บทที่ 3

"ปึง!!"เสียงปิดประตูห้องอย่างแรงทำให้ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจผู้ชายคนนี้น่ากลัวมากจริงๆเค้าทำทุกอย่างที่เค้าอยากทำโดยที่ไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่นเลยสักนิด

"ฮื่อออๆๆพะ..พี่มันใจร้ายที่สุดเลยพี่คิวฮึก"

"ฮึกอ๊ะ!!"หลังจากที่พี่คิวเดินออกไปฉันก็พยายามลุกขึ้นจากเตียงเพื่อที่จะได้ออกไปจากที่นี่แต่พอฉันขยับตัวตรงนั้นของฉันมันก็เจ็บมากๆแต่ยังไงฉันก็ต้องฝืนออกไปจากห้องของพี่คิวให้ได้เพราะถ้าเค้าออกมาแล้วยังเห็นฉันอยู่ฉันคงจะเจ็บตัวกว่านี้แน่ๆปัญหาก็คือเสื้อผ้าของฉันถูกคนใจร้ายฉีกจนขาดไม่เหลือชิ้นดีแล้วฉันจะทำยังไงดีจะให้เดินออกไปทั้งแบบนี้ก็คงไม่ได้ฉันหยิบเสื้อผ้าขาดๆของตัวเองขึ้นมาใส่เอาไว้เพราะมันก็ยังดีกว่าที่บนตัวฉันไม่มีอะไรปกปิดเลย

"เฮ้อคงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้แล้วหละยัยหนิง"ฉันนั่งสงบสติอารมณ์และนั่งคิดอยู่สักพักว่าจะทำยังไงดีก่อนที่สุดท้ายฉันจะตัดสินใจเดินไปเคาะประตูห้องพี่คิวเพื่อขอยืมเสื้อผ้าเค้าถึงมันจะเสี่ยงมากๆก็เถอะฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่

"ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ"เคาะอยู่สักพักประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับพี่คิวที่ขมวดคิ้วยุ่งด้วยความหงุดหงิด

"เคาะห่าไรนักหนาวะแล้วทำไมยังไม่ไปอีกหรือว่าเธออยากให้ฉันเอาวะ!!"

"เปล่านะคะ"ฉันปฎิเสธออกไปแทบจะทันที

"แล้วจะมายืนเคาะประตูทำเหี้ยไรก็ไสหัวไปดิ!!"

"คือหนะ..หนูแค่จะมาขอยืมเสื้อผ้าของพี่ค่ะ"

"เสื้อผ้าฉัน?"

"ใช่ค่ะก็พี่ทำเสื้อผ้าของหนูขาดหมดแล้ว"

"แล้วไง"

"นี่พี่คิวพี่เป็นคนกระชากชุดของหนูนะคะแล้วตอนนี้หนูก็ไม่มีเสื้อผ้าใส่ด้วย!!"ฉันพูดออกไปด้วยความหงุดหงิดเพราะเห็นสีหน้าที่ไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่ตัวเองทำของพี่คิว

"หึอยากได้ก็เข้ามา..เอาดิ"

"....."ฉันเงียบไปเมื่อเค้าบอกให้ฉันเข้าไปเอาเสื้อผ้าในห้องของเค้าก็ฉันกลัวนี่เมื่อกี้เค้าก็พึ่งจะทำรุนแรงกับฉัน

"ไม่เข้ามาก็แก้ผ้าออกไปจากห้องฉันซะไปให้ไอพวกข้างถนนมันเอา!!"

"ขะ..เข้าค่ะหนูจะเข้า"

"หึ"

"ปึง!!"

"พรึ่บ!!"เสื้อเชิตสีขาวตัวใหญ่ถูกโยนมาตรงหน้าฉันหลังจากที่ฉันเดินเข้าห้องมาได้ไม่นาน

"ขอบคุณนะคะ"ฉันเอ่ยขอบคุณออกไปก่อนจะเดินเลี่ยงเพื่อไปยังห้องน้ำแต่ขาทั้งสองข้างกลับต้องชะงักลงเมื่อพี่คิวพูดบางสิ่งบางอย่างออกมา

"เปลี่ยนตรงนี้"

"อะไรนะคะ"

"ถอดเสื้อผ้าออก"

"พี่จะบ้าหรอ!!"

"ทำไมเมื่อกี้ฉันก็เห็นมาหมดแล้วถ้าเธอไม่ถอดเสื้อผ้าออกตรงหน้าฉันก็เอาเสื้อฉันคืนมา"

"....."ฉันกำเสื้อในมือเอาไว้แน่นไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวจะให้ฉันทำแบบที่เค้าบอกได้ยังไงถึงเค้าจะเห็นแล้วแต่ก็ไม่ใช่ว่าฉันจะกล้าทำแบบนั้นต่อหน้าเค้าอีกรอบ

"เร็วดิวะเสียเวลา!!"

"อะโอเคค่ะอย่าเสียงดังใส่หนูสิคะ"

"หุบปากแล้วรีบทำ!!"

"ทำหน้าโหดอยู่ได้คิดว่าหล่อรึไง"ฉันบ่นออกไปเบาๆเมื่อเค้าเอาแต่ทำหน้าโหดแล้วก็ตะคอกใส่ฉันตลอดเวลา

"คิดว่าไม่ได้ยินรึไงยัยเด็กร่านเธออยากโดนดีรึไงวะ"

"ไม่ค่ะ"ฉันค่อยๆถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกช้าๆโดยที่พยายามหลบสายตาของคนตรงหน้ามันรู้สึกแปลกๆยังไงก็ไม่รู้ที่พี่คิวเอาแต่จ้องฉันแบบนี้

"หุ่นดีชิบหายรู้ตัวปะว่าโครตน่าเอาเลยวะ"

"หยุดพูดแบบนั้นนะคะ!!"ฉันรีบใส่เสื้อผ้าให้เสร็จเร็วที่สุดเพราะไม่อยากให้คนนิสัยไม่ดีพูดจาหยาบคายกับฉันอีก

"หึเสร็จแล้วก็กลับบ้านไปซะเดี๋ยวพ่อของฉันจะเป็นห่วงลูกสาวของเมียน้อยอย่างเธอ"

"หยุดว่าแม่หนูแบบนั้นนะคะแม่หนูไม่ใช่เมียน้อย"

"หรอวะแล้วเข้ามาเกาะพ่อฉันแบบนี้เค้าเรียกว่าไร"

"หนูไม่คุยกับพี่แล้วพี่มันคนใจร้าย"ฉันพูดทิ้งท้ายก่อนจะออกมาจากห้องเค้าทันทีฉันไม่อยากเถียงกับเค้าแล้วอีกอย่างนี่ก็ดึกมากแล้วแม่คงจะเป็นห่วงฉันมากแน่ๆ

"...Q talk... "

ผมหละโครตยอมความใจกล้าของยัยนี่เลยหวะแก้ผ้าต่อหน้าผู้ชายที่พึ่งจะทำร้ายตัวเองไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนแถมหุ่นยัยนี่ก็น่าเอาแบบที่ผมบอกจริงๆไม่รู้ว่าแม่งเป็นความใจกล้าหรือหน้าด้านของผู้หญิงคนนี้กันแน่ที่ยอมแก้ผ้าต่อหน้าผม ความจริงผมจะจับเธอมาเอาอีกรอบนึงก็ได้แต่ผมอยากจะปล่อยยัยนี่ไว้ก่อนหวะให้กลับไปหาแม่ของตัวเองด้วยสภาพที่ใส่เสื้อผ้าของผู้ชายอยู่หวังว่าแม่ยัยเด็กร่านจะรับได้นะที่ลูกสาวสุดที่รักใส่เสื้อผ้าของผู้ชาย

"...Q talk end... "

@บ้าน

"แม่คะหนูกลับมาแล้วค่ะ"ฉันบอกแม่เหมือนทุกๆวันที่กลับมาแต่วันนี้ไม่ปกติตรงที่ทุกครั้งแม่จะหันกลับมาแล้วพูดอะไรกับฉันบ้างแต่วันนี้ท่านหันกลับมาแต่กลับมองฉันด้วยสายตาแปลกไป

"แม่เป็นอะไรรึเปล่าคะ"

"ลูกไปทำอะไรมาหนิง"

"คะ"

"ดูสภาพตัวเองตอนนี้สิลูกไปนอนกับผู้ชายมาใช่มั๊ย!!"

"มะ..แม่ฟังหนูก่อนนะ"นี่ฉันลืมไปได้ยังไงว่าตัวเองกำลังใส่เสื้อผ้าของพี่คิวอยู่

"แม่ไม่เคยว่าถ้าหนูจะเที่ยวกลางคืนแต่อย่าทำตัวแบบนี้อีกหนูลืมไปแล้วหรอว่าแม่เคยเจออะไรมาบ้าง!!"

"มันไม่ได้เป็นอย่างที่แม่คิดนะคะ"

"อย่าทำให้ตัวเองต้องเจอแบบที่แม่เคยเจออย่าให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นกับหนูจำไว้นะหนิง!!"แม่พูดแค่นั้นก่อนจะเดินออกไปปล่อยให้ฉันจมอยู่กับความคิดของตัวเองเพราะพ่อทิ้งแม่กับฉันไปมันเลยทำให้แม่ไม่อยากให้ฉันต้องเจอกับเรื่องพวกนั้นอีก

______________________________

มาต่อแล้วคร้าอ่านแล้วไลค์+คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนร้าขอบคุณนักอ่านทุกๆคนที่ติดตามนิยายของไรท์คร้า