ตอนที่ 51 คนน่ารัก

“คุณแม่ติดธุระครับ พ่อว่าเรากลับบ้านกันเถอะ”

“ครับคุณพ่อ”

“ป่ะคุณ เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านก่อน”

“ไม่เป็นไรครับผมให้คนที่บ้านมารับแล้ว” ใจจริงผมก็อยากจะให้เขาไปส่ง เพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับลูกนานขึ้น แต่ผมก็ไม่อยากให้พี่ธีรู้จักบ้าน ซึ่งเป็นฐานที่มั่นที่ใช้วางแผนเล่นงานเขา

“ออครับ” เขาว่าพลางส่งยิ้มมาให้ ขณะยืนจูงมือตาหนูอยู่ ท่าทีที่เขาอยู่กับลูก ช่างเป็นผู้ชายที่ดูอบอุ่น ผิดคาดกับที่ผมคิดเอาไว้มาก

“ตาหนูอยู่กับคุณอาแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวพ่อไปเข้าห้องน้ำก่อน”

“ได้ครับคุณพ่อ”

“ฝากลูกชายผมสักครู่นะครับ”

“ครับ”

หลังจากพี่ธีเดินไปเข้าห้องน้ำข้างอาคารเรียนแล้ว ผมก็หันไปส่งยิ้มให้กับตาหนู นั่งลงตรงหน้า ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะอย่างเบามือ ในที่สุดผมก็ได้สัมผัสตัวลูกชายแล้ว ช่างมีความสุขมากเหลือเกิน

“วันนี้น้องนนท์เรียนเหนื่อยไหมครับ”

“ไม่เหนื่อยเลยครับ น้องนนท์ชอบเรียนหนังสือมากที่สุด คุณพ่อสอนว่าให้น้องนนท์ตั้งใจเรียน โตขึ้นจะได้ไปช่วยคุณพ่อทำงานครับ” ตาหนูเป็นเด็กที่พูดเก่ง ยิ้มเก่ง และมีอัธยาศัยดีมาก ไม่ได้ตื่นกลัวผมที่เพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรกเลย

“ดูท่าทางน้องนนท์จะรักคุณพ่อมากเลยนะ” ตอนนี้ขอบตาผมร้อนผ่าว กำลังจะร้องไห้ออกมา ยิ่งเห็นใบหน้าที่ใสซื่อนี้ ยิ่งทำให้ภาพความทรงจำเมื่อห้าปีก่อน ที่เคยนอนกอด เคยอุ้ม เคยดูแลไม่เคยห่าง มันกลับมาฉายวนซ้ำในหัวอีกครั้ง

“ครับ...น้องนนท์รักคุณพ่อมาก เพราะคุณพ่อใจดีแถมยังชอบพาน้องนนท์ไปเที่ยวบ่อย ๆ คุณอาทำไมตาแดงอย่างนั้นล่ะครับ”

“ฝุ่นเข้าตาอาครับ” พูดจบน้ำตาผมก็ไหลลงมาทันที ผมพยายามบังคับไม่ให้ตัวเองสะอื้นไห้ออกมา

“คุณอาร้องไห้ทำไมครับ ไม่ร้องนะครับ” ตาหนูไม่พูดเปล่า กลับเอื้อมมือมาปาดน้ำตาบนแก้มผมออกให้ เห็นอย่างนั้นน้ำตายิ่งไหลลงมาไม่ยอมหยุด

“อาไม่ร้องแล้วครับ” ผมรีบเกลี่ยน้ำตาตัวเองออกจนหมด แล้วจับมือน้อย ๆ นั่นมากุมไว้ที่กลางอก

“คุณพ่อบอกว่าถ้าร้องไห้แสดงว่าเราอ่อนแอ ฉะนั้นห้ามร้องไห้ให้ใครเห็นเพราะเขาจะมองว่าเราอ่อนแอ คุณอาอย่าร้องไห้อย่างนี้อีกนะครับ คนอื่นจะว่าคุณอาอ่อนแอ”

“ครับผม...คุณอาจะไม่ร้องไห้ให้น้องนนท์เห็นอีกแล้วนะ”

“เก่งมากครับคุณอา” ตาหนูยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร

ผมจะจำรอยยิ้มนี้ไว้ให้แม่น เพื่อเป็นแรงผลักดันให้แก้แค้นคืนให้สำเร็จโดยเร็ว เราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

“ไปกันเถอะครับ”

เสียงพี่ธีดังมาจากข้างหลัง ทำให้ผมต้องรีบลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะพยายามปรับสีหน้าและอารมณ์ให้เป็นปกติ หยิบแว่นสีชาในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาใส่ เพื่อบดบังร่องรอยของการร้องไห้มาเมื่อสักครู่

“คุณพ่อครับคุณอาระ...” ผมยกมือขึ้นมาจุ๊ที่ปากห้ามตาหนูไว้เสียก่อน เห็นอย่างนั้นเจ้าตัวก็ยักคิ้วให้ผมทันที

“คุณอาทำไมครับ” เขาเดินมายืนข้างลูกชายแล้วก้มหน้าถาม

“คุณอาน่ารักมาก ๆ เลยครับ” ได้ยินอย่างนั้นผมก็ส่งยิ้มให้ตาหนู ผมไม่รู้ว่าเขาเลี้ยงลูกมาแบบไหน แต่สิ่งที่ตาหนูเป็นอยู่ในตอนนี้มันโอเคมาก ๆ และสิ่งที่เขาสอนลูกมันเป็นอะไรที่ช่วยเพิ่มภูมิต้านทานทางด้านจิตใจได้ดีเช่นเดียวกัน ฉะนั้นแล้วผมจะถือว่านี่คือผลงานหนึ่งเดียวของเขาที่ทำให้ผมรู้สึกยอมรับได้

“อ๋อ พ่อก็นึกว่าอะไร ตาถึงนะเราเนี่ย ไปกันเถอะครับคนน่ารัก...ของน้องนนท์” เขาหันมาเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

ผมเริ่มมั่นใจแล้วว่าเขาควรจะไปพบจิตแพทย์ เพราะในช่วงที่เราได้มีโอกาสคลุกคลีกันนั้น เขาอารมณ์แปรปรวนอย่างนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่ทว่าครั้งนี้เขากลับทำให้ผมรู้สึกอยากจะอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว มีพ่อ แม่ และลูก อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าอย่างนี้ตลอดไป...ซึ่งมันคงไม่มีวันนั้นแน่นอน