LOGINไรอันและมีญ่าหัวเราะเบาๆ ให้กัน ก่อนที่ทั้งสองจะหยิบแหวนแต่งงานออกมา ค่อยๆ สวมให้กันและกัน เมื่อแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ไรอันยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสาวคนสวย มีญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เขาก็โน้มตัวลงประกบจูบอ่อน
ใครจะเชื่อว่าเธอถูกขอแต่งงานแล้ว… มีญ่านั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องไปยังแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย ราวกับว่ายังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นของเธอจริงๆ แสงไฟในห้องสะท้อนกับเพชรเม็ดงามจนเป็นประกายระยิบระยับ แต่มันกลับไม่สว่างไสวเท่าความรู้สึกในหัวใจของเธอ เธอถูกขอแต่งงานแล้
ท้องฟ้าในวันนี้สดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอบอุ่นแต่ไม่ร้อนจนเกินไป สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน สร้างบรรยากาศรื่นรมย์ให้กับพิธีพระราชทานปริญญาบัตรที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีญ่าอยู่ในชุดครุยเต็มยศ วันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมาโดยตลอด วันที่ความพยายามของเธอสัมฤทธิ์ผล รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มบนใบหน้าขณะเธอเดินไปหาครอบครัวท
“ครับ พี่ตั้งใจทำให้มีญ่า” “มีญ่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย…” “ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่มีญ่ามีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” ไรอันดึงเก้าอี้ออกให้แฟนสาวนั่ง ส่วนตัวเองเดินไปดึงเก้าอี้ข้างๆ มีญ่าออกแล้วนั่งลง “ลองชิมดูสิ ฝีมือพี่พอใช้ได้ไหม” มีญ่ายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาหั่นสเต๊กชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มเข้าป
บรรยากาศในคอนโดหรูวันนี้ของไรอันแตกต่างไปจากทุกวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือหนากำลังจับตะกร้อมือคนส่วนผสมของแป้งเค้กในอ่างผสมอย่างตั้งใจ “ให้ตายสิ ทำไมมันเหลวแบบนี้วะ…” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้วมองแป้งที่ดูเหมื
มีญ่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอเอาไว้ทั้งหมด “คะ?” “อย่ากอดพี่แน่นแบบนี้สิ” “ทำไมล่ะคะ?” เธอย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ ไรอันไม่ตอบ แต่ดวงตาคมกริบที่มองเธออยู่กลับทำให้หัวใจของมีญ่ากระตุกวูบ ราวกับถูกดึงดูดให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์บางอย่างที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ
“ฉันจะเข้าไปทำเรื่องย้ายวันนี้” “อืม” “ขอบคุณที่รักษาสัญญานะคะ” “ฉันเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น หลังจากแม่เธอย้ายมาที่นี่ ฉันจะให้ไปอยู่ห้องพิเศษ มีพยาบาลส่วนตัวคอยดูแลอย่างใกล้ชิด” แค่ได้ย้ายมารักษาตัวที่โรงพยาบาลภูริธนากุลก็นับว่าดีมากๆแล้ว ไม่คิดว่ารามิลจะดูแลแม่ของเธอดีขนาดนี้ นอกจากให้อยู่ห้องพิเ
รามิลมาถึงเพนท์เฮาส์เกือบเที่ยงคืน ความเงียบบวกกับความมืดมันดูเหมือนไม่มีใครอยู่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกให้อันดามารอ หรือเธอแอบหนีกลับบ้านไปแล้ว? ผู้หญิงคนนี้คาดเดาอะไรด้วยไม่ได้ เสี่ยงมากที่เธอแอบหนีกลับเพราะกว่าเขาจะมาถึงเพนท์เฮาส์ก็ปาไปเกือบเที่ยงคืนแล้ว เดินตามหาทั่วเพนท์เฮาส์แล้วไม่เจอเลยเดิน
“ป้าทำแบบนี้กับพวกเราได้ยังไง” (ป้าขอโทษนะอัน ป้าไม่มีอะไรจะแก้ตัวกับเรื่องนี้ ป้าขอโทษ…) “ฮึก ตะ…แต่ป้าเอาบ้านหลังนี้ไปเป็นหลักค้ำประกัน ป้าทำได้ยังไง!” เธอโกรธจนเผลอขึ้นเสียงใส่คนเป็นป้า ตอนนี้ไม่สนอะไรแล้ว ป้าก็ป้าเถอะ เป็นใครก็โกรธเหมือนกัน ครอบครัวเดียวกันแท้ๆแต่ทำกันได้ลงคอ ที่ผ่านมาป้ากุ
ก่อนหน้านี้ยังโทรหา ผ่านไปสักพักเห็นกำลังนั่งดื่มกับเพื่อนสนิทของเขา วินาทีแรกที่เห็นบอกตามตรงว่าแอบไม่พอใจอยู่เหมือนกัน เป็นปกติเคียนติเห็นผู้หญิงสวยตรงสเปกแล้วจะเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน แต่ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นอันดา คนที่เขาเล็งเอาไว้นานแล้ว เคียนติหันไปมองรามิลแล้วขยับริมฝีปากพูด “เมื่อกี้มึ