยหน้าขึ้นสบตาคนป่วยทันที “เมื่อก่อนพี่ชอบซื้อบานอฟฟี่มาให้มีญ่าตลอดใช่ไหมคะ แต่ที่น่าตลกกว่าคือ ทุกครั้งต้องแอบใส่ดอกกุหลาบสีชมพูมาด้วยเสมอ” เธอพูดพลางยิ้มตามไปด้วย เ







