ตอนที่ 105 ผมรักฮอน

            “เมื่อวันก่อนออกไปไหนกับอาไฉมา”

            “คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”

            ใบหน้าหวานเจื่อนลงทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น ‘อาไฉ’ ที่อาหยางกล่าวถึงคือคนสวนในบ้าน เป็นชายหนุ่มที่หน้าตาค่อนข้างดีเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ นั่นทำให้อาหยางเกิดความไม่ไว้ใจ และเป็นกังวลมาจนถึงตอนนี้ กลัวว่าสักวันจะเกิดเรื่องไม่งามขึ้น

            “ฉันรู้ก็แล้วกัน บอกมาว่าไปไหนกับมัน ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามออกไปไหนถ้าฉันไม่ไปด้วย”

            “คือ...ผมขอโทษ ผมแค่อยากออกไปเปิดหูเปิดตาเท่านั้นเอง”

            “แล้วทำไมไม่บอกฉัน”

            “ก็คุณทำงานหนักแทบไม่มีเวลาว่าง ผมเลยไม่อยากรบกวนคุณ”

            “คราวหลังไม่ต้องไปรบกวนคนอื่น ถ้าอยากไปไหนมาไหนให้บอกฉันคนเดียวเท่านั้น”

            “ทำไม? คุณกลัวว่าผมจะหนีเหรอ ผมไม่หนีไปไหนหรอกเพราะผมต้องอยู่ทดแทนบุญคุณคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่” ฮอนพูดเสียงดังประชดอย่างลืมตัว รู้สึกเหมือนชีวิตถูกกักขังไว้ในกรง ไม่สามารถออกไปไหนได้ เขาทำเหมือนว่าตนเองเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

            “ทำไมต้องพูดประชด ทำตัวไม่น่ารักรู้ตัวไหม”

            “น่ารักหรือไม่น่ารักมันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อเราไม่ได้รักกัน ผมกับคุณไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันอยู่แล้วนี่ หากจะให้ดีกว่านี้คุณควรให้ผมอยู่ในฐานะลูกจ้างที่ต้องทำงานแลกเงิน ผมจะได้รู้ว่าจะต้องชดใช้มากแค่ไหนและจะสิ้นสุดวันไหน”

            “อยากตีปีกออกไปจากที่นี่จนตัวสั่นแล้วสินะ”

            “ใช่ อยากไปมาก”

            “ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ”

            โทสะที่กำลังพลุ่งพล่านทำให้อาหยางคว้าข้อมือน้อย ๆ ดึงร่างเข้าหาตนเอง มือใหญ่รั้วเอวคอดไว้อย่างแน่นหนา ส่งริมฝีปากเข้าไปบดเบียดอย่างป่าเถื่อนและรุนแรง ลงโทษให้สาสมกับความปากดีของร่างเล็ก มือใหญ่เลื้อยลงมาหยุดที่แก้มก้นงามงอน บีบเคล้นแรง ๆ มือน้อยทุบที่ต้นแขนกำยำเพื่อประท้วงให้หยุด เพราะตอนนี้รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง แต่อาหยางไม่มีทางยอมหยุดเพื่อให้อีกฝ่ายชนะแน่

            “ฮอน ฮอน! นายเป็นอะไร!”

            ร่างสูงใจคอไม่ดีเมื่อเห็นว่าฮอนหมดสติไปต่อหน้าต่อตา แถมตนยังเป็นต้นเหตุให้อีกฝ่ายต้องอยู่ในสภาพนี้ก็รู้สึกผิด รีบอุ้มขึ้นเดินเข้าไปยังห้องรับแขกของบ้านซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด ในตอนนั้นอาม่าและเฉินอี้ก็นั่งอยู่ในนั้นด้วย ทุกคนตกใจเมื่อเห็นอย่างนั้น

            “เกิดอะไรขึ้นอาหยาง”

            “ฮอนหมดสติครับอาม่า”

            “อาเฉินรีบไปเอายาหอมมาเร็ว”

            “ครับอาม่า”

            เฉินอี้รีบเดินไปหยิบยาหอมที่ตู้ยาประจำบ้านอย่างเร่งรีบ กลับมาอีกทีก็ได้ยินเสียงสนทนาของสองย่าหลานจึงหยุดยืนอยู่ที่มุมห้องเพื่อแอบฟัง

            “จะบอกอั๊วได้หรือยังว่าอาฮอนเป็นใครมาจากไหน ลื้อพาตัวอีมาโดยไม่เต็มใจใช่ไหม”

            “ก็อย่างที่เคยบอกอาม่าไปแล้วไงครับ ทุกอย่างเป็นไปตามที่ผมบอกตั้งแต่แรก”

            “อั๊วไม่เชื่อ ลื้อพาอีมาเพื่อเป็นตัวแทนอาอี้เฟยใช่ไหม ลื้อไม่เคยชายตาแลผู้ชายคนไหนมาตั้งแต่ผิดหวังจากความรักครั้งนั้น อั๊วขอเตือนว่าหากไม่รักก็อย่าเอาอีมาทรมานในนี้เลย ปล่อยอีไปตามทางของอีเถอะ บอกตรง ๆ ว่าอั๊วอยากอุ้มหลาน อาฮอนไม่สามารถมีหลานให้อั๊วได้”

            “ผมรักฮอนครับ และคิดว่าอีกไม่นานฮอนจะต้องท้องแน่นอน ฮอนจะต้องท้องและอยู่ที่นี่กับผมไปตลอดชีวิต” คำว่ารักที่เปล่งออกมาจากปากไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด ทำไมคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวอย่างอาม่าจะไม่รู้

            “อั๊วรู้ว่ามีผู้ชายที่พิเศษสามารถท้องได้ แต่ลื้อรู้ได้ยังไงว่าอาฮอนพิเศษกว่าผู้ชายคนอื่น อั๊วว่าลื้อหมกมุ่นกับอาอี้เฟยมากเกินไป จนลืมว่าต้องรักและเอาใจใส่อาฮอนบ้าง หากภายในสองสัปดาห์หลังจากนี้อาฮอนไม่ท้องจะต้องออกไปอยู่ที่อื่น อั๊วจะไม่ยอมให้ลื้อมากักขังอีเอาไว้แต่ในบ้านอย่างนี้”