01 กลับมา

"จะกลับไปจริงเหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยถามคนที่กำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า มิลินเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้างให้ แต่กลับรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย แต่ไหนแต่ไรมาเตวิชไม่เคยอยากรู้อะไรที่เกี่ยวกับเธอเลย

แต่เธอก็รู้ว่าที่เขาถามเป็นเพราะเหตุใด

"อืม เฮียโทรบอกว่าย่าเข้าโรงพยาบาล ลินคงต้องกลับไปดูแลย่าสักพัก" ห่วงก็แค่คนที่นอนอยู่ในห้อง ถ้าเกิดตื่นมาแล้วไม่เจอเธอ คงร้องไห้น่าดู

"ไม่ต้องห่วง" เตวิชรู้ว่าตอนนี้เธอเป็นห่วงอะไรอยู่ มิลินจึงพยักหน้าก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นแล้วเดินมากอดเตวิช

"ขอบคุณมากนะ"

"อืม ถึงแล้วโทรบอกด้วยนะ" มิลินพยักหน้าให้ก่อนจะรีบเดินออกมาจากห้อง แต่ทว่าในใจยังคงรู้สึกหนักใจกับการกลับไปในครั้งนี้

เธอเองก็หวังว่าสิ่งที่เธอพยายามทำทั้งหมดมันจะไม่สูญเปล่า

เธออยู่ที่นี่มาเกือบห้าปี ทั้งเรียนทั้งทำงาน ปารีสเป็นเมืองที่สวยมาก เคยคิดว่าจะตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นี่และไม่กลับไปประเทศไทยอีก

แต่ทว่าจะไม่กลับเลยมันก็คงเป็นไปไม่ได้ เพราะเธอยังมีย่าที่ยังต้องกลับไปดูแล แม้อยากชวนย่ามาอยู่ที่นี่ด้วยแต่ดูแล้วย่าคงไม่อยากมา

แค่ไม่กี่ชั่วโมงเธอก็เดินทางลัดฟ้าเข้าสู่ประเทศไทยเป็นที่เรียบร้อย และไม่กี่นาทีต่อจากนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์จากพี่ชายเธอดังขึ้นทันที

 (ทำไมโทรเบอร์นี้ติด) 

"ให้เดา" มิลินเอ่ยเสียงกระเซ้าเย้าแหย่คามิลที่ตอนนี้พูดสายรออยู่ จากนั้นเสียงประกาศภายในสนามบินก็เป็นตัวเฉลยคำตอบให้พี่ชายได้รู้ทั้งหมด

 (อยู่ไทยเหรอ กลับมาทำไมไม่บอก) 

"ก็เฮียบอกว่าย่าเข้าโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ ลินก็รีบมาเลย ช่วงนี้ว่างด้วยแหละ งานแฟชั่นวีคพึ่งจบไป" มิลินเอ่ยบอกกับพี่ชายไปตามความจริง แต่ทว่าทุกอย่างมันมีมากกว่านั้น

พี่ชายคนโตของเธอหายไปจากการติดต่อ เวลาล่วงเลยมานานหลายปี แต่ทว่าเขายังคงฝังใจกับการจากไปของคนรักและเลือกจะไม่กลับมาหาคนที่ทำร้ายหัวใจเขาอีก

ส่วนพี่ชายคนรองก็ทำงานหนัก ไหนจะต้องดูแลย่าที่ป่วยออดแอด ไหนจะสามแฝดกับอีกหนึ่งแสบ ที่ตอนนี้ก็น่าจะอยู่ในวัยซนกันแล้วแน่

 (งั้นให้รถไปรับนะ) 

"ไม่เป็นไรค่ะ ลินให้นาเดียมารับแล้ว" ก่อนหน้านี้เธอได้โทรหาเพื่อนสนิทแล้ว ตอนแรกคิดว่าจะยังไม่บอกพี่ชาย แต่ทว่าเขากลับโทรหาเธออย่างกับรู้ล่วงหน้า 

ก็ปล่อยตามเลยแล้วกัน ยังไงก็ต้องเจอเฮียตอนไปหาย่าอยู่ดี

 (ไม่กลัวจะเจอเหรอ) มิลินชะงักเท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้าไปเล็กน้อย แต่ก็แค่เล็กน้อย เพราะในเวลาต่อมาเธอก็เดินไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ

เธอรู้ว่าพี่ชายหมายความว่าอย่างไง แต่เธอเองก็ตัดสินใจแล้ว เวลาผ่านมาตั้งห้าปี เขาไม่มีทางจมปลักอยู่กับอดีตนานหรอก คนอย่างเขาจะขาดผู้หญิงได้สักกี่วันกันเชียว

"ก็ต่างคนต่างอยู่"

 (แน่ใจ?) ไม่เลย ถึงจะพูดอย่างมั่นใจ แต่เธอไม่เคยเดาใจเขาถูกเลยสักครั้ง แต่ไม่เป็นไร ครั้งนี้เธอรู้แล้วว่าจะทำอย่างไรกับเขา และรับรองได้ว่าเขาจะไม่มีทางยุ่งกับเธออีก

"ค่ะ อย่าห่วงเลย"

 (รู้ใช่ไหมว่ามันยังรอเราอยู่ เฮียไม่อยาก...) 

"เฮียมิลคะ ลินตัดสินใจแล้ว และจะไม่เปลี่ยนใจค่ะ" เธอยืนยันกับพี่ชายอย่างหนักแน่น ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่กลับไปอยู่ในวังวนซับซ้อนแบบนั้นอีกแล้ว 

มันเหนื่อย มันเจ็บ มันเหมือนหาทางออกไม่เจอ จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่แน่ใจหรอกว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขาจะเป็นอย่างไร แต่ถ้าเธอตั้งใจแล้วเธอก็จะทำให้ได้ 

 (งั้นก็รีบมาหาย่านะ ย่าบ่นคิดถึงเราทุกวัน) 

"แล้วเฮียคลาสละคะ"

 (คงต้องให้เวลาเฮียสักหน่อย) 

"เฮียคงเหนื่อยแย่เลย" พูดไปแล้วก็อดที่จะด่าตัวเองไม่ได้ เธอดูเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ทิ้งภาระทุกอย่างนี้ให้กับพี่ชาย

 (ไม่เป็นไร แค่ลินมีความสุข) 

"รักเฮียที่สุดเลยค่ะ"

 (งั้นไว้ค่อยมาคุยกันที่บ้าน เฮียรอครับ) 

"ค่ะ" มิลินเอ่ยตอบพี่ชายก่อนที่จะก้าวเท้าออกไปยืนอยู่หน้าสนามบิน 

แต่ทว่าในตอนที่กำลังชะเง้อคอมองหาเพื่อนรัก ดันมีรถตู้ที่ติดป้ายชื่อของโรงพยาบาลที่เธอคุ้นเคยชะลอตัวลงด้านหน้าเธอ

ใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มก็หุบลงก่อนจะรีบหันไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว หวังว่าคงไม่แจ็กพอตแตกตั้งแต่วันแรกที่มาหรอกนะ

"เดีย..." มิลินเดินไปได้ไม่ไกลก็เจอเข้ากับนาเดียที่กำลังเดินมารับเธอ

"ลิน คิดถึงแกมาก" ทั้งสองกอดกันกลมด้วยความดีใจ เป็นเพื่อนที่ต้องพลัดพรากจากกันตลอดเวลา 

"รถอยู่ไหน ขึ้นรถดีกว่า" มิลินเอ่ยบอกเพื่อนรักที่ตอนนี้ยืนทำหน้างง แต่ก็ชี้ไปยังที่เธอจอดรถทิ้งไว้

"โน้น ไปเลยไหม" มิลินพยักหน้าแล้วจากนั้นทั้งสองก็รีบเดินยังรถของนาเดียทันที 

"แกเป็นไงบ้างสบายดีไหม" 

"สบายดี" มิลินเอ่ยบอกเพื่อนแต่ทว่าสายตายังคงมองไปกระจกที่สะท้อนไปด้านหลัง ตอนนี้มีกลุ่มคนกำลังเดินออกจากรถเพื่อเดินเข้าสนามบิน 

"แกมองอะไร"

"ปะ เปล่า ส่งกลับเพนท์เฮาส์ที" นาเดียพยักหน้าให้ก่อนที่รถของเธอจะเลื่อนออกไปอย่างรวดเร็ว 

"ดีน่าคงโตเป็นสาวแล้วใช่ไหม คิดถึงหลานจัง" มิลินยิ้มเพราะถ้าจำไม่ผิดเธอจากที่นี่ไปพร้อมกับรู้ว่าเพื่อนใกล้คลอดพอดี ได้เห็นหน้าหลานก็ตอนที่โทรหานาเดีย

"โตแล้ว ก็แกหายไปตั้งห้าปี ดีน่าก็เข้าเรียนแล้วตอนนี้ฉันก็เลยว่างมารับแกนี่ไง"

"นั่นสินะ ห้าปีแล้ว ทำไมไวจัง" เวลาผ่านไปตั้งห้าปี แต่ทว่าทำไมพอกลับมาที่นี่อีกครั้ง กลับรู้สึกเหมือนว่าเธอพึ่งจะจากไปได้ไม่นานเลย

"แกไม่คิดจะบอกเขาจริงเหรอ"

"ไม่" 

"แต่ว่าเขาก็มีสิทธิ์จะรู้"

"เดีย ไหนแกบอกว่าจะไม่พูดเรื่องนี้อีก แกบอกไคล์หรือเปล่า"

"ไม่ได้บอก ก็แกสั่งฉันก็เงียบมาตลอด แต่หมอ..."

"อย่าพูดถึงเขา ฉันไม่อยากได้ยิน แล้วก็อย่าให้เขารู้เรื่องนี้เด็ดขาด"