หลังจากจูบกัน

:จางหลินอี๋

ตลอดทางกลับบ้านผมยังคงชำเลืองหางตามองหญิงสาวข้างกายเป็นระยะ เพราะเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองเผลอให้อารมณ์นำเหตุผลเสียแล้ว ผมโมโหจนเผลอจูบเธอเข้าโดยที่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองเผลอทำแบบนั้น

…อาจจะเป็นเพราะไม่อยากให้เธอพูดอะไรไปมากกว่านั้นแล้วละมั้ง เพราะยิ่งพูดคนฟังอย่างผมก็ยิ่งโมโห! เพราะทุกอย่างที่พูดมามันเป็นสิ่งที่ผมไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำมาก่อนผมคงไว้ใจเธอมากเกินไป

พอรถจอดเทียบตัวบ้าน เมื่อหันไปมองอีกทีลู่จินก็ผล็อยหลับไปเสียแล้วอาจจะเป็นเพราะเธอเมามากนั่นแหละ ผมจึงต้องเดินอ้อมไปซ้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มอย่างระมัดระวังเพื่อจะพาเธอขึ้นห้องนอน

ช่วงเวลาที่ผมอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนคนตัวเล็กก็เอาแล้วบ่นพึมพำไม่เป็นภาษาจนผมต้องแอบมองใบหน้านั้นเป็นระยะ ไม่แน่ว่าที่เธอกำลังพึมพำอาจจะกำลังด่าผมในฝันอยู่ก็ได้ที่ผมเผลอเอาเปรียบเธอไปแบบนั้น

เมื่อถึงห้องนอนผมก็จัดการวางร่างเล็กลงบนเตียงนุ่มของตัวเองเพื่อให้เธอได้นอนพัก ตอนแรกก็กะว่าจะพาเธอไปนอนที่ห้องแต่ก็กลัวว่าพรุ่งนี้เช้าเธอจะไม่ยอมตื่น แบบนั้นคงไปทำงานไม่ทันแน่น ยิ่งเพิ่งจะได้งานแบบนี้ขืนวันที่สองไปสายละก็คงไม่พ้นถูกไล่ออก

"แล้วชุดสายเดี่ยวที่เธอใส่นั้นมันอะไร ทั้งสั้นทั้งบาง"

หลังจากวางร่างเล็กลงบนเตียงนุ่มก็อดจะมองสำรวจร่างสวยด้วยความไม่พอใจไม่ได้เลย ชุดที่เธอใส่วันนี้เป็นชุดสายเดี่ยวซีทรูสีดำกับกระโปรงยีนที่สั้นจนเห็นขาอ่อนที่ดูขัดตาผมที่สุด ซึ่งขอสาบานกับตัวเองเลยว่าจะไม่ให้เธอใส่แบบนี้อีกเด็ดขาด

"แต่งตัวโป๊เกินไปจนรับไม่ได้เลย"

ผมพูดก่อนจะห่มผ้าห่มให้เธอถึงคอด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะละความสนใจไปจากหญิงสาวแล้วหันไปสนใจเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอที่กำลังสั่นแทน มันกำลังมีเบอร์โทรเข้าที่ไม่โชว์ชื่อผมเลยถือวิสาสะกดรับมันทันที

(ผมอี๋เฉินนะ พอดีได้เบอร์มาจากเพื่อนเธอ)

!!! เสียงผู้ชายจากปลายสายทำเอาผมถึงกับตะลึงไปเลยนี่ ไปเที่ยวคืนเดียวมีผู้ชายติดจนโทรมาหาดึกแบบนี้เชียวกลับมารอบนี้เสน่ห์แรงไม่เบาเลยนะยัยตัวดี

"..."

(เอิ่ม ผมแค่อยากรู้ว่าคุณถึงบ้านปลอดภัยไหม)

ผมสูญหายใจเข้าออกลึกๆ พลางหลับตาข่มอารมณ์ร้อนในใจเพื่อไม่ให้มันระเบิดออกมา ยังไงสะผมก็เป็นผู้ใหญ่ไม่ควรโวยวายกับเด็ก ก่อนจะลืมตามองจ้องไปยังใบหน้าสวยที่กำลังหลับตาพริ้มอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างคาดโทษ

(ลู่จิน คุณถึงบ้านปลอดภัยใช่ไหม?)

"ปลอดภัยดี..."ผมกดเสียงต่ำแสดงถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมากให้ปลายสายรับรู้

(อ่อ คุณคงเป็นญาติของเธอที่มารับ ยังไงผมต้องฝากคุณดูแลเธอด้วย...)

"ฉันต้องดูแลเธออยู่แล้ว เพราะฉันไม่ใช่ญาติของเธออีกอย่างฉันไม่ชอบใจเท่าไหร่นักที่มีผู้ชายโทรมาหาคู่หมั้นฉันดึกๆ แบบนี้"ผมพูดไปตามตรงและกำลังจะกดวางสายแต่ต้องชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ จากปลายสายจนต้องยกโทรศัพท์แนบหูอีกครั้ง

(ถ้าเขามีแฟนทำไมมานัดบอร์ดละ นอกเสียจากเธออยากหาใครสักคนที่ไม่ใช่คนที่อ้างว่าเป็นคู่หมั้น)

เสียงท้าทายจากปลายสายทำให้ความอดทนผมหมดทันที ผมกดวางสายแล้วจะปาโทรศัพท์ลงพื้นระบายอารมณ์โกรธแต่ต้องชะงักเมื่อคิดไปว่ามันอาจจะเกิดเสียงดังจนทำคนบนเตียงตื่น

ด้วยอารมณ์โกรธที่มีอยู่ตอนนี้มันทำเอาผมร้อนรุ่มไปหมดจนต้องรีบเข้าไปอาบน้ำเพื่อให้ร่างกายร้อนเย็นลง ในสมองก็ยังวนภาพของลู่จินกับชายคนนั้นไปมาไม่สิ้นสุด

การกระทำของเธอวันนี้มันไม่ต่างกับการหยามผมเลย! เธอไปหาคู่ทั้งๆ ที่เรายังมีสถานะเป็นคู่หมั้นกันอย่างชัดเจนมันออกจะมากไปหน่อยไหมลู่จิน!!

....

: ไป๋ลู่จิน

กริ่งงงงง กริ่งงงงง

เสียงนาฬิกาปลุกไม่คุ้นหูดังขึ้นลั่นห้องทำเอาฉันต้องสะดุ้งตัวตื่นมากดปิดมัน สายตาก็ค่อยๆ ปรับโฟกัสไปยังมุมหนึ่งของห้องแล้วต้องชะงักไปเมื่อฉันเห็นร่างสูงในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มกำลังกอดอกมองฉันอยู่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเท่าไหร่นัก ก่อนที่สมองจะย้อนภาพเมื่อคืนกลับมาทำให้ฉันต้องหลบสายตาคม

"พะ พี่พาฉันมานอนที่ไหน..."

"ห้องฉัน"

ฉันเงยหน้ามองใบหน้าคมด้วยความแปลกใจ ทั้งๆ ที่ห้องของฉันอยู่ตรงข้ามทำไมเข้าถึงพาฉันมาที่นี่ ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยถามผ้าขนหนูผืนโตก็ถูกโยนมาคลุมหัวฉันไว้จนไม่สามารถมองเห็นอะไรได้

"จริงๆ ส่งฉันที่ห้องก็ได้นิ"

"เดี๋ยวตื่นมาคุยกับผู้ชาย..."

"ห๊า?"

"ไปจัดการตัวเองสะฉันจะลงไปเตรียมอาหารเช้า แล้วเราต้องคุยกัน"

เขาพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่น่าขนลุกก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้แค่ฉันที่กำลังมึนงงกับคำพูดของเขา ผู้ชายที่เขาว่าคงจะเป็นมู่อี๋เฉินที่เดินออกมาส่งฉันเมื่อคืนแต่ทำไมเขาถึงได้กลัวฉันคุยกันละในเมื่อไม่ได้ตกลงเริ่มความสัมพันธ์กันเสียหน่อย

ฉันแต่งตัวเสร็จก็ตามลงมาด้านล่างก่อนจะเห็นว่าพี่หลินอี้กำลังนั่งทำงานอยู่ในโซนห้องครัวพร้อมกับน้ำเต้าหู้สองแก้วและขนมปังที่ถูกอุ่นให้มีกลิ่นหอมจนฉันอดที่จะวิ่งตรงไปหยิบมันเข้าปากไม่ได้

"อร่อย"

พี่หลินอี้ละความสนใจจากคอมพิวเตอร์ก่อนจะพับมันลงเสียงดังแล้วนั่งจ้องหน้าฉันอย่างหาเรื่องจนฉันที่กำลังดื่มน้ำเต้าหู้ถึงกับสำลักเพราะสายตาคมกริบนั้น

"เมื่อคืน...มันคืออะไร"

"ก็...ไปเฉยๆ เพื่อนชวน"ฉันตอบตามความจริงแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยให้คนตรงหน้าอารมณ์ดีขึ้นเท่าไหร่นักเขายังคงมีสีหน้าบึ้งตึงไม่ต่างจากเดิม

"ไปเฉยๆ แต่ก็ได้ผู้ชายติดมาตั้งคนหนึ่ง"เขาพูดประชดพร้อมกับยกแก้วน้ำเต้าหู้ขึ้นดื่มแถมยังหันหน้าหลบไปอีกทางราวตั้งใจกวนอารมณ์ฉัน

"เขาเห็นว่าฉันเมาเลยออกมาส่ง มันก็เท่านั้น"

"แล้วทำถ้าไม่ไปอ่อยไว้ เขาจะเป็นห่วงถึงขั้นโทรมาดึกๆ งั้นเหรอ?"ฉันนิ่งไปทันทีหลังจากได้รู้ว่าเมื่อคืนอี๋เฉินโทรหาฉันงั้นเหรอ นี่เป็นสาเหตุที่เขาไม่พอใจฉันมากกว่าเมื่อวานสินะ

"ฉันไม่รู้ว่าเขาเอาเบอร์ฉันมาจากไหน แต่ฉันไม่ได้ให้นะคะ"

"อืม...แถมยังบอกว่าฉันเป็นญาติของเธอ"พอพูดจบประโยคสายตาคมก็จ้องเขม็งมาที่ฉันอย่างคาดโทษ

"ฉันไม่ได้บอกว่าพี่เป็นใครเสียหน่อย..."ฉันตอบเสียงอ่อน

"งั้นต่อไปนี่ก็อย่าลืมว่าฉันเป็นคู่หมั้นเธออยู่ ไม่ใช่หัวหลักหัวตอที่เบื่อเมื่อไหร่ก็วิ่งไปเข้านัดบอร์ดแถมใส่ชุดโป๊โชว์เนื้อหนังให้ผู้ชายมองฟรีๆ"เขาบ่นยาวด้วยน้ำเสียงดูหมิ่นจนฉันหงุดหงิด

"ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น ฉันแค่ไม่ได้เจอเพื่อนนานแล้ว ชุดนั้นก็ของเพื่อนก็บอกแล้วว่าฉันจะนอนกับเพื่อนพี่ก็ยังตามมาพอเห็นก็ไม่พอใจทำตัวเป็นตาแก่ เมื่อวานพี่จูบฉันฉวยโอกาสขนาดนั้นฉันยังไม่ถือโทษเลย"

"นี่! ไป๋ลู่จิน"

เขาขึ้นเสียงทำเอาฉันรีบหดตัวลงทันทีเมื่อกี้โมโหจนเผลอเถียงเขาไปเสียแล้ว แถมตอนนี้เขายังดูโมโหมากขึ้นด้วย ฉันจึงทำได้แค่กินอย่างเงียบๆ ต่อไปท่ามกลางสายตาดุของคนตรงหน้าฉันก็รู้หรอกว่าตัวเองผิดแต่เขาจะมาว่าทำไมในเมื่อฉันโตขนาดนี้แล้วแท้ๆ

เขามาดุฉันอีกได้ยังไงเมื่อวานเขาเองก็โกรธจนถึงขั้นเผลอจูบฉันไปแล้วฉันยังไม่พูดสักคำมีแต่เขาที่เอาแต่บ่นอยู่ได้ทั้งๆ ที่เราก็แค่เป็นคู่หมั้นที่ถูกบังคับกันทั้งคู่