19

หลังจากวันนั้น เขาก็เริ่มเปลี่ยนไป เริ่มไม่มารับไม่ไปส่ง เริ่มไม่โทรหา เริ่มติดธุระ เริ่มติดตัวออกห่างกัน ช่วงนี้เป็นช่วงที่ฉันต้องสอบ เพราะจะเริ่มปิดภาคเรียนแล้ว การสอบของฉันมันแย่สอบไม่รู้เรื่องเลย สมองเอาแต่นึกถึงเขาตลอด

ครืด… ครืด…

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอยู่หลายครั้ง เป็นเบอร์พี่คีย์ที่โทรเข้ามาแต่ฉันเลือกที่จะไม่รับและปล่อยให้สายมันตัดไปเอง

“ไม่รับเหรอ” แดนเอ่ยถามขึ้น

“ทะเลาะกันเหรอ”

“เปล่า กูแค่เหนื่อย” ฉันพูดออกไปตามความจริง

“วันนั้นมึงก็พูดแบบนี้นะ” น้ำเสียงของพายเอ่ยขึ้น ทำให้ฉันเงยหน้าจากหนังสือขึ้นไปมองมัน แววตาของมันกำลังสื่อถือสิ่งที่ฉันไม่อยากรู้ เหมือนว่ามันรู้อะไรมาสักอย่าง

“แต่คนนี้กับคนนั้นไม่เหมือนกัน”

“มั่นใจว่าไม่เหมือน แล้วคิดมากทำไม” เสียงนี้ดังมาจากทางด้านหลังของฉัน ฉันมั่นใจว่าเป็นเขา เสียงเขาทำไมฉันจะจำไม่ได้

“สวัสดีครับ สวัสดีค่ะ” เพื่อนฉันทุกคนต่างก็พากันยกมือไหว้ บุคคลที่มาใหม่เดินมานั่งลงที่ข้างฉัน

“ว่างเหรอ?” ฉันหันไปถามเขา

“ขอโทษ ช่วงนี้พี่ติดธุระ” เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

ธุระที่เขาว่าคงอยู่กับเธอพวกนั้นสินะ เพราะหลังจากวันนั่นไอ้พายก็ส่งรูปอื่นๆ มาให้ฉันดูแทบทุกอาทิตย์เลย ถามจริงมันกะให้ฉันคลั่งตายเลยหรือไง

“ไม่เป็นไร หนูก็ต้องอ่านหนังสือเหมือนกัน”

“วันนี้พี่จะพาไปเลี้ยงชาบู” เขาพูดกับฉัน ก่อนจะหันไปชวนคนอื่นๆ “ไปด้วยกันไหมพี่เลี้ยง”

“หนูเหนื่อย อยากพัก” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงปกติ พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกทันทีเลย

ไม่รู้สึกจะว่าฉันงี่เง่าเอาแต่ใจก็ได้นะ แต่ถ้าการที่ต้องมานั่งเจออะไรแบบนี้บ่อยๆ ฉันก็ขอยอมแพ้เหมือนกัน

พี่คีย์ลุกขึ้นเดินตามฉันมาเขากึ่งวิ่งกึ่งเดิน พอเขามาถึงตัวฉันเขาก็คว้าข้อมือฉันไว้ทันที

“เป็นอะไร” น้ำเสียงที่เข้มขึ้นของเขา ทำให้ฉันรู้ได้เลยว่าเขากำลังไม่พอใจ

“เปล่า”

“ขนม!”

“ขนมก็เป็นของขนมแบบนี้มาตลอด แต่พี่นั่นแหละเป็นอะไร รู้ตัวบ้างไหมว่าตัวเองเปลี่ยนไป” ในที่สุดความอดทนของฉันก็ถึงขีดจำกัด

“ขอโทษ” ที่เขาขอโทษฉันแสดงว่าเขาคงต้องรู้ว่าตัวเองผิด

“เรื่องไหนละ?”

“ทุกเรื่อง”

“โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงหรือเปล่า”

“ไปกันใหญ่แล้วขนม พูดเรื่องอะไร” เขาแสดงสีหน้าท่าทางว่าไม่รู้เรื่อง

“นี่ไง ผู้หญิงคนนี้ไง” ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปที่พายถ่ายส่งมาให้ เอาให้เขาดู ทันทีที่เขาเห็นรูปภาพพวกนั้นเขาก็ดูตกใจไม่น้อย

“ขนม…ฟังพี่ก่อน” เขากำข้อมือฉันแน่นขึ้นมันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บ แต่ก็ไม่เจ็บเท่าคำว่าขอโทษของเขา ทุกครั้งที่มีคำขอโทษ แสดงว่าคนที่พูดต้องทำผิด แหละเขาก็ทำผิดกับฉัน

“ปล่อย!”

“ฟังกันก่อนได้ไหม”

“พี่มันก็เหมือนผู้ชายคนอื่น เหมือนกันหมด เหมือนกันทุกคน”

“เพราะแบบนี้สินะ หนูถึงไม่เปิดใจให้พี่แล้วก็มองว่าพี่เหมือนเขา เพราะหนูยังไม่เคยลืมเขาเลยตั้งหาก” น้ำเสียงสั่นเครือของพี่คีย์ ทำให้ใจฉันเจ็บหนักกว่าเดิม

“…” ที่ฉันเงียบไม่ใช่ว่ายอมรับ แต่ฉันพูดไม่ออกแล้วตั้งหาก

“งั้นพี่ก็ไม่มีอะไรจะอธิบายแล้ว” พี่คีย์ปล่อยมือจากฉัน แล้วเขาก็เดินหายออกไปเลย

ทำให้ตรงนี้มีแค่ฉันแล้วก็เพื่อนๆ ฉันแทบจะทรุดนั่งลงกับพื้นเลยด้วยซ้ำ แขนขาอ่อนแรงไปหมด ทำไมเขาถึงไปง่ายขนาดนี้

“ฮึก!…ฮือ….เขาไปแล้ว มึงเห็นไหมว่าเขาไปแล้ว” ฉันร้องไห้ฟูมฟายออกมาเสียงดัง โดยที่ไม่อายในสิ่งรอบที่มองมาที่ฉันเลยสักนิด กอดกันร้องไห้อยู่ตรงนั้นกับเพื่อนๆ

“กลับบ้านกันเถอะ กูจะไปส่งเอง” เสียงของแดนพูดขึ้นหลังจากที่ฉันเริ่มสงบลงบ้างแล้ว

“อืม”

แดนขับรถมาส่งฉันที่บ้าน ก่อนที่มันจะกลับไปมันพูดกับฉันทิ้งท้ายไว้ว่า ‘เวลาคนเรามันรัก มันก็รักหมดใจ เวลามันไปมันก็จะไม่หวนกลับมาอีก อย่าเอาเขาไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ใจมึงรู้ดีที่สุดว่าเขาเป็นยังไง’

รอบนี้แดนมันมาแปลก แปลกที่ฉันว่าคือมันไม่ว่าอะไรพี่คีย์สักอย่างแถมยังยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ เพราะปกติแล้วมันเข้ามาคุยเองด้วยซ้ำ แต่รอบนี้มันห่างออกไป ฉันเองก็ยังไม่เข้าใจในสิ่งที่มันพูดสักเท่าไหร่

ฉันไม่ได้อยากเอาเขาไปเปรียบกับใคร แต่สุดท้ายการกระทำมันก็เหมือนกันทุกคน นอกใจ นอกกาย

ฉันไม่รู้ว่านั่งอยู่กับตัวเองนานแค่ไหน รู้แค่ว่ามันคงดึกมาแล้วมากจนพี่เลย์เข้ามาในบ้าน เดินมานั่งลงข้างฉัน

“เป็นอะไร พี่เรียกตั้งนาน” พี่เลย์เอามือข้างหนึ่งมาวางไว้บนหัวของฉัน

“เปล่า”

“ใจลอยไปถึงไหนกัน” พี่เลย์เอื้อมมือมาจับหน้าฉันให้หันไปทางเขา ทันทีที่เราสองคนสบตากัน ฉันก็ร้องไห้ออกมาแบบกลั้นไว้ไม่อยู่ “เฮ้ย! ร้องไห้ทำไม”

“ฮึก!…ฮือ…ฮึก” เสียงสะอื้นของฉันดังไปทั่วบ้าน เราสองคนพี่น้องนั่งกอดกันกลมไม่มีใครพูดอะไรออกมา นอกจากเสียงร้องไห้ของฉันที่มันยังคงดังอยู่

“ร้องสะให้พอ แล้วร้องแค่วันนี้วันเดียว”

“ฮึก!…เจ็บเป็นบ้าเลย…ฮืออ”

“ฮ่าๆ ไม่สวยเลยว่ะ” พี่เลย์จับฉันให้เงยหน้าขึ้น แล้วเขาก็หัวเราะออกมา

“ฮึก!…ไม่ตลกนะเว้ย”

“ฮ่าๆ โอเคๆ” เขาก็ยังคงหัวเราะเหมือนเดิม ฉันก็ยังคงร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขาเหมือนเดิม

***

พี่คีย์น้อยใจแล้ว ขนมก็เสียใจ

ทำไมมีอะไรถึงไม่คุยกันดีๆ