Todos os capítulos de พี่คะ อย่าดุนักเลย: Capítulo 1 - Capítulo 10

ทุกคนเคยมีบทเรียนของชีวิตกันทั้งนั้น ฉันเองก็มีเหมือนกัน บทเรียนที่เลวร้าย ไม่น่าจดจำเอาเสียเลยจริง ๆความรักของทุกคน คงมีหลายแบบที่แตกต่างกันออกไป บางคนมีรักที่ดี บางคนมีรักที่เจ็บปวด บางคนคงมีรักที่สมหวัง หรือ...รักที่ได้ดั่งใจแต่กับฉัน...มันไม่ใช่เลย รักของฉันมันเป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่มีมา ฉันสัญญากับตัวเองไว้เลยว่าครั้งนี้จะพอ และ คงเข็ดกับมันไปอีกนาน“ทำไมถึงไม่ฟังอะไรกันบ้างเลย ขนม”“เห็นกับตา ได้ยินกับหู ถามจริง ขนมต้องมานั่งถามอะไรจากท็อปเหรอ?”“แต่…”“ไม่ต้องพูดอะไรไปมากกว่านี้หรอก”“ไม่คิดจะฟังกันบ้างเลยเหรอ”“ขนมฟังท็อปมาตลอด ฟังตั้งแต่ที่เราคบกับวันแรกจนถึงวันนี้”“ก่อนหน้านี้ ขนมไม่ได้ดื้อแบบนี้นะ”“นั่นมันก่อนหน้านี้ไง แต่นี่มันตอนนี้ แล้วก็เวลานี้”นั่นคือ ท็อป แฟนคนแรกของฉัน ได้ยินไม่ผิดหรอก แฟนคนแรกจริงๆ เราคบกันมาห้าปีแล้ว เป็นห้าปี ที่ฉันปิดหู ปิดตา มาโดยตลอด ทุก ๆ คนรอบข้างฉัน ต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘เลิกเถอะ’แต่ฉันมันคนดื้อดึงไง ที่คิดว่าจะปรับเปลี่ยนคน ๆ หนึ่งได้ แค่สุดท้ายก็ล้มเหลวไม่เป็นท่าอยู่ดีเราคบกันตั้งแต่ตอนฉันอายุ15 จนตอนนี้ฉันอายุ20ปี

2ชั่วโมง ผ่านไป พี่เลย์เข้ามาส่งฉันที่บ้าน ก่อนที่เขาจะขับรถออกไป ฉันเองก็ไม่ได้ถามหรอกว่าเขาไปไหน เพราะดูจากท่าทางของเขาแล้วหน้าจะเป็นเรื่องสำคัญอยู่พอสมควร ฉันเดินเข้ามาในบ้านก็เจอพ่อกับแม่นั่งสวีทหวานกันอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่กลางบ้าน เหมือนกำลังนั่งดูทีวีรายการอะไรสักอย่างอยู่ ฉันเดินไปที่ข้างหลังพวกท่านก่อนที่จะยื่นหน้าเขาไประหว่างกลางของท่านทั้งสองคน“อุ้ย!!” แม่ส่งเสียงร้องตกใจออกมา ส่วนพ่อท่านอมยิ้มอ่อน ๆ “คิดถึงจังเลยค่ะ” ฉันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุด พยายามที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มของฉัน แต่ทุกครั้งที่ฉันอยู่ใกล้พ่อแม่ ฉันก็กลั้นน้ำตาไม่เคยอยู่เลยสักครั้งเดียวจริง ๆ“แค่นี้หนูก็เก่งมากแล้ว” พ่อพูดขึ้น ก็จะใช้มือหนาลูบที่หัวฉันเบาๆ ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างทุก ๆ คน มีเพียงเสียงสะอื้นของฉันที่ดังอยู่ ทั้งสองมือของพ่อแม่ต่างก็ลูบลงมาที่หัวฉันเบา ๆ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา นอกจากการกระทำแบบนี้เท่านั้น ผ่านไปนานหลายนาที จนเสียงรถพี่เลย์แล่นเข้ามาจอดภายในบ้าน ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้น“ขนมว่า ขนมไปอาบน้ำดีกว่าเนาะ จะได้สดชื่น”พูดไปก็ยิ้มไป พยายามปรับตัวให้ปกติที่สุด พูดจบก็เด

“นี่คือ…” พี่คนหนึ่งเอ่ยทักขึ้น ก่อนที่จะมองมาทางฉันแล้วหันไปพูดกับพี่คีย์ต่อ ” ของกินของมึงเหรอครับ”“อะไร” พี่คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หน้าตานิ่ง ๆ ต่างจากเมื่อกี้ที่เขาอยู่กับฉันแค่สองคน“ก่อนมึงเดินออกไป มึงบอกว่าไปหาของกินก่อนเดี๋ยวมา”“แล้ว?”“.…”“555 มึงแม่งไม่เคยสนโลกอยู่แล้วไอ้คีย์” พี่อีกคนพูดขึ้นมาก่อนจะอมยิ้ม ส่ายหน้าไปมา“สาวใหม่เหรอคะ” ผู้หญิงหน้าตาน่ารัก เดินเข้ามาใกล้ ๆ เขาแล้วเอียงคอถามเขาเล็กน้อย จะว่าไปผู้หญิงคนนี้ก็ทะเล้นใช้ได้เลยนะ“ไม่ยุ่งสิครับ”“555 เตรียมตัวเลยนะคะ โค้ชลงสนามแล้วค่ะ” เธอแค่นหัวเราะออกมา ก่อนที่จะหันหาไปพูดกับผู้ชายอีกสองคน ด้วยท่าทางที่น่ารักชะมัดเลย“หนู อย่าไปอยู่ใกล้มัน มานี่มา”“555”“คนนั้นชื่อ ขุน ส่วนอีกคนชื่อ ทิว ส่วนยัยตัวเล็กนี้ชื่อเมษาแฟนไอ้ขุน” พี่คีย์แนะนำทุกคนให้รู้จัก ทุกคนน่ารักมากค่ะ เป็นกันเองมาก ดู ๆ แล้วพวกเขาสนิทกันมาก น่าจะคบกันมานานแล้วด้วยซ้ำพี่คีย์บอกว่าร้านนี้เป็นของพี่คีย์กับเพื่อน ๆ เขารวมลงทุนด้วยกัน สร้างมาด้วยกัน จนตอนนี้ร้านดังไปแล้วค่ะ เพราะช่างสักหล่อทุกคน หล่อกันคนละแบบเลยส่วนเรื่องที่เขาอกหัก เขาอกหัก

“ตามไปส่งถึงบ้านเลยเหรอค่ะพี่คีย์” ทันทีที่ผมเดินเข้ามาในร้าน เมษาก็เอ่ยแซวผมทันที“รู้ได้ยังไง” ผมถามด้วยสีหน้าที่สงสัยว่ายัยตัวเล็กนี่รู้ได้ยังไง เพราะก่อนออกจากร้านผมก็ไม่บอกใครพูดอะไรกับใครเลย“555 พอดีเขาโทรมาบอกนะคะว่ามีโรคจิตขับรถตาม”“ห๊ะ!” ร้องห๊ะเลยครับ“555 กูเพิ่งรู้ว่ามึงเป็นโรคจิต” เป็นเสียงของไอ้ขุนครับ มันเพิ่งเดินออกมาจากห้องสัก เดินเข้ามานั่งลงข้าง ๆ เมษา ก่อนที่จะใช้มือหนึ่งลูบหัวเมษาอย่างเอ็นดู“ไปหวานกันไกล ๆ ไป” เห็นแล้วหงุดหงิดครับ“ฮ่า ๆ”ผมเดินหนีมันเข้ามาในห้องสักของตัวเอง ก่อนที่จะนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ หยิบมือถือออกมาดูว่ามีข้อความของน้องตอบกับมาบ้างหรือเปล่า สรุปก็ไม่มีครับ แอดเฟสไปน้องก็ไม่รับครับ เลยทำได้แค่นั่งส่องเฟสน้องเท่านั่นเลื่อนฟิตเฟสไปมา จนมาสะดุดอยู่ที่โพสต์หนึ่งของน้องครับCandyโพสต์เมื่อ 2 นาทีที่แล้ว[รูปภาพ วิวทะเลกับพระอาทิตย์]แคปชั่น- คนเดียวมันก็ไม่ได้แย่เท่าที่คิด ดีสะอีกที่ได้ออกไปเรียนรู้ชีวิต อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าคนรอบ ๆ ข้าง มันจริงใจมากกว่าคนที่รู้จักกันมานานนับหลายปีผมไม่รู้หรอกนะว่าน้องเจออะไรมาบ้าง วันแรกที่เจอน้องสายตาของน้อ

2 ชั่วโมงผ่านไป...ผมขับรถมาจอดที่สถานบันเทิงแห่งหนึ่งในจังหวัดชลบุรี มาถึงก็เป็นช่วงราว ๆ สามทุ่มเศษ ๆ ได้ครับ ผมพาน้องเดินผ่านผู้คนมากมายเข้ามาในร้าน ตรงไปที่โซนประจำของพวกผม เป็นที่นั่งมุมหนึ่งของร้าน เป็นโซนที่ดีครับ ไม่มืดจนเกินไปแล้วก็ไม่คนเยอะจนเกินไป“กูว่างานนี้มันเอาจริงว่ะ” ไอ้ขุนครับ“นินทาระยะเผาขนเลยนะมึง” ผมหันไปพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนที่จะนั่งลงข้างมัน วันก็มีแค่คนกันเองครับจะมีเพิ่มมาก็แค่ป่าน แต่ดูวันนี้น้องไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ เพราะไอ้ทิวเอาแต่นั่งหน้าตึงอย่างเดียวเลยครับ“ถ้ายังนั่งหน้าตึงอยู่แบบนี้ กูจะหาผัวใหม่ให้น้อง” ผมหันไปพูดกับไอ้ทิวด้วยน้ำเสียงจริงจังมันก็หันมามองผมสลับกับมองป่าน ก่อนที่มันจะเอามือข้างหนึ่งมาโอบเอวน้องไว้ มันหวงของมันนั่นแหละครับแต่มันชอบวางมาดครับ“คนนี้ชื่อป่าน รุ่นเดียวกันกับหนูแหละ” ผมหันไปพูดกับน้องก่อนที่จะแนะนำให้ป่านรู้จัก“อ๋อค่ะ” แล้วน้องก็หันไปคุยกับป่าน เมษาด้วยอีกคน หลังจากนั้นก็ไม่สนใจพวกผมอีกเลยครับ“มึงไปรับน้องมาได้ยังไงวะ” ไอ้ขุนหันมาถามผม ก่อนที่มันจะเลื่อนสายตาไปที่ขนม“เอาชื่อเมียมึงไปอ้าง”“เหี้ยจริง ๆ”ผมไหวไหล่