บทที่ 4

"...หลายวันต่อมา..."

@มหาวิยาลัย

วันนี้ฉันมาเรียนที่มอตามปกติส่วนเรื่องเมื่อว้นก่อนแม่ฉันก็ไม่ได้ถามหรือพูดอะไรอีกแถมตอนนี้ท่านยังทำตัวปกติกับฉันเหมือนเดิมด้วย

"อ้าวหนิง"

"อ้าวอาจารย์สวัสดีค่ะ"ฉันยกมือขึ้นไหว้คนตรงหน้าเพราะเค้าคืออาจารย์ที่สอนฉันอยู่ในตอนนี้

"พึ่งมาถึงหรอ"

"อ่อใช่ค่ะอาจารย์"

"เออนี่หนิงอาจารย์ฝากเราไปบอกฟ้าหน่อยสิว่าเลิกเรียนแล้วให้ไปหาอาจารย์ที่ห้องหน่อยอาจารย์มีเรื่องจะคุยกับฟ้า"

"ได้ค่ะอาจารย์เดี๋ยวหนูบอกฟ้าให้หนูขอตัวก่อนนะคะ"ฉันพูดจบก็รีบเดินเลี่ยงอาจารย์โซ่ออกมาเพื่อไปยืนรอยัยฟ้าเพื่อนสนิทของฉันแล้วฉันก็เห็นยัยฟ้าที่พึ่งลงมาจากรถแต่คนที่ขับรถมาส่งมันดันเป็นผู้ชายหนะสิคงจะต้องถามแล้วหละว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร

“ยัยฟ้า”ฉันยัยเรียกเพื่อนสนิทที่กำลังเดินเข้ามาแต่พอยัยฟ้าเดินเข้ามาใกล้ฉันก็สังเกตเห็นแผลที่หัวไม่รู้ว่าไปโดนอะไรมา

“อ้าวหนิงมานานรึยังรอฉันนานมั๊ย”

“ไม่นานเลยเออฟ้าวันนี้อาจารย์โซ่เรียกแกไปหาหลังเลิกเรียนที่ห้องนะเหมือนอาจารย์เค้ามีเรื่องจะคุยด้วยเค้าฝากฉันมาบอกแกหนะ”

“อ่อขอบคุณนะหนิง”

“แล้วนี่หัวแกไปโดนอะไรมาฟ้า”

“แผลที่หัวฉันหรอคือว่าฉันซุ่มซ่ามก็เลยหัวกระแทกโต๊ะหนะ”

“อ่อ เออนี่ฟ้าเมื่อกี้ใครมาส่งแกหรอฉันเห็นนะเป็นผู้ชายด้วยนี่”

“เอ่อ..คือ”

“แฟนหรอฟ้า”

“ไม่ใช่นะหนิง..เค้าเป็นพี่ชายฉันหนะ”

“แต่แกเป็นลูกคนเดียวหนิฟ้า”ฉันถามออกไปด้วยความสงสัยเพราะตั้งแต่ที่เป็นเพื่อนกันมาฉันก็ไม่เคยเห็นพี่ชายของยัยฟ้าเลยเคยเห็นก็แต่พี่รินพี่สาวของยัยฟ้า

“พี่วีเป็นแฟนของพี่รินหนะหนิงเค้าแค่มาส่งฉันเฉยๆไม่มีอะไรหรอก”

“แน่ใจนะยัยฟ้า”ฉันถามย้ำเพราะเห็นว่ายัยฟ้ามีท่าทางแปลกๆตอนพูดก็เอาแต่หลบสายตาฉัน

“อื้มแน่ใจสิเข้าเรียนกันเถอะเดี๋ยวอาจารย์จะว่าเอา”

“...เวลา17:30น. ...”

“ทำไมวันนี้มันถึงได้เหนื่อยขนาดนี้เนี้ย"

“แกบ่นตั้งแต่เริ่มเรียนจนเรียนเสร็จแกก็ยังไม่เลิกบ่นเลยนะหนิง”

“ก็มันเหนื่อยจริงๆนี่แกไม่เหนื่อยเลยหรอฟ้า”เรียนตั้งแต่ช่วงเช้าจนตอนนี้จะหกโมงเย็นแล้วจะไม่ให้ฉันบ่นก็คงไม่ได้เพราะฉันทั้งเมื่อยแล้วก็เหนื่อยด้วย

“ก็นิดหน่อย”

“เห็นมั๊ยหละ”

“โอเคๆ งั้นเรารีบเก็บของกันเถอะแกจะกลับเลยใช่มั๊ยหนิง”

“อือ หรือแกจะให้ฉันอยู่รอเป็นเพื่อนมั๊ย”

“ไม่เป็นไรคงแค่แปบเดียวแกกลับก่อนเลยก็ได้”

“แล้วแกกลับบ้านยังไงฟ้า”

“เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่กลับแกไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกหนิงฉันก็กลับเองตลอดงั้นเดี๋ยวฉันโทรหาแกตอนคุยกับอาจารย์เสร็จก็ได้โอเคมั๊ย”

“โอเคแกอย่าลืมโทรมานะ งั้นฉันกลับก่อนนะฟ้าไว้เจอกันนะ”

“โอเค”

"...เวลาต่อมา..."

“ปึก!!!”

“โอ๊ยยย”ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อโดนผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ชนจนล้มลงกับพื้นท่าทางของเค้าดูรีบร้อนมากไม่รู้ว่าจะรีบไปไหน

“ขอโทษพอดีฉันรีบเธอเป็นอะไรรึเปล่า”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“งั้นฉันขอตัวก่อน”ฉันมองหน้าผู้ชายตรงหน้าก่อนจะเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

“อ๊ะพี่ใช่พี่ชายที่มาส่งฟ้าเมื่อเช้ารึเปล่าคะ”

“เธอรู้จักยัยเด็กนั่น?”

“ค่ะฟ้าเป็นเพื่อนหนูพี่มารอรับฟ้าหรอคะ”

“ใช่”

“ฟ้าไปหาอาจารย์โซ่ค่ะพี่ลองโทรไปหาฟ้าดูสิคะ”

“ยัยนั่นไม่รับแล้วก็ปิดเครื่องใส่ฉัน”มันจะเป็นแบบนั้นได้ยังไงยัยฟ้ายังบอกแันอยุ่เลยว่าถ้าคุยกับอาจารย์เสร็จแล้วจะโทรหาฉันแล้วอยู่ๆทำไมถึงได้ปิดเครื่องไปหละ

“แต่ฟ้าบอกว่าจะโทรหาหนิงนะคะถ้าคุยกับอาจารย์เสร็จแล้วทำไมถึงได้ปิดเครื่องไปแบบนี้นะ”

“ปลายฟ้าอยู่ไหนฟ้าฉันไปหายัยเด็กนั่นเดี๋ยวนี้!!!”

“เอ่อค่ะ”

“เร็วดิวะ!!!”

@ห้องพักอาจารย์

"ปึงง!!"

“เธอไปดูเพื่อนเธอซะ”ฉันได้แต่ยืนอึ้งกับภาพที่เห็นตรงหน้าสภาพของยัยฟ้าที่ดูแทบไม่ได้มันทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูกทำไมมันถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้กับเพื่อนของฉันได้

“ค่ะฮึกฟ้าแกเป็นอะไรมั๊ย”

“หนิงฮึก”

“ใช่ฉันเองฉันขอโทษที่ทิ้งแกเอาไว้คนเดียวฮื่ออ”

“ฮื่ออออ”

“แกปลอดภัยแล้วนะฟ้าพี่ชายแกมาช่วยแกแล้วนะฮื่อออ”ฉันได้แต่กอดปลอบยัยฟ้าไว้ในขณะที่พี่ชายของยัยฟ้ากำลังจัดการกับอาจารย์โซ่จนร่างกายของอาจารย์เต้มไปด้วยเลือดฉันก้มมองยัยฟ้าอีกครั้งก่อนจะเห็นว่ายัยฟ้าเริ่มแน่นิ่งไปมันทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูกได้แต่ร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว

"ฟ้าฮึก...ยัยฟ้าแกเป็นอะไรไปฮึก"

"........"

"ยัยฟ้าแกหลับไม่ได้นะฮื่ออออ"

"ไอเหี้ยเอ้ย!! "

"ตุบ..ปึกตุบ!!! "

"อึก!! ที่แท้มึงก็ไปผัวอีเด็กนั่นสินะอั่ก!!"

"กูถามว่ามึงทำเหี้ยไรกับเมียกู!! "

"ปึก..อั้ก.."พี่ชายของยัยฟ้าจัดการกับครูโซ่จนสภาพแทบดูไม่ได้ก่อนที่เค้าจะเดินมาหายัยฟ้าเค้ามองยัยฟ้าด้วยสายตาที่ดูเป็นห่วงแถมสิ่งที่ฉันได้ยินเมื่อกี้มันก็ทำให้ฉันมั่นใจว่าสองคนนี้คงจะมีอะไรที่เกินเลยมากกว่าคำว่าพี่น้อง

"ขอบคุณนะคะที่มาช่วยเพื่อนหนูฮึก"

"ไม่เป็นไร"

"ถ้าไม่ได้พี่ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ฟ้าจะเป็นยังไงฮื่ออออ"

"เดี๋ยวฉันดูแลเพื่อนเธอเองส่วนเธอก็กลับบ้านได้แล้วไม่ต้องเป็นห่วงยัยนี่"

"ฮึก..ค่ะ"

หลังจากที่แยกกับยัยฟ้าแล้วก็พี่ชายยัยฟ้าตอนนี้ฉันก็กำลังเดินไปตามทางเพื่อไปรอรถเมล์พลางคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ถ้าฉันตัดสินใจไปเป็นเพื่อนยัยฟ้าเรื่องแบบนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะฉันเองยัยฟ้าถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้

"...เวลาต่อมา..."

ฉันนั่งรอรถเมล์มาเป็นชั่วโมงแล้วแต่ก็ไม่มีคันไหนผ่านมาสักคันแล้วตอนนี้ก็เริ่มมืดแล้วด้วยฉันคงจะต้องเดินไปหารถเอาข้างหน้าแทนสินะ

"หนิง"

"ท็อป?"ฉันหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะเห็นว่าคนตรงหน้าคือท็อปเค้าเป็นเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกับฉันเอง

"ยังไม่กลับหรอ"

"กำลังจะกลับแล้วหละแล้วนายมาทำอะไรตรงนี้อะ"

"พึ่งไปทำธุระมาอะนี่ก็กำลังจะกลับเหมือนกันแต่เจอเธอก่อน"

"อ่อ...งั้นนายก็กลับเถอะฉันก็จะกลับบ้านแล้วเหมือนกัน"

"แล้วเธอกลับไงอะ"

"ไม่รู้สิคงไปหาแท็กซี่เอาข้างหน้าอะ"

"ฉันไปส่งดีกว่าเธอกลับแท็กซี่คนเดียวมันอันตราย"

"แต่.."

"ไปเถอะ"เค้าพูดจบก็จับมือฉันก่อนจะลากขึ้นรถทันทีโดยที่ไม่ฟังฉันสักนิดแต่สุดท้ายเค้าก็พาฉันมาส่งบ้านด้วยความปลอดภัยอะนะ

"ขอบคุณนะท็อป"

"ไม่เป็นไรฉันเต็มใจมาส่งทุกวันยังได้"

"เอ่อ"ฉันไม่รู้จะตอบยังไงเลยพอได้ยินเค้าพูดแบบนั้น

"ฉันไปละเจอกันที่มอ"ฉันยืนมองเค้าขับรถออกไปสักพักก่อนจะเดินเข้าบ้านแต่กลับต้องชะงักเมื่อเห็นคนที่กำลังยืนมองฉันอยู่ตรงหน้าบ้าน

"ไง...เอากับมันไปกี่ยกหละถึงกลับบ้านค่ำมืดขนาดนี้มันเด็ดมากมั๊ยหละ"

"......"ฉันเลือกที่จะไม่ตอบอะไรแล้วเดินผ่านหน้าเค้าไปเพราะไม่อยากจะเถียงกับเค้าวันนี้ฉันเหนื่อยมากแล้ว

"หึคงอยากลองดีกับฉันจริงๆสินะถึงได้กล้าเดินหนีฉันแบบนี้"

"......"

"หมับ!!!"

"อ๊ะ"แขนของฉันถูกพี่คิวกระชากจนทำให้ตัวของฉันกระแทกเข้ากับหน้าอกของพี่คิวเค้าบีบข้อมือของฉันแน่นมากฉันมันเจ็บไปหมดฉันคงตัดสินใจผิดที่เลือกเงียบแล้วเดินหนีเค้าแบบนั้น

"เธอตายคาเตียงแน่ยัยเด็กร่าน!!"

______________________________

มาต่อแล้วจร้าา

ปล.สามารถอ่านเรื่องของปลายฟ้ากับพี่วีได้ที่เรื่อง*ซ่อนรักซาตานเถื่อน*นะคะ

อ่านแล้วไลค์+คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์ด้วยนร้า