Novels by ม่านอวี้

บทที่ 21 ราชโองการจากเมืองหลวงหิมะบนหลังคาจวนอ๋องละลายไปครั้งหนึ่ง ก่อนจะกลับมาปกคลุมหนาอีกครั้งเมื่อฤดูหนาวเวียนมาถึง เวลาหลายเดือนผ่านไปอย่างสงบผิดกับชายแดนเหนือที่ไม่เคยสงบจริงสักวัน รอยแผลจากลูกธนูบนหัวไหล่ของหว่านอี๋เหลือเพียงรอยจาง ๆ พิษที่เคยทำให้นางนอนอยู่ระหว่างความเป็นกับความตายไม่ทิ้งผลร้ายไว้มากนัก นอกจากร่างกายที่หนาวง่ายขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย และความระมัดระวังของคนรอบตัวที่มากเสียจนนางรำคาญโดยเฉพาะเซียวฉางเยี่ย หลังเหตุการณ์ครั้งนั้น จำนวนองครักษ์ที่ติดตามพระชายาเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว รถม้าถูกตรวจทุกครั้งก่อนออกจากจวนอาหารและยาที่เข้าถึงเรือนใหญ่ต้องผ่านมือคนสนิท แม้แต่เส้นทางที่นางจะไปตรวจโรงทอผ้าหรือคลังสินค้าก็ไม่เคยใช้ซ้ำติดกันหลายครั้ง หว่านอี๋เคยบ่นว่า หากมากกว่านี้อีกหน่อย เขาคงเอาทหารทั้งกองมาล้อมนางไว้กลางจวน ฉางเยี่ยตอบเพียงว่า—ถ้าจำเป็นก็ทำได้นับแต่นั้นนางจึงเลิกพูด ไม่ใช่เพราะยอมแต่เพราะรู้ว่าพูดไปก็เสียเวลา ชายผู้นี้เมื่อดื้อขึ้นมา ต่อให้เอาม้าศึกสิบตัวมาลากก็คงลากไม่ขยับทว่าความเข้มงวดเหล่านั้นกลับค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันโดยไม่รู้ตัว เช่นเดีย

บทที่ 20 รอยด้ายเส้นหนึ่งหลังจากฟื้นได้สองวัน หว่านอี๋จึงเริ่มนั่งพิงหัวเตียงได้นานขึ้น นางยังลุกเดินเองไม่ได้ เพียงขยับตัวมากไป แผลตรงหัวไหล่ก็จะปวดลึกจนสีหน้าเปลี่ยน พิษแม้ถูกกดไว้แล้ว แต่ผลที่ทิ้งไว้กลับชัดเจนกว่าบาดแผลเสียอีก ปลายนิ้วบางครั้งยังชา ร่างกายหนาวง่าย กินอาหารได้เพียงเล็กน้อยแม้แต่ยกถ้วยชานาน ๆ มือก็เริ่มสั่น สำหรับหว่านอี๋ เรื่องพวกนี้น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าความเจ็บ นางไม่ชอบความรู้สึกที่ต้องให้คนอื่นช่วยทุกอย่าง สาวใช้ต้องช่วยสวมเสื้อ ช่วยประคองนั่ง แม้กระทั่งตอนลงจากเตียงไปนั่งข้างหน้าต่างก็ยังต้องมีคนพยุงแต่คนที่น่ารำคาญที่สุด—ยังคงเป็นสามีของนาง“ข้าจะไปนั่งด้านนอก” หว่านอี๋กล่าวเป็นครั้งที่สาม เซียวฉางเยี่ยซึ่งกำลังอ่านรายงานอยู่ตรงโต๊ะไม่เงยหน้า “ไม่ได้” “หมอบอกว่าข้าควรขยับตัวบ้าง” “ขยับในห้อง” “ข้าอยากรับลม”คราวนี้เขาเงยหน้า “รับลมแล้วไข้ขึ้นอีก ลำบากผู้ใด?”หว่านอี๋หน้าตึง “ข้า” “ผิด” เขาวางเอกสารลง “ข้า” นางนิ่ง คนพูดกลับหยิบเอกสารขึ้นอ่านต่อราวกับไม่ได้พูดอะไรหว่านอี๋มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันหน้าหนี ไม่อยากยอมรับว่าคำตอบนั้นทำให้ต่อว่าไม่ลง น่าหงุดหงิดจร

บทที่ 19 บ้าน“...ท่านอ๋อง...” เสียงเบาจนแทบเป็นเพียงลมหายใจ แต่สำหรับเซียวฉางเยี่ย กลับชัดเจนกว่าทุกเสียงที่เคยได้ยิน เขาก้มลงทันที มือที่จับมือนางอยู่กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ข้าอยู่นี่” ริมฝีปากของหว่านอี๋ขยับอีกครั้ง เปลือกตาสั่น ราวกับกำลังพยายามลืมขึ้นท่ามกลางความหนักอึ้งที่กดทับทั้งร่าง ฉางเยี่ยมองไม่กะพริบ “หว่านอี๋” คราวนี้ดวงตาคู่นั้นเปิดขึ้นเล็กน้อย เพียงเสี้ยวเดียว แววตาพร่ามัว ไม่มีความสดใส ไม่มีประกายเฉลียวฉลาดที่เขาคุ้นเคย นางมองเขา แต่เหมือนยังมองไม่ชัด “ข้าอยู่ตรงนี้” ชายหนุ่มพูดซ้ำ น้ำเสียงต่ำลงอย่างไม่รู้ตัว หว่านอี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามคิดอะไรบางอย่าง ริมฝีปากซีดขยับ “ข้า...” เสียงแผ่วจนเขาต้องก้มเข้าไปใกล้กว่าเดิม หว่านอี๋หายใจลำบาก คำแต่ละคำหลุดออกมาช้า ๆ “ข้า...กลับถึงบ้านแล้วหรือ...” เซียวฉางเยี่ยนิ่งงันโลกทั้งใบเหมือนหยุดลงชั่วขณะ บ้าน คำง่าย ๆ แต่กลับหนักจนลมหายใจของเขาสะดุด บ้านที่ไหน? เมืองหลวงหรือ? จวนของบิดามารดานาง? ตำหนักของฮองเฮา? หรือ—สายตาของชายหนุ่มเลื่อนไปทั่วห้อง ม่านมุ้ง โต๊ะชาที่นางเลือกเอง เครื่องหอมที่นางเปลี่ยน ผ้าม่านที่สั่งให้ซ

บทที่ 18 คนที่ยังไม่ลืมตารุ่งเช้ามาถึงช้ากว่าทุกวัน อย่างน้อยเซียวฉางเยี่ยรู้สึกเช่นนั้น ตลอดคืนเขาแทบไม่ได้หลับหว่านอี๋ผ่านช่วงอาการทรุดหนักมาได้ แต่คำว่า ผ่าน ของหมอกลับไม่ได้หมายความว่านางปลอดภัยเพียงหมายถึง—นางยังหายใจอยู่ เท่านั้น แสงสีเทาจากด้านนอกค่อย ๆ ลอดผ่านกระดาษหน้าต่างเข้ามาในห้อง ตะเกียงที่จุดไว้ตลอดคืนยังไม่ถูกดับกลิ่นยาคละคลุ้ง บนโต๊ะมีถ้วยยาที่เย็นแล้วหลายใบ เซียวฉางเยี่ยนั่งอยู่ข้างเตียง อาภรณ์ชั้นนอกยังเป็นชุดเดิมจากเมื่อวาน เส้นผมไม่ได้จัดใหม่ เคราบริเวณกรามขึ้นจาง ๆ ใต้ดวงตามีรอยคล้ำซึ่งแทบไม่เคยปรากฏให้ผู้ใดเห็น แต่เขาไม่สนใจ มือข้างหนึ่งยังจับมือหว่านอี๋ไว้ นิ้วเรียวในฝ่ามือไม่ได้เย็นจัดเหมือนช่วงกลางคืนแล้ว อุ่นขึ้นเล็กน้อย เขาจำความรู้สึกนี้ไว้ละเอียดกว่าที่ควร เพราะเมื่อคืนมีช่วงหนึ่งที่มือคู่นี้เย็นลงจนหัวใจของเขาเหมือนหยุดตามไปด้วย “ท่านอ๋อง” หมอชราเข้ามาเงียบ ๆฉางเยี่ยเงยหน้า “เป็นอย่างไร” หมอจับชีพจร ใช้เวลานานกว่าปกติ นานจนชายหนุ่มเริ่มทนไม่ไหว “พูด” “ชีพจรมั่นคงขึ้นกว่ากลางคืนขอรับ” ฉางเยี่ยพยักหน้า “แล้วเหตุใดนางยังไม่ฟื้น” หมอนิ่งไป “พิษร้ายแรงมาก ร่

บทที่ 17 คืนที่ยาวนานที่สุดเซียวฉางเยี่ยไม่ได้ถามอะไรอีก ทันทีที่คำว่า อาการไม่ดี หลุดออกจากปากองครักษ์ เขาคว้าเสื้อคลุมกับดาบแล้วเดินออกจากกระโจม “ท่านอ๋อง!” รองแม่ทัพตามออกมา “การประชุม—” “เจ้าจัดการ” คำสั่งสั้นจนแทบไม่มีช่องให้ถาม “แต่เรื่องเสบียงป้อมเหนือ—” “ทำตามแผนเดิม หากมีปัญหาให้ส่งคนตามข้า” ม้าถูกนำมาแล้ว ฉางเยี่ยขึ้นอานในครั้งเดียว ก่อนกระชากบังเหียน “เปิดทาง!” ม้าศึกทะยานออกจากค่าย หิมะใต้กีบแตกกระจาย ไม่มีผู้ใดกล้าขวาง ทหารตามออกไปเพียงไม่กี่คน กระทั่งรองแม่ทัพซึ่งติดตามเขามานานยังยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ใช่เพราะท่านอ๋องกลับจวนเป็นเรื่องแปลก แต่เพราะตลอดหลายปี—พวกเขาไม่เคยเห็นเซียวฉางเยี่ยทิ้งการประชุมทางทหารกลางคัน ครั้งหนึ่งแนวรบด้านตะวันตกถูกตีแตก นายทหารคนสนิทตายต่อหน้า เขายังยืนสั่งการต่อจนฟ้ามืด ครั้งหนึ่งตัวเองถูกแทงเข้าชายโครง เลือดไหลจนเกราะเปียก เขายังไม่ยอมลงจากม้า สำหรับเซียวฉางเยี่ย ทุกสิ่งมีลำดับของมัน ศึกอยู่ก่อนความเจ็บปวด หน้าที่อยู่ก่อนชีวิต แต่วันนี้—เพียงคำว่า พระชายาถูกพิษ ทุกอย่างถูกทิ้งไว้เบื้องหลังลมหนาวตีใบหน้าจนชา ฉางเยี่ยกลับแทบไม่รู้สึก ในหัวม

บทที่ 16 ลูกธนูอาบพิษหิมะเมื่อคืนตกหนักกว่าหลายวันก่อน ยามเช้าเมื่อเปิดหน้าต่างออกไป ทั้งจวนอ๋องถูกคลุมด้วยสีขาวโพลน กิ่งสนรับน้ำหนักหิมะจนโน้มต่ำ ลมหายใจของผู้คนกลายเป็นไอขาวทันทีที่ก้าวพ้นชายคา หว่านอี๋ยืนอยู่หน้ากระจก ปล่อยให้สาวใช้ช่วยสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ให้ “พระชายาจะออกไปจริงหรือเจ้าคะ” “อืม” “วันนี้หนาวมากนะเจ้าคะ”หว่านอี๋ยื่นมือรับเตาอุ่นขนาดเล็ก “หากรอวันที่แดนเหนือไม่หนาว เกรงว่าข้าคงไม่ต้องออกจากจวนตลอดปี” สาวใช้เงียบไปเถียงไม่ได้ หว่านอี๋มองเงาตัวเองในกระจกอีกครั้ง วันนี้นางไม่ได้แต่งกายหรูหรา เครื่องประดับมีเพียงปิ่นหยกขาวสองอัน เสื้อคลุมสีเข้มยาวถึงข้อเท้า รองเท้าด้านในบุขนแกะหนาเป็นพิเศษ รองเท้าคู่นี้เพิ่งทำขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน นางเป็นคนให้แก้แบบเอง เดิมรองเท้าของทหารชายแดนใช้หนังค่อนข้างหนา ทนทานก็จริง แต่เมื่อโดนหิมะนาน ๆ ความชื้นจะซึมเข้าไป ด้านในเย็นจัดจนทหารบางคนปลายเท้าแตกหรือเป็นแผล หว่านอี๋ไม่รู้เรื่องการรบ แต่รู้เรื่องหนังนางเพียงจับรองเท้าคู่หนึ่ง พลิกดูตะเข็บ ถามราคา แล้วให้คนนำหนังอีกสามชนิดมาเทียบ สุดท้ายพบว่า หากไม่ยึดติดว่าต้องใช้หนังชนิดเดียวทั้งคู่

บทที่ 23 คืนแรกในจวนเซี่ยประตูจวนเซี่ยปิดลงอย่างช้า ๆ เสียงจากถนนด้านนอกถูกตัดขาด เมื่อครู่ยังมีผู้คนมุงดู รถม้าของทหารหลวงวิ่งผ่าน เสียงวิพากษ์วิจารณ์เรื่องตระกูลเสิ่นดังอยู่ทุกมุมเมืองหลวง แต่เพียงข้ามธรณีประตูเข้ามา ทุกอย่างกลับเงียบลงราวกับอยู่คนละโลก เสิ่นชิงหลัน—หรือบางทีเวลานี้นางเองก็ไม่ควรใช้แซ่เสิ่นอีกแล้ว—ยืนอยู่กลางลาน มองจวนที่ไม่คุ้นเคยตรงหน้า ไม่ได้ใหญ่โตโอ่อ่าเหมือนจวนเดิม ไม่มีเรือนนับสิบหลัง ไม่มีสวนกว้างจนมองไม่เห็นสุด ไม่มีบ่าวไพร่มากมายเดินขวักไขว่ แต่สะอาด สงบ และให้ความรู้สึกแปลกใหม่อีกอย่างหนึ่ง ที่นี่ไม่มีความทรงจำของคนเหล่านั้น ไม่มีเสียงตำหนิของเสิ่นฮูหยิน ไม่มีหอบรรพชนที่พี่ใหญ่เคยถูกบังคับให้คุกเข่า ไม่มีโต๊ะอาหารซึ่งทุกคนต้องระวังสีหน้ากันตลอดเวลา เป็นสถานที่ใหม่ ใหม่จนไม่รู้ว่าควรกลัวสิ่งใด “คุณหนู” เสี่ยวเถาเรียกเบา ๆ ชิงหลันได้สติ ด้านหน้าจิ่งเหิงกำลังสั่งการกับพ่อบ้านคนใหม่ จวนแห่งนี้เดิมเป็นทรัพย์สินส่วนหนึ่งของตระกูลเซี่ยที่ถูกยึดไปหลังเกิดคดีเมื่อหลายปีก่อน ภายหลังเปลี่ยนมือหลายครั้ง ก่อนราชสำนักยึดกลับคืน และวันนี้ฮ่องเต้มีพระบัญชาให้คืนแก่ทายาทท

บทที่ 22 ไม่มีใครเป็นลูกพวกเจ้าป้ายจวนเสิ่นถูกปลดลงต่อหน้าผู้คนทั้งถนน เสียงไม้หนักกระทบพื้นดังเพียงครั้งเดียว แต่สำหรับคนในจวน มันราวกับเสียงฟ้าผ่าลงกลางศีรษะ บ่าวไพร่ที่เคยเดินเชิดหน้าเพราะรับใช้ตระกูลใหญ่ต่างหน้าซีดเผือด ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง แม้แต่ลมหายใจก็เหมือนต้องกลั้นไว้ ทหารหลวงกระจายกำลังเข้าควบคุมประตูทุกด้าน ตราผนึกสีแดงถูกปิดลงบนห้องบัญชี คลังทรัพย์สิน ห้องหนังสือ เรือนรับรองแม้แต่ประตูเรือนของฮูหยินเสิ่นก็ไม่เว้น ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเสียจนไม่มีเวลาให้ซ่อนสิ่งใด เสิ่นเหวินโจวยังคงยืนอยู่กลางลาน ใบหน้าที่เคยสุขุมของชายวัยกลางคนซีดลงอย่างเห็นได้ชัด สายตาจับอยู่ที่จิ่งเหิงเพียงผู้เดียว “เจ้ารู้มานานแล้ว...” เขาถามซ้ำ คล้ายยังไม่เชื่อจิ่งเหิงยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว ชุดขุนนางสีเข้มทำให้รูปร่างสูงโปร่งดูเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม “ใช่” ไม่มีคำว่าท่านพ่อ ไม่มีแม้แต่ความเคารพตามธรรมเนียมที่เขาเคยรักษามาตลอด เสิ่นเหวินโจวจ้องเขา แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะแห้งแล้งเต็มที “ดี...” เขาพยักหน้าช้า ๆ “ดีเหลือเกิน”ชายผู้นั้นมองเด็กที่ตนเก็บกลับมาจากกองเลือดเมื่อเกือบยี่สิบปีก่

บทที่ 21 ดาบเล่มแรกที่ฟันลงมาสามวันหลังเหตุการณ์ใต้ภูเขา ขบวนของจิ่งเหิงออกจากซ่างหยาง ไม่มีงานเลี้ยงส่ง ไม่มีขบวนขุนนางท้องถิ่นเรียงแถวประจบประแจงเหมือนขามา นายอำเภอซ่างหยางถูกควบคุมตัวไปก่อนแล้ว เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องอีกหลายคนถูกแยกสอบสวน หลักฐานจากบ่อเกลือและคลังอาวุธลับถูกปิดผนึกทั้งหมด ส่วนกำลังที่ส่งมารับช่วงต่อก็เข้าควบคุมพื้นที่เรียบร้อย เรื่องที่ควรลากยาวหลายเดือนถูกจิ่งเหิงตัดให้ขาดภายในไม่กี่วัน แต่ทุกคนรู้ดีว่า—สิ่งที่จบลงเป็นเพียงหางของงู ส่วนหัวของมันยังอยู่ในเมืองหลวง เสิ่นชิงหลันนั่งอยู่ในรถม้า มือถือสมุดบัญชีเล่มหนึ่งซึ่งคัดสำเนาไว้นางอ่านไปได้ไม่ถึงครึ่งหน้า สายตาก็เลื่อนไปยังคนตรงข้าม จิ่งเหิงกำลังอ่านสำนวน แขนข้างหนึ่งยังพันผ้า สีหน้ากลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผ่านไปครู่หนึ่ง นางมองอีก เขาไม่เงยหน้า “หลันหลัน” “เจ้าคะ” “อ่านของเจ้า” นางกะพริบตา “ข้าก็อ่านอยู่” “เจ้ามองพี่ห้าครั้งแล้ว” เสิ่นชิงหลันเงียบไปห้าครั้งหรือ? นางคิดว่าเพียงสามเสียอีก หญิงสาวปิดสมุดลงอย่างไม่ละอาย “ข้าดูว่าท่านยังมีไข้หรือไม่” “ไม่มี” “แผลเล่า” “ไม่เป็นไร” คิ้วเรียวงามขมวดทันที จิ่

บทที่ 20 เส้นทางที่ย้อนกลับไปไม่ได้เสิ่นชิงหลันตื่นขึ้นเพราะปลายนิ้วขยับ ความรู้สึกแรกที่รับรู้ไม่ใช่ความแข็งของตั่งซึ่งนางฟุบหลับอยู่ แต่เป็นความอบอุ่นจากฝ่ามือของใครบางคน มือของนางยังถูกกุมอยู่ ไม่ใช่เพียงวางทับกันเหมือนก่อนหลับ นิ้วทั้งห้าประสานเข้ากับนิ้วของเขาอย่างแนบแน่น เสิ่นชิงหลันลืมตาช้า ๆ แสงเช้ายังไม่ส่องเข้ามาเต็มห้อง มีเพียงเปลวตะเกียงดวงเล็กตรงหัวเตียง จิ่งเหิงยังหลับ ใบหน้าซึ่งยามตื่นมักสงบนิ่งและเย็นชา เวลานี้กลับดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย ริมฝีปากซีดกว่าปกติ คิ้วขมวดบาง ๆอาภรณ์ส่วนบนถูกเปิดออกบริเวณหัวไหล่เพื่อพันแผล ผ้าพันแผลสีขาวมีรอยเลือดซึมออกมาเล็กน้อย หัวใจหญิงสาวเจ็บแปลบ นางไม่ชอบเห็นเขาเป็นเช่นนี้ ไม่ชอบเลือดบนตัวเขา ไม่ชอบความรู้สึกที่ว่าเพียงคลาดสายตาไปชั่วครู่ คนตรงหน้าอาจหายไปเหมือนในชาติที่แล้ว เสิ่นชิงหลันจึงไม่ได้ดึงมือออก กลับกระชับนิ้วแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว คนที่ควรหลับพลันกล่าวขึ้น “ตื่นแล้ว?” นางสะดุ้ง ดวงตาของชายหนุ่มเปิดขึ้นแล้ว “ท่านแกล้งหลับหรือ” “เพิ่งตื่น” เสียงยังแหบเพราะอ่อนเพลีย เสิ่นชิงหลันไม่เชื่อทั้งหมด แต่ไม่ได้เถียง นางมองมือที่ประสานกัน ก่อ

บทที่ 19 ประตูใต้ภูเขาคืนนั้น ไม่มีผู้ใดพักจริง หลังตะวันลับขอบฟ้า เรือนพักทั้งหลังเงียบสนิทราวกับทุกคนเข้านอนไปแล้ว แต่ด้านหลัง กลับมีเงาคนทยอยออกจากประตูเล็กทีละกลุ่ม เสิ่นจิ่งเหิงเปลี่ยนอาภรณ์เป็นสีดำทั้งชุด ไม่ใช้เครื่องประดับ ไม่สวมตราขุนนาง มีเพียงดาบยาวหนึ่งเล่มกับมีดสั้นซ่อนอยู่ข้างเอว ชิงหลันเองก็ถูกเปลี่ยนจากชุดกระโปรงยาวเป็นอาภรณ์เดินทางสีเข้ม เสื้อคลุมรัดกุม เส้นผมรวบสูงกว่าปกติเพื่อไม่ให้เกะกะ เมื่อนางเดินออกมา เสิ่นจิ่งเหิงมองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้พูดว่าไม่เหมาะ ไม่ได้ห้าม เพียงยื่นกริชเล่มเดิมให้นางเสิ่นชิงหลันรับมา “อยู่ข้างพี่” ประโยคเดียว นางพยักหน้า “เจ้าค่ะ” ครั้งนี้ไม่มีการต่อรอง เพราะทั้งสองคนรู้ตรงกันแล้วว่า ภูเขาลูกนั้นอาจซ่อนสิ่งที่เปลี่ยนคดีทั้งคดีได้ เส้นทางเข้าสู่บ่อเกลือเก่าอยู่ด้านหลังแนวผาสีแดง ช่วงกลางวันแทบมองไม่เห็นความผิดปกติ มีเพียงพุ่มไม้แห้งกับทางแคบที่ชาวบ้านแทบไม่ใช้ แต่พอถึงกลางคืน—กลับมีแสงตะเกียงเป็นระยะอยู่ด้านใน ฉินเฟิงนำทางไปตามสันเขา คนของเสิ่นจิ่งเหิงแบ่งออกเป็นสามกลุ่มกลุ่มหนึ่งปิดเส้นทางหนี อีกกลุ่มเฝ้าระวังด้านนอกส่วนคนที่เข้าไปจริงมีเ

บทที่ 18 สตรีที่ไม่คิดถอยหานเยว่ซินเข้ามาถึงศาลาด้านในก่อนเที่ยงเสิ่นชิงหลันนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ลมอ่อนพัดชายม่านสีขาวให้ไหวไปมา ชุดน้ำชาบนโต๊ะยังมีไอร้อนจาง ๆ ลอยขึ้น เสี่ยวเถายืนอยู่ด้านหลัง ไม่ไกลนักมีคนของเสิ่นจิ่งเหิงกระจายตัวอยู่ตามมุมเรือนโดยไม่ทำให้ผู้มาเยือนรู้สึกว่าถูกจับตามองเกินไป หญิงสาวที่ก้าวผ่านประตูเข้ามาแตกต่างจากสตรีในเมืองหลวงอย่างชัดเจน หานเยว่ซินไม่ได้งามอ่อนหวานคิ้วของนางคม ดวงตาสดใส รูปร่างสูงโปร่ง อาภรณ์สีฟ้าเข้มรัดกุมกว่าชุดของสตรีทั่วไปเล็กน้อย ดูคล่องแคล่วมากกว่าประณีต ที่ข้อมือข้างซ้ายยังมีรอยด้านบาง ๆ เสิ่นชิงหลันมองเพียงครั้งเดียวก็รู้ว่า—สตรีผู้นี้ขี่ม้าและจับอาวุธเป็น ไม่ใช่คุณหนูที่นั่งรอแต่งงานอยู่แต่ในเรือน หานเยว่ซินเองก็กำลังมองนางเช่นกัน สายตาหยุดตรงใบหน้าของเสิ่นชิงหลันนานกว่าปกติเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเบา ๆ “ข้าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดคนในงานชมบุปผาจึงพูดถึงคุณหนูสี่เสิ่นไม่หยุด” คำชมตรงไปตรงมาเสิ่นชิงหลันยิ้มรับ “คุณหนูหานเดินทางมาไกล คงเหนื่อยแล้ว” “ไม่เท่าใด”ใอีกฝ่ายนั่งลง แต่สายตากลับมองรอบศาลาหนึ่งครั้ง “ใต้เท้าเสิ่นไม่อยู่หรือ” ตรงจริง ๆ เสิ่นชิง