ตอนที่ 14 มาหาใหม่

“มึงอย่าคิดว่าที่กูยอมเพราะใจดีกับมึง สักวันเถอะมึงจะได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่” เขาชี้หน้าขู่ผม อย่างนี้จะให้ผมไว้ใจได้ยังไงกันล่ะ

“พี่คิดจะทำอะไร”

“เปล่าไม่ได้จะทำอะไร” เขาทำหน้ากวน นั่นยิ่งทำให้ผมโมโหเข้าไปใหญ่

“ยิ่งพี่พูดอย่างนี้ผมยิ่งไม่ไว้ใจ”

“กูก็พูดเอาชนะมึงไปอย่างนั้นล่ะ”

“รีบกลับไปเถอะ วันนี้ผมปวดหัวกับพี่มากพอแล้ว”

ขณะผมกำลังจะอุ้มตาหนูเดินมานั้น พี่ธีก็รั้งแขนผมไว้ แล้วโน้มใบหน้าเข้ามาหอมแก้มตาหนูอีกครั้ง ทำให้ใบหน้าเราทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก จนผมได้กลิ่นกายที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา ผมยังคงจำกลิ่นนี้ได้ไม่มีวันลืม ในคืนนั้น คืนที่ผมกำลังจะเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง แต่กลับถูกฉุดเข้าไปในห้องของเขาแทน

“พ่อ แอ้ ๆ” ตอนนี้ตาหนูเริ่มเรียกเขาว่าพ่อบ่อยขึ้น เพราะวันนี้ทั้งวันเขาเอาแต่สอนลูกพูดคำนี้ ทำอย่างกับกลัวว่าลูกจะจำไม่ได้อย่างนั้นล่ะ

“พ่อไปแล้วนะครับตาหนู เอาไว้พรุ่งนี้พ่อจะมาหาใหม่” เขาพูดกับลูกแล้วมองผมแวบหนึ่ง ก่อนจะผละใบหน้าออกไป

“ขับรถกลับดี ๆ นะครับพี่เพชร ขอบคุณมากที่ช่วยขายของ ลำบากแย่เลย” ผมอยากให้เขารู้ว่า คนอย่างเขาไม่ได้มีตัวตนในสายตาผมเลย จึงเลือกที่จะพูดเอาใจพี่เพชรต่อหน้า

“ไม่เป็นไรครับพี่ยินดี ขายข้าวแกงก็สนุกดีเหมือนกันนะ เอาไว้ว่าง ๆ พี่จะมาช่วยอีก”

“อย่าเลยครับแค่นี้ก็เกรงใจจะแย่แล้ว มาเป็นลูกค้าเหมือนเดิมดีกว่าเนาะ” ผมส่งยิ้มให้ พี่ธียืนอยู่ตรงกลางฟังพวกผมสนทนากัน ดูท่าทางจะอารมณ์เสียไม่น้อย

“ถ้าน้องวินต้องการแบบนั้นพี่ก็ไม่ขัด จะตามใจน้องวินทุกอย่างเลยครับ”

“ขอบคุณครับที่เข้าใจผมมาตลอด”

“ไอ้เพชรมึงจะกลับได้รึยังวะ”

“อ้าว! มึงก็กลับไปดิวะ วันนี้กูกับมึงมาคนละคันเว้ย”

“แล้วไง! เจ้าของบ้านเขาอยากจะให้เราออกไปจะแย่แล้ว ยังจะมายืนเพ้ออยู่ได้” ว่าแล้วพี่ธีก็ดึงแขนเพื่อนออกไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง คงทนฟังไม่ได้ล่ะสิที่เห็นคนอื่นได้รับความสนใจมากกว่า คนอย่างเขาเป็นพวกชอบเรียกร้องความสนใจ เห็นคนอื่นได้รับความรักกว่าไม่ได้

“เดี๋ยวลุงมาหาใหม่นะครับตาหนู” พี่เพชรยังอุตส่าห์หันมาเอ่ยกับตาหนู ขณะโดนเพื่อนรักลากตัวออกไป

มีพี่เพชรมาด้วยอย่างนี้ก็ทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้น แต่วันหลังหากพี่ธีมาเพียงคนเดียว พวกเราคงได้ทำสงครามน้ำลายกันอีกอย่างแน่นอน ด้วยความกวนของเขาผมกลัวว่าจะอดใจไม่อยู่ จำต้องด่าออกไปด้วยความโมโห สงสัยผมคงจะเก็บกดมาตั้งแต่อยู่บ้านหลังนั้นแล้ว สมัยก่อนผมแทบไม่กล้าพูดตอบโต้อะไรเลย เพราะกลัวว่าแม่จะตีที่บังอาจต่อล้อต่อเถียงกับลูกชายสุดที่รัก แต่วันนี้ผมไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเองแบบนั้นอีกแล้ว