Novels by ม่านอวี้

บทที่ 43 คนละสายตาการเดินทางออกจากเมืองหลวงครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ซือหม่าตวนได้ใช้เวลาอยู่กับไป๋หลานอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่แต่งงานตลอดเส้นทาง รถม้าเคลื่อนผ่านหมู่บ้านและทุ่งนาหลายแห่ง บางวันฝนตกจนถนนเฉอะแฉะ บางวันต้องหยุดพักตามโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ระหว่างทางไป๋หลานไม่เคยบ่นเรื่องความลำบาก แม้มือข้างหนึ่งยังพันผ้าเพราะถูกน้ำแกงลวก นางก็ยังคอยดูแลเสื้อผ้า จัดเตรียมอาหาร และกำชับสาวใช้ให้ต้มน้ำชาตามรสนิยมของสามีซือหม่าตวนเคยคิดว่านางเป็นสตรีที่สุขุมและรู้จักวางตัว แต่เมื่อได้อยู่ใกล้ชิดกันนานขึ้น เขากลับพบว่านางละเอียดรอบคอบกว่าที่คิดไป๋หลานจดจำได้ว่าเขาไม่ชอบชารสเข้มเกินไป รู้ว่าเขามักปวดศีรษะเมื่ออ่านเอกสารติดต่อกันหลายชั่วยาม และไม่เคยรบกวนเวลาที่เขาต้องจัดการงานราชการระหว่างเดินทางสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องเล็กน้อย เล็กน้อยเสียจนเขาไม่เคยสังเกตมาก่อนวันหนึ่งระหว่างพักที่โรงเตี๊ยม ซือหม่าตวนเห็นนางพยายามยกกาน้ำชาด้วยมือข้างที่ยังบาดเจ็บ เขาจึงรีบรับกานั้นมา ไป๋หลานยิ้มบาง ก่อนกล่าวว่าตนไม่เป็นไรแต่เมื่อผ้าพันแผลเลื่อนออกเล็กน้อย เขากลับเห็นรอยแดงบนหลังมือที่ยังไม่จาง ความรู้สึกผิดพลัน

บทที่ 42 ความไว้วางใจก่อนกำหนดออกเดินทางหนึ่งวัน ซือหม่าตวนได้รับคำเชิญจากราชครูไป๋ให้ไปพบที่จวนเดิมทีเขาคิดว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับการเดินทางไปเยี่ยมญาติของไป๋หลาน จึงไม่ได้สงสัยสิ่งใด หลังเสร็จงานที่กรมอาญา เขาก็ตรงไปยังจวนราชครูตามเวลานัดหมายราชครูไป๋รออยู่ในห้องหนังสือ บนโต๊ะมีน้ำชาสองถ้วยและเอกสารปึกหนึ่งวางอยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นบุตรเขยเข้ามา ชายชราก็เชิญให้นั่งด้วยท่าทีเป็นกันเองหลังถามไถ่เรื่องงานราชการและอาการบาดเจ็บของไป๋หลานอยู่ครู่หนึ่ง ราชครูไป๋จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“เมื่อวานข้าได้รับรายงานบางอย่างจากชายแดน”ซือหม่าตวนเงยหน้าขึ้น ราชครูไป๋ไม่ได้รีบร้อน เขายกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนเลื่อนเอกสารปึกนั้นมาตรงหน้าบุตรเขย“เกี่ยวข้องกับแม่ทัพกู้”เพียงได้ยินชื่อนั้น ซือหม่าตวนก็ชะงักไปเล็กน้อย เขาวางถ้วยชาลงแล้วหยิบเอกสารขึ้นอ่านเนื้อหาภายในเป็นรายงานเบื้องต้นเกี่ยวกับความผิดปกติในการเบิกจ่ายเสบียงและการเคลื่อนย้ายยุทโธปกรณ์ของกองทัพชายแดน มีรายการบางส่วนไม่ตรงกับบัญชีที่ส่งมายังเมืองหลวง อีกทั้งยังปรากฏคำให้การกล่าวหาว่ามีผู้บังคับบัญชาระดับสูงเกี่ยวข้องกับการปกปิดข้อเท็จจริงชื่อแ

บทที่ 41 รางวัลของผู้ภักดีหลังเหตุการณ์วุ่นวายในเรือนหลักผ่านพ้นไปหนึ่งวัน ไป๋หลานก็เรียกสาวใช้สองคนเข้าพบเป็นการส่วนตัวภายในห้องพักด้านใน กลิ่นยาสมุนไพรลอยอวลอยู่จาง ๆ มือข้างที่ถูกน้ำแกงลวกของนางยังพันด้วยผ้าสีขาว แม้อาการบวมจะทุเลาลงบ้างแล้ว แต่ทุกครั้งที่ขยับนิ้วก็ยังรู้สึกแสบร้อนสาวใช้ทั้งสองคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ก้มศีรษะต่ำจนแทบชิดพื้น ตั้งแต่เกิดเรื่อง พวกนางต่างหวาดหวั่นว่าจะถูกลงโทษ เพราะแม้แผนการจะสำเร็จ แต่ผลลัพธ์กลับทำให้นายหญิงได้รับบาดเจ็บไปด้วยไป๋หลานมองคนทั้งสองอย่างเงียบงัน ก่อนส่งสัญญาณให้สาวใช้คนสนิทนำถุงเงินสองถุงออกมา เสียงถุงเงินกระทบพื้นเบื้องหน้าทำให้ทั้งคู่สะดุ้ง“พวกเจ้าทำได้ดี”คำชมเรียบง่ายทำให้ความหวาดกลัวเปลี่ยนเป็นความโล่งอก สาวใช้ทั้งสองรีบโขกศีรษะขอบคุณ ไป๋หลานไม่ได้กล่าวอะไรต่อนางเพียงก้มมองผ้าพันแผลบนมือของตน เดิมทีนางไม่ได้คิดให้เรื่องราวรุนแรงถึงขั้นนี้คำสั่งที่มอบให้สาวใช้ทั้งสองมีเพียงการกล่าวถึงกู้จื่อเวยในทางเสียหาย โดยเฉพาะเรื่องที่นางเข้ามาเป็นอนุหลังซือหม่าตวนแต่งภรรยาเอกได้ไม่นาน และการดูหมิ่นการอบรมของแม่ทัพกู้ไป๋หลานรู้ดีว่ากู้จื่อ

บทที่ 40 โบยยี่สิบไม้ห้องโถงเรือนหลักเงียบสงัดหลังสิ้นคำสั่งของซือหม่าตวน กฎจวนซือหม่าถูกนำออกมาจากห้องเก็บเอกสาร เป็นสมุดเล่มหนาปกสีเข้มที่บันทึกข้อปฏิบัติของคนในจวนเอาไว้หลายชั่วอายุคนกู้จื่อเวยมองสมุดเล่มนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในจวน นางเคยได้ยินเรื่องกฎระเบียบมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งกฎเหล่านั้นจะถูกนำมาใช้กับนางอย่างจริงจังพ่อบ้านเปิดสมุดไปยังหน้าที่เกี่ยวข้อง ก่อนอ่านบทลงโทษการล่วงเกินนายหญิงของจวน ทุกถ้อยคำดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบกู้จื่อเวยไม่ได้ฟังจนจบด้วยซ้ำ นางรู้ว่าตนคว่ำโต๊ะจริง และรู้ว่าไป๋หลานถูกน้ำแกงลวกเพราะการกระทำของนางเอง แต่หากให้ย้อนเวลากลับไป นางก็ยังไม่อาจยืนฟังคนเหล่านั้นดูหมิ่นบิดาโดยไม่ทำอะไรบิดาของนางไม่เคยต้องก้มศีรษะให้ผู้ใด แล้วเหตุใดบุตรสาวอย่างนางต้องยอมให้สาวใช้สองคนเหยียบย่ำชื่อเสียงของเขา ซือหม่าตวนรับฟังพ่อบ้านจนจบเขาไม่ได้ถามกู้จื่อเวยซ้ำ เพราะนางยอมรับการกระทำของตนแล้ว และคำให้การของผู้เห็นเหตุการณ์ก็ตรงกัน ชายหนุ่มเหลือบมองหลังมือของไป๋หลานที่พันผ้าไว้ ก่อนหันกลับมาทางหญิงสาวผู้ยืนอยู่กลางห้อง“อน

บทที่ 39 อัญเชิญกฎจวนเช้าวันนั้น ซือหม่าตวนออกจากจวนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เนื่องจากมีการประชุมขุนนางที่กรมอาญา กู้จื่อเวยจึงตื่นขึ้นมาเพียงลำพัง ความขุ่นเคืองจากเมื่อคืนยังคงตกค้างอยู่ในใจ นางนอนมองม่านเตียงอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนตัดสินใจลุกขึ้นแต่งตัวอีกสองวันซือหม่าตวนจะเดินทางไปต่างเมืองพร้อมไป๋หลาน นางไม่อาจเปลี่ยนแปลงเรื่องนั้นได้ และไม่อยากทะเลาะกับเขาอีก ถึงอย่างไรหน้าที่ในเรือนหลังก็ยังต้องปฏิบัติหลังรับประทานอาหารเช้า กู้จื่อเวยจึงพาชิงเยว่กับหลิงหลิงไปยังเรือนหลักตามปกติ ตลอดทางนางแทบไม่ได้พูดอะไร กระทั่งเดินมาถึงระเบียงด้านข้างห้องโถง เสียงสนทนาของสาวใช้สองคนก็ดังลอดออกมาเดิมทีกู้จื่อเวยไม่ได้คิดสนใจ แต่เมื่อได้ยินคำว่าอนุเรือนตะวันออก ฝีเท้าของนางกลับชะงักลง“ได้ยินว่าฮูหยินจะเดินทางไปเยี่ยมญาติพร้อมใต้เท้า คราวนี้คงได้อยู่ด้วยกันตามลำพังเสียที”“ก็ควรเป็นเช่นนั้นตั้งนานแล้ว ฮูหยินของพวกเราแต่งเข้าจวนอย่างถูกต้อง แต่กลับต้องคอยอดทนให้อนุผู้หนึ่งแย่งชิงความโปรดปราน”เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังตามมา“บิดาเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ ไม่รู้ว่าอบรมบุตรสาวมาอย่างไร ถึงได้ปล่อยให้ทำตัวราวกับนางจ

บทที่ 38 วันที่ไม่ได้คืนสามเดือนผ่านไปนับตั้งแต่ซือหม่าตวนจัดสรรเวลาในเรือนหลังใหม่ กู้จื่อเวยจดจำวันทั้งเจ็ดได้แม่นยำยิ่งกว่าวันสำคัญใด ๆสี่วันสำหรับเรือนหลัก สองวันสำหรับเรือนตะวันออก และอีกหนึ่งวันที่ซือหม่าตวนพักอยู่ในห้องหนังสือ ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เขาไม่เคยมาหานางเกินกว่าสองวันที่กำหนดไว้แม้แต่ครั้งเดียวแต่บางสัปดาห์กลับมาหาไม่ครบ ครั้งหนึ่งมีคดีเร่งด่วน อีกครั้งต้องเดินทางไปตรวจสำนวนต่างอำเภอ บางคราวกลับถึงจวนดึกเกินกว่าจะมาหากู้จื่อเวยเข้าใจว่าเขามีหน้าที่ราชการ นางจึงไม่เคยโกรธเรื่องที่เขาต้องทำงาน เพียงแต่วันซึ่งหายไปเหล่านั้นไม่เคยถูกนำกลับมาชดเชยครั้นถึงวันที่กำหนดไว้ ซือหม่าตวนก็ยังมาหานางพร้อมรอยยิ้ม บางครั้งมีขนมจากร้านโปรด บางครั้งมีเครื่องประดับชิ้นเล็กติดมือมาเขายังจดจำว่านางชอบกินอะไร ไม่ชอบอะไร และยังหัวเราะเมื่อหลิงหลิงเล่าเรื่องซุกซนของนางให้ฟัง ทุกอย่างดูเหมือนเดิม ยกเว้นเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันเย็นวันหนึ่ง กู้จื่อเวยให้สาวใช้เตรียมอาหารที่ซือหม่าตวนชอบไว้เต็มโต๊ะ วันนี้เป็นวันที่เขาควรมาค้างเรือนตะวันออก นางยังสั่งให้หลิงหลิงนำสุราดอกท้อไหเล็กออกมา เพราะ

บทที่ 60 จากนี้ ข้าจะอยู่ในที่ที่ข้าเลือกคณะทูตออกจากเมืองหลวงในเช้าวันที่สาม ชุนเหนียงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ข้าวของของนางมีไม่มาก หีบยา ตำราปกดำ เสื้อผ้าสองหีบของใช้เล็กน้อยที่ซื้อระหว่างเดินทาง และเสือผ้าเก่าตัวหนึ่ง นางมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางลงข้างตำราของท่านตาเมื่อปิดหีบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ชุนเหนียงคิดว่าเป็นสาวใช้ แต่เมื่อเปิดออกกลับพบเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก หลินเอ๋อร์ เขามาเร็วจนปลายจมูกแดงจากอากาศหนาว ในมือกอดกล่องไม้ใบเล็กไว้แน่น “ท่านแม่” ครั้งนี้ชุนเหนียงไม่ได้ตกใจแล้ว“เหตุใดมาเช้านัก”“ข้ากลัวมาไม่ทัน”เด็กชายมองรถม้าที่กำลังเตรียมอยู่ด้านนอก ก่อนรีบเปิดกล่อง ด้านในคือจานฝนหมึกใบนั้น ของขวัญวันเกิดที่ครั้งหนึ่งเขาเคยไม่ต้องการ“ข้ายังเก็บไว้”“ข้ารู้”“ข้าอยากให้ท่านเห็น”ชุนเหนียงมองรอยตำหนิเล็ก ๆ บนขอบจาน เมื่อก่อนนางเคยใช้เงินที่เก็บอยู่นานเพื่อซื้อของชิ้นนี้ ตอนนั้นเพียงหวังว่าหลินเอ๋อร์จะชอบ แต่เขากลับอับอายที่ของขวัญจากนางราคาถูกเกินไป วันนี้เด็กชายกลับกอดมันราวกับกลัวว่าจะหายชุนเหนียงไม่ได้รู้สึกสะใจ มีเพียงความเศร้าเล็ก ๆ เพราะบางสิ่งต้องสูญเสี

บทที่ 59 คนที่ไม่มีสิทธิ์ขอให้นางช่วยงานเลี้ยงส่งคณะทูตถูกจัดขึ้นก่อนกำหนดเดินทางกลับสามวัน เดิมทีชุนเหนียงไม่คิดเข้าร่วมนางไม่ชอบงานเลี้ยงในวัง และยิ่งไม่ชอบสถานที่ซึ่งต้องนั่งยิ้มให้คนแปลกหน้าหลายชั่วยาม แต่ครั้งนี้นางต้องไป ไม่ใช่ในฐานะหมอประจำคณะ แต่ในฐานะคู่หมั้นของซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋องก่อนออกจากเรือน ชุนเหนียงมองตนเองในกระจกอยู่ครู่หนึ่ง ชุดกระโปรงสีอ่อนเรียบกว่าบรรดาสตรีสูงศักดิ์มาก เครื่องประดับมีเพียงหยกชิ้นเล็กกับปิ่นที่ชายหนุ่มมอบให้ ไฝชาดใต้ดวงตาปรากฏชัด ไม่มีผงสมุนไพรปิดบัง ไม่มีเสื้อผ้าบุรุษไม่มีชื่อหลี่ชุนให้ซ่อนอยู่ข้างหลัง นางเพียงมองแล้วลุกขึ้น “ไปกันเถิด”องค์หญิงฉางเล่อเห็นนางตั้งแต่ก้าวเข้าห้องโถง ถ้วยชาในมือหยุดค้าง ตลอดหลายวันที่ผ่านมา นางได้ยินข่าวแล้ว ได้ยินว่าชุนเหนียงกลับมา ได้ยินว่านางเป็นคู่หมั้นของซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋อง กระทั่งได้ยินว่าหมอผู้รักษาซื่อจื่อจนหายจากอาการวิปลาสก็คือนางแต่การได้ยินกับการเห็นด้วยตาตนเองไม่เหมือนกัน หญิงที่เคยสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ เดินก้มหน้าอยู่ในจวนของนาง เวลานี้กลับเดินเข้ามาเคียงข้างบุรุษซึ่งมีฐานะสูงศักดิ์ไม่ด้อยกว่าผู้ใด

บทที่ 58 คนที่เคยเรียกนางว่าท่านแม่หลินเอ๋อร์รู้ว่าชุนเหนียงกลับมาในวันที่สามไม่มีผู้ใดตั้งใจบอกเขา เด็กอายุสิบขวบไม่ควรรับรู้เรื่องการต้อนรับคณะทูตมากนัก ยิ่งช่วงนี้องค์หญิงฉางเล่ออารมณ์ไม่ดี คนในจวนยิ่งระมัดระวังคำพูด แต่เด็กย่อมมีหูของตนเอง บ่าวสองคนคุยกันขณะเดินผ่านสวน พวกนางพูดถึงสตรีผู้หนึ่งซึ่งเดินทางมากับซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋อง งดงามมีไฝชาดใต้ดวงตา เป็นหมอ และชื่อ...หลี่ชุนเหนียงพู่กันในมือหลินเอ๋อร์ตกลงบนกระดาษ หมึกดำกระจายเป็นวงใหญ่ เด็กชายไม่ได้ถามอะไรเพียงกลับเรือนเร็วกว่าปกติ จากนั้นปิดประตูลากหีบใบเล็กใต้เตียงออกมา จานฝนหมึกใบนั้นยังอยู่ข้างใต้มีเสือผ้าตัวหนึ่ง เก่าเสียจนสีซีด หูข้างหนึ่งเย็บไม่เท่ากันมันคือของจากหุบเขาที่เขาเคยบอกว่าไม่ต้องการ หลังชุนเหนียงหายไป บ่าวคนหนึ่งกำลังจะเอาไปทิ้ง เขากลับแอบเก็บคืนมาโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพราะเหตุใด หลินเอ๋อร์นั่งอยู่บนพื้น มือเล็กกว่าฝ่ามือผู้ใหญ่เล็กน้อยแล้ว แต่เมื่อลูบเสือผ้า เขากลับนึกถึงมือของตนตอนยังเล็กตอนนั้นมือของเขาเล็กมาก เคยกำชายเสื้อหญิงสาวคนหนึ่งไว้แน่น เคยร้องเรียกท่านแม่ ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งวันหนึ่ง...เ

บทที่ 57 คนที่เขาไม่เคยรู้จักการเจรจาระหว่างสองแคว้นเริ่มขึ้นในวันรุ่งขึ้น ชุนเหนียงไม่ได้เข้าร่วม นางไม่มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับราชสำนัก และไม่คิดใช้ฐานะคู่หมั้นของซื่อจื่อเข้าไปนั่งในสถานที่ซึ่งไม่ใช่ของตนนางมีงานของนางเอง คณะจากแดนใต้เดินทางมาไกลหลายร้อยลี้ มีทั้งทหาร คนเลี้ยงม้า และผู้ติดตามจำนวนมาก ระหว่างทางย่อมมีคนเจ็บป่วย ดังนั้นในขณะที่คนผู้หนึ่งเข้าไปเจรจาเรื่องเส้นทางการค้าในวัง ชุนเหนียงจึงเปิดหีบยาอยู่ในเรือนรับรองจนกระทั่งมีทหารคนหนึ่งถูกม้าดีด กระดูกไม่หัก แต่บาดแผลตรงต้นขาฉีกลึก หมอหลวงที่ถูกส่งมาช่วยดูแลคณะทูตตรวจแล้วลังเล เพราะตำแหน่งแผลอยู่ใกล้เส้นเลือดใหญ่ เว่ยจงจึงไปตามชุนเหนียงนางมาถึงพร้อมกล่องเข็ม เพียงเปิดบาดแผลดู สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง “ต้มน้ำ เตรียมสุรา แล้วเอาผ้าสะอาดมา” ไม่มีความลังเลว่าอีกฝ่ายเป็นบุรุษ ไม่มีความกระดากอาย มีเพียงสายตาของหมอที่เที่ยงตรง ตอนซ่งเฉินโจวมาถึงเรือนรับรอง การรักษาดำเนินไปเกือบครึ่งทางแล้ว เขาเพียงมาตามซื่อจื่อไปพบขุนนางอีกกลุ่มหนึ่ง แต่เมื่อเดินผ่านห้องด้านข้างกลับเห็นคนมุงอยู่หลายคน กลิ่นเลือดปนกลิ่นยาลอยออกมา แล้วเสียงหน

บทที่ 56 คนที่เขาคิดว่าจะกลับมาเสมอข่าวคณะทูตจากแคว้นใต้จะเดินทางมาถึงในอีกสามวัน ถูกส่งเข้ากรมตั้งแต่เช้า ซ่งเฉินโจวอ่านรายชื่อผู้มาเยือนอย่างละเอียด ชื่อแรก ๆ ล้วนเป็นคนที่เขารู้จักจากการเจรจาครั้งก่อน จนถึงชื่อหนึ่ง ซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋อง มือที่ถือกระดาษหยุดเล็กน้อย ข่าวการกลับมาของซื่อจื่อผู้นี้แพร่ไปทั่วหลายแคว้นแล้วบุรุษที่ถูกเล่าลือว่าเสียสติและใกล้ตายกลับปรากฏตัวอีกครั้งอย่างสมบูรณ์ ทั้งยังเปิดโปงเรื่องถูกวางยาติดต่อกันหลายปี ซ่งเฉินโจวเคยสนใจเพียงในฐานะเรื่องการเมืองของต่างแคว้น แต่วันนี้คนผู้นั้นกำลังเดินทางมาที่นี่เขาจึงอ่านรายชื่อผู้ติดตามต่อ ขุนนาง นายทหาร ล่าม หมอประจำคณะ ไม่มีชื่อใดทำให้เขาหยุดอีก เพราะรายชื่อสตรีที่ติดตามในฐานะส่วนตัวไม่ได้ถูกเขียนไว้ในเอกสารราชการซ่งเฉินโจวจึงไม่รู้เลยว่า คนที่เขาตามหามาสองปี กำลังเดินทางกลับมาแล้ว สองปีที่ผ่านมา จวนราชบุตรเขยเปลี่ยนไปมาก เรือนของซูเหยายังคงปิดอยู่ ข้าวของหลายอย่างอยู่ในตำแหน่งเดิมแม้แต่ม้วนตำราที่นางอ่านค้างไว้ ซ่งเฉินโจวก็ไม่ยอมให้ผู้ใดแตะเขายังตามหา จากเมืองหลวงไปถึงชายแดน จากท่าเรือไปถึงเมืองการค้า เคยมีข่าว

บทที่ 55 ชื่อที่เขาจะมอบให้นางหนึ่งเดือนก่อนออกเดินทาง ไม่มีวันใดในจวนจิ้งอ๋องสงบจริง ๆ การสอบสวนเรื่องพิษดำเนินไปเร็วกว่าที่คาด คนส่งยาสองคนยอมเปิดปากหลังถูกจับได้ขณะหลบหนี หมอเก่าที่เคยถูกบังคับให้ออกจากจวนก็นำสมุดบันทึกการรักษาในช่วงหลายปีก่อนออกมาเมื่อหลักฐานหลายทางต่อกัน เรื่องที่เคยถูกเรียกว่า อาการวิปลาสหลังสงคราม จึงไม่อาจใช้ปิดบังได้อีก พระชายารองไม่ได้เป็นเพียงคนที่รู้เห็น นางเป็นผู้สั่งการ พิษถูกใส่ทีละน้อยในยาบำรุงและอาหารบางชนิดเป็นเวลาหลายปีไม่มากพอให้ตายในทันที แต่เพียงพอให้มือสั่น นอนไม่หลับ เห็นภาพหลอน ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ และท้ายที่สุดทำให้คนรอบข้างเชื่อว่าเขาเสียสติเมื่อเรื่องถูกส่งถึงราชสำนัก ตำแหน่งและอำนาจที่พระชายารองเคยถืออยู่จึงถูกถอนทั้งหมด นางถูกกักไว้ในเรือน บุตรชายของนางถูกปลดออกจากงานในจวนและถูกสอบสวนเรื่องการโยกย้ายเงินกับกำลังคนชายหนุ่มไม่ได้ไปไถ่ถามและไม่ยอมให้คำว่า เลี้ยงดูมาหลายปี ถูกนำมาใช้หักล้างสิ่งที่เกิดขึ้นบุญคุณกับหนี้แค้นเป็นคนละเรื่อง สิ่งใดควรตอบแทน เขาเคยตอบแทนแล้ว ส่วนสิ่งใดควรชดใช้...ก็ต้องชดใช้ชุนเหนียงรับรู้เรื่องทั้งหมดจากเขาในคืน

คนในเมืองหลวงต่างรู้มานานแล้วว่าคุณชายเซี่ยผู้ไม่เคยสนใจสตรีคนใด เก็บคุณหนูชิงหลันไว้ข้างกายเสียยิ่งกว่าอะไร ข่าวลือมากมายเคยเกิดขึ้น แล้วก็เงียบไปเอง เพราะเจ้าตัวทั้งสองไม่เคยสนใจ เมื่อพระราชโองการมาถึง สิ่งเดียวที่ท่านตาพูดคือ “ในที่สุด” งานแต่งจัดขึ้นปลายฤดูใบไม้ผลิ ไม่ได้ใหญ่โตเกินจำเป็น แต่ทุก

บทที่ 47 ชาตินี้ข้าจะรักท่านให้มาก ฤดูใบไม้ผลิมาถึงเมืองหลวงช้ากว่าปีก่อนเล็กน้อย ต้นไห่ถังในจวนเซี่ยผลิดอกเมื่อย่างเข้าเดือนสาม กลีบสีชมพูอ่อนเบียดแน่นเต็มกิ่ง ลมพัดคราวหนึ่งก็ร่วงลงบนทางเดินหินประปราย ชิงหลันยืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นนั้นนานกว่าปกติ เมื่อก่อนนางไม่ชอบดอกไห่ถัง ไม่ได้เกลียดดอกไม้เพียงม

เหตุใด เคยรักนางบ้างหรือไม่ ตอนส่งนางไป เขาลังเลหรือเปล่า หลังจากนั้นเคยนึกถึงนางหรือไม่ คำถามเหล่านั้นเคยหนักจนติดตามนางไปถึงความตาย แต่วันนี้เมื่อได้ยืนตรงหน้าเขาจริง ๆนางกลับไม่อยากรู้แล้ว การสอบสวนดำเนินต่อ เอกสารทุกฉบับถูกอ่าน เงินจากเหมืองถูกส่งผ่านสกุลกู้ ก่อนเข้าสู่มือคนขององค์ชายหก ตราสำรอ

บทที่ 46 หนี้ของคนสองชาติ องค์ชายหกหนีไปได้ไม่ถึงสองร้อยลี้ ข่าวจากเมืองหลวงก็ตามทัน ด่านใหญ่ถูกปิด ตราผ่านทางของจวนองค์ชายถูกยกเลิก ม้าส่งสารเปลี่ยนเส้นทางทุกสามสิบลี้ พระราชโองการถูกส่งออกไปพร้อมกันสามสาย เขาจึงเหลือทางเลือกเพียงทางเดียว เส้นทางเก่าหลังภูเขาหลิวซาน เส้นทางที่ไม่มีอยู่บนแผนที่ราช

ชิงหลันยืนอยู่หลังหน้าต่างชั้นสองของโรงน้ำชาฝั่งตรงข้าม นางไม่ได้ตั้งใจมาดู เพียงต้องเข้าวังเพื่อให้ปากคำเกี่ยวกับการลักพาตัว ขบวนนักโทษผ่านมาตรงเวลาเท่านั้น กู้เยี่ยนฉือเงยหน้าขึ้นอย่างบังเอิญ สายตาของทั้งสองสบกัน ชิงหลันไม่ได้หลบ ครั้งหนึ่งเพียงเห็นใบหน้านี้ นางก็หายใจไม่ออก มือเย็น ขาอ่อนแรง แม้แ

บทที่ 45 วันที่สกุลกู้สิ้นทางหนี ลมกลางคืนพัดลอดปากเหมืองเก่า กลิ่นดินชื้นปะปนกับกลิ่นสนิมและน้ำมันตะเกียง จิ่งเหิงยืนอยู่ท่ามกลางความมืด ด้านหลังมีคนติดตามมาไม่ถึงยี่สิบคน ทหารหลวงส่วนใหญ่ถูกแบ่งออกไปปิดเส้นทางด้านนอก ส่วนคนที่เข้ามากับเขาล้วนเป็นคนที่คุ้นเคยกับการเคลื่อนไหวในที่แคบ เขาก้มมองรอยเ

ตกเย็น ทั้งสี่คนกินข้าวด้วยกัน อันอันพูดมากที่สุดตามเคย เซวียนเอ๋อร์พยายามใช้ตะเกียบคีบเนื้อ คีบสามครั้งก็หล่นสามครั้ง ฉางเยี่ยกำลังจะช่วย เด็กชายรีบพูด “ข้าทำเอง” มือใหญ่จึงหยุด “ได้” เขาปล่อยให้ลูกลองต่อ ครั้งที่สี่ เซวียนเอ๋อร์คีบได้สำเร็จ ใบหน้าเล็กยังคงนิ่ง แต่ดวงตาภูมิใจมาก หว่านอี๋เห็นทุกอย่

บทที่ 50 บ้าน ครึ่งปีต่อมา ฤดูใบไม้ผลิมาถึงชายแดนเหนือช้ากว่าที่อื่นเสมอ หิมะบนยอดเขายังละลายไม่หมด แต่ต้นไม้ภายในจวนอ๋องเริ่มแตกยอดอ่อนแล้ว แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างเรือนหลัก ตกลงบนพื้นเป็นริ้วยาว ความเงียบซึ่งเคยปกคลุมเรือนนี้มานานหลายปีหายไปโดยสิ้นเชิง “เซวียนเอ๋อร์!” เสียงหว่านอี๋ดังมาจาก

“ดังนั้นท่านช่วยรักษาชีวิตเอาไว้ก่อน ลูกยังเล็ก มาช่วยกันเลี้ยงให้โตก่อนเจ้าค่ะ” เงียบไปครู่หนึ่ง ฉางเยี่ยหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่เพราะกระเทือนบาดแผลจึงต้องหยุดทันที หว่านอี๋รีบประคอง “ยังจะหัวเราะอีก!” เขาจับมือนางไว้ “ดี” “อะไรดี?” “ข้าจะช่วยเลี้ยง” หว่านอี๋มองเขา ก่อนหลุดหัวเราะตามในที่สุด เมื

บทที่ 49 กลับมาเพราะคิดถึง ฉางเยี่ยรอดพ้นคืนที่อันตรายที่สุดมาได้หลังจากนั้นสามวัน ไข้จึงเริ่มลด หมอทหารบอกว่าหากบาดแผลไม่ติดเชื้อและเจ้าตัวยอมพักอย่างที่ควร เขาก็ไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้ว คำว่า ยอมพัก ทำให้หว่านอี๋เหลือบมองคนบนเตียงทันที ฉางเยี่ยเห็นสายตานั้นจึงเงียบ หมอทหารซึ่งรักษาเขามาหลายปีไม่

“ไม่ต้องหาแล้ว” เสียงเบามากแต่ชัดเจน “ข้ากลับมาเอง” ฉางเยี่ยนิ่ง ดวงตาแดงขึ้นช้า ๆตลอดหลายปี ไม่มีผู้ใดเคยเห็นเขาร้องไห้ แม้แต่วันนี้ก็ไม่มีน้ำตาไหลลงมา เพียงหางตาแดงจัดนิ้วมือกำมือนางแน่นเท่าที่แรงเหลืออยู่ “อย่าไป…” คำเดิม แต่ครั้งนี้ไม่มีคำสั่ง ไม่มีการบังคับมีเพียงคำขอของชายคนหนึ่งที่แทบไม่มีแร

บทที่ 48 ไม่ต้องหาแล้ว หว่านอี๋ใช้เวลาเดินทางเร็วกว่ากำหนดเกือบสามวัน กลางวันรถม้าแทบไม่หยุด กลางคืนพักเพียงเท่าที่เด็กสองคนรับไหว ยิ่งขึ้นเหนือ อากาศยิ่งหนาวจัด ถนนบางช่วงมีหิมะเก่าจับเป็นน้ำแข็งจนต้องลดความเร็ว แต่ทันทีที่พ้นทางอันตราย นางก็สั่งเปลี่ยนม้าแล้วเดินทางต่อ ข่าวจากชายแดนมาถึงอีกครั้ง