ช่วงเย็นวันศุกร์ปั้นชายืนอยู่หน้ากระจกนานกว่าปกติ เธอไม่ได้แต่งตัวจัดมากแค่เดรสสายเดี่ยวสีดำเรียบ ๆ คลุมด้วยเสื้อเชิ้ตบางสีเทา ผมยาวตรงปล่อยลงมาปรกไหล่หน้าม้ายังคงเรียบกริบเหมือนเดิม แต่แค่เปลี่ยนจากเสื้อยืดกับกางเกงอยู่บ้าน ภาพในกระจกก็ดูต่างออกไปมากปั้นชายกต่างหูขึ้นลองเทียบจากนั้นขมวดคิ้วใส่ตัวเอง
“แค่ไปคุยงาน” เธอบอกกระจก “ไม่ได้ไปเดต”
ประโยคนี้เหมือนพูดเพื่อเตือนตัวเองมากกว่า คนที่นัดเธอคืนนี้ชื่อ ‘พี่แทน’ รุ่นพี่จากคณะเดียวกันสมัยมหาวิทยาลัย ปัจจุบันทำงานด้านครีเอทีฟและมีโปรเจกต์จ้างเธอวาดภาพประกอบให้แบรนด์หนึ่ง ตอนแรกแค่จะนัดคุยงานร้านกาแฟแต่พี่แทนบอกว่าทีมงานจะไปนั่งร้านเหล้ากันต่อ ถ้าเธอสะดวกก็ไปด้วยจะได้คุยรายละเอียดและทำความรู้จักคนในทีมปั้นชาคิดอยู่พักหนึ่งสุดท้ายก็ตอบตกลง เธอไม่ได้ออกไปเที่ยวแบบนี้นานแล้ว อีกอย่างอยู่บ้านก็มีแต่… เสียงประตูห้องฝั่งตรงข้ามเปิด ปั้นชาหยุดความคิดทันทีไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงคีตะคุยโทรศัพท์ดังผ่านหน้าห้อง
“เออ เดี๋ยวกูไป…ที่เดิมปะ…โอเค”
เธอมองประตูก่อนถอนหายใจเบา ๆ ไม่เกี่ยวกับเธอ ตั้งแต่คืนที่เธอบอกเขาว่า ‘รำคาญ’ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปจริง ๆ คีตะไม่เคาะประตู ไม่ส่งข้อความ ไม่กวน ไม่ซื้อของมาฝาก แม้แต่เวลาสวนกันก็แทบไม่ได้คุย ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาเขากลับดึกเกือบทุกคืนและบางคืนก็ไม่ได้กลับคนเดียว ปั้นชาเคยคิดว่าตัวเองจะสบายขึ้นแต่กลายเป็นว่าเธอยิ่งนอนไม่หลับกว่าเดิม บางคืนเธอได้ยินเสียงหัวเราะผู้หญิงจากอีกฝั่ง บางคืนได้ยินเสียงประตูปิดบางคืนเธอต้องเปิดเพลงดังเพื่อไม่ให้ได้ยินอะไร แล้วทุกครั้งก็ต้องบอกตัวเองว่า ‘ไม่เกี่ยว’ ซ้ำ ๆ จนคำนี้แทบกลายเป็นคำประจำวัน ปั้นชาหยิบกระเป๋า เปิดประตูออกมาเป็นจังหวะเดียวกับคีตะเดินออกจากห้อง ทั้งคู่หยุดสายตาสบกัน คีตะมองเธอตั้งแต่หน้าจนถึงปลายเท้าอย่างเผลอตัวก่อนรีบเบือนสายตา
“จะออกไปข้างนอก?”
“อือ”
“ไปไหน”
ปั้นชาขมวดคิ้ว เขาเองก็เหมือนเพิ่งรู้ว่าถามเกินสิทธิ์จึงหัวเราะกลบ “ถามเฉย ๆ”
“คุยงาน”
“กลางคืน?”
“อือ”
“ร้านไหน”
เธอมองเขา “ถามเยอะ”
คีตะชะงักจากนั้นยิ้มบาง ๆ “ครับ งั้นเที่ยวให้สนุก”
“ไปคุยงาน”
“ครับ คุยงาน”
น้ำเสียงฟังไม่ค่อยเชื่อปั้นชาไม่สนใจ เธอเดินลงบันไดคีตะยืนมองตามสายตาค้างอยู่ที่แผ่นหลังเธอนานกว่าที่ควรแล้วพึมพำ
“แต่งตัวขนาดนี้ไปคุยงาน?”
คิรินที่กำลังเดินออกจากครัวได้ยินพอดี “อะไร”
คีตะสะดุ้ง “ไม่มีอะไร”
“เมื่อกี้มองปั้น?”
“ไม่ได้มอง”
คิรินมองหน้า “ตากูยังดี”
“พี่อย่ายุ่ง”
“กูยังไม่ได้ทำอะไร”
คีตะเดินออกจากบ้านทันที คิรินมองตามแล้วถอนหายใจ “คู่นี้นี่นะ”
ร้านที่พี่แทนนัดเป็นร้านกึ่งบาร์กึ่งร้านอาหารบรรยากาศไม่เสียงดังมากมีดนตรีสดอยู่ด้านใน ปั้นชาไปถึงเกือบสองทุ่มพี่แทนลุกขึ้นทันทีที่เห็น
“ปั้น!” เขาเป็นผู้ชายสูงหน้าตาดีแบบผู้ใหญ่แต่งตัวเรียบร้อยและดูภูมิฐานกว่าสมัยเรียนมาก
“สวัสดีค่ะพี่”
“ไม่ได้เจอนานเลย”
“ค่ะ”
“นั่งเลย”
ปั้นชานั่งลง บนโต๊ะมีทีมงานอีกสามคนทุกคนคุยกันเรื่องโปรเจกต์อยู่พักใหญ่ ปั้นชาตอบคำถามพูดเรื่องงานและเปิดภาพสเก็ตช์ในแท็บเล็ตให้ดู ทุกอย่างปกติดีจนพอคุยงานเสร็จบรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง เหล้าถูกสั่งเพิ่ม อาหารเพิ่ม พี่แทนย้ายมานั่งใกล้เธอกว่าเดิม
“ตอนเรียนก็รู้ว่าปั้นสวยนะ”
ปั้นชาเงยหน้ามองเขา
“แต่ตอนนี้สวยกว่าเดิมอีก”
เธอชะงักนิดหนึ่งก่อนตอบเรียบ ๆ “พี่เมาแล้วมั้ง”
“ยัง”
“งั้นสายตาแย่ลง”
ทีมงานหัวเราะ พี่แทนหัวเราะตาม
“ยังเย็นชาเหมือนเดิมเลย”
ปั้นชายกแก้วขึ้นจิบ “ปกติค่ะ”
“ดี พี่ชอบ”
เธอหยุด คำว่า ‘ชอบ’ ถูกพูดชัดเกินไป แต่พี่แทนทำเหมือนไม่มีอะไร เขาชวนคุยต่อถามว่าเธออยู่ไหน ทำงานเยอะไหม มีแฟนหรือยัง ปั้นชาตอบสั้น ๆ
“ไม่มีค่ะ”
“ดี”
เธอหันมอง พี่แทนยิ้มให้ “จะได้จีบง่าย”
ทีมงานที่โต๊ะส่งเสียงแซวทันที ปั้นชานิ่งไม่ตอบแล้วเลือกยกแก้วขึ้นดื่มแทน เธอไม่รู้ว่าตัวเองดื่มไปกี่แก้วรู้แค่ว่าแก้วที่หนึ่งยังเฉย แก้วที่สองเริ่มอุ่น แก้วที่สามเริ่มตัวเบา แก้วที่สี่เริ่มไม่สนใจอะไรและที่แย่ที่สุดคือเวลานี้เธอนึกถึงคีตะโดยไม่มีเหตุผลหรือจริง ๆ มี ก็ไม่อยากยอมรับ
ประมาณสี่ทุ่มกว่าประตูร้านเปิด กลุ่มผู้ชายหลายคนเดินเข้ามา คีตะอยู่ในนั้นเขามากับเพื่อนในคณะ อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนกางเกงยีนส์รองเท้าผ้าใบ ตอนแรกเขาไม่ได้เห็นปั้นชาจนเพื่อนสะกิด
“เฮ้ย นั่นพี่ปั้นปะ” คีตะหันแล้วชะงักสายตาตรงไปที่โต๊ะมุมหนึ่งทันที ปั้นชานั่งอยู่ หัวเราะเบา ๆ กับผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นนั่งใกล้ ระยะใกล้เกินไปในสายตาเขาและตอนนั้นเองเขาก็ก้มลงพูดอะไรข้างหูเธอเพราะเสียงเพลงดัง ปั้นชาหัวเราะ คีตะมองนิ่งจนเพื่อนมองหน้า
“มึงโอเค?”
“ทำไมกูต้องไม่โอเค”
“หน้ามึงเหมือนอยากต่อยใคร”
คีตะหันไป “กูปกติ”
“ไม่ปกติละ”
เขาเดินไปนั่งโต๊ะตัวเองแต่สายตายังคงเหลือบไปทางโต๊ะปั้นชาเรื่อย ๆ เห็นผู้ชายคนนั้นเลื่อนแก้วให้ เห็นเขาถามอะไรเธอ เห็นปั้นชายิ้ม เห็นมือผู้ชายคนนั้นวางอยู่บนพนักเก้าอี้ด้านหลังเธอ ใกล้จนเหมือนโอบ คีตะกำแก้วแน่น
“เชี่ย”
เพื่อนหัวเราะ “มึงหึง”
“ไม่”
“โกหก”
“กูไม่มีสิทธิ์หึง”
“อันนี้พูดถูก”
คีตะหันขวับ “มึงเป็นเพื่อนกูไหม”
“เป็น เลยพูดความจริง”
เขายกเหล้าดื่มรวดเดียวแก้วหนึ่ง ตามด้วยอีกแก้ว แล้วอีกแก้ว เหมือนตั้งใจจะให้ความรู้สึกหายแต่ยิ่งดื่มยิ่งชัด อีกฝั่งปั้นชาก็เห็นเขาแล้วเหมือนกัน เห็นตั้งแต่เดินเข้ามา เห็นว่ามีผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ เข้ามาทักเขา เห็นคีตะยิ้มให้ เห็นเขาคุย เห็นผู้หญิงคนนั้นจับแขน ปั้นชาจึงดื่มหนักกว่าเดิมอย่างไม่มีเหตุผลจนพี่แทนมอง
“ปั้นไหวไหม”
“ไหวค่ะ”
“หน้าแดงแล้ว”
ตอนเกือบเที่ยงคืนทีมงานทยอยกลับ พี่แทนยืนยันจะไปส่งปั้นชา
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“เมาแล้ว”
“ปั้นเรียกรถได้”
“พี่ไปส่ง” เขายื่นมือจะประคองแขนเธอ แต่มีมืออีกข้างคว้าแขนเธอก่อน ปั้นชาหันมองมือนั้น
คีตะ
เขายืนอยู่ด้านหลังดวงตาแดงนิด ๆ จากแอลกอฮอล์ สีหน้าดูไม่ดีเลย
“ผมพากลับเอง”
พี่แทนมองเขา “ใครครับ”
คีตะรีบตอบทันที “คนที่อยู่บ้านเดียวกัน”
ปั้นชาขมวดคิ้ว “ไม่ต้อง”
“เมาแล้ว”
“นายก็เมา”
“ผมยังเดินตรง”
ปั้นชามองลงไปด้านล่าง “นายยืนเหยียบเท้าเพื่อนอยู่”
คีตะก้มมอง เพื่อนด้านหลังทำหน้าเจ็บ “มึงเหยียบกูมาสิบวิแล้ว”
คีตะขยับรีบออก “โทษ”
พี่แทนหัวเราะ “งั้นพี่ไปส่งดีกว่า”
คีตะหันกลับมาทันที “ไม่ต้อง”
“คีตะ”
“อะไร”
“อย่าทำตัวมีปัญหา” คำนี้กระแทกแรงกว่าที่เธอคิด คีตะยิ้มแต่เป็นรอยยิ้มเย็น
“ครับ” เขาปล่อยมือเธอ
“งั้นตามสบาย” แล้วเดินออกจากร้านไป ปั้นชายืนนิ่งไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกผิด สุดท้ายพี่แทนก็เรียกรถให้เธอ แต่คีตะกลับมาถึงบ้านก่อนเพราะเพื่อนเป็นคนขับรถพากลับ ตอนปั้นชาถึงบ้านเกือบตีหนึ่งไฟห้องนั่งเล่นยังเปิดคีตะนั่งอยู่บนโซฟาคนเดียว
“ยังไม่นอน?”
เขาหันมองเธอที่เพิ่งเดินเข้ามา “รออยู่”
“รอใคร”
“พี่”
ปั้นชาขมวดคิ้ว “รอทำไม”
คีตะลุกขึ้นเดินมาหาเธอ กลิ่นเหล้าชัดเธอเองก็ไม่ได้ต่างกัน
“กลับกับใคร”
“เรื่องของฉัน”
“ผู้ชายคนนั้น?”
“อือ”
คีตะหัวเราะสั้น ๆ “ดี”
“อะไร”
“เขาจีบพี่ใช่ไหม”
ปั้นชาหรี่ตา “แล้ว?”
“ชอบเขา?”
“ไม่เกี่ยวกับนาย”
คำนี้ทำให้คีตะนิ่งก่อนยิ้มบาง ๆ “เออ ไม่เกี่ยว”
เขาพยักหน้า “กูไม่มีสิทธิ์นี่”
ปั้นชาชะงักเขาไม่เคยพูดกับเธอแบบนี้ ก่อนคีตะจะเดินเข้ามาใกล้
“คนอื่นแตะได้”
“อะไร”
“คนอื่นนั่งใกล้ได้”
“คีตะ นายเมา”
“คนอื่นจีบได้”
ปั้นชามองเขาหัวใจเริ่มเต้นแรง
“แล้วทำไมผมทำอะไรไม่ได้เลยวะ”
เธอชะงัก คีตะจ้องหน้า “ซื้อกาแฟก็รำคาญ ซื้อเค้กก็รำคาญ ถามว่ากินข้าวยังก็รำคาญ”
เสียงเขาเริ่มหนักขึ้น “แต่ไอ้หมอนั่นจับแขนพี่ได้”
ปั้นชาขมวดคิ้ว “นายไม่มีสิทธิ์มาหึง”
“รู้”
“นายเองก็พาผู้หญิงกลับบ้านทุกคืน”
คีตะนิ่ง ปั้นชาจึงพูดต่อ “แล้วจะมาพูดอะไร”
เขากัดฟัน “ก็เพราะพี่บอกว่ารำคาญผม”
“แล้ว?”
“ผมก็ถอยให้ไง”
“ฉันไม่ได้ขอให้นายประชด”
“ไม่ได้ประชด”
“งั้นก็เป็นนิสัยนายอยู่แล้ว”
คีตะเงียบ ประโยคนั้นเหมือนแทงตรงจุด
“นายก็ทำแบบนี้กับทุกคน”
“อะไร”
“เอาใจ จำของที่ชอบ ซื้อของให้ พูดดีด้วย ดูแลเอาใจใส่” เธอหัวเราะเบา ๆ แบบเมา
“ผู้ชายเจ้าชู้ก็เก่งเรื่องพวกนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”
คีตะมองเธอนิ่ง “พี่คิดแบบนั้น?”
“แล้วไม่จริง?”
“ไม่”
“แต่ฉันเห็น”
“เห็นอะไร”
“เห็นผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า”
คีตะหลุดหัวเราะ “แล้วพี่สน?”
ปั้นชาชะงัก “ไม่”
คำตอบเร็ว คีตะยิ้มขื่น “โกหก”
“ไม่ได้โกหก”
“งั้นทำไมจำได้ว่าไม่ซ้ำหน้า”
ปั้นชานิ่ง คีตะเดินเข้าใกล้อีก “พี่มองใช่ไหม”
“ไม่”
“พี่สน”
“ไม่สน”
“หึง?”
“ไม่”
“งั้นมองหน้าผมแล้วพูด”
ปั้นชาเงยหน้า ทั้งคู่ใกล้กันมากเธอมองตาเขา “ไม่หึง”
คีตะกัดกราม “โอเค งั้นผมก็จะทำเหมือนเดิม”
ไม่รู้ทำไมพอได้ยินประโยคนั้นปั้นชากลับเจ็บ เธอจึงตอบแรงขึ้น “ตามใจ”
คีตะหัวเราะออกมาเบาๆ “ดี”
“จะพาใครมาก็เรื่องของนาย”
“ครับ”
“ฉันไม่สน”
“ครับ”
“ไม่เกี่ยวกับฉัน”
“รู้แล้ว!” เสียงเขาดังขึ้น ปั้นชาชะงัก คีตะเองก็นิ่ง ลมหายใจหนักแอลกอฮอล์ทำให้สิ่งที่เก็บไว้หลุดออกมาง่ายเกินไป
“ผมรู้ว่าพี่ไม่สน” เขาพูดเบาลง
“ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์”
ปั้นชามอง “คีตะ…”
“แต่แม่งโคตรไม่แฟร์เลย”
“อะไร”
“คนอื่นเข้าใกล้พี่ได้ แต่ผมไม่ได้ เพราะอะไร เพราะผมเด็กกว่า? เพราะเจ้าชู้? เพราะพี่ไม่ชอบ?”
ปั้นชานิ่งคำถามสุดท้ายแทงเข้ากลางใจ เธอควรตอบว่าใช่แค่คำเดียวทุกอย่างจะจบแต่กลับพูดไม่ออก คีตะมองเธอเหมือนรอคำตอบ
“ตอบดิ”
ปั้นชากัดริมฝีปาก “ฉัน…”
ยังไม่ทันพูด คีตะก็โน้มตัวลงมาใช้ริมฝีปากแตะปากเธอทันที ปั้นชาเบิกตากว้าง ทุกอย่างเกิดเร็วมาก กลิ่นเหล้า ลมหายใจร้อน มือของเขาแตะต้นแขนเธอแค่พยุง จูบไม่ได้รุนแรงแต่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่กดไว้ ปั้นชาได้สติผลักเขาออกสุดแรง
เพียะ!
ฝ่ามือตบแก้มคีตะเต็มแรงเสียงดังไปทั่วห้องนั่งเล่น คีตะหน้าหัน ปั้นชายืนหอบมือเธอสั่น คีตะค่อย ๆ หันกลับมา แก้มเป็นรอยแดงจากฝ่ามือ ดวงตาที่เมื่อครู่เต็มไปด้วยความหึงกลับนิ่งลงทันที ปั้นชามองเขาทั้งโกรธทั้งตกใจทั้งสับสนและสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือหัวใจเธอเต้นแรงเกินไป ไม่ใช่เพราะโกรธอย่างเดียว
“อย่าทำแบบนี้อีก” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย คีตะไม่ตอบเขายกมือแตะแก้มตัวเองก่อนพยักหน้า
“ครับ”
เขาตอบรับแค่นั้นก่อนเดินผ่านเธอขึ้นบันไดไป ปั้นชายืนอยู่ตรงที่เดิมเสียงประตูห้องคีตะปิดลง บ้านกลับมาเงียบ เธอยกมือแตะริมฝีปากตัวเองยังรู้สึกถึงจูบเมื่อครู่ ปั้นชาหลับตาก่อนสบถออกมา
“บ้าเอ๊ย”
เธอไม่รู้ว่าด่าคีตะหรือด่าตัวเอง ในห้องฝั่งตรงข้ามคีตะยืนพิงประตูแก้มยังแสบจากแรงตบ แต่สิ่งที่เจ็บกว่าคือสีหน้าของเธอตอนผลักเขาออก เขาหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ
“สมควร”
เมา หึง งี่เง่า แล้วไปจูบโดยไม่ถามโดนตบก็ควร แต่พอนึกถึงริมฝีปากเธอ หัวใจก็ยังเต้นแรงคีตะยกมือปิดหน้า
“ชิบหายจริง”
เขาทรุดนั่งลงกับพื้น อีกด้านของผนังปั้นชาก็นั่งลงพิงเตียงเหมือนกันสองคนอยู่ห่างกันเพียงผนังกั้นต่างคนต่างเมาต่างคนต่างสับสนและต่างคนต่างรู้ว่าหลังจากคืนนี้ คงไม่มีทางกลับไปทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อีกแล้ว