02 รู้สึกตื่นเต้น

"แต่แกรู้ใช่ไหม ว่าหมอเขาไม่ได้โง่ สักวันเขาก็ต้องรู้"

เขาจะไม่มีวันรู้แน่ เพราะเธอเองไม่เคยบอกใคร ไม่มีใครรู้นอกจากนาเดีย ถ้าเธอไม่พูด นาเดียไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้แน่

"เขาจะไม่รู้ ถ้าแกไม่บอก"

"ฉันไม่บอกอยู่แล้ว"

"เรื่องอนาคตก็ช่างเถอะ ฉันกลับมาก็เพราะเป็นห่วงย่า ไม่ได้คิดว่าจะต้องเจอเขาสักหน่อย" แต่ทว่านาเดียกลับกลอกตามองบน จะไม่เจอตรงไหนเพราะแพทย์ที่เป็นเจ้าของไข้ย่าเธอก็คือหมอคิมหันต์

"แกพูดใหม่ดิ ไม่เจอยังไงลิน เขาเป็นหมอที่ดูแลย่าแกนะ"

"ก็ช่วงที่เขามาดูแลย่า ฉันก็แค่ไม่อยู่ ให้เฮียดูแลย่าแทน เขาไม่รู้หรอก อีกอย่างตั้งห้าปีแล้ว เขาคงไม่ได้อะไรกับฉันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว" แต่ละสิ่งที่มิลินคิดมันตรงข้ามกับความเป็นจริงทุกอย่าง 

เขาไม่เคยลืมเธอ แต่ที่เห็นว่าเขาไม่ตามหรือไม่ได้เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับมิลิน ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะพี่ชายของเธอคาดโทษเขาเอาไว้ 

"กินข้าวก่อนไหม หิวอะ" มิลินเอ่ยบอกนาเดียเพื่อเปลี่ยนเรื่องคุย พอพูดถึงเรื่องนี้ทีไรก็รู้สึกเครียดขึ้นมาทันที เธออาจเป็นประสาทได้

ที่ผ่านมาเธอพยายามทำใจเรื่องของเขามาโดยตลอด ถามว่าทำได้ไหมก็พอทำใจได้ประมาณหนึ่ง ถามว่าอยากกลับไปหรือเปล่า บอกเลยว่าไม่

ชีวิตคนเรามันควรเดินไปข้างหน้ามากกว่าจะเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระแบบนั้น พอโตขึ้นเธอถึงได้เข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่าง รวมไปถึงเรื่องของความรักด้วย

"งั้นวันนี้ฉันเลี้ยงแกเองต้อนรับเพื่อนรักกลับมาดีไหม" นาเดียยิ้มให้กับมิลินก่อนที่เธอจะพยักหน้าให้ จากนั้นทั้งสองก็นั่งคุยกันตามประสาเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันนาน ไม่นานจากนั้นรถก็เลื่อนไปจอดยังร้านอาหาร

"ร้านนี้แกชอบฉันจำได้" 

"ร้านยังเหมือนเดิม"

"อืม เข้าไปข้างในดีกว่า" ว่าแล้วทั้งสองก็เดินเข้าร้าน แต่ทว่าในตอนเดินเข้าไปในร้านได้เพียงแค่ไม่กี่ก้าว มิลินก็รู้สึกเซ็งขึ้นมาทันที

"โลกโคตรกลม" นาเดียว่าก่อนที่มิลินจะทำหน้านิ่งแล้วก็ไม่ได้สนใจอะไร

"อ้าวมิลิน กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่" มิลินถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เมื่อไหร่เธอจะหลุดพ้นจากพวกเปรต สัมภเวสีพวกนี้สักที หรือเกิดมาชาตินี้ก็เพื่อชดใช้เวรกรรมให้พวกมัน

"เปลี่ยนร้านไหม" นาเดียเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ามิลินมีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก

"ไม่เป็นไร เราไปนั่งข้างในเถอะ" มิลินตีมึนไม่สนใจเสียงของคนที่เอ่ยถาม ทว่าก็เหลือบมองดูมะปรางที่กำลังยืนกอดอกมองกับเพื่อนอยู่

"มิลิน"

"น่าเบื่ออะ มาถึงก็เจอผีแล้ว" มิลินเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อนั่งลงบนเก้าอี้ นี่แค่วันแรกวันต่อไปจะแค่ไหน

"แกโอเคเหรอ"

"ทำไมอะ คนพวกนั้นไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิตของฉันอีกแล้วเดีย อยากจะทำอะไรก็เรื่องพวกมันเถอะ" เมื่อเห็นว่ามิลินพูดด้วยความหนักแน่น ตอนนี้นาเดียก็เริ่มจะเข้าใจอะไรได้หลายอย่าง

เมื่อก่อนมิลินเป็นคนใจดีขี้สงสาร และใจอ่อนมาก ต่อให้เพื่อนทำไม่ดี แต่เธอก็ไม่เคยว่าร้าย สุดท้ายก็ยอม ยอมทั้งที่ตัวเองไม่ผิด เพียงเพราะอยากให้เรื่องทุกอย่างมันจบ

"ฉันดีใจนะ ที่แกคิดได้"

"อ้าว หลอกด่าฉันเหรอ"

"เปล๊า" นาเดียว่าพร้อมกับยิ้มกว้างให้เพื่อน อย่างน้อยมิลินก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น แต่หลังจากนี้ต่างหากที่มันจะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่ามิลินจะเป็นอย่างไรต่อไป

เธอตัดใจได้แล้วจริง ๆ ใช่ไหม เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้แพทย์หนุ่มก็ไม่ได้มีแค่ยัยมะปรางคนเดียวแล้วสิ

แต่ในเมื่อมิลินพูดแบบนี้นาเดียเองก็ยินดีกับชีวิตใหม่ที่มิลินเลือก

-อีกด้าน-

"มองอะไรคะ" เสียงหวานเอ่ยถามคนที่ยืนจ้องผู้หญิงสองคนที่เดินห่างออกไป ทำไมเขาถึงได้รู้สึกเหมือนว่าคุ้นเคย

"หมอคะ" คิมหันต์ที่ได้สติหันกลับไปมองดูคณะแพทย์ของโรงพยาบาล ที่ตอนนี้ต่างยืนรอเขาอยู่

"ครับ หมอแพรวมีอะไรหรือเปล่า"

"พอดีแพรวถามหมอว่ามีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมหมอดูใจลอย"

"เปล่าหรอกครับ ผมว่าไปกันดีกว่า" วันนี้ทางโรงพยาบาลมีอบรมบุคลากร เขาจึงเป็นคนที่นำทีมงานไป ปกติก็ไม่ใช่หน้าที่เขา แต่วันนี้บังเอิญว่าคนที่รับหน้าที่ไม่ว่าง เขาจึงต้องรับหน้าที่นี่แทน

ถึงจะเป็นผู้บริหาร แต่ว่าเขาก็ยังทำหน้าที่เหมือนแพทย์คนอื่น ๆ มีตรวจคนไข้บ้าง แต่ก็ไม่มากนัก ส่วนใหญ่จะเป็นงานของผู้บริหารมากกว่า มีดูแลเคสพิเศษบ้าง

หลังจากที่ตอบคนข้าง ๆ แล้วเขาก็เหลือบมองดูคนที่กำลังวิ่งขึ้นรถอย่างรีบเร่ง

ทว่าสายตาภายใต้แว่นของเขากลับชัดอย่างบอกไม่ถูก ถ้าเขาจำไม่ผิด นั่นเป็นรถของไคล์ ซึ่งคนที่จะเอามาขับได้ก็มีแค่ไม่กี่คน 

"นาเดีย" เขาพึมพำกับตัวเองก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้

"อะไรเหรอคะ"

"เปล่าครับ หมอแพรวพาคนอื่น ๆ เข้าไปก่อนนะครับ ผมมีธุระขอไปโทรศัพท์ก่อน" แพทย์สาวพยักหน้าให้และไม่คิดจะถามเซ้าซี้อะไรอีก

คิมหันต์รีบเดินหลีกตัวไปยังที่ไม่มีคนพลุกพล่านก่อนจะหยิบโทรศัพท์โทรหาเลขาคนสนิททันที

(ครับนาย)

"เช็กไฟล์บินวันนี้ให้ทีว่ามีชื่อของมิลินหรือเปล่า" ถ้าผู้หญิงคนนั้นคือนาเดีย แล้วอีกคนเป็นใคร แม้จะเห็นไกล ๆ แต่เขาคิดว่าเขาจำเธอไม่ผิดแน่

(ได้ครับ)

"ขอเร็วที่สุด"

(ครับ)