Novel-novel oleh Spypink

"มาหามามี้ไหมคะ" คนที่นอนซบไหล่พ่อกะพริบตาปริบ ๆ มองดูก่อนจะหันหน้าไปอีกทางทันที"อ้าว""หึ สงสัยงอนที่ไม่ให้กินนม" คิมหันต์เอ่ยบอกก่อนจะลูบหลังลูกสาวด้วยความเอ็นดู เด็กน้อยวัยขวบเศษตอนนี้ดูโตไวมาก เผลอแป๊บก็เดินเตาะแตะได้แล้ว"มามา หม่ำ ๆ" มีเสียงของเด็กน้อยที่กำลังเอ่ยขึ้นอย่างน่าเอ็นดู จนแม็กซ์เวลที่ได้ยินก็รีบดึงกระเป๋าที่วางอยู่ข้าง ๆ ออกแล้วหยิบขวดนมขึ้นมาทันที"เอานมไหม" มาเบลที่เห็นก็รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนที่แม็กซ์เวลจะรีบดึงฝาครอบจุกนมออก แล้วยื่นให้น้องสาวทันทีสองสามีภรรยามองดูลูกทั้งสองด้วยอบอุ่นใจ หากมาเบลโตมาพี่ชายคงจะรักน้องสาวมากแน่ ๆ ดูตอนนี้สิ พอมาเบลได้นมปุ๊บก็นอนลงบนตักของพ่อทันทีก่อนจะมีพี่ชายนั่งมองดูอยู่ใกล้ ๆ"อร่อยไหม" เสียงเล็กเอ่ยถามน้องสาว แต่มาเบลก็ทำเพียงแค่กะพริบตาปริบ ๆ เพราะในปากเล็กยังคงดื่มนมเลยพูดอะไรไม่ได้บรรยากาศของครอบครัวที่ดูอบอุ่นทำให้คนที่นั่งอยู่ไม่ไกลอบอุ่นหัวใจไปด้วยกว่าพวกเขาจะมีวันนี้ได้มันไม่ง่ายเลยจริง ๆไม่นานพวกเขาก็กลับมาถึงพี่พักในตอนเย็น บรรยากาศที่นี่ตอนค่ำเริ่มหนาวเย็น แต่ทว่าก็ยังคงไม่ได้หนาวจัด คงเป็นปลายฤดูฝนต้นหนาวที่

-หลายปีต่อมา-"แม็กซ์ครับ เหนื่อยไหม อยากดื่มน้ำหรือเปล่าครับ" เสียงของมิลินเอ่ยถามลูกชายที่ตอนนี้กำลังเดินเที่ยวอย่างสนุกสนาน เขาดูมีความสุขมากในตอนที่ได้ออกมาเที่ยวข้างนอก"ไม่ครับ" ตอนนี้แม็กซ์เวลดูโตขึ้นมากกว่าเดิม หลังจากที่ต้องให้พ่ออุ้มบ่อย ๆ แต่พอมีน้องเขาก็เริ่มจะเดินเองมากขึ้น"มาเบลอยากดื่มน้ำไหมคะ" เสียงของคนเป็นพ่อเอ่ยถามเด็กตัวน้อย ๆ ที่เขาอุ้มอยู่ในอก ลูกสาวตัวน้อยของเขาส่ายหน้าไปมาเพื่อเป็นการตอบกลับ มิลินมองดูคนตรงหน้าแล้วอมยิ้ม เธอจับหมวกใบเล็ก ๆ ของลูกน้อยให้เข้าที่เข้าทางมากกว่าเดิม"เหนื่อยไหมคะ" มือหนาเลื่อนไปลูบผมของภรรยาที่รักก่อนที่มิลินจะส่ายหน้าไปมา วันนี้เขาพาเด็กมาเที่ยวต่างจังหวัด โซนภาคเหนือในช่วงอากาศหนาวถือว่าบรรยากาศดีมากเลยก็ว่าได้พอเดินมาได้สักระยะเธอก็รู้สึกเหนื่อยพอประมาณ มิลินเหลือบไปเห็นร้านคาเฟ่แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากตำแหน่งที่พวกเธอยืนอยู่ จึงเลือกเอ่ยบอกกับสามีไป"เข้าไปนั่งพักในร้านก่อนไหมคะ" "ได้ค่ะ งั้นเราไปกินขนมกันดีกว่า" คิมหันต์เอ่ยตอบภรรยาก่อนจะหันมาพูดกับลูกสาวตัวน้อยของเขา จากนั้นก็ขยับไปจับมือลูกชายคนโตด้วยความรักความเอ็นด

หลังจากเลือกของขวัญได้แล้วมิลินก็ออกไปรับลูกชายที่โรงเรียก แต่ก็ไม่ลืมโทรไปหาสามีสุดที่รัก บอกให้เขารีบกลับมาทานข้าวที่บ้านเย็นนี้"เย็นนี้กลับบ้านเร็วหน่อยนะคะ"(ค่ะ วันนี้มีอะไรหรือเปล่าหืม) เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความสงสัย แต่ทว่าเจ้าตัวคงลืมไปแล้วมั้งว่าวันนี้เป็นวันเกิด"ลูกอยากทานข้าวกับพ่อพ่อครับ" มิลินเอ่ยบอกปลายสายก่อนจะได้ยินเสียงของมาเฟียหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ช่วงหลังมานี่เขากลับบ้านดึกประจำ ทำให้เจอกับลูกน้อยลง อาศัยเจอกันในตอนเช้าเอาเสียมากกว่า(ได้เลยค่ะ พี่จะรีบกลับนะคะ พี่ทำงานก่อนนะ)"ค่ะ""มามี๊ครับ ไหนมามี๊บอกว่าจะไปซื้อเค้กให้พ่อพ่อ" แม็กซ์เวลเอ่ยถามแม่ด้วยความสงสัย แต่ทว่ามิลินน่าจะลืมบอกกับลูกชายไปเพราะเธอแวะซื้อมาเรียร้อยแล้ว"มามี้ซื้อมาเรียบร้อยครับ เราไปรอเซอร์ไพรส์วันเกิดพ่อพ่อเลยนะครับ" "โอเคครับ" ลูกชายตัวน้อยเอ่ยบอกคนเป็นแม่ก่อนจะยิ้มให้เธอบาง ๆ มือเล็กเลื่อนไปลูบผมของลูกชายเบา ๆ ก่อนที่แม็กซ์เวลจะเลื่อนขยับเข้ามาใกล้ ๆ"น้องน้องไปเซอร์ไพรส์วันเกิดพ่อพ่อกันนะ" เด็กน้อยจับที่ท้องของแม่เบา ๆ ก่อนจะกระซิบบอกให้คนที่อยู่ในท้องรับรู้ "เมื่อไหร่น้องจะมาสักทีครับ""

-ปัจจุบัน-มิลินมองดูหน้าของเขาแล้วยิ้ม ในที่สุดพวกเราก็มีวันนี้ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่มันพอดีกับทั้งสองคนแม้เรื่องราวของเธอกับเขาจะผ่านความยากลำบากมาสักเท่าไร แต่เธอยังคงรู้สึกดีใจที่ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเขาก็ยังรักเธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลย"ขอบคุณที่พี่รักลินมาตลอด" บางทีเรื่องราวความรักของแต่ละคน มันก็อาจจะต้องใช้เวลาเพื่อพิสูจน์อะไรหลายอย่างที่ต่างกันออกไป "พี่รักลินนะ รักลินคนเดียวมาตลอด จะเมื่อสิบปีที่แล้วหรือตอนนี้ พี่ก็รักลินเหมือนเดิม""อื้อ สิบปีที่ไหน เราคบกันแค่เจ็บปีเอง ไม่ใช่เหรอ" มิลินมองหน้าเขาอย่างนึกสงสัย แต่ทว่าสามีของเธอกลับยิ้ม แม้เรื่องนี้เขาจะไม่เคยบอกให้เธอรู้ แต่เขารู้ดีมาตลอดว่าเขารักเธอมาตั้งนาน นานกว่าที่เธอคิดเสียอีก"ก็แอบรักเด็กดื้อที่ชอบวิ่งตามกลับบ้านด้วยทุกวัน""หืม อย่าพูดเล่นสิ""พูดจริง" เขาพูดจริงงั้นเหรอ แล้วทำไมเขาถึงไม่เคยบอกให้เธอรู้"แต่พี่ไม่เคยบอกลินเลย""พี่ชายตัวดีหวงขนาดนั้น ใครจะกล้าบอก มีหวังตอนนั้นถ้าไอ้มิลรู้ได้ฆ่าพี่พอดี" มิลินรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อย ตลอดเวลาที่เขาเทียวรับเทียวส่งเธอไปมาโรงเรียนแทนพี่ชาย เขาไม่แสดงอาการอะไรเลยแม้แต่น้อย มีแค่

-หลายวันต่อมา-สุดท้ายมิลินก็ตัดสินใจมาเป็นอย่างดีแล้ว เธอมองดูคนรักที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัวอย่างขะมักเขม้น ถามว่าเขาดีกับเธอไหม บอกเลยว่าเขาดีกับเธอมาก เขาดูแลเธอดีทุกอย่าง และเธอเองก็รักเขามากเช่นกัน แต่ทว่านอกจากความรัก ก็มีสิ่งอื่นที่สำคัญมากกว่า เวลาในตอนนี้ของพวกเขา มันอาจจะไม่เหมาะที่เธอกับเขาจะรักกันได้หากว่าไม่มีเธอสักคน บางทีเรื่องหมั้นหมายกับมะปรางก็อาจจะเป็นเรื่องที่เขาควรทำมากที่สุด"มาแล้วค่ะ" มีเสียงของคนตัวสูงเดินถือชามเข้ามาใกล้เธอจานอาหารถูกเขาวางไว้ตรงหน้าเธอ ทำให้มิลินพลางคิดไปในใจ แม้ว่ามันอาจจะเป็นวันสุดท้ายที่เธอกับเขาจะได้อยู่ด้วยกัน แต่เธอก็คิดว่ามันคือทางออกที่ดีที่สุดแล้ว สำหรับเรื่องนี้"น่ากินจัง" มิลินยิ้มให้เขาปกติเหมือนเช่นเคย เธอทำราวกับว่าไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น เธอรู้ดีว่าเขารักเธอมาก แต่ทว่านอกจากความรักของคนสองคน ก็ยังมีอะไรอีกมากมายที่เธอไม่สามารถเพิกเฉยต่อมันได้เธอเคยได้ยินแม่ของมาเฟียหนุ่มข่มขู่เขามาตลอด โดยใช้เรื่องของเธอมาเป็นข้อต่อรองให้เขาทำนั่นทำนี่ บางครั้งเธอก็แกล้งทำเป็นไม่รับรู้ แต่บางทีมันก็เจ็บที่เห็นว่าความรักของเธอ มันกำลังสร้างรอ

-หลายเดือนต่อมา-"วันนี้อยากกินอะไรคะ" เสียงของคนตัวสูงเอ่ยถามมิลิน ตอนนี้ทั้งสองกำลังเดินอยู่บนห้างสรรพสินค้า เพราะเป็นวันหยุดของเธอเลยอยากออกมาเดินชอปปิ้งตามประสาวัยรุ่นแต่ทว่าแฟนสุดที่รักของเธอก็ไม่อยากอยู่ห้องคนเดียวก็เลยต้องออกมาด้วย"กินอะไรดีน้า""ถ้าไม่รู้จะกินอะไร กินพี่ก็ได้นะคะ พี่พร้อมให้หนูกิน""อื้อ ลามก พูดอะไรของพี่เนี่ย คนบ้า" ชีวิตของพวกเขาราบรื่นและเป็นไปอย่างปกติสุขจนกระทั่งที่ทั้งสองคนเดินเข้าไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่งก็บังเอิญเจอเข้ากับแม่ของมาเฟียหนุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ"ไง ฉันโทรหาแกสายแทบไหม้ ทำไมแกไม่รับ" เสียงของแม่มาเฟียหนุ่มเอ่ยขึ้นราวกับว่าไม่สบอารมณ์ ยิ่งใบหน้าของแม่เขาตอนนี้แสดงท่าทีที่ไม่พอใจมิลินเลยสักนิด"ไม่เห็น แม่มีอะไรด่วนหรือเปล่า ถ้าไม่รีบไว้คุยกันที่บ้าน" เขาไม่อยากจะคุยกับแม่ต่อหน้าของมิลิน หากเธอรู้ว่าแม่ไม่ยอมให้เขาถอนหมั้นกับมะปราง มิลินจะไม่มีทางให้อภัยเขาอย่างแน่นอน"นี่ใคร เด็กใหม่แกเหรอ""แม่" ทั้งที่แม่รู้แก่ใจว่ามิลินเป็นใคร แต่ทว่าที่พูดแบบนั้นออกมาคงอยากทำร้ายจิตใจของมิลินมากกว่า"แล้วทำไมปล่อยให้คู่หมั้นแกต้องไปกินข้าวคนเดียว แล้วแกกั

ผมยกยิ้มถามก่อนจะอ้าแขนเพื่อเป็นการบอกให้เธอเข้ามานั่งที่ตัก“เปล่าค่ะ บี๋กลับมาตอนไหนคะ” คนตัวเล็กเดินเข้ามานั่งลงบนตักแล้วกอดผมอย่างเอาอกเอาใจ สองแขนเล็กที่คล้องคอผมกอดดึงผมไปหอมฟอดใหญ่ คงรู้ว่ามีความผิดก็เลยยิ้มแหย่ ๆ ยิ้มแบบไม่สบายใจนัก“พึ่งถึงค่ะ บี๋อยากดื่มอะไรอีกไหม พี่สั่งให้” คนตัวเล็กกะพริบตาปริบ ๆ เวลานี้ถ้ากล้ากินก็ให้มันรู้ไป ผมโอบเอวบางไว้ก่อนจะลูบแล้วบีบเอวคอดเบา ๆ“มะ ไม่แล้วค่ะ หนูง่วงพอดีเลย”“งั้นกลับเลยไหมคะ” ผมเอ่ยถามพร้อมกับคนตัวเล็กที่ทำหน้าเศร้า ไม่กล้าตอบรัก แค่พยักหน้าก็ดูเหมือนจะคิดหนัก เธอเลยทำแค่กะพริบตาปริบ ๆ มองผม“ถ้ากลับแล้ว บี๋จะลงโทษหนูไหม” ก็ไม่น่าจะถาม คนตัวเล็กซบใบหน้าสวยลงบนไหล่กว้าง หวังว่าจะอ้อนให้ผมใจอ่อน แต่ก็ไม่หรอก พอดีวันนี้อยากลงโทษเด็กดื้อพอดี“หึ เด็กดื้อก็ต้องโดนลงโทษ”“บี๋ขา”“ขา”“หนูขอโทษ หนูแค่...”“กลับไปสารภาพผิดที่ห้องดีกว่าค่ะ หรือหนูอยากจะไถ่โทษตรงนี้ มืดขนาดนี้ก็พอได้นะ” ผมขยับไปลูบแก้มใส ๆ ของเมียดื้อเบา ๆ ด้วยความมันเขี้ยวคอยดูจะลงโทษให้เข็ดเอาให้หายดื้อไปสักเดือน“หนูสารภาพผิดแล้ว ลดโทษให้ครึ่งหนึ่ง”“หึ” ว่าจบผมก็อุ้มคน

แต่ทว่าจู่ ๆ ก็มีผู้ชายจากไหนไม่รู้เดินมาขอชนแก้ว ฉันกับลิลลี่มองหน้ากันอยู่พักหนึ่งแต่ก็ไม่อยากเสียมารยาทจึงพูดคุยทักทายปกติเขาขอไลน์นะ แต่ว่าไม่ได้ให้ ฉันไม่อยากมีปัญหาจริง ๆ ลิลลี่ยิ่งแล้วใหญ่ อย่าให้พี่สงครามเห็นว่าพูดกับผู้ชายคนอื่นเลยเถอะ ไม่งั้นจุก“ฟุ่วว โชคดีพี่เอเดนไม่อยู่ ไม่งั้นแกกับฉันไม่เหลือ” ลิลลี่กลัวจริง ส่วนฉันกลัวบ้างไม่กลัวบ้าง เพราะยังคุยกับพวกเขาอยู่“ฮ่า ๆ กลัวทำไมแค่ผัวเอง” พูดไปงั้นแหละ ที่จริงกลัวฉิบหาย ฮ่า ๆ-อีกด้าน-“หึ ไหนเมียมึงบอกไปต่างประเทศ” เสียงเอเดนดังขึ้นก่อนที่ผมจะนั่งมองดูเอวากับลิลลี่นั่งดื่มกันอยู่อย่างสนุกสนาน“พึ่งกลับ”“ฮ่า ๆ ไม่น่าถึงได้ตามมาเฝ้า มึงดูโต๊ะนั้นเล็งเมียมึงตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เดินเข้าเดินออกอยู่นั่น” แล้วดูยัยตัวแสบยังมีหน้าไปยิ้มให้พวกมันอีก“ไม่เข้าไปสักหน่อยเหรอ”“ปล่อยไปก่อน” ให้เธอซึมซับความสุขมาก ๆ ก่อนที่เจอผมจัดการ อยากรู้เหมือนกันว่าเมียสุดที่รักของผมจะทำอย่างไรตอนที่เจอหน้าผม คงตกใจน่าดูตอนนี้มองเห็นว่าสองคนนั้นเต้นไปมาบนโต๊ะ ก็คือเมามากแล้วแน่นอน แต่ที่ผมค่อนข้างหงุดหงิดคือชุดที่เธอใส่ แม่งกูจะเผาทิ้งซะ นมหกหมดแ

-หลายเดือนต่อมา-“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ”“ยินดีเช่นกันครับ” ผมเอ่ยบอกนักลงทุนที่ผมเดินทางมาคุยงานที่ต่างประเทศด้วย ตอนนี้นอกจากจะต้องเรียนให้จบแล้ว ผมยังต้องบริหารกิจการอีกตั้งมากมายพอรู้ว่าน้องยังอยู่ ผมก็เข้าไปที่บ้านบ่อยขึ้น แม้ว่าจะไม่ได้กลับไปอยู่ที่นั่น แต่สถานการณ์ในบ้านก็ดีขึ้นมาก ผมกับเขาก็พอจะคุยกันรู้เรื่องขึ้นมาบ้าง“งั้นผมขอตัวนะครับ”“ได้เลยครับ” ผมปลีกตัวเดินออกมาก่อนจะเดินทางกลับมายังห้องพักของตัวเอง ผมเดินทางมาที่นี่เป็นเวลาเกือบสามวันแล้ว ที่จริงเพลนงานเอาไว้เกือบอาทิตย์ แต่ผมคิดถึงเมียไง เลยเร่งสุด ๆ ก็ได้เท่านี้แหละว่าเสร็จก็โทรหาเอวาก่อนเลยแล้วกัน ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวแสบของผมจะทำอะไรอยู่(ขา)“ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น เพิ่งตื่นเหรอ” ผมหันไปมองนาฬิกา ตอนนี้คงเช้าแล้ว มิน่าเอวาถึงได้เสียงงัวเงียแบบนั้น(เค้าง่วงจัง บี๋มีอะไรหรือเปล่า) ตอนแรกก็คิดว่าจะบอกเลย แต่กลับไปเซอร์ไพรส์เมียเลยดีกว่า ตื่นเต้นดีออก“เปล่าค่ะ แค่อยากถามว่าบี๋อยากได้อะไรไหม”“อยากได้บี๋ คิดถึงจัง”“หึ คิดถึงจริงเหรอ” ตอนบอกจะไปทำงานหน้าตาสดใสมาก ซ้ำยังรีบเก็บเสื้อผ้าให้อย่างไวเลย คิดถึงจริงไหมว

“อะไรอะบี๋ เมื่อกี้พี่เอเดนหมายความว่าไง”“หนูอย่าไปฟังมันค่ะ มันพูดไปเรื่อย”“แน่นะ” พี่รามพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนที่จะหันไปมองค้อนเพื่อนตัวเองทันที“กูไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย”“ถึงมึงบอกไปก็ไม่มีประโยชน์” เสียงพี่รามพูดขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจนัก“ทำไม”“ก็เมียกูใจดีไง อีกอย่างก็เป็นเมียกูเอง”“ฮะ เมียมึง งั้นผู้หญิงที่ตามหาคืนนั้น ก็คือเอวา”“อืม”“เชี่ย อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น” ฉันยิ้มให้กับความตกใจของพี่เอเดนที่พึ่งรู้เรื่อง และในตอนที่เขาที่กำลังยืนคุยกัน สายตาของฉันกลับมองไปเห็นใครบางคนที่ฉันเคยรู้จัก“ลี่ แกดูนั่นใช่เจ้ฝันปะ” ต้องใช่แน่ ๆ ไม่เจอกันหลายปี ลูกเขาโตหรือยังนะ ทุกคนหันไปมองตามฉันก่อนจะเป็นลิลลี่ที่เอ่ยตอบ“เออใช่จริงด้วย” พอลิลลี่ตอบ ฉันก็ดีใจใหญ่ตะโกนเรียกพี่เสียงดังมาก“เจ้ !” คนที่เดินอยู่ไกล ๆ หันกลับมามอง แต่ทว่าตอนนี้กลับมีเสียงของพี่รามหันมาถามฉัน“หนูรู้จักภาพฟันด้วยเหรอ” อะไร ทำไมพี่รามรู้จักเจ้ฝันด้วยเนี่ย แต่จะว่าไปเขาก็น่าจะรุ่นเดียวกันกับพี่รามนี่แหละมั้ง“ค่ะ พวกพี่รู้จักเจ้ด้วยเหรอ” ฉันหันมองดูพวกเขาราวกับว่าสงสัยไม่ต่างกัน แต่ทว่ากลับมีเสียงของพี่สงครามดังขึ้น“

-หลายวันต่อมา-“ฮ่า ๆ เอวาแกไปทำอะไรมาเนี่ย” เสียงของลิลลี่เอ่ยถามฉันตอนที่ฉันเดินมาถึงมหาลัย เป็นเพราะปากดีเกินไป สุดท้ายเป็นไงล่ะ“เปล่า น่าจะนอนน้อย”“ไปทำอะไร ถึงได้นอนน้อยขนาดนั้น” ฉันกะพริบตามปริบ ๆ มองดูบาสที่กำลังสนอกสนใจฉันไม่ต่างจากลิลลี่ แต่ลิลลี่กลับจับใบหน้าฉันแล้วค่อย ๆ หันไปมา“เออ รู้ล่ะ” ลิลลี่ยิ้มเหมือนจะเข้าใจทุกอย่าง แต่ทว่าก็ยังไม่คิดจะเลิกถาม เรื่องแบบนี้ไม่ควรพูดจะดีกว่า“แกไปยั่วเขาอีกล่ะสิ” ทำไมไม่คิดว่าเขาหื่นบ้าง เพื่อนคนนี้ไม่เคยเข้าข้างฉัน ดีแต่เฮียรามของมันนั่นแหละ“ยั่วไร ไม่มี๊” ที่จริงก็มีแหละ แต่ไม่พูดดีกว่า เพราะตอนนี้บาสดูจะสนใจมากจริง ๆ แล้วจู่ ๆ ก็ขยับเข้ามาถามฉันตรง ๆ“ตกลงที่ข่าวที่บอกว่าแกกับพี่พระรามเป็นแฟนกันนี่จริงไหม แล้วเขาใช่ไหมที่ทำให้แกแทบเดินไม่ไหวแบบนี้”“บาส! พูดเบา ๆ เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน” ฉันตีเข้าที่แขนของเพื่อนเบา ๆ ก่อนที่บาสจะยิ้มกริ่ม ใครจะกล้าตอบมันเล่า แต่ก็นะไหน ๆ มันก็เป็นผู้ชาย ฉันว่าลองถามมันหน่อยก็ดี เผื่อจะได้รู้อะไรเพิ่ม“แสดงว่าจริง”“ไม่บอกหรอก แต่ถ้าแกอยากรู้ แกต้องตอบคำถามฉันก่อน” บาสขมวดคิ้วเข้าหากัน ราวกับสงสัยสิ่ง

ฉันที่ทิ้งตัวลงอย่างหมดเรี่ยวแรงก็ถูกเขาจับดึงตัวขึ้นมามองดูหน้าเขา แค่มองตาก็รู้ใจแล้วว่าเขาต้องการอะไรฉันดึงกางเกงบอกเซอร์ของเขาลงก่อนที่จับมังกรยักษ์ของเขาที่กำลังผงาดค้ำโลกขึ้นลงจนมีเสียงครางต่ำในลำคอ“มือนุ่มจัง”“มีอย่างอื่นนุ่มกว่านี้ อยากโดนไหมคะ”“ซี้ดด บี๋กำลังยั่วพี่” เขากัดฟันแน่นกรอด ไม่รู้ว่าความเสียวซ่านจะมากน้อยแค่ไหน แต่ท่อนรักของเขาดิ้นสู้มือทุกครั้งที่ฉันพูด ฉันใช้ปลายนิ้วลูบวนบนปลายหัวหยักสีชมพูที่มีน้ำสีใสซึมออกมาอย่างรู้สึกชอบแต่ทว่าคนโดนกระทำกลับรู้สึกมากกว่านั้นเพราะตอนนี้เขาจับแท่งร้อนจ่อมาที่ปากของฉันแล้ว“อมให้พี่ค่ะบี๋”“ใจร้อนจังเลย”“ขี้แกล้งว่ะ” เขาดูโคตรมีอารมณ์แบบว่าต้องได้เอาเดี๋ยวนี้ คือเดี๋ยวนี้เลย ดูดิ กดหัวฉันไม่ยอมหยุดเลย ฉันเงยหน้ามองดูเขาก่อนจะอ้าปากครอบครองแท่งร้อนของเขาแล้วดูดมันเบา ๆ“อ่า” ปลายลิ้นน้อยไล่เลียวนไปรอบหลายหัวหยักก่อนจะสลับกับดูดดึงมันเบา ๆ ราวกับเป็นไอศกรีมแท่งโปรดแสนหวานของฉันฉันโดนมือหนากดเขาหาไม่ยอมหยุด ยิ่งฉันดูดดึงเขาสลับกับกลั้วลิ้นไล่เลียไปรอบ ๆ รอยหยักก็เหมือนจะยิ่งสร้างความเสียวซ่านให้เขามากขึ้นทุกที“ซี้ด” เขาสูดปา