روايات بقلم หลงจันทร

“ถ้าเป็นปลากัดคงท้องแล้วนะเฮีย” ฟ้าใสเอ่ยขึ้นทันทีหลังจากที่จ้องหน้ากันอยู่นานหลายนาที“เหรอ?” ธิเบศร์เลิกคิ้วสูง “อยากรองท้องดูมั้ย”“ทะลึ่ง!” คนตัวเล็กตีลงที่มือหนาเบาๆ“หนูไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่มั้ย” ธิเบศร์รอบมองไปทั่วเรือนร่างของเธอ เพราะตอนที่โดนแทง ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเขาเอาตัวเองบังฟ้าใสไว้ หลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็ตัดไปเลย“ไม่ค่ะ หนูปลอดภัย” ฟ้าใสคลี่ยิ้มตอบ“ขึ้นมานั่งบนนี่ด้วยกัน” ธิเบศร์ตบมือลงที่เตียงคนไข้สองสามที คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมา เธอไม่ยอมขึ้นไป“เดี๋ยวพยาบาลเข้ามาเจออายเขานะคะ”“ไม่เห็นมีอะไรน่าอาย ไม่ต้องอาย” ธิเบศร์เอ่ยก็แน่ละซิใครจะหน้าหนาเหมือนเฮียละ…“จะขึ้นมาหรือจะให้เฮียลงไปอุ้ม” ธิเบศร์ทำท่าทางจะลงจากเตียง ทำให้ฟ้าใสต้องดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาจะลงจากเตียงเป็นรอบที่สองไม่ได้เด็ดขาด“เดี๋ยวหนูขึ้นไปเองค่ะ”“ก็แค่นั่นแหละครับ” ธิเบศร์คลี่ยิ้มให้กับเธอ ในรอบหลายวันมานี้ รอยยิ้มนี้เป็นรอยยิ้มเดียวที่เธอโหยหามาตลอดเวลา คนตัวเล็กค่อยขยับขึ้นไปบนเตียง นอนอยู่ข้างๆ กับคนป่วย ชายหนุ่มนอนตะแคงโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ก่อนที่จะกดริมฝีปากหนาจูบลงไปที่หน้าผากมนของฟ้าใส

สองอาทิตย์เต็มที่เขาเอาแต่นอนนิ่ง แล้วก็เป็นสองอาทิตย์เต็มที่เธอเอาแต่เฝ้าเขาไม่ไปไหนเลย ธิเบศร์นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงคนไข้ ส่วนคนตัวเล็กนอนฟุบหน้าลงที่เตียงของคนไข้ เธอไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหนแล้ว ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ด้วยซ้ำ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีมือหนักๆ มาวางลงบนศีรษะเธอนั่นแหละ ในใจเธอก็ขอให้เป็นเขา เป็นเขาสักทีได้มั้ยเฮียตื่นขึ้นมาสักทีได้มั้ย…ฟ้าใสเงยหน้าขึ้น ภาพตรงหน้าของเธอตอนนี้ทำเอาเธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ คนตัวเล็กปล่อยน้ำตาให้ไหลรินแบบไม่รู้ตัว ธิเบศร์ฟื้นแล้ว เขาฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย“เฮีย TT” ฟ้าใสเอ่ยเรียกเขาทั้งน้ำตา พร้อมกับคลี่ยิ้มให้เขา“หิวน้ำ” ธิเบศร์เอ่ยน้ำเสียงแหบแห้ง“ได้ค่ะ ได้” คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นยืนแล้วเอาน้ำให้ธิเบศร์ดื่มทันที ชายหนุ่มดื่มน้ำอย่างกระหาย เขาคอแห้งเพราะว่าหลับไปนานหลายวันเลยทีเดียว“หนูจะไปตามหมอนะคะ” ฟ้าเอ่ยจบก็รีบวิ่งออกไปตามเฮียรามิลทันที เพียงครู่เดียวทั้งเธอและรามิลก็วิ่งกลับมาพร้อมกัน“ตื่นได้สักทีไอ้สัด!” รามิลมองหน้าเพื่อนแบบโล่งใจในที่สุดก็ตื่นสักทีไอ้เหี้ย!“กูนึกว่าจะได้ไปรอพวกมึงที่นรกซะแล้ว” ธิเบศร์เอ่ยยิ้มๆ“ตื

ทั้งสองหนุ่มยืนรอคนตัวเล็กอยู่หน้าห้องเพียงครู่เดียว ร่างเล็กก็เดินออกมาจากภายในห้อง โรมเลือกซื้อชุดที่พอดิบพอดีกับตัวน้อง เป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนสีดำเข้ารูป ฟ้าใสเป็นคนตัวเล็กอยู่แล้ว พอใส่เสื้อผ้าพวกนี้มันเลยดูดีไปอีกแบบ ดูแปลกตาดีเหมือนกัน“เขาเป็นยังไงบ้างคะ” ทันทีที่เธอเดินออกมา ร่างเล็กก็เอ่ยถามถึงคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียง“รอย้ายไปห้องพิเศษครับ” ดร.ซันเอ่ยตอบเสียงเรียบ“โล่งใจ” คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาทาบอก ถอนหายใจเล็กน้อย“เฮียพาไปกินข้าว แล้วเดี๋ยวค่อยไปดูมัน” โรมเอ่ยขึ้นพร้อมกับจับมือคนตัวเล็กแล้วออกแรงดึง ให้เธอเดินตามหลังเขามาโรมพามากินข้าวที่ร้านอาหารในโรงพยาบาล ทั้งสามคนเดินมานั่งลงที่โต๊ะอาหารก่อนที่จะเริ่มสั่งอาหาร เพียงครู่เดียวอาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟลงตรงหน้าขอแต่ละคน ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทานอาหารของตัวเองอย่างเงียบๆ“หนูขอเป็นคนเฝ้าเฮียธิเบศร์เองได้มั้ยคะ” ฟ้าใสเอ่ยขึ้น ทำให้โรมหยุดทุกการเคลื่อนไหว เงยหน้าขึ้นมองน้องสาวด้วยเอง“ตามใจ ไม่บังคับ” เฮียโรมเอ่ยตอบ ก่อนที่จะก้มหน้าลงไปกินข้าวต่อ“ขอบคุณเฮียนะคะที่เข้าใจหนู”“อืม มีน้องคนเดียวให้ทำไงได้” โรมเอ่ยตอบ ดร.ซันนั่

“พี่เอ็มมีอะไร?” ฟ้าเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้าด้วยความงุนงง เพราะเขาหายออกไปจากชีวิตเธอนานแล้ว ทว่าทำไมวันนี้ถึงโผล่มาได้“พี่อยากขอโทษหนูในทุกๆ เรื่อง” เอ็มเดินเข้าไปประชิดตัวฟ้าใส จับกุมสองมือเล็กเอาไว้แน่นมึงไม่รู้อะไรซะแล้ว เจ้าที่เขายืนดูอยู่มองไม่เห็นหรือไง…“พี่เอ็มปล่อยฟ้าก่อน” คนตัวเล็กพยายามดึงมือออกจากมือใหญ่ของเอ็ม “ปล่อยฟ้านะพี่เอ็ม!”“พี่คิดได้แล้วฟ้า พี่อยากขอโทษหนู พี่ผิดไปแล้วจริงๆ”“มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วพี่เอ็ม” ฟ้าใสเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น“ทำไมถึงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ หนูรักพี่มากไม่ใช่เหรอ”“นั้นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ฟ้าไม่ได้รักพี่แล้ว”“พี่ขอโอกาสได้มั้ย” เอ็มยังคงดื้อดึง พยายามดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด ทว่าคนตัวเล็กก็พยายามดิ้นหนี จนเพื่อนที่อยู่ตรงนั้นก็พากันเข้าไปช่วย แต่เอ็มก็ยังไม่มือออกจากฟ้าใส ยังคงจับเธอแน่น“ปล่อยมือออกจากเธอซะ” แน่นอนว่าธิเบศร์ทนดูต่อไปไม่ไหว เดินตรงเข้าไปหาฟ้าใสทันที ผลักเอ็มจนกระเด็น“มึงอีกแล้ว” เอ็มหันหน้ากลับมามองบุคคลที่ผลักเขาเมื่อครู่ ก่อนที่จะจ้องมองอีกคนตาไม่กะพริบ“ทำไม?” ธิเบศร์ยืนเอาตัวเองบังเรือนร่างฟ้าใสเอาไว้ จ้องม

หลังจากที่อยู่พูดคุยกับไอ้เทลได้สักพัก ก็พากันแยกย้ายห้องใครห้องมัน ธิเบศร์เดินกลับขึ้นมาที่ชั้นบน เดินเปิดประตูเข้าไปในห้อง ก่อนที่จะเดินไปนั่งลงที่เตียงข้างคนตัวเล็ก ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ เธอหลับสนิท หลับแบบไม่สนว่าใครจะเดินเข้าหรือเดินออก“ขอโทษที่เคยพูดทำร้ายจิตใจเธอ” ธิเบศร์เอ่ยเสียงแผ่วเบา มือหนาของชายหนุ่มยกขึ้นมาปัดผมที่ปิดบังใบหน้าเธออยู่ออก ก่อนที่จะก้มลงไปจุ๊บเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ ขยับตัวขึ้นมานอนข้างเธอ โอบกอดเธออีกครั้งให้ความอบอุ่นเธออีกครั้ง ก่อนที่จะผล็อยหลับไปในที่สุดเช้าวันถัดไปธิเบศร์ลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสายๆ ของวัน ลืมตาขึ้นมองสิ่งรอบข้าง พยายามปรับสายตาให้เป็นปกติเช่นเดิม ก่อนที่จะหันมามองคนข้างกายที่นอนกอดเมื่อคืน ทว่าไม่อยู่ เธอไม่อยู่แล้ว ข้างกายเขาตอนนี้ไม่มีเธอแล้ว“ไอ้เทล!” เสียงของธิเบศร์ตะโกนดังลั่นอยู่ที่ชั้นสามของตัวอาคาร ก่อนที่เขาจะวิ่งลงมาที่ชั้นล่าง เพื่อที่จะถามไอ้เพื่อนรักตัวดี“น้องหาย! มึงเห็นน้องมั้ย”“กู…” กูเห็น แต่กูบอกมึงไม่ได้จริงๆ เพื่อนรัก“กูอะไร?” ธิเบศร์เดินเข้ามาใกล้เทลเรื่อยๆ“กูไม่เห็น” เทลเอ่ยตอบยันตัวล

“เฮียอย่าทำแบบนี้ คุยกันดีๆ ก็ได้”“คนแบบมันคุยดีๆ คงไม่เข้าใจ” เฮียโรมเอ่ยขึ้นเสียงดัง ผลักร่างเล็กจนกระเด็นล้มลงที่พื้น หวังจะเข้าไปต่อยธิเบศร์อีกครั้ง ทว่ารอบนี้โรมทำน้องเจ็บ เพื่อนๆ ที่ยืนดูอยู่ห่างๆ เลยต่างพากันวิ่งเข้ามาห้าม“ใจเย็นหน่อยดิวะ น้องเจ็บแล้วมึงเห็นมั้ย” รามิลเอ่ยขึ้นเดินเข้าไปประคองร่างเล็กให้ยืนขึ้น ที่มือของฟ้าใสมีเลือดไหลซิบๆ คงเป็นเพราะล้มกระแทกพื้นเมื่อครู่“…” โรมหันไปมองที่คนตัวเล็กนิ่ง “กูแม่งไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว”“กูขอโทษ” ธิเบศร์เอ่ยขอโทษ นี้เป็นครั้งแรกเลยที่เขารู้สึกว่าเขาผิดจริงๆ แล้วเขาขอโทษด้วยใจจริง“มึงเก็บคำขอโทษของมึงไว้ แล้วออกไปจากน้องกู”“…” ธิเบศร์เงียบไม่เอ่ยคำใด“มึงทำไม่ได้ซินะ งั้นกูจะส่งมันไปต่างประเทศ” โรมเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ยื่นคำขาด“ไม่ได้!” ธิเบศร์เอ่ยขึ้น“ทำไม ทำไมต้องเป็นมึงด้วยวะ” โรมเอ่ย“ทำไมถึงเป็นกูไม่ได้วะ” ธิเบศร์ถาม“มึงถามใจมึงดู มึงอยู่ในสถานะไหน แล้วน้องกูอยู่ในสถานะไหน”“…” แน่นอนว่าแตกต่าง ธิเบศร์เป็นมาเฟีย มีอันตรายรอบด้าน แน่นอนว่าคนเป็นพี่อย่างโรมไม่อยากเห็นน้องต้องตกอยู่ในอันตรายแน่นอน โรมเป็นคนที่รักน้องมาก รักน้

หลายเดือนผ่านไป…ตอนนี้ฉันท้องได้6เดือนแล้วค่ะ วันเวลาเดินผ่านมาเร็วมากจริงๆ แป๊บๆ ก็จะใกล้คลอดแล้ว แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่จะรู้เพศของลูกค่ะ หมอนัดซาวนด์วันนี้“ตื่นเต้นไหม” ฉันเอ่ยถามว่าที่คุณพ่อที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน ตอนนี้เรากำลังรอคุณเรียกตรวจอยู่ และก็แน่นอนว่าฉันฝากพิเศษคุณพ่อสามารถเข้าไปด้วยได้“นิดหน่อย” พี่คีย์หันมาตอบฉัน คำว่านิดหน่อยของเขาคือมือชุ่มมาก“ไม่นิดแล้วมั้ง” ฉันตอบกลับพร้อมกับส่งสายตาไปที่มือเขา“ถ้าได้ลูกชายหนูจะผิดหวังไหม”“ถามตัวเองเถอะ ถ้าเป็นผู้หญิงจะผิดหวังไหม” แน่นอนว่าเขาอยากได้ผู้ชาย ที่พี่คีย์เอ่ยถามแบบนี้เพราะเขากำลังให้กำลังใจตัวเองค่ะ เพราะก่อนที่จะมาซาวนด์ก่อนหน้านี้สองวัน แม่พี่คีย์โทรมาบอกว่าได้อุ้มหลานสาว แม่บอกว่าเขาจะต้องได้หลานสาวแน่ๆ พี่คีย์ยิ้มแห้งๆ เลย“…” พี่คีย์มองหน้าฉันนิ่งสักพักก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “ไม่ว่าหญิงหรือชายก็ลูกพี่ รักเหมือนกันหมด”“แล้วแม่มันล่ะ”“รักครับ”“พูดแบบนี้ให้ได้ตลอดเถอะ” ฉันหันไปยิ้มตอบกลับไปฉันวางแพลนไว้หมดแล้วว่า เราทั้งคู่จะหมั้นจะแต่งงานกันหลังจากลูกของเราทั้งสองโตสักประมาณขวบกว่าๆ ฉันอยากมีลูกอยู่ร่วมงานแต่งด้

หลังจากที่ฉันสามารถลากพี่คีย์ให้ออกมาร้านได้ ทันทีที่เขาลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในร้าน พี่ขุนก็หันมองหน้าพี่คีย์ก่อนที่จะส่ายหัวไปมา“เบื่อคุณพ่อลูกหนึ่งมาก นี้ขนาดลูกยังไม่ออกยังติดบ้านขนาดนี้ ถ้าลูกออกจะติดบ้านขนาดไหนกัน” พี่ขุนเอ่ยแซวก่อนที่จะเดินเข้าห้องสักไป“รออยู่ตรงนี้นะ” พี่คีย์หันมาพูดกับฉัน ก่อนที่เขาเองก็จะเดินเข้าห้องสักไปเหมือนกัน ทั้งคู่หายเข้าห้องสักไปสองชั่วโมงเศษๆ ได้ฉันไม่รู้ว่าจะทำอะไรเลยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเล่น“อะแฮ่มๆ” เสียงดังมาจากทางด้านหลังของฉันทำให้ฉันตกใจ“อุ้ย! เชี้ย!” ฉันร้องตกใจเสียงดังพร้อมกับเอามือแนบอกไว้ แล้วคนที่ทำฉันตกใจก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เมษานั่นแหละ“ตกใจแรงมากคุณแม่” เมษาเดินมานั่งลงข้างฉัน“ไปไหนมา” ฉันมองสิ่งของที่อยู่ในมือเมษา เหมือนเป็นถุงอะไรสักอย่าง“ไปซื้อของให้คุณพ่อลูกหนึ่งมา”“ใคร…พี่คีย์เหรอ” ฉันเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย ทำไมต้องฝากเมษาซื้อทำไมไม่ไปซื้อเอง“ใช่”“ขอดูได้ไหม” ฉันเอื้อมมือจะไปหยิบถุง แต่ถูกเมษาดันมือห้ามไว้ก่อน“ไม่ได้ พี่คีย์บอกว่าของสำคัญ”“มีความลับเหรอ?”“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย รอเจ้าตัวเขาออกมาก่อนแล้วคุยกันเอง”

ทุกคนหันไปมองตามเสียงที่ดังขึ้นมา ฉันไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร แล้วเขามาอยู่ที่นี้ตรงนี้ได้ยังไง แต่ถ้าจะให้ฉันเดาคงเป็นพี่คีย์ที่จัดการทั้งหมด พี่คีย์พี่ขุนพี่ทิวป่านเมษามีอาการเฉยๆ ไม่ได้ตกใจหรือตื่นเต้นอะไรเหมือนรู้จักอยู่แล้ว มีแต่พี่หวานที่หน้าถอดสี แล้วก็เหมือนพยายามจะเดินออกไปจากตรงนี้“มึงหยุด!” ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นเสียงดัง ทำให้พี่หวายสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะหยุดนิ่ง“กูส่งคืนให้แล้ว แล้วก็ช่วยเอาออกไปให้ใกล้ๆ สักที” พี่คีย์หันไปพูดกับผู้ชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ถ้าจะให้ฉันเดาเขาคงเป็นพี่มอสแฟนของพี่หวาย ส่วนเรื่องร้านที่โดนพังพี่คีย์ไม่ได้เล่าให้ฟังเลย ฉันเลยทำได้แค่มองหน้าพี่คีย์คาดโทษเอาไว้ก่อน“ขอบใจ” ผู้ชายคนนั้นหันมาขอบคุรพี่คีย์ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาพี่หวาย พร้อมกับฉุดกระชากลากดึงพี่หวายไป แต่ด้วยความที่พี่หวายเขาเองก็พยายามที่จะออกแรงดิ้น มันเลยทำให้เขาหลุดออกจากการจับกุมจากผู้ชายคนนั้นแล้ววิ่งเข้ามาหาฉัน ฉันที่ไม่ทันได้ตั้งตัวตั้งรับแรงกระแทก มันทำให้ฉันล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง แรงจนทำให้รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาที่ท้อง“หนู!!!” พี่คีย์กับพี่เลย์วิ่งเขามาหาฉันพร้อมกั

หลังจากที่ทักทายเพื่อนเสร็จ ทักทายทุกคนเสร็จ ทุกคนก็ช่วยกันเตรียมของแยกย้ายกันทำหน้าที่ส่วนพี่เลย์ก็อยู่ในบ้าน นอนหลับเหมือนเดิม งานวันนี้มีแต่คนกันเองทั้งนั้น ไม่มีผู้ใหญ่เพราะทั้งพ่อแม่ฉัน พ่อแม่พี่คีย์ไม่มีใครอยู่เลยสักคน ท่านหนีไปเที่ยวก่อนหน้านี้แล้ว“ไปเรียกพี่มึงหน่อยไหม” หลังจากที่จัดของทุกเสร็จไอ้แก้มมันก็หันมาพูดกับฉัน“ปล่อยไปก่อน” ฉันตอบกลับ“ท้องจริงเหรอว่ะมึง” ฝันหันมาถามอีกคน (ขอกระซิบหน่อยว่าพวกมันรู้เรื่องกันหมดแล้วเพราะฉันเล่าให้พวกมันฟังตั้งแต่ต้นเลย)“ไม่รู้ว่ะ” ฉันตอบตามความจริงเพราะก็ไม่รู้จริงๆ“ฟังจากที่มึงเล่าพี่คีย์เล่า กูว่าอีกนี้ดอกทอx” ฝันพูดขึ้น ทำให้ฉันกับแก้มหันไปมองหน้ามันอย่างเร็ว“เบาได้เบานะเพื่อน” ฉันหันไปพูดกับมันเบาๆ เพราะอย่างน้อยผู้หญิงคนนี้ก็เคยเป็นแฟนพี่คีย์และที่สำคัญเขายังเป็นเพื่อนกันอีก ฉันเลยไม่อยากพูดอะไรมาก“กูอยากเจอหน้าจริงๆ” ฝันพูดขึ้นน้ำเสียงของมันสื่อถึงความจริงจังมาก เพราะถ้าเจอจริงๆ มีหวังอีฝันเปิดก่อนแน่ๆ เพราะมันแอบชื่อพี่เลย์มาตั้งแต่พี่เลย์ยังเรียนไม่จบ เพียงแค่มันไม่แสดงอาการแค่นั้นเอง แต่ก็มีบ้างที่มันแอบเต๊าะพี่เลย์ แต่ด้

หลังจากที่พี่คีย์หนีขึ้นมาข้างบนฉันก็ตามเขาขึ้นมาข้างบนเหมือนกัน นั่งรอเขาอยู่ที่เตียงนั่นแหละ จนเขาเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่เข้าไปอยู่ในนั้นหนึ่งชั่วโมงเศษๆ ได้ทันทีที่พี่คีย์ออกมาฉันก็กดดันเขาด้วยสายตาให้เขาเล่าทุกๆ อย่างให้ฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาเองก็ยอมเล่าให้ฟังแต่โดยดี ฉันก็นั่งเป็นผู้ฟังที่ดี ฉันที่นั่งฟังเรื่องทั้งหมดอยู่เงียบๆ มันทำให้ฉันคิดได้ว่าผู้หญิงคนนี้เห็นแก่ตัว เห็นแก่เงิน อันตราย แล้วฉันก็มานั่งคิดได้ว่าพี่เลย์ไม่น่าพลาด แต่ที่เขายอมเธออาจเป็นเพราะผู้หญิงอีกคน เขาคงไม่อยากให้อีกคนรู้ แต่ฉันเชื่อว่าความลับไม่มีในโลกสักวันผู้หญิงคนนั้นก็ต้องรู้อยู่ดีสองวันผ่านไป…หลังจากวันนั่นฉันก็ไม่เจอพี่เลย์อีกเลย ฉันเลือกที่จะทำตามที่พี่คีย์บอกนั่นคอให้พื้นที่ส่วนตัวกับพี่เลย์ ถ้าวันไหนที่เขาพร้อมเขาจะเป็นคนเดินกลับเข้ามาเอง อย่างเช่นวันนี้“พี่เลย์!” ฉันร้องตกใจทันทีที่เห็นพี่ตัวเองยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมกับเสื้อผ้าที่เปียกโชก“…” เขาเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยสายตาที่เจ็บปวด“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร” ฉันเดินเข้าไปหาเขา พร้อมกับสวมกอดเขาเพื่อปลอบใจเขา ขึ้นชื่อว่าผู้ชายมันเข้มแข็งกว่

ประโยคยาวๆ ของพ่อมันยิ่งทำให้ฉันบ่อน้ำตาแตกร้องไห้หนักกว่าเดิม ร้องจนพี่เลย์เดินเข้ามาในบ้าน เขาเองที่เห็นว่าฉันร้องไห้หนักมาก หนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เขาก็โวยวายใหญ่“เห้ย! ใครทำอะไร ไอ้คีย์ใช่ไหม ไอ้คีย์มันทำอะไรหนู” เขาเดินเข้ามาประคองหน้าฉันให้เงยหน้าขึ้นมองเขา ทันทีที่เขาเห็นใบหน้าของฉันที่ดวงตาแดงก่ำมันยิ่งทำให้เขาโมโหหนักกว่าเดิม เขาสวมกอดฉันแน่น“หายใจไม่ออก” แน่นจนหายใจไม่ออก จะตาย“พี่จะไปต่อยมัน” พี่เลย์ปล่อยกอดออกจากฉัน แล้วหันหลังกำลังจะเดินออกไปแต่ดีที่พ่อห้ามทัน“ใจเย็นก่อนไอ้เสือ” พ่อพูดขึ้น ทำให้พี่เลย์หยุดแล้วหันกลับมามองที่พ่อ“มันทำลูกพ่อนะ”“มันไม่ได้ทำอะไรน้องมึงเลย น้องมึงแค่ดีใจจนร้องไห้ก็แค่นั้น” พ่อพูดจบ พี่เลย์ก็หันมามองหน้าฉันพร้อมกับขมวดคิ้วสงสัย“ดีใจอะไรครับ ทำไมถึงร้องไห้หนักแบบนี้” พี่เลย์เดินกลับเข้ามาหาฉัน พร้อมกับยกมือหนาขึ้นประคองใบหน้าของฉันอีกครั้ง“พี่เลย์ หนูท้อง”“ห๊ะ!” พี่เลย์หน้าเหว๋อไปเลย ถึงกับต้องเดินถอยหลังออกจากฉันแล้วนั่งลงที่โซฟาข้างๆ แม่“ขอโทษ” ฉันเอ่ยขอโทษเขาด้วยสายตาที่เบลอๆ“ไม่ต้องขอโทษ มันคือของขวัญที่ดีที่สุดแล้วครับ” พี่เลย

เนื้อหาต่อจากเดิม…‘ดึงดันไปก็เสียเปล่า เธอจะเจ็บเปล่าๆ’คำพูดนี้ของเฮียเทลดังก้องอยู่ในหูตลอดเวลาที่นั่งรถมากับเขา แน่นอนว่าทุกคำพูดของเขามันมีผลต่อใจเธอเอามากๆ ถึงเธอจะดื้อแค่ไหน ปากเก่งแค่ไหน แต่เวลาที่เธอเจอคำพูดแย่ๆ ของเฮียเทลในบางครั้ง เธอก็เจ็บใจอยู่ดี แต่แค่ไม่แสดงอาการแค่นั้นเอง“ต้องเดินขึ้นไปส่งถึงห้องทำงานป่ะ” เฮียเทลเอ่ยถามขึ้นทันทีที่รถหรูแล่นเข้ามาจอดอยู่ที่หน้าบริษัทแล้ว“กล้าป่ะล่ะ” ไอริสเอ่ยยิ้มๆ เธอก็แค่ท้าเล่นๆ เพราะรู้อยู่แล้วว่าเฮียเทลไม่กล้า แล้วก็ไม่วันนั้นแน่นอน“ลงดิ! เดี๋ยวไปส่ง” ถามจริง? พูดจริงพูดเล่นว่ะเนี่ย“?” ไอริสได้แต่ทำหน้างงๆ ก่อนที่จะยอมเดินลงจากรถแต่โดยดี“เดี๋ยวๆ อาบน้ำหรือยัง ทำไมยังอยู่ชุดเดิม” ชายหนุ่มลงมาจากรถเดินมาหยุดอยู่ข้างเธอ ก่อนที่จะเอ่ยถาม เพราะตอนนี้ไอริสใส่เสื้อผ้าชุดเดิมอยู่“ในห้องทำงานมีเสื้อผ้าสำรองอยู่ เดี๋ยวไออาบน้ำที่บริษัทก็ได้”“อืม งั้นรีบเดินดิ” เฮียเทลเอ่ยขึ้นพร้อมกับแย่งสิ่งของที่อยู่ในมือของเธอเอาไปถือไว้เองทั้งหมด ทั้งถุงอาหาร ถุงยา แก้วน้ำแล้วก็กระเป๋า คนตัวเล็กทำได้แค่เดินสวยๆ เข้าบริษัทอย่างเดียวก็พอแล้วทั้งคู่เด

เนื้อหาต่อจากเดิม…โคตรกวน กวนประสาท กวนตีน! คนตัวเล็กเลือกที่จะไม่เอ่ยตอบอะไรเลยสักอย่าง เธอไม่อยากต่อปากต่อคำกับเฮียเทล เพราะรู้ว่าถ้าต่อปากต่อคำกับเขามีหวังคืนนี้คงไม่จบแน่นอน วันนี้ก็เหนื่อยมามากพอแล้ว ไม่อยากต้องมาทะเลาะกับเฮียเทลเลย“เป็นอะไรไป ทำไมเงียบปากไปแบบนั้น” เทลเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินกลับไปนั่งลงที่เดิม“เหนื่อย แค่ทำงานก็เหนื่อยแล้ว ไอไม่ต้องการมานั่งทะเลาะกับเฮียอีก” ไอริสเอ่ยตอบน้ำเสียงจริงจัง“ไม่อยากทะเลาะ ก็ยกเลิกงานแต่งดิ”“ไม่!” ไอริสยืนยันน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนที่จะหันหลังเดินออก ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ก้าวขาเดินออกไปไหนเลยด้วยซ้ำ เรือนร่างเล็กก็ถูกคนตัวใหญ่ประชิดตัวทันที ทำเอาเธอตกใจตั้งตัวไม่ทันเลย“เฮียทำบ้าอะไร!”“อยากแต่งมากนักใช่มั้ยงาน”“ถ้าเจ้าบ่าวเป็นเฮียก็อยากแต่งนะคะ” ไอริสเอ่ยตอบ ทว่าคำตอบของเธอมันทำให้เขาหงุดหงิด เธอเองก็ตั้งใจที่จะกวนประสาทเขาเช่นกันทำไม? ก็ช่วยไม่ได้ เฮียอยากกวนประสาทไอเอง..“ได้! ได้!” เทลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนที่จะจับอุ้มเรือนร่างเล็กขึ้นพาดบ่าทันที ไอริสส่งเสียงร้องโวยวายทันทีที่ถูกคนตัวโตกว่าอุ้มขึ้นอย่างไม่ทั

เนื้อหาต่อจากเดิม…คนตัวเล็กนั่งทำงานจนเวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงตอนบ่าย ตั้งแต่เช้ายันบ่ายคนตัวเล็กไม่พักเลยสักนิดเดียว เธอเอาแต่ทำงานเขียนแบบ ออกแบบ วาดรูปทั้งวันเลยจริงๆ เวลาล่วงเลยมาจนถึงบ่ายสอง ไอริสจึงวางปากกาที่อยู่ในมือวาง แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกหาเฮียเทลทันที1 สายที่ไม่ได้รับ2 สายที่ไม่ได้รับ3 สายที่ไม่ได้รับเฮียเทลไม่ยอมรับสายเธอ แล้วยังไง? ไม่อยากรับก็ไม่ต้องรับ เธอก็จะดื้อโทรอยู่อย่างนี้จนเขารำคาญ เดี๋ยวเขารำคาญเมื่อไหร่เขาก็จะกดรับสายเธอเองนั่นแหละ ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอกับเขาใครจะมีความอดทนมากกว่ากันและแล้วเฮียเทลก็รับสายของเธอ ทันทีที่เฮียเทลกดรับสาย ปลายสายก็เอ่ยโวยวายเสียงดังขึ้นมาทันทีเลยเช่นกันหึ! แน่นอนว่าเฮียเทลแพ้..(โทรมาทำไม? รำคาญ!)(ว่างมากนักหรือไง?)“แม่โทรมาบอกว่าเย็นนี้มีนัดทานข้าวนะคะ”“แม่บอกว่าโทรหาเฮียแล้ว แต่เฮียไม่รับสาย”(เคยกินแล้ว เคยกินตั้งแต่เล็กจนโต) กวนตีน!“โทรมาแจ้งให้ทราบค่ะ ส่วนร้านอาหารอยู่ที่ไหนจะส่งโลเคชั่นให้อีกทีนะคะ”(อืม)“ค่ะ” สิ้นสุดคำว่าค่ะ เธอก็ตัดสายเขาทิ้งทันทีเลยเช่นกัน ก็บอกแล้วว่าไม่อยากคุยกับเฮียเทลเลยจ

หลังจากที่หมอรามิลกับดร.ซันเดินออกไปแล้ว ที่โต๊ะนี้ก็จะเหลือแค่โรมกับเทลที่ยังคงยืนอยู่กับที่ยังไม่ได้ขยับไปไหน เช่นเดียวกันกับคนตัวเล็กที่ยังคงจ้องมองใบหน้าคมอย่างจริงจัง“บรรยากาศไม่ค่อยดีกูกลับดีกว่า” โรมเอ่ยขึ้นหลังที่เงียบอยู่นาน ดูท่าแล้วศึกระหว่างเธอกับมันอีกนานคงกว่าจะจบลง ดูเหมือนว่ามันเพิ่งจะเริ่มขึ้นด้วยซ้ำ“กูไปด้วย” ธิเบศร์รีบเอ่ยขึ้นทันที ก่อนที่จะเดินออกไปพร้อมกับโรม ทำให้โต๊ะนี้เหลือแค่เฮียเทลแล้วก็ไอริสแค่นั้น“อยากคุยอะไรก็ว่ามา” เทลเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเรียบ ก่อนที่จะทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ ไอริส“แม่ให้มาคุยกับเฮียเรื่องเรือนหอ” ไอริสเอ่ยขึ้นทันทีที่เฮียเทลเปิดโอกาสให้พูด“ใครอยากแต่งก็ออกแบบเอง”“แน่ใจ?” คนตัวเล็กเลิกคิ้วสูงเอ่ยถาม แน่ใจใช่มั้ย? แน่ใจในคำพูดตัวเองหรือเปล่า“อืม แน่ยิ่งกว่าแน่อีก” เฮียเทลเอ่ยตอบย้ำอีกครั้ง คำตอบของเขายังคงเป็นคำเดิม“โอเค งั้นไอกลับก่อนนะคะ” ร่างเล็กเอ่ยตอบ ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง ก่อนที่จะเดินออกไปโดยที่ไม่หันหลังกลับมามองเทลเลยสักนิด ทำเอาเฮียเทลนั่งเอ๋อ ทำหน้างงๆ ไปเลยด้วยซ้ำ“ลองสู้กับเฮียดูสักครั้ง ไออาจจ

ไอริสยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่กล้าขยับไปไหน เธอรู้สึกปวดหัวกับกลิ่นบุหรี่ของเฮียเทลเมื่อครู่เอามากๆ ร่างเล็กยืนนิ่งอยู่กับที่เพียงครู่เดียว ก่อนที่จะขยับตัวแล้วเดินกลับเข้ามาข้างใน ทว่าพอเดินเข้ามาเธอก็ไม่เจอกับเฮียเทลแล้ว เธอเจอแค่ลูกค้ากลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ แล้วก็ปลื้มลูกน้องคนสนิทที่ยืนประจำเคาน์เตอร์บาร์อยู่ จะว่าไปลูกค้าหกลุ่มนั้นที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ เธอรู้สึกคุ้นหน้าเป็นพิเศษ เหมือนคุ้นๆ ว่าจะเป็นเพื่อนของเฮียเทล“เฮียไปไหนแล้วเหรอคะ” เธอเดินตรงเข้ามาถามปลื้มทันทีที่“เฮียขึ้นไปที่ชั้นบนแล้วครับ”“ไอขอเข้มๆ แก้วหนึ่งค่ะพี่ปลื้ม”“เอ่อ..แต่ว่า”“ไอเป็นลูกค้านะคะ” ไอริสเอ่ยแทรกขึ้นทันทีที่ดูเหมือนว่าปลื้มตะกุกตะกัก ดูเหมือนว่าจะไม่อยากทำเครื่องดื่มให้เธอ ดูท่าทางแล้วเฮียเทลคงสั่งไว้แน่ๆ“แต่เฮียเทล..”“แต่ไอเป็นเมียในอนาคตเฮียเทลนะคะ” ไม่เมื่อพูดดีๆ แล้วไม่ฟังกัน ก็ขู่ซะเลย จะได้ยอมทำให้กัน อยากกินเข้มๆ จะได้ใจกล้ามากขึ้น อย่างน้อยวันนี้ก็ต้องคุยกับเฮียให้รู้เรื่องแค่กๆ แค่กๆเสียงไอดังขึ้นทันที ฉุดให้ไอริสหันไปตามเสียงนั้น เสียงไอดังมาจากกลุ่มลูกค้าที่นั่งกันอยู่ตรงนั้น เธอ

หลายวันผ่านไป…เป็นหลายวันผ่านไปที่โคตรเหนื่อยใจจริงๆ เรื่องงานแต่งไอริสไม่รู้มาก่อนว่าคนที่ต้องแต่งด้วยคือเฮียเทล เธอรู้แค่ว่าเธอต้องแต่งงานเท่านั้น เธอรู้แค่ว่าแม่เตรียมเจ้าบ่าวไว้ให้เธอแล้ว ถ้าเธอรู้ว่าคนที่ต้องแต่งด้วยคือเฮียเทล คือคนที่เธอแอบรักมาตั้งแต่เด็กๆ เธอคงไม่เสียใจหรอก“เป็นอะไรไป หน้าตาไม่รับแขกเลย” ริต้า เพื่อนสนิทคนเดียวของไอริส เพื่อนแท้ เพื่อนตาย เธอเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ ริต้าเป็นสาวสวย เซ็กซี่ ปากร้าย แถมเธอยังชอบเล่นชอบแกล้งอีกด้วย“อาการออกขนาดนั้นเลยเหรอ” ไอริสเอ่ยถามกลับ เธอก็แค่นั่งคิดอะไรเรื่อยๆ นั่งเงียบๆ อยู่ในห้องทำงานของตัวเอง“อืม มองจากดาวอังคารยังดูออกเลย”“มึงก็พูดเกินไป”ก๊อกๆ ก๊อกๆเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นฉุดให้สองสาวหันมามองที่ประตูห้อง ก่อนที่เจ้าของห้องจะเอ่ยอนุญาตให้คนด้านนอกเข้ามาด้านใน“มีอะไร” ไอริสเอ่ยถามเลขาคนสนิททันทีที่เธอเปิดประตูเข้ามาด้านในแล้ว“มีคนมาขอพบคุณไอค่ะ” แอน เลขาคนสนิทของไอริส เธอทำทุกอย่างที่ไอริสสั่งได้เป็นอย่างดี ไม่มีพลาดเลยสักครั้งเดียว“ใคร?”“คุณหญิงมณีค่ะ” แค่ได้ยินชื่อคนที่ขอเข้าพบ ไอริสก็คลี่รอยยิ้มบนใบหน้าห

สามวันผ่านไปผ่านวันเกิดดร.ซันมาได้สองสามวัน ฝุ่นไปฝากครรภ์แล้ว ตอนนี้ท้องได้ประมาณสามเดือนแล้ว โชคดีมากที่คุณแม่ไม่มีอาการแพ้ใดๆ เลย แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่เธอตื่นเต้นที่สุดในชีวิต เพราะอีกแค่ไม่กี่นาทีเธอก็จะถึงบ้านแล้ว มหาลัยปิดได้สองวันแล้ว ตอนแรกดร.ซันจะพาเธอกลับบ้านแล้ว ทว่าพ่อของดร.ซันบอกให้รอก่อน เดี๋ยวจะไปด้วย เพราะมันเป็นเรื่องใหญ่เรื่องสำคัญ ต้องมีผู้ใหญ่ไปด้วย รถเจ็ดที่นั่งแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ ใจกลางหมู่บ้าน รอบๆ ตัวบ้านมีต้นส้ม ต้นมะม่วง ต้นลำไย เต็มไปหมด อากาศก็ดี บรรยากาศก็ดี คิดไปคิดมาบรรยากาศแบบนี้ก็เหมาะกับการเลี้ยงลูกที่สุดเลย "ตื่นเต้นเหรอ" ดร.ซันเอ่ยถามเธอเสียงแผ่ว เพราะมือที่จับกุมกันอยู่ มันสั่นแถมยังมีเม็ดเหงื่ออีกตั้งหาก "นิดหน่อยค่ะ" หันไปคลี่ยิ้มแห้งๆ ตอบเขา"ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะอยู่ข้างๆ" ยกมือขึ้นลูบเรือนผมเธอเป็นการปลอบใจ ให้เธอรู้สึกดีขึ้น รู้สึกประหม่าน้อยลง คนขับลงเปิดประตูลงจากรถ เดินอ้อมไปเปิดประตูให้ท่านกิตติชัย ชายวัยสูงอายุลงจากรถก่อนเป็นคนแรก ตามด้วยดร.ซัน ฝุ่น แล้วก็ปิดท้ายด้วยทินกรที่อยู่ด้านหลังสุด ลงเป็นคนสุดท้าย "มาหาใครคะ" เ

สองชั่วโมงผ่านไปดร.ซันส่งฝุ่นไว้ที่เอโซน ฝากฝุ่นไว้กับเทลคู่นี้เขาสนิทกันมาก ตอนแรกฝุ่นก็จะตามออกมาด้วย ทว่าเขาไม่อยากให้เธอรับรู้เรื่องราวไม่ดีของเขา เลยบอกเธอว่ามาด้วยไม่ได้ เขาต้องไปจัดการธุระสำคัญ คนตัวเล็กเลยยอมฟัง ไม่ดื้อ ไม่ตามติด "กูกำลังเข้าโกดัง" เอ่ยพูดกับคนในสาย (อืม เดี๋ยวเอาเข้าไปส่งให้) แสดงว่าเธออยู่กับมันแล้ว "มึงยังแดกอยู่เหรอ?" เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย โดนรุมสิบขนาดนั้น มึงยังแดกลงอีกเหรอ?(คำถามสิ้นคิดไอ้สัด!) เอ่ยด่าเสร็จกดตัดสายเลย กูก็แค่ถามมั้ย ก็คนมันสงสัย กูผิดอะไร?ไม่สามสิบนาทีดร.ซันก็ถึงโกดังสร้างใหม่ของตัวเอง โกดังสร้างเสร็จเรียบร้อย มีห้องกระจกใหญ่เอาไว้สำหรับนั่งคุยเรื่องงาน แล้วก็มีห้องนอนหนึ่งห้องสำหรับดร.ซัน เวลาที่เขาเหนื่อยไม่อยากขับรถ ก็สามารถนอนที่โกดังได้เลย แต่ดูท่าแล้วตอนนี้ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนก็คงต้องกลับ เพราะลูกเมียรออยู่บ้าน รถหรูของชายหนุ่มแล่นเข้ามาจอดที่หน้าโกดัง มีรถของธิเบศร์จอดอยู่ก่อนหน้านี้ด้วย ไม่รู้ว่ามาที่นี่ทำไม หรือไอ้โรมโทรไปบอกให้มา "มึงมาทำไม" เอ่ยถามทันทีที่เดินเข้ามาในห้องกระจก"มาดูอะไรสนุกๆ" หันหน้ามองเพื่อน ก่อนท

คนตัวโตกว่าเลื่อนลงต่ำ หยุดที่เนินกุหลาบสวย กลีบกุหลาบมีน้ำแฉะเต็มไปหมด ดร.ซันก้มลงไปแตะปลายลิ้นที่กลีบกุหลาบ ดูดชิมน้ำหวานจากดอกกุหลาบจนหมด ใช้ปลายลิ้นดันแทรกเข้าไปในช่องทางรัก หยอกล้อเล่นกับช่องรักจนสนุกปาก น้ำแฉะเยอะกว่าเดิม "อื้ออ~~ นะ..หนูเสียว" ปากก็เอ่ยพูดว่าเสียว ทว่ามือเล็กกลับจับกดหัวขอดร.ซันไว้ที่ตรงนั้น"อื้อ~ พี่ซัน~ อ่า~" "สะ...เสียว" จิกเล็บลงที่หัวไหล่ของเขา"ซี๊ด~~ อื้ออ~" ดร.ซันชิมน้ำหวานจากช่องรักจนพอใจแล้ว จึงเงยหน้าขึ้นมองเธอ สบตาเธอ ก่อนที่จะจับขาเล็กให้แยกออกจากกัน เห็นช่องรักเห็นกลีบกุหลาบชัดเจน ขยับตัวเข้ามาหาเธอนิดหน่อย ยกมือขึ้นข้างหนึ่งไปจับที่แก่นกายตัวเองรูดขึ้นรูดลง ส่วนมืออีกข้างก็แตะลงไปเม็ดเสียวบดคลึงความเสียวให้เธอ จนเธอดิ้นส่ายไปมาเล็กน้อย "อื้อ~ พอก่อน" ร่างเล็กพยายามขยับหนี แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะเขาจับขาเธอไว้ "ไม่แกล้งแล้ว" ดร.ซันขยับแก่นกายแท่งโตเข้ามาใกล้ๆ ช่องรักของเธอก่อนที่จะค่อยๆ ดันมันเข้าไปช้าๆ ช่องเธอมันคับแคบแน่น รัดแก่นกายเขาจนปวดหนึบ "แน่น หนูอย่าเกร็ง" เอ่ยบอกเธอ"ไม่ได้เกร็ง" สองมือขย้ำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น "ซี๊ด~ แน่นฉิบหายเล

เนื้อหาต่อจากเดิม...หยิบสร้อยออกมาจากถุง ก่อนที่จะสวมใส่ให้เธอ คนตัวเล็กทำตามที่เขาบอกอย่างดี ไม่มีการแอบลืมตาขึ้นมามองเลยสักครั้ง "ลืมตาได้" ทันทีที่เขาเอ่ย เธอก็ลืมตาขึ้น แขนเล็กยกขึ้นมาจับที่ต้นคอลูบไล้ลงมาถึงระหว่างกลางอก ก่อนที่จะก้มมองด้วยดวงตาลุกวาว"...." น้ำตาเอ่อคลอ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาสักคำ นอกจากน้ำสีใสที่ไหลอาบแก้มเป็นคำพูดแทน"อันนี้คือดีใจใช่ปะ" ดร.ซันเอ่ยถาม ทำเอาคนร้องไห้หลุดยิ้มทั้งน้ำตา "ฮ่าๆ หนูกำลังจะซึ้งแล้วเชียว" หัวเราะทั้งน้ำตา "ก็เห็นร้องไห้หนัก ใจเสียหมด" ชายหนุ่มแกล้งยกมือขึ้นมาทาบอก ฝุ่นเห็นท่าทางของเขายิ่งทำให้เธอหลุดยิ้มจนดวงตาแทบจะปิด "ฮ่าๆ" หัวเราะเบาๆ "ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากๆ แต่สิ่งของนอกกายมันไม่จำเป็นกับหนูเลยนะ" "ไม่เป็นไร แต่พี่เต็มใจให้ครับ""ขอบคุณอีกครั้งนะคะ" คลี่ยิ้มให้ดร.ซัน ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข "อยากลงไปข้างล่างมั้ยครับ" บรรยากาศข้างล่างตอนนี้คือดี แดดสีส้มอ่อนๆ ลมพัดเย็นๆ ทว่าเธอส่ายหน้าเป็นคำตอบ คนตัวเล็กอยากใช้เวลาอยู่ด้วยกันแค่สองคนมากกว่า อยู่บนห้องก็ได้ เปิดหนังฟังเพลงอยู่ด้วยกันก็ได้ ไม่จำเป็นต้องลงไปข้างล่างเลย "ห

เนื้อหาต่อจาดเดิม..."เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อน" เอ่ยห้ามเขาเท่าไรก็ไม่ทันแล้ว เขาลงไปอยู่ระหว่างเรียวขาฝุ่นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คนตัวเล็กเพิ่งใส่เสื้อผ้าไปเมื่อครู่เอง ตอนนี้กลับกำลังจะโดนถอดเสื้อผ้าซะงั้น "สวยมาก" ทันทีที่ร่างกายของเธอเปลือยเปล่า ดร.ซันก็เอ่ยชม เรือนร่างเล็กนอนนิ่งไม่ขยับไปไหน ดร.ซันจับเรียวขาเธอแยกออกจากกันให้เป็นตัวเอ็ม ชายหนุ่มโน้มตัวลงหาเนินกุหลาบสีสวย กำลังจะแตะปลายลิ้นร้อนลงที่เนินกุหลาบ ทว่ามีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาเสียก่อน หน้าจอมือถือของดร.ซันโชว์เบอร์ปลายสายที่สำคัญ เขาต้องรับ ถ้าไม่รับได้มีปัญหาแน่ๆ "ครับ" เอ่ยทันทีที่รับสาย (อยู่ไหน) คนที่โทรเข้ามาขัดจังหวะคืออามอส"พัทยาครับ" (ดูไลน์ด้วย) อามอสเอ่ยแค่นั้น ก่อนที่จะวางสายไป เรียวคิ้วขมวดเข้าหากัน จนคนตัวเล็กต้องเอ่ยถาม "มีอะไรหรือเปล่าคะ" ยันตัวลุกขึ้นนั่งดีๆ"เปล่า หนูอยู่นี่แป๊บหนึ่งนะ" หันไปเอ่ยกับเธอ ก่อนที่จะเดินถือโทรศัพท์มือถือเข้าห้องน้ำไป เพียงครู่เดียว อามอสก็ส่งไลน์เข้ามาหาดร.ซัน Moss : (ส่งรูปภาพ) sun : เหี้ย!sun : เอาดีๆ sun : ไปเอามาจากไหน Moss : มันหลุดเต็มเน็ตไปทั่ว แต่กูจัดการแล้ว ป

เนื้อหาต่อจากเดิม...หลังจากที่ร่างเล็กนอนหลับตาพริ้มอยู่ที่ชายหาดอย่างสบายใจ เพียงครู่เดียวเธอก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เพราะลมเย็นๆ ที่เริ่มพัดเข้ากระทบกับเรือนร่างของเธอ ตอนนี้ก็บ่ายมากแล้ว ทั้งคู่นั่งกันอยู่ที่ชายหาดจนถึงตอนบ่าย "อยากอาบน้ำแล้วค่ะ" ลืมตาตื่นขึ้นมาได้ก็หันไปอ้อนดร.ซันเลยทันที "ตื่นมาก็อ้อนเลยนะครับ" "เหนียวตัวมากๆ ค่ะ" ยกมือขึ้นสองข้างลูบแขนตัวเองเบาๆ "ลุกครับ" ยันตัวลุกขึ้นยืน ก่อนที่จะหันไปยื่นมือให้เธอจับ คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองเขา มือเรียวเล็กเอื้อมมาจับมือดร.ซันก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้น ช่วยกันเก็บของที่เอามากินไปทิ้งถังขยะ ก่อนที่จะพากันเดินไปทางโรงแรมที่โทรมาจองไว้ก่อนหน้านี้เพียงครู่เดียวก็เดินมาถึงโรงแรมที่จองไว้ ทันทีที่ได้คีย์การ์ดจากพนักงานมา ดร.ซันก็พาเธอเดินขึ้นลิฟต์ กดไปที่ชั้น3ทันที ได้ห้องพักหมายเลข07 วิวติดทะเล ดร.ซันเลือกที่พักสำหรับเธอ เพื่อเธอโดยเฉพาะ "หนู" ทันทีเข้ามาอยู่ในห้องแล้วทั้งคู่ ประตูถูกปิดลง ดร.ซันเอ่ยเรียกคนตัวเล็กทันที "คะ?" ร่างเล็กหันกลับมามองที่ดร.ซัน"คิดถึงนะครับ" เดินเข้ามากอดร่างเล็ก ซุกใบหน้าเข้าหาต้นคอขาว ทำให้ร่างเล็กรู้