LOGINไรอันและมีญ่าหัวเราะเบาๆ ให้กัน ก่อนที่ทั้งสองจะหยิบแหวนแต่งงานออกมา ค่อยๆ สวมให้กันและกัน เมื่อแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ไรอันยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสาวคนสวย มีญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เขาก็โน้มตัวลงประกบจูบอ่อน
ใครจะเชื่อว่าเธอถูกขอแต่งงานแล้ว… มีญ่านั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องไปยังแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย ราวกับว่ายังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นของเธอจริงๆ แสงไฟในห้องสะท้อนกับเพชรเม็ดงามจนเป็นประกายระยิบระยับ แต่มันกลับไม่สว่างไสวเท่าความรู้สึกในหัวใจของเธอ เธอถูกขอแต่งงานแล้
ท้องฟ้าในวันนี้สดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอบอุ่นแต่ไม่ร้อนจนเกินไป สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน สร้างบรรยากาศรื่นรมย์ให้กับพิธีพระราชทานปริญญาบัตรที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีญ่าอยู่ในชุดครุยเต็มยศ วันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมาโดยตลอด วันที่ความพยายามของเธอสัมฤทธิ์ผล รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มบนใบหน้าขณะเธอเดินไปหาครอบครัวท
“ครับ พี่ตั้งใจทำให้มีญ่า” “มีญ่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย…” “ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่มีญ่ามีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” ไรอันดึงเก้าอี้ออกให้แฟนสาวนั่ง ส่วนตัวเองเดินไปดึงเก้าอี้ข้างๆ มีญ่าออกแล้วนั่งลง “ลองชิมดูสิ ฝีมือพี่พอใช้ได้ไหม” มีญ่ายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาหั่นสเต๊กชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มเข้าป
บรรยากาศในคอนโดหรูวันนี้ของไรอันแตกต่างไปจากทุกวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือหนากำลังจับตะกร้อมือคนส่วนผสมของแป้งเค้กในอ่างผสมอย่างตั้งใจ “ให้ตายสิ ทำไมมันเหลวแบบนี้วะ…” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้วมองแป้งที่ดูเหมื
มีญ่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอเอาไว้ทั้งหมด “คะ?” “อย่ากอดพี่แน่นแบบนี้สิ” “ทำไมล่ะคะ?” เธอย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ ไรอันไม่ตอบ แต่ดวงตาคมกริบที่มองเธออยู่กลับทำให้หัวใจของมีญ่ากระตุกวูบ ราวกับถูกดึงดูดให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์บางอย่างที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ
“อ๊าา” ใบหน้าสวยหวานเบือนไปทางอื่นพร้อมกับหลับตาพริ้ม ริมฝีปากพลางเปล่งเสียงครางออกมาอย่างทรมาน สะโพกแกร่งอัดแก่นกายใส่ร่องรักคับแคบอย่างหนักหน่วง สายตาพิศมองคนใต้ร่างที่มีสีหน้าทรมานด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะดึงกลับมามองจุดเชื่อมเพื่อกระตุ้นอารมณ์ตัวเอง “อึก อ๊ะ อ๊ะ…” เธอไม่รู้เลยว่าควรเอามือไปวางไว้
คิ้วเข้มของรามิลขมวดเข้าหากันเป็นปม “ถ้าฉันยอมเป็นเด็กของคุณ คุณจะมีเซ็กซ์กับฉันแค่คนเดียวได้รึเปล่า” เธอบอกรามิลตรงๆ ข้อเสนอของเขาน่าสนใจ แต่ถ้าจะให้มีเซ็กซ์กับเขาที่แวะเวียนไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นในสต็อกก็คงไม่ไหว “ถ้าคุณทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ก็ให้มันจบแค่คืนนี้” อันดาจะรู้หรือเปล่า ตั้งแต่มีเซ็กซ
เธอหยิบนามบัตรรามิลออกมา ‘ต้องการเท่าไรถึงจะรับงานของฉัน’ ‘ถ้าเปลี่ยนใจก็ติดต่อฉันมาส่วนตัว’ สายตามองโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างๆ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น พยายามยับยั้งชั่งใจตัวเองไม่ให้โทรไปให้รามิล ทว่านี่…เป็นโอกาสเดียว เธอคว้าโทรศัพท์มากดเบอร์โทรของรามิล ยังคงไม่กดโทรออก ค้างหน้าจอนี้ไว้สักพัก
โรงพยาบาลภูริธนากุล แม่ของอันดาได้พักห้องที่ดีที่สุด มีพยาบาลส่วนตัวคอยดูแลจนกว่าจะรักษาตัวเสร็จ อ้อมรู้สึกเกรงใจลูกสาว โรงพยาบาลภูริธนากุลมีชื่อเสียงมาก มีแต่คนมีเงินเข้ามาใช้บริการ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าค่ารักษาแพงหูฉี่แน่นอน “ห้องใหญ่เกินไปไหมอัน” ห้องพักใหญ่กว่าที่เดิมมาก มีทุกอย่างครบครัน ทั้งห้อ







