Masukสองขาฉันหนีบเข้าหากัน เมื่อคุณเหนือล้วงเข้ามาในกางเกงแล้วแหวกขอบแพนตี้เข้ามาสัมผัสกับจุดอ่อนไหว ปลายนิ้วเรียวบดเคล้าติ่งเนื้อเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาปาดน้ำหวานเหนียวเหนอะขึ้นชโลมไปจนทั่ว คุณเหนือเคาะเบาๆ ที่ปากร่องจนได้ยินเสียงลามก จากนั้นเขาก็สอดนิ้วเข้ามาในโพรงอ่อนนุ่มแล้วขยับเข้าออก ริมฝีปากหนาเลื่อนต่ำลงมาตะโบมดูดยอดอกสลับกันทั้งสองข้าง เอวฉันขยับไปมาอัตโนมัติเมื่อถูกคุณเหนือเพิ่มนิ้วเข้ามาแล้วเร่งจังหวะการขยับ สมองเริ่มพร่าเบลอ จนมองไม่เห็นอะไร ฉันเหมือนคนร่านสวาทที่หลงระเริงในรสกามที่คุณเหนือมอบให้ ขณะที่เขาก็หอบหายใจแรง คงกำลังทรมานไม่ต่างกัน “อ๊ะ อ๊า มะ ไม่ไหวแล้ว~” เพราะห่างจากเรื่องนี้ไปนาน พอกลับมาทำทีนึงฉันก็รู้สึกว่ามันจะเสร็จเร็วกว่าปกติ พอได้ยินแบบนั้นคุณเหนือก็หยุดการกระทำ แล้วลุกขึ้นจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง รวมถึงของฉันด้วย ดวงตาของฉันเบิกโพลงเมื่อเห็นแก่นกายใหญ่สีชมพูที่กำลังขยายตัวเมื่อถูกมือหนารูดมันขึ้นลง ปลายหัวอวบบวมเปล่งจนขึ้นเงาชี้หน้าฉัน คุณเหนือคลานขึ้นมาคร่อมฉันอีกครั้ง พร้อมกับจ่อปลายหัวมาที่กึ่งกลางกาย ก่อนจะเสียดสีทักทายปุ่มเกสรและขยับลงเขี่ยไปต
ตอนพิเศษ #กลางดึก หลังเลิกเรียนวันนี้คุณเหนือมารับฉันที่มหาลัยแล้วพากลับมาเก็บเสื้อผ้า บอกว่าจะพาไปเที่ยว ตอนแรกฉันก็งงๆ ว่าทำไมไม่รอไปพรุ่งนี้ เพราะกว่าเราจะเก็บของออกจากบ้านกันก็เกือบจะสองทุ่ม และแน่นอนว่าเรามาถึงที่นี่กันดึกมากๆ แต่เหมือนคุณเหนือจะจองที่พักเอาไว้ก่อนแล้วเลยไม่มีปัญหา พอมาถึงดึกก็ไม่มีร้านอาหารไหนเปิดเลยสักร้าน กลายเป็นว่าหลังเอาของเก็บเข้าที่พัก เราก็ต้องขับรถไปหาร้านสะดวกซื้อที่เปิดยี่สิบชั่วโมงเพื่อซื้อบะหมี่กึ่ง “ทำไมอยู่ๆ นึกอยากจะมาก็มากะทันหันนักละคะ ขับรถตอนกลางคืนมันอันตรายมากรู้ไหม” ฉันถามขณะเทน้ำร้อนใส่ลงถ้วยบะหมี่ “ก็อยากมีฟีลไปเที่ยวแบบตื่นเต้นดูบ้าง” “อันนี้ก็ตื่นเต้นไปนะคะ แล้วบะหมี่กึ่งพวกนี้มันก็ไม่ดีต่อร่างกายด้วย คุณทานได้เหรอคะ” “ถึงจะฉันจะเป็นคนรวยแต่ก็ไม่ใช่คนติดหรูนะ” ไม่พูดเปล่า แต่คุณเหนือยังเดินมาหยิบถ้วยบะหมี่กึ่งไปจากมือฉันด้วย “หนูก็ไม่ได้หาว่าคุณติดหรูสักหน่อย แค่คิดว่าคุณจะไม่ทานพวกของไม่มีประโยชน์” จริงๆ เราก็ไม่ได้ซื้อแค่บะหมี่กึ่งหรอก มีพวกไส้กรอก และผักสดนิดหน่อยด้วย กลัวว่าสารอาหารมันจะไม่ครบน่ะ “ทำไมถึงคิดแบบนั้น
#วันต่อมา สถานีตำรวจฉันมาที่นี่เป็นเพื่อนน้ำปั่น เพราะพรุ่งนี้พี่เชนจะถูกนำตัวไปขังในเรือนจำแล้ว มันบอกว่าอยากจะมาลาเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ตัวเองจะย้ายไปเรียนต่างประเทศ ส่วนสาเหตุที่ย้ายฉันเดาว่าน่าจะเป็นเพราะอยากทำใจจากพี่เชนให้ได้ การที่อยู่ที่นี่มันอาจจะทรมานสำหรับมันมากเกินไป วันนี้ฉันมากับน้ำปั่นแค่สองคน เพราะพิชชี่ติดธุระกับที่บ้าน ลึกๆ แล้วฉันก็ไม่อยากให้เพื่อนย้ายไปไหนหรอก แต่อีกใจก็เข้าใจมันดี ไว้รอให้เรียนจบจนคลอดเด็กแล้วค่อยกลับมาเจอกันอีกครั้งก็ได้“แกไหวไหมน้ำปั่น” สีหน้ามันดูไม่ดีเลย ตั้งแต่ที่ฉันกับคุณเหนือไปรับที่บ้านแล้ว วันนี้คุณเหนือก็มาด้วยนะ แต่ฉันขอให้เขารออยู่ข้างนอก เพราะกลัวว่าพี่เชนจะพูดอะไรที่ไม่เข้าหูจนทำให้มีเรื่อง แค่นี้สภาพจิตใจเพื่อนฉันก็แย่มากพอแล้ว ไม่อยากให้มีอะไรมากระทบเพิ่มอีก “ฉันไหว แค่ตื่นเต้นนิดหน่อย” ตลอดเวลาที่พูดน้ำปั่นนั่งบีบมือแน่นตลอดเวลา ฉันจึงเอื้อมมือนึงไปจับมือเพื่อนไว้เพื่อให้กำลังใจ “แกไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆ” “ขอบใจแกนะ” “มีเวลาให้แค่สิบนาทีนะครับ” คุณตำรวจหนุ่มท่านนึงเดินมาบอก“ขอบคุณค่ะ” ฉันจับมือน้ำปั
จบประโยคนั้นเขาก็จูงมือพาฉันเดินออกมาจากห้องทันที ก่อนจะได้ยินเสียงร้องไห้โฮของพี่ปีใหม่ดังตามหลังมาไม่รู้ว่าตอนนี้ภายในงานจะโกลาหลกันแค่ไหน แต่คุณเหนือก็น่าจะเตรียมการรับมือเอาไว้หมดแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่พาฉันเดินออกมาจากโรงแรมแบบนี้บ้านเมื่อทุกอย่างกลับสู่ความสงบ คุณเหนือก็พาฉันกลับบ้าน จนถึงตอนนี้แล้วฉันยังไม่หยุดร้องไห้เลย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทั้งที่ทุกอย่างก็จบลงแล้ว แต่ฉันก็ไม่ได้ร้องฟูมฟายหรอกนะ แค่น้ำตามันไหลไม่หยุด“เป็นอะไร เลิกร้องไห้ได้แล้ว” คุณเหนือเดินเข้ามากอด “นะ หนูก็ไม่รู้ คงเพราะใจหายมั้งคะ” “ไม่เอาสิ เวลานี้เธอต้องกอบโกยความสุขเยอะๆ นะ ที่ผ่านมามันแย่มากพอแล้ว” ยิ่งได้ยินคำพูดของคุณเหนือ ฉันก็ยิ่งอยากจะร้องไห้ ใช่ ที่ผ่านมาสำหรับเรามันแย่กันมากๆ ฉันไม่ควรมัวมาร้องไห้อยู่แบบนี้จริงๆ “หนูจะพยายามนะคะ อึก~” “คนเก่ง ไม่ร้องนะ” คุณเหนือกำชับกอดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิม จากนั้นก็กดปลายจมูกลงหอมที่ศีรษะเบาๆ แล้วค้างเอาไว้ไม่นานความอบอุ่นของเขาก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น ฉันขอตัวไปอาบน้ำเพราะวันนี้มันเพลียมากๆ สำหรับเราสองคน หลังจากอาบน้ำเสร็จคุณเหนือก็พาฉันออกมากินข้าวด
“คุณก็ดูแลหนูให้ดีสิคะ” ลึกๆ ฉันก็กลัวนะ เพราะพี่ปีใหม่คงไม่ได้รักหรือแคร์ฉันมากเท่าไหร่ แต่จะให้ทำยังไงได้ ฉันไม่ได้ถูกปลูกฝังให่เกิดเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นนี่นา“ก็ได้ ไม่ติดคุกก็ได้ แต่ปีใหม่ต้องถูกกักขังเป็นเวลาสามเดือนหลังจากหย่า” คิ้วฉันขมวดมุ่นเมื่อได้ยืนคำว่ากังขัง คุณเหนือความหมายความว่ายังไง“กักขัง กักขังอะไรคะ” “จริงๆ แล้วฉันมีที่ที่นึง ซึ่งความเป็นอยู่ภายในนั้นค่อนข้างคล้ายกับการติดคุก” “ละ แล้วมันคืออะไรคะ” “กลัวเหรอ ฉันไม่ได้เป็นคนเที่ยวจับใครมาขังนะ” “มะ มันก็ต้องกลัวสิคะ อยู่ๆ มาบอกว่าตัวเองมีคุก” “ก็บอกว่าแค่คล้าย ที่นั่นฉันเอาไว้ดัดสันดานคนที่คิดจะทรยศ ซึ่งยังไม่เคยมีใครถูกพาไปที่นั่นมาก่อน” “แน่สิคะ ใครจะไปกล้าทรยศคุณกันละ” “ก็พี่สาวเธอไง” อืม อันนี้จริง ฉันเถียงไม่ออกเลย“แล้วคุณจะให้พี่ปีใหม่ไปอยู่ที่นั่รเหรอคะ” “ใช่ หลังจากหย่า ถ้าไม่อยากให้ติดคุกจนมีคดีติดตัวไปตลอดชีวิต เธอก็ต้องยอม” “แต่ว่า…”“คนอย่างปีใหม่ต้องได้รับบทเรียนนิวเยียร์” น้ำเสียงของคุณเหนือเข้มขึ้นหนึ่งระดับ ทำให้รู้ว่าเขาค่อนข้างเด็ดขาดกับวิธีนี้“ก็ได้ค่ะ…แล้วที่นั่นมันน่ากลัวมากไหมคะ”“
เหมือนผีบ้ากลับมาเข้าสิงเขาอีกครั้ง เมื่อมือหนาพยายามดึงชุดฉัน และเพราะมันถูกดึงมาแล้วหลายครั้ง ทำให้ครั้งนี้สะไบด้านนอกหลุดออกไป เหลือเพียงเกาะอกบางๆ “เซ็กซี่แบบนี้นี่เอง ไอ้เหนือมันถึงรักมาก” สายตาที่พี่เชนมองฉันตอนนี้มันน่ากลัวจนฉันร้องไห้ไม่รู้ตัว“ฮึก อย่าทำอะไรนิวเลยนะ” ฉันยอมยกมือไหว้วิงวอน ถ้าให้มีอะไรกับเขา ฉันขอยอมตายดีกว่า“ไม่ต้องกลัว ฉันก็รักเธอเหมือนกัน ไม่ทำให้เธอเจ็บหรอก” น้ำเสียงพี่เชนเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยอาการจิตนิดๆ เขาโน้มหน้าลงมาดมศีรษะของฉัน พร้อมทั้งสูดลมหายใจเข้าแรงๆ ขณะที่มือหนากำลังลูบไล้ไปทั่วผิวขาวเนียน “ฮือ นิวขอร้อง อย่าทำแบบนี้เลยนะ” ปัง! ปัง!!ระหว่างนั้นเสียงทุบประตูก็ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่มันจะถูกพังเข้ามา ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ทำให้พี่เชนยอมหยุดการกระทำทุเรศนี้ได้“มึงทำเหี้ยไรวะ!!” เสียงโกรธเกรี้ยวของคุณเหนือดังขึ้น จากนั้นร่างพี่เชนก็ถูกกระชากให้ถอยหลัง ก่อนจะถูกหมัดหนักของคุณเหนือซัดเข้าที่หน้าอย่างจังพี่เชนล้มลงไปนอนกับพื้น คุณเหนือรีบขึ้นไปคร่อมร่างเขาไว้แล้วปล่อยกำปั้นรัวใส่แบบไม่ยั้ง จนฉันต้องรีบตั้งสติแล้วเข้าไปห้าม“พอแล้วค่ะคุ







![คุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)