Mag-log inแม่พอ.รับนอ.มาเป็นลูกบุญธรรมตั้งแต่นอ.เป็นทารก.พอ.จึงเก.ลียดนอ.มากเพราะคิดว่านอ.มาแย่งความรัก นอ.เกิดมาพร้อมกับตาที่สามเเละมีคาถาไสย์ขาวที่เป็นของเก่าติดตัวมาด้วย วันหนึ่งพอ.ถูกทำของใส่แม่พอ.ขอร้องให้นอ.ช่วยพี่ชาย และนั่นคือครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้พบกันอีกครั้งหลังจากที่นอ.ขอแยกตัวออกไปอยู่ที่อื่นถึงสิปปี เมื่อพอ.รู้ว่าคนที่จะมาช่วยเป็นคนที่ตัวเองเกลียดเข้าไส้จึงไม่ยอมให้นอ.ถอนของออกให้. แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจึงยอมกลืนน้ำลายตัวเอง แต่ก่อนเขาเกลียด.เธอมากแต่มาตอนนี้เขากลับรักเธอสุดหัวใจ แล้วเมื่อรู้ว่านอ.ต้องจากไป. ตามสัจจะวาจา จึงทำให้ พอ.เสียใจมาก จนร้องไห้ออกมาอย่างหนัก จากนั้นจึงขังตัวเองไว้ในห้อง แต่ในที่สุดก็ทนเสียงร่ำร้องของหัวใจไม่ไหว เขาจำต้องฝืนใจตัวเองเพื่อออกมาร่ำลาและกอดเธอไว้เป็นครั้งสุดท้าย. ก่อนที่เธอจะจากเขาไปตลอดกาล. และนอ.ได้ให้ความหวังกับเขาเอาไว้ว่า "เราจะได้พบกันอีกครั้ง โดยไม่จำเป็นต้องมีคำสัญญา. ต่อเมื่อถึงเวลาของเรา" และสักวัน..ธอกลับมาหาเขาอีกครั้ง.
view more激しい雨が、視界を白く塗り潰していく。
ずぶ濡れになりながら、立ち尽くしていた。 シルクのワンピースが肌に張り付いて、体温を奪う。靴の中に雨水が流れ込んでくる不快感に、指先が強張る。震えが止まらないのは、寒さのせいなのか、それとも目の前の男が放つ眼差しのせいなのか。 「……言ったはずだ」 雨音にかき消されそうな低い声。 傘も差さず、彼はこちらを見下ろしていた。かつて恋い焦がれ、手が届くと信じていた人。 「もう、俺の前に現れるなと」 心臓を素手で握り潰されたような痛みが走った。 縋るように伸ばしかけた手は空を切り、雨を吸って重くなった安物のTシャツに触れることさえ許されない。 濡れた前髪の隙間から覗く瞳には、幼馴染としての情なんて欠片もなく、ただ底知れない拒絶の色だけがあった。 「せい……や、ごめんなさい、私……」 「名前を呼ぶな」 刃物のような鋭い声。 雷鳴が轟き、一瞬だけ彼の顔を青白く照らし出す。 陽だまりみたいに暖かかった眼差しは、もうどこにもない。そこにあるのは、すべてを焼き尽くすような冷たい炎だけだ。 「お前みたいな女は、見るだけで胸が濁る。……失せろ」 重たい音を立てて、錆びついた鉄の扉が閉ざされた。 ガチャリ、と冷たい金属音が鳴り、ふたりの世界を隔てる。 十八歳の誕生日の夜。世界で一番寂しい方法で、私――月島莉子(つきしま りこ)の――初恋は死んだ。◇
「月島さん。ちょっと、聞いてるの?」
苛立った声に、ハッと顔を上げた。 視界にあるのは、曇ったロッカーの鏡と、派遣会社の薄汚れた壁。 「あ、すみません……」 「しっかりしてよね。今日の現場、急に入った代理なんだから。相手は凄く几帳面なお客様よ」 コーディネーターの佐藤さんは、鼻先で笑うように指示書を突き出してきた。 鏡に映るのは、もうお嬢様じゃない私だ。洗いざらしのシャツに黒いパンツ、実用一点張りのベージュのエプロン姿。化粧っ気のない顔は色が悪く、目の下には隈が張り付いている。 「住所はここ。特にプライベートエリアには絶対に入らないようにね。余計なトラブルは御免だから」 渡された紙切れに視線を落とした瞬間、息が止まりそうになった。 指定された住所は、かつて住んでいた高級住宅街の一角。それも――私の家の、すぐ隣だった場所だ。 「……どうかした?」 佐藤さんの探るような声に、慌ててエプロンの紐をきつく握りしめる。 「いえ、大丈夫です。なんでもありません」 口ではそう答えながら、心臓が嫌な音を立てていた。 (大丈夫。四年も経ったんだから。あの人も、もう引っ越したはず……) 父が亡くなり、会社が倒産し、母が重い病に倒れてすべてを失ってから四年。生きるために選んだのは、プライドを捨てて手を汚すことだった。どんなに高圧的な雇い主だろうと、今日の日銭と明日の母の薬代の方がずっと重い。 「ただの黒子になって、埃ひとつ残さずに帰ってきます」 頭を下げ、清掃用具が詰まった重いボストンバッグを肩にかける。 狭い出口を抜けると、外の冷たい空気が頬を打った。電車とバスを乗り継ぎ、小高い丘の上のエリアに降り立つと、空気の味さえ変わった気がする。手入れされた街路樹、ゴミひとつない舗装道路、塀の向こうに見える立派な庭木。
ここには生活の匂いがない。あるのは、静かで圧倒的な富の残り香だけ。 バッグのベルトを握りしめ、昔通った坂道を登る。 角を曲がるたびに、幼い頃の記憶が蘇る。白い犬と散歩した歩道、迎えの車を待ったロータリー。そして、その先に見えていたはずの生家――月島邸。 かつて、古びたアパートが建っていた一角。雑草だらけで薄暗かったあの場所に、今は周囲を威圧するようなモダンな邸宅が聳え立っている。 「……ここなの?」 思わず足を止めて見上げた。 打ちっ放しのコンクリートと、空を映す巨大なガラス。高くそびえる塀は中の様子を完全に隠していて、要塞みたいだ。 昔、隣に住んでいた貧しい彼を思い出しそうになって、慌てて首を振った。23.50 น.“พี่เสือ...” เสียงหวานเรียกหาเขาดังแว่วมาแต่ไกล...“หืม...เธอมาหาพี่อีกเหรอ?”มนต์พยัคฆ์ขานรับกับเอ่ยถามกลับแบบกึ่งหลับกึ่งตื่น“มารับลูกกวางสิคะ...ใกล้ถึงเวลาของเราแล้วค่ะ”“ที่ไหน...จะให้พี่ไปรับเธอได้ที่ไหน?”“พี่เสือรู้ว่าลูกกวางอยู่ที่ไหน?”สิ้นเสียงของกรรวี มนต์พยัคฆ์ก็มาปรากฏตัวอยู่ที่ด้านหน้าของต้นสาละ ที่ด้านบนของต้นมีดอกของมันดอกหนึ่ง กำลังมีแสงสีทองเปล่งประกายระยิบระยับสว่างวาบ ๆ และกำลังจะผละจากกิ่งลอยลงมาอย่างช้า ๆ ก่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้าของชายหนุ่ม...เขารู้สึกตื่นเต้น ระคนประหลาดใจ แล้วก็อยากจะร้องไห้ เมื่อดอกไม้ดอกนั้นหายไป แล้วกลายเป็นหญิงสาวที่เขาโหยหามาแสนนาน..และไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้เธอคืนกลับมาอีกครั้ง“ลูกกวาง!”กรรวีโผเข้ากอดร่างสูงที่มัวแต่ยืนอึ้ง แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะกอดร่างเล็กของเธอเอาไว้อย่างแนบแน่นด้วยเช่นกันกอดกันอยู่อย่างนั้น...โดยไม่รู้ว่ามีสายตาอีกสองคู่แอบมองอยู่อย่างตกใจ...จนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกของเพื่อนรัก ดังขึ้นมาจากด้านหลัง เพราะทนแอบดูอยู่ต่อไปไม่ไหว...“ไอ้เสือ!...มึงถูกผีต้นไม้นี่หลอกเอาแล้วนะ มันไม่ไช่ลูกกวางของมึงหรอก...”ชนธั
มนต์พยัคฆ์ยืนกอดอก ขณะแหงนคอมองต้นสาละที่มีความสูงราวยี่สิบเมตร ลำต้นที่มีดอกของมันทั้งตูมและผลิบานประดับอยู่ล้อมรอบจนถึงโคนต้น ส่งกลิ่นหอมละมุนชวนหลงไหล..คล้ายกับเชิญชวนให้เดินเข้าไปใกล้“ถ้ามึงคิดจะโค่นทิ้ง งั้นกูขอ”มนต์พยัคฆ์เอี้ยวคอหันมาพูดกับชนธัญ...ที่ยืนมองเขาอยู่ข้างหลัง...ก่อนจะหันกลับไปมองดอกสาละดอกหนึ่งที่มีลักษณะเหมือนกับดอกนั้นที่มันหายไปมนต์พยัคฆ์กำลังจะเอื้อมมือขึ้นไปจับ แต่กิ่งของดอกไม้กลับโน้มลงมาหาเขาซะเอง“เฮ้ย!เล่นกูซะกลางวันเลย สัสเอ้ย!” ชนธัญสบถใส่ ในจังหวะที่ก้าวถอยหลังมาสองสามก้าว เพราะรู้สึกไม่ค่อยจะไว้ใจกับต้นไม้ต้นนี้ที่เขาคิดว่ามันมีผีสิง…ยิ่งเขาต่อต้านมันเท่าไหร่ ดูเหมือนกับต้นไม้ต้นนี้จะรู้ และพยายามโต้กลับมาทุกครั้ง แล้วก็ชอบทำให้เขาเห็นอะไรแปลก ๆ แบบนี้ทุกที“แต่กูชอบ..ไหนมึงบอกจะเล่า..กูรอฟังอยู่...”เมื่อถูกมนต์พยัคฆ์ทวงถาม ชนธัญจึงเริ่มเล่าให้เพื่อนฟังต่อจากนั้นว่า“เมื่อสักสองเดือนก่อน..อยู่ ๆ มันก็โผล่ขึ้นมาเอง โดยใช้ระยะเวลาเจ็ดวันในการเจริญเติบโตเป็นต้นเท่านี้ได้...ขนกูลุกไปยันขนตูด..มึงเชื่อกูมั๊ย!”มนต์พยัคฆ์เลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นรับ อีกคนจึ
ต่อให้เกลียดแค่ไหน...ยังไงก็ต้องรัก...สุดท้ายก็ต้องจาก...ในที่สุดเวลาที่มนต์พยัคฆ์รู้สึกกลัวก็เดินทางมาถึง…ชายหนุ่มนั่งกุมมือของหญิงสาวอันเป็นที่รัก ไม่จากไปไหนเลยนานเป็นเวลาหลายชั่วโมง รวมไปถึงทุกคนที่พร้อมใจมารวมตัวกันอยู่ภายในห้องของกรรวี ที่ตอนนี้ดูแคบไปถนัดหญิงสาวนอนเหยียดยาวอยู่บนที่นอนนุ่ม สีหน้าดูดีขึ้นหลังจากที่พูดคุยเข้าใจกันดีแล้วทุกอย่าง รวมไปถึงการจากไปของเธอที่ใกล้จะถึงเวลาอีกในไม่กี่นาทีข้างหน้า...การจุติเป็นมนุษย์ของกรรวีไม่ได้ผ่านครรภ์ของมารดา แต่เกิดจากการสร้างกายหยาบของมนุษย์ขึ้นมา ด้วยมนตราชั้นสูงของผู้ที่มีฤทธิ์มาก...แล้วฝังดวงจิตของเธอเข้าไปไว้ในนั้น...เธอจึงไม่มีพ่อแม่...และไม่เคยถูกใครนำมาทิ้ง…มันเป็นความตั้งใจของเธอเองทั้งสิ้น...การจากไปก็เช่นกัน...มนต์พยัคฆ์ฟุบหน้าลงร้องไห้กับที่นอน เมื่อร่างบางที่เขากำลังกุมมืออยู่เริ่มสลายหายไปจนหมด และตรงตามเวลาที่เธอได้บอกเอาไว้ เหลือเพียงดอกไม้ดอกเดียวที่เธอให้เขาได้เก็บไว้เป็นที่ระลึก ดอกไม้ประจำตัวของเธอ ที่มีสีชมพูอมเหลืองหรือแดง ด้านในสีม่วงอ่อนอมชมพู มีกลิ่นหอมมาก...หอมอบอวลไปทั่วห้อง ดอกไม้ที่มีเขาเป็นเจ
วาสุกรีเข้าไปรับร่างบางทันที ที่เห็นเธอก้าวเท้าออกมาจากห้องพระ ในสภาพอ่อนแรง ใบหน้าน่ารักปราศจากสีเลือด หน้าผากมนเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ บ่งบอกว่าหญิงสาวเหมือนจะไม่ไหวแต่ก็ยังฝืนใจเอ่ยกับพี่ชายทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงพร่าเครือ“คนพวกนั้นคงไม่มารบกวนครอบครัวของเราแล้วนะคะ”“ลูกกวางไม่ต้องพูดอะไรแล้วนะ พี่จะเราไปพัก”หนุมานเอ่ยออกมาอย่างตะหนก เพราะเคยเห็นอาการของน้องสาวมีสภาพเดียวกันกับที่เขาเคยเห็นเธอที่บ้านโบราณในคืนนั้น…“ลูกกวางอยากไปหาพี่เสือ...พาลูกกวางไปหาพี่เสือนะคะ”วาสุกรีมองสบตากับหนุมาน ก่อนเลื่อนสายตามามองหน้าน้องสาว ที่กำลังมองเขาอยู่ก่อนแล้ว“ไอ้เสือมันสั่งไว้ว่าไม่อยากจะเจอเรา มันจะไม่ออกมาจากห้องถ้าลูกกวางยังอยู่ ”คำพูดตรง ๆ ที่ออกมาจากปากของวาสุกรีทำร้ายจิตใจกรรวีอย่างที่สุด...มนต์พยัคฆ์ไม่อยากเห็นหน้าเธอ ถึงแม้จะรู้ว่า...นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายระหว่างเขาและเธออย่างงั้นเหรอ?แรงสั่นไหวของน้องสาวในอ้อมแขน...บอกเขาได้ว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่ มันทำให้คนเป็นพี่ชายรู้สึกปวดหัวใจแทน แอบไปรักกันลึกซึ้งขนาดนี้โดยที่ไม่มีใครรู้ แล้วจู่ ๆ ก็มารับรู้เรื่องราวของทั้งคู่เอาตอนที่ต้อง
มนต์พยัคฆ์ปรือตามองตามร่างเล็ก ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดผ้าขนหนูสีขาวเกาะอก ก่อนจะเหลือบตาหันไปมองนาฬิกา...ถูกเอาทั้งคืนยังตื่นเช้าได้ขนาดนี้ แม่คนตัวเล็กของเขาไปเอาพลังมาจากไหน!...ท้องกำลังว่าง...ที่กินมานั่นมันก็ย่อยไปหมดแล้วด้วย…เห็นแล้วก็ทำให้หิวขึ้นมาอีก...กินเธอแทนอาหารเช้าซะดีมั้ง
ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล เมื่อคนกินจุได้กินของว่างรองท้องไปแล้ว...คราวนี้ก็มาถึงเวลาของของคาวกันบ้าง...ของคาวที่เขากำลังจะได้กินเธอแบบจริงจังกันสักที“พะ...พี่เสือ!”“หื้ม...”คนบนร่างขานรับกับก้มลงมาจูบริมฝีปากเธอเบา ๆ แล้วผละออก กับเลิกคิ้วขึ้นเชิงถามกลับ“ทะ..ทำไม?..พี่ถึง...ไม่เอาออกไปคะ”กรรวีรู
ในห้องพักบนคอนโดหรูหลังจากเข้ามาในห้องและวางของที่ซื้อมากองรวมกันไว้บนพื้น มนต์พยัคฆ์ไม่รอช้า รีบคว้าร่างเล็กที่รู้ตัวดี และกำลังจะทำท่าหนีเข้ามาแนบตัว กับที่ดันร่างเธอถอยร่นจนติดกำแพงห้อง“ไหนว่าเธอจะให้พี่กินของคาวไง? ทำไมต้องทำท่าจะหนีพี่ด้วยล่ะ?”“จะให้กวางหนีไปไหนได้ล่ะคะ แค่กวางอยากจะอาบน้ำก
“ ฟ้าโทรหาคุณเสือ...แต่ติดต่อไม่ได้ ฟ้าเลยโทรเข้าออฟฟิศ เลขาคุณบอกว่าคุณติดธุระวันนี้ไม่เข้าบริษัท..พอดีฟ้ามีเรื่องจะ...”“นี่ไม่ใช่เวลางาน..ผมไม่สะดวกจะคุยกับใคร” พราวฟ้าเอ่ยไม่ทันจบ ก็ถูกมนต์พยัคฆ์ตัดหน้าชิงพูดขึ้นก่อน เชิงตัดบทให้อีกคนไปต่อไม่เป็น ด้วยน้ำเสียงที่ติดจะห้วนตึง เพราะรู้สึกหงุดหงิด






Rebyu