ตอนที่ 15 ป่วย

“แค่ก ๆ ๆ”

“ยายครับ! เข้ามาหาผมหน่อย”

“มีอะไรวิน เรียกยายซะเสียงดังเชียว”

“ตาหนูตัวร้อนจี๋เลยครับ แถมยังไอไม่ยอมหยุดเลย”

เมื่อคืนอาการยังไม่หนักขนาดนี้เลย แต่พอผมออกไปทำกับข้าวช่วยยายแล้วเข้ามาอีกที ตาหนูกลับตัวร้อนจี๋ ไอไม่ยอมหยุดอีกด้วย

ยายจันทร์ใช้หลังมือแตะที่หน้าผากตาหนูแล้วหันมาเอ่ยกับผม “เอ็งรีบพาตาหนูไปหาหมอก่อนเร็ว เดี๋ยวทางนี้ยายจัดการเอง”

“ครับยายจันทร์ ถ้างั้นฝากดูตาหนูก่อนนะครับ ผมจะไปเรียกวินหน้าบ้าน”

“ได้จ้ะเดี๋ยวยายดูให้”

ว่าแล้วผมก็รีบเดินออกไปหน้าบ้าน ในใจก็เป็นห่วงตาหนูมาก กลัวว่าแกจะเป็นอะไรหนักไป ตาหนูเป็นคนที่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง หากสัมผัสอากาศเย็นหน่อยก็จะไม่สบายทันที อาจจะเป็นเพราะช่วงท้องผมเกิดอาการเครียดบ่อย จึงทำให้ลูกเกิดมาร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงอย่างนี้

ยืนรออยู่เกือบห้านาทีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวินมอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าบ้านเลย เป็นอย่างนั้นทำให้ผมร้อนใจแทบจะเป็นบ้า ทำไมวันที่เรามีเรื่องจำเป็นถึงต้องมีอุปสรรคอย่างนี้ด้วยนะ ในระหว่างนั้นรถยนต์หรูสัญชาติเยอรมนีก็ขับมาจอดที่หน้าบ้าน จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่ธีนั่นเอง

หลังจากเขาลงจากรถแล้วก็เดินตรงมาหาผมทันที มองหน้าเหมือนมีคำถาม เพราะสภาพผมตอนนี้แทบจะดูไม่ได้

“มายืนทำอะไรตรงนี้” เขาถามผมด้วยน้ำเสียงกระแทกแดกดัน ถ้าไม่ชอบใจไม่ต้องถามก็ได้นะ

“รอรถ” ผมตอบด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น ไม่มีทางอ้อนวอนขอร้องเขาเด็ดขาด ทั้งที่ความจริงแล้วผมควรจะทำทุกวิถีทาง เพื่อพาตาหนูไปส่งโรงพยาบาลโดยเร็ว

“จะไปไหนทำไมต้องมารอตั้งแต่เช้าอย่างนี้”

“เรื่องของผม”

“แล้วตาหนูล่ะ”

“อยู่ข้างในกับยายจันทร์”

ในระหว่างนั้นวินมอเตอร์ไซค์ก็มาพอดี ผมเริ่มยิ้มออก รีบโบกรถเอาไว้ทันที

“ลุงรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมไปอุ้มลูกในบ้านแปบนึง” ว่าแล้วก็เอี้ยวตัวหมุนกลับ จะเดินเข้าไปในบ้าน แต่ก็มีมือดีมารั้งแขนผมไว้เสียก่อน

“มึงจะพาลูกไปไหน” เขาถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ไปหาหมอลูกไม่สบาย”

พี่ธีทำสีหน้าเบื่อหน่าย ส่ายศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหาวินมอเตอร์ไชค์ “ลุงไปเถอะ อ่ะนี่ค่าเสียเวลา” เขาล้วงเอากระเป๋าสตางค์ออกมา หยิบธนบัตรใบสีแดงยื่นให้ ลุงวินยิ้มพอใจแล้วขับรถออกไปทันที

“ทำไมพี่ทำอย่างนี้ผมจะพาตาหนูไปหาหมอ!” ผมตะโกนใส่หน้าเขาเสียงดัง

“มึงเป็นบ้าไปแล้วเหรอ จะพาลูกนั่งวินไปหาหมอ ไอ้โง่เอ๊ย!”

“เรื่องของผม...ลูกผม”

“กูจะพาลูกไปหาหมอเอง” ว่าแล้วพี่ธีก็เดินดุ่ม ๆ เข้าไปในบ้านไม่รอฟังผมพูดเลย

ผมรีบเดินตามหลังไปด้วยความโมโห ผมไม่อยากให้ลูกขึ้นรถของเขา เพราะกลัวว่าพี่ธีจะพาผมกับลูกไปที่อื่น ที่ไม่ใช่โรงพยาบาล

“เดี๋ยวผมจะพาตาหนูไปหาหมอเองครับยาย” พี่ธีเอ่ยกับยายจันทร์

“ไม่! ผมไม่มีทางให้ตาหนูขึ้นรถพี่แน่นอน”

“ลูกป่วยหนักขนาดนี้มึงยังจะมางี่เง่าอีกเหรอวะ หรือจะให้ลูกตายก่อน” เขาตวาดใส่หน้าผม สายตาคมคู่นั้นจ้องมองมา ราวกับจะฆ่ากันให้ตายเสียอย่างนั้น