18

รอพี่คีย์เพียงไม่นานฉันก็ได้ยินได้รถ ที่แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านฉัน เพียงไม่นานก็มีบุคคลใหม่เดินเข้ามาในบ้านฉัน ก็พี่คีย์นั่นแหละค่ะ

“พี่มารับ ตอนแรกว่าจะซื้อมาให้ แต่ว่าพาไปซื้อดีกว่า” เขาพูดพร้อมกับเดินมานั่งลงข้างฉัน

“อ๋อได้ ไปเลยไหม” ฉันหันไปถามเขา ฉีกยิ้มอ่อนๆ ให้เขา ภายนอกมันยิ้มแต่ภายในใจมันร้องไห้ไปแล้ว ยิ่งเห็นหน้าเขาเห็นรอยยิ้มของเขา ฉันยิ่งเจ็บใจทุกครั้งเลย

“ครับ ไปเลย”

ฉันเดินตามพี่คีย์ออกมาก่อนจะหันไปล็อกประตูบ้านเดินตามเขาขึ้นรถมา ภายในรถทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนหรือแปลกใหม่

ฉันพยายามมองไปรอบรถ เพื่อสังเกตว่ามันมีอะไรที่ผิดปกติไหมแต่ก็ไม่มี

“หนูหยิบลูกอมหน้าคอนโซลรถให้พี่หน่อย” พี่คีย์หันมาบอกฉัน แล้วเขาก็หันไปขับรถต่อ

ฉันที่นั่งมองไปที่คอนโซลรถ ในใจก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะเลยขออย่างเดียวเปิดมาแล้วอย่าเจออะไรเลย

พอฉันเปิดคอนโซลรถ ข้างในก็มีแต่ลูกอมเต็มไปหมดเลยสงสัยเขาคงเอาไว้กินแก้ง่วง ฉันหยิบลูกอมออกมาเม็ดหนึ่งกำลังจะปิดคอนโซลลง แต่สายตาของฉันมันดันเหลือบไปเห็นกระดาษสีขาวเล็กๆ ที่ถูกลูกอมวางทับไว้ พอหยิบขึ้นมาดูก็รู้ว่ามันคือสลิปการโอนเงิน แต่ว่ามันเป็นจำนวนเงินหลายบาท

“พี่คีย์โอนเงินค่าอะไรเหรอ” ฉันแกะซองลูกอมใส่ปากให้เขา ก่อนจะชูกระดาษในมือให้เขาดู

“อ๋อ…” เขานิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยตอบฉัน “ค่าของน่ะ”

สายตาของเขาที่ตอบฉันมันเป็นสายตาที่โกหก โกหกทุกอย่าง ทุกเรื่องเลยจริงๆ

“อ๋อ แล้วพี่ขุนกลับชลบุรีแล้วเหรอ” ฉันเอ่ยถามถึงพี่ขุน เพราะเห็นเขาบอกว่ามาทำธุระด้วยกัน

“กลับแล้ว”

ฉันไม่เอ่ยถามอะไรต่อ นั่งเงียบนั่งคิดทบทวนในเรื่องราวที่ผ่านมา พี่คีย์เขาดีมาตลอด แม้กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังคงดีกลับฉันเสมอไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย แต่ทำไมกันอยู่ๆ เขาถึงไปนั่งกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว แล้วยังโกหกฉันได้อีกว่าไปทำธุระ ไปกับพี่ขุน ทั้งๆ ที่ในรูปภาพนั่นมันมีแค่เขาและผู้หญิงคนนั้นแค่สองคน

เพียงไม่นานก็ถึงร้านชานมไข่มุก เป็นร้านเล็กๆ ที่ฉันชอบมาซื้อกินประจำเลยเพราะมันไม่ไกลจากบ้านเท่าไหร่ มันเป็นร้านที่อยู่หน้าหมู่บ้านหนึ่ง ถัดจากซอยบ้านฉันไปแค่สิบซอยเอง

พอมาถึงร้านฉันก็สั่งน้ำทันที แล้วก็ไม่ลืมที่จะสั่งให้คนที่ยืนอยู่ข้างฉันตอนนี้ด้วย พากันยืนรอน้ำอยู่หน้าร้านน้ำ

“อ้าว! คุณคีย์” เป็นเสียงผู้หญิง ทำให้ฉันหันกลับไปมองตามเสียง เธอใส่เสื้อสีขาว ขาวเหมือนในรูปที่พายส่งมา ถึงในรูปผู้หญิงจะหันหลัง แต่ฉันก็จำรูปภาพนั้นได้ดี เธอคนนี้เหมือนคนในรูปทุกๆ อย่าง แต่ว่ารอบนี้เธอมีเด็กมาด้วย เด็กน้อยวัยประมาณสี่ขวบ

“เอ่อ…ครับ” พี่คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดๆ ขัดๆ

“เรียบร้อยดีใช่ไหมคะ” ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง มันยิ่งทำให้ฉันขมวดคิ้วสงสัยกันไปใหญ่

“ครับ”

“พี่คนสวยอีกคนไม่มาด้วยเหรอคะ” เด็กน้อยวัยสี่ขวบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“ไม่มาครับ พี่เขาเรียนอยู่” ตอนนี้ฉันเหมือนเป็นอากาศสำหรับเขาทั้งสามคนเลยค่ะ ได้แต่ยืนมองดูเขาคุยกัน

“ไม่กวนนะลูก” เธอหันไปดุลูกก่อนจะหันมายิ้มหวานๆ ให้กับพี่คีย์ “งั้น ปายขอตัวก่อนนะคะ”

แล้วเธอก็เดินออกไป ฉันเลยทำเป็นหันหลังให้พี่คีย์ ทำเหมือนไม่ได้ยินที่เขาคุยกัน พี่คีย์เองก็คงคิดว่าฉันไม่ได้ยินเพราะร้านมันอยู่ข้างถนน เสียงรถแล่นไปแล่นมามันก็ดังอยู่ตลอดเวลา

ในหัวสมองฉันคิดไปต่างๆ นานา พี่คนสวยที่น้องเขาว่าคือใคร แล้วผู้หญิงคนนี้ที่อยู่ในรูปถ่ายของพายเขาเป็นใครกัน

ฉันเหมือนคนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก อยากไปต่อหรืออยากจบความสัมพันธ์

ทุกอย่างล้วนตีกันไปหมด ไม่รู้ว่าต้องเริ่มจากตรงไหนต้องรับมือยังไง

“ได้แล้ว กลับกัน” ฉันรับน้ำมาจากแม่ค้า พร้อมกับเดินเข้าไปหาเขา

“กินข้าวไหม พี่พาไป”

“อิ่มแล้ว” อิ่มแล้วจริงๆ วันนี้ฉันกินความทุกข์เข้าไปจนจุกแน่นอิ่มไปหมด

“งั้นกลับกัน พี่ต้องไปธุระต่อ”

“ค่ะ”

พี่คีย์ขับรถมาส่งฉันที่บ้าน พอถึงบ้านเขาก็ไปธุระของเขาต่อจริงๆ ค่ะ ไปเลยแบบไม่เข้ามานั่งพักในบ้านเลย ส่งฉันเสร็จเขาก็ไปเลย

“ฮึก!…อย่าอ่อนแอสิขนม” ฉันที่เอาแต่นั่งร้องไห้อยู่ในห้อง เพราะความเสียใจในสิ่งที่เห็นในสิ่งที่เจอ ฉันไม่รู้เลยว่าต้องรับมือกับเรื่องพวกนี้ไปอีกนานแค่ไหน แล้วฉันจะรับมือได้แค่ไหนกัน จะไหวเหรอแค่คิดฉันก็ไม่สู้แล้ว

ครืด… ครืด…

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น ทำให้ฉันต้องหยุดร้องไห้ทันทีแล้วเริ่มปรับอารมณ์ให้เหมือนเดิมที่สุด เพราะสายนี้มันสำคัญมาก

“ฮัลโหลค่ะคนหล่อ” พยายามปรับเสียงพูดคุยให้ปกติที่สุด

{อยู่บ้านเหรอครับ} ปลายสายเป็นพี่เลย์ค่ะ เหมือนเขาจะอยู่ที่ไหนสักที่ เพราะในสายเสียงดังพอสมควร

“ใช่ค่ะ กำลังจะไปอาบน้ำนอนแล้ว”

{พี่คิดว่ามากับไอ้คีย์} แสดงว่าเขาเจอกัน

“อ๋อ..เปล่า ว่าแต่พี่อยู่ไหนเหรอ”

{ร้านมิวเอสโซน} ร้านนี้เป็นร้านเหล้าใกล้ๆ กับบริษัทพี่เลย์ ถึงฉันจะไม่เคยไปแต่ฉันก็ได้ยินชื่อมันจากพี่เลย์บ่อยๆ ธุระที่เขาว่าคงไปที่นี่สินะ

“อ๋อ…ขนมง่วงไปนอนก่อนนะ”

{ครับ}

พอสายตัดไปฉันก็ฟุ่บหน้าลงกับโซฟา

ทำไมทุกครั้งที่ฉันเริ่มต้นใหม่ มันมักจะพังลงแบบไม่เป็นท่าทุกครั้งเลยฉันไม่เข้าใจเลยจริง

***

พี่คีย์เริ่มทำตัวไม่น่ารักแล้วนะ