17

หลายเดือนผ่านไป…

ตอนนี้ความสัมพันธ์ของเราสองคนมันก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆ จะเรียกว่าดีขึ้นก็ได้ค่ะ ดีมาก

พี่คีย์ไปรับไปส่งฉันทุกวัน แถมยังมานอนค้างที่กรุงเทพบ่อยมากจนทำให้ฉันสงสัยว่าเขาไม่เข้าร้านสักบ้างเหรอ หรือเขาเกเรงานมาคอยรับส่งฉัน

“ฮัลโหล เมษา” ในเมื่อฉันสงสัย ฉันก็ต้องหาคำตอบให้กับตัวเองเลยเลือกที่จะโทรไปหาเมษา

{ลมอะไรหอบมาเนี่ย ทำให้เธอโทรหาเรา} ปกตินานทีเลยจะโทรหาเมษา

“ฮ่าๆ พอดีมีเรื่องจะถาม”

{ว่ามาเลย}

“พี่คีย์เข้าร้านบ้างไหม”

{เอ้า เธอไม่รู้เหรอว่า…} เสียงเมษาขาดหายไป ก่อนที่จะเอ่ยพูดขึ้นอีกครั้ง {ว่าพี่คีย์เขาคิวสักว่างอ่ะ}

“อ๋อ” ปากพูดอ๋อ แต่ในใจฉันก็ยังคงสงสัยอยู่ดี ต้องมีอะไรปิดบังกันแน่ๆ

{งั้นแค่นี้ก่อนนะ เราไปทำธุระกับพี่ขุนก่อน}

“โอเคๆ”

หลังจากที่สายตัดไป ก็มีสายเรียกเข้าจากพายพอดี ฉันเลยกดรับเพราะวันนี้เป็นวันหยุดซึ่งฉันก็ไม่ได้ไปไหนอยู่แต่บ้าน เพราะปกติจะมีพี่คีย์มารับตลอด มีแค่วันนี้ที่พี่คีย์บอกว่าติดธุระมารับไม่ได้

“ว่าไง คิดถึงเหรอ” น้ำเสียงกวนๆ ของฉันทำให้ปลายสายเอ่ยด่า

{อีสัส!}

“ฮ่าๆ” ฉันแค่นหัวเราะออกมา พอใจกับสิ่งที่มันด่า

{อยู่ไหน}

“บ้านไง ทำไมมีอะไร”

{ไม่ได้อยู่ห้างเหรอ}

“เปล่า มึงมีอะไรเนี่ย!” น้ำเสียงของฉันเริ่มเสียงดัง เพราะมันไม่ยอมบอกสักทีว่ามีอะไร

{เดี๋ยวส่งรูปให้ในไลน์}

หลังจากนั้นสายก็ถูกตัดไปเลย คุยไม่รู้เรื่องเลยว่ามีอะไร แต่ในใจฉันมันเต้นไม่เป็นจังหวะแล้วกลัวว่าจะเจอเรื่องไม่ดี พอเห็นแบบนั้นก็กดเข้าไลน์ทันที

ติ๊ง!

Pie : {รูปภาพ}

Pie : กูไม่แน่ใจว่าใช่คนของมึงไหม

Pie : มันไกลกูเองก็มองไม่ค่อยเห็น

ฉันกดเข้าไปดูรูปภาพที่พายส่งมา ซึ่งมันเป็นรูปผู้หญิงกับผู้ชายที่นั่งกันอยู่ในร้านอาหาร เหมือนกำลังทานข้าวอยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าของพี่คีย์ ทำให้ใจฉันกระตุกวาบ มันเป็นรอยยิ้มที่มีความสุขแต่เขายิ้มให้ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ฉัน จุกที่อกอย่างบอกไม่ถูก น้ำใสๆ ไหลออกจากตาความคิดในหัวมันตีกันไปหมด เขาอาจจะเป็นเพื่อนกันก็ได้ พอนึกขึ้นได้แบบนั้นฉันก็โทรหาเขาทันที

กดโทรออก หาเขานานมากกว่าเขาจะรับสาย ซึ่งปกติแค่เพียงนิดเดียวเขาก็รับแล้ว

{ฮัลโหลครับ} ทันทีที่เขารับ เขาก็ทักทายฉัน เสียงที่อยู่ในโทรศัพท์เหมือนว่าเขาอยู่ที่ไหนสักที่ เพราะมีเสียงของคนมากมายดังเข้ามาในโทรศัพท์ด้วยเช่นกัน

“ทำอะไรอยู่คะ” ฉันพยายามปรับน้ำเสียงของตัวเองให้ปกติที่สุด ทั้งที่ในใจมันเจ็บไปหมดแล้ว

{ทำธุระอยู่ครับ} หึ! ธุระที่เขาว่าคงกินข้าวอยู่สินะ

“กับใครเหรอคะ?” ฉันกลั้นใจถามอีกครั้ง แค่อยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

{กับไอ้ขุนครับ} ทันทีที่ฉันได้ยินคำตอบของเขา น้ำตาฉันก็ไหลหนักกว่าเดิม

“อ๋อ งั้นแค่นี้นะคะ”

ฉันรีบกดวางสายจากเขาทันทีทนฟังต่ออีกไม่ไหว เพราะทุกอย่างที่เขาพูดออกมามันล้วนเป็นคำโกหกทั้งหมด ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาปกติทุกอย่าง ทุกอย่างเลยจริงๆ แล้วทำไมวันนี้ตอนนี้เขาถึงเลือกที่จะโกหกฉัน

“ฮึก!…ฮือ…ทำไม ทำไมถึงเลือกที่จะโกหก” ฉันร้องไห้ออกมา ทั้งร้องทั้งพูด มันเจ็บกว่าตอนที่ฉันเลิกกับท็อปส่ะอีก

ฉันนั่งร้องไห้อยู่แบบนั้นนานหลายชั่วโมง โชคดีที่วันนี้พ่อกับแม่ไปธุระต่างจังหวัด ส่วนพี่เลย์ก็อยู่บริษัทยังไม่กลับ ไม่งั้นฉันคงต้องมานั่งตอบคำถามเยอะแน่ๆ พอตั้งสติได้ก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น เดินออกมาจากห้องก็ไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์ติดมือมาด้วย

ติ๊ง!

Pie : เงียบไปเลยนะมึง สรุปใช่ไหม

Pie : ตอบหน่อย ถ้าไม่ตอบจะเข้าไปหาแล้วนะ

Candy : ไม่ใช่

Pie : โล่งใจ ตอนแรกคิดว่าใช่

Candy : ขอบใจมากนะมึง

ฉันตัดสินใจที่จะตอบกลับไปแบบนั้นเพราะว่า ไม่อยากต้องให้เพื่อนมานั่งคิดมากไปกับฉัน เพราะแค่เรื่องที่ผ่านมาพวกมันก็เต็มที่กับฉันมากแล้ว ขอแอบบอกหน่อยว่าพวกมันรู้จักพี่คีย์แล้วทุกคน เพราะพี่คีย์ไปรับไปส่งฉันตลอด พวกมันก็เลยได้เจอทุกครั้งเลย

ในเมื่อฉันเลือกที่จะเจ็บแล้วฉันก็จะยอมรับมันต่อไป ฉันก็จะมารอดูว่าเขาจะโกหกฉันได้อีกนานเท่าไหร่ ในเมื่อมันยังจับไม่ได้ ฉันก็ยังคงจะเดินไปต่อกับเขา ความสัมพันธ์ของเรามันเป็นแบบนี้ฉันไม่ชอบใจเลยจริงๆ

ครืด… ครืด…

นั่งคิดอะไรเพลินๆ ได้ไม่นานเสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นและปลายสายก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก นอกจากพี่คีย์นั่นแหละ ฉันเลยตัดสินใจกดรับสาย พยายามเก็บความรู้สึก เก็บทุกอย่างมันไว้ในใจ

“ฮัลโหลค๊า” ฉันลากเสียงยาวเอ่ยทักทายเขา ปรับเสียงให้อารมณ์ดีที่สุด

{ทำอะไรอยู่ครับ}

“นั่งเล่นค่ะ”

{เย็นนี้พี่ไม่ได้ไปหานะ พี่ยังไม่เสร็จธุระ} คงไปต่อด้วยกันสินะ

“อ๋อ ได้ค่ะ”

{กินอะไรไหม ตอนนี้พี่ว่างแล้วเดี๋ยวพี่ซื้ออะไรไปให้กิน}

“อยากกินชานมไข่มุก”

{ได้ครับ ชาเขียวเหมือนเดิมนะ}

“ค่ะ”

หลังจากนั้นสายก็ถูกตัดไป ในเมื่อเขาทำทุกอย่างปกติได้ ฉันก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เขาเมินเฉยได้ ฉันก็จะเมินเฉยเหมือนกัน ฉันจะยอมลงทุนเจ็บอีกสักครั้ง ครั้งนี้มันจะเจ็บหนักขนาดไหนกันเชียว…

***

ไม่นะ พี่คีย์จะมาออกลายไม่ได้นะ ไม่งั้นไรท์สาปจริงๆ นะพี่คีย์