ตอนที่ 24 ไม่เคยลืม

ห้าปีผ่านไป

มหานครเซี่ยงไฮ้ สาธารณรัฐประชาชนจีน

“คุณอี้เฟยครับ”

เสียงเข้มของใครบางคนเอ่ยเรียก ขณะที่ผมยืนจ้องมองท้องฟ้ากว้างสุดลูกหูลูกตาบนตึกสูงระฟ้า ผ่านกระจกใสในห้องทำงานส่วนตัว

ผมหันกลับไปมองแล้วส่งยิ้มให้เขา “ว่าไงอาหยาง”

ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมคือ ‘อาหยาง’ เป็นมือขวาคนสนิทผมเอง อาหยางสูงประมาณ 180 เซนติเมตร รูปร่างกำยำสมส่วน เป็นหนุ่มหน้าตี๋ฉบับจีนแท้ เตี่ยมอบหมายให้อาหยางเป็นทั้งพี่เลี้ยงและบอดี้การ์ดส่วนตัวผม และเขาคนนี้ก็ดูแลผมมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา จนเราสนิทสนมกันมากในระดับหนึ่ง ผมนับถือเขาเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง

“ที่คุณอี้เฟยสั่งให้ไปจองตั๋วเครื่องบิน ตอนนี้ได้ไฟลท์เรียบร้อยแล้วครับ เป็นพรุ่งนี้ตอนแปดโมงเช้า”

“ดีมาก นายเองก็ไปเตรียมตัวให้พร้อม เราจะกลับไปหาเตี่ยที่กรุงเทพกัน”

“ครับคุณอี้เฟย” เขายืนถือกล่องอะไรบางอย่างไว้ในมือ ผมขมวดคิ้วมองด้วยความสงสัย เหมือนอาหยางรู้ตัวเลยชูขึ้นมาให้ผมดู ยิ้มแหย ๆ อีกด้วย

“นั่นอะไรเหรอ” ผมมองหน้าเขายิ้มให้เล็กน้อย

“คือ...ผมซื้อขนมมาฝากคุณอี้เฟยครับ ขนมเจ้านี้อร่อยมาก ลองชิมดูครับ” อาหยางยื่นถุงขนมมาให้ผม

“ขอบคุณนะที่ดีกับฉันมาตลอด นายคือคนที่ฉันไว้ใจมากที่สุดในชีวิตแล้ว” ผมยิ้มให้ ยื่นมือไปรับมา

“ผมจะจงรักภักดีกับคุณอี้เฟยไปตลอดชีวิตครับ”

“ขอบคุณอีกครั้งนะที่คอยอยู่ข้าง ๆ ฉันมาตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา กลับกรุงเทพครั้งนี้คงจะเหนื่อยน่าดู ฉันคงไม่มีอะไรจะตอบแทนนอกจากความรักและความหวังดีเท่านั้นเอง”

“แค่นั้นมันก็เพียงพอสำหรับคนอย่างผมแล้วครับ”

“ถ้างั้นกลับไปพักผ่อนเถอะ ฉันขออยู่คนเดียวสักพัก”

“ครับคุณอี้เฟย” เขาโค้งคำนับให้ผมเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

หลังจากอาหยางออกไปแล้ว ผมก็วางถุงขนมไว้บนโต๊ะทำงาน หันกลับไปมองยังท้องฟ้าสีครามเช่นเดิม พรุ่งนี้แล้วสินะที่ผมจะได้กลับเมืองไทยเป็นครั้งแรก หลังจากใช้ชีวิตอยู่ที่เซี่ยงไฮ้เกือบจะห้าปีแล้ว

ครั้งแรกที่ได้ก้าวเท้าลงเหยียบผืนแผ่นดินแดนมังกรแห่งนี้ ผมรู้สึกว่ากำลังได้เริ่มต้นชีวิตใหม่จริง ๆ เตี่ยพาผมเข้าไปทำความรู้จักกับลูกน้องในบริษัท และเรียนรู้งานในอาณาจักรธุรกิจมูลค่ามหาศาลของเตี่ย มีทั้งธุรกิจสีขาวและสีเทา

เตี่ยเล่าให้ฟังว่าเคยมีลูกชายคนหนึ่ง อายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม แถมใบหน้ายังละม้ายคล้ายผมราวกับคนเดียว แต่ทว่าเขาคนนั้นได้เสียชีวิตก่อนหน้าที่จะเจอผมหลายปีแล้ว เตี่ยเห็นผมครั้งแรกก็รู้สึกตกใจปนดีใจ ทำให้หวนคิดถึงลูกชายทันที และนั่นก็คือเหตุผลที่เตี่ยพาผมไปรักษาตัวที่บ้านแทนที่จะเป็นโรงพยาบาล และชื่ออี้เฟยคือชื่อลูกชายของเตี่ยที่เสียชีวิตไปแล้วนั่นเอง

ผมใช้เวลาทั้งหมดฝึกฝนด้านต่าง ๆ ทั้งด้านบุ๋นและบู๊ ปรับบุคลิกภาพใหม่ให้ดูเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งขึ้น ทำให้ภาพลักษณ์ใหม่ของผมเป็นหนุ่มแบดบอยหน้าตี๋ที่มีความหล่อระดับเทพ วินคนเก่าที่เคยจืดชืดได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว ผมฝึกยิงปืน เรียนทั้งภาษาอังกฤษและจีนกลางจนพูดได้ราวกับเจ้าของภาษา ทุกอย่างที่ทำนี้เพื่อให้เกิดความแตกต่างจากวินคนเดิม หากไปเผชิญหน้ากับคนที่เคยรู้จัก นั่นจะทำให้พวกเขาเชื่อว่าผมไม่ใช่วินคนนั้นจริง ๆ ตอนนี้ผมพร้อมแล้วที่จะกลับไปทำลายเขา และพาลูกชายกลับมาอยู่ในอ้อมกอดอีกครั้ง

ช่วงเวลาที่อยู่เมืองจีนผมไม่เคยลืมเรื่องราวในอดีตเลยแม้แต่วินาทีเดียว เพราะสิ่งเหล่านั้นมันเป็นแรงกระตุ้นให้ผมต้องฝึกฝนตัวเองให้ดีที่สุด เพื่อกลับไปทวงความยุติธรรมคืนให้กับตัวเองและยายจันทร์ ป่านนี้ตาหนูคงโตขึ้นมากแล้ว รู้สึกหวั่นใจว่าถ้าได้เจอหน้ากันอีกครั้งแกจะจำแม่คนนี้ได้ไหม และกลัวว่าแกจะถูกเลี้ยงให้เติบโตมาเป็นเด็กที่นิสัยไม่ดีเหมือนคนพวกนั้น ก็ได้แต่หวังว่าเลือดครึ่งหนึ่งของผมที่มีอยู่ในตัวตาหนู จะทำให้เขาเอาชนะความเลวร้ายพวกนั้นกลายเป็นเด็กที่ดีได้

*-*-*-*-*-*-*