ตอนที่ 69 รักสิครับ

“เอ๋ ฉันรู้จักด้วยเหรอ”

“ใช่ครับคุณอี้เฟยรู้จักเป็นอย่างดีเลยล่ะ”

ผมมองหน้าเขาอย่างสงสัยกับสิ่งที่ได้ยิน จะมีใครที่ไหนกัน ที่ผมรู้จักเป็นอย่างดีและน่าจะเข้าข่ายเป็นคนที่อาหยางแอบรัก

“ใครกันอาหยาง”

“ก็คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าผมนี่ไงครับ คนที่ผมแอบชอบมาตลอดก็คือ...คุณอี้เฟย” สีหน้าของอาหยางจริงจังมาก หลังจากเอ่ยคำนั้นออกมา

เป็นไปได้ยังไงกัน อาหยางต้องล้อผมเล่นแน่ ๆ มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน...

“นะ...นายล้อฉันเล่นใช่ไหม”

“เปล่าครับผมพูดเรื่องจริง ผมแอบชอบคุณอี้เฟยตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันที่เมืองจีนแล้ว คุณอี้เฟยเป็นคนที่ผมตามหามาตลอดทั้งชีวิต ชาตินี้ผมจะไม่มีทางเปลี่ยนใจจากคุณไปไหนอีกแล้วครับ”

ได้ยินอย่างนั้นน้ำตาผมก็ไหลลงมา ผมไม่รู้ว่ามันไหลลงมาเพราะความรู้สึกอะไร ไม่รู้ว่าจะตอบกลับเขาไปอย่างไรดี ผมยังไม่ชัดเจนกับความรู้สึกที่มีต่อเขา ผมไม่อยากจะตัดรอน แต่ก็ยังไม่อยากจะเอ่ยว่าผมเองก็รู้สึกดีกับเขา มันยังไม่ใช่ตอนนี้

“อาหยาง...นายพักผ่อนให้หายดีก่อนนะ แล้วฉันจะมาเยี่ยมบ่อย ๆ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะ ฉันต้องกลับบ้านไปหาตาหนูก่อน” ว่าแล้วผมก็ลุกขึ้น แต่อาหยางกลับรั้งมือผมไว้ ไม่ยอมให้ไปไหน

“ผมทำให้คุณอี้เฟยรู้สึกอึดอัดสินะ ผมขอโทษ” สีหน้าของอาหยางเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด ผมไม่อยากให้เขาเป็นอย่างนี้เพราะผมเลย ผมเกลียดตัวเองจริง ๆ

“นายอย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลยนะ รอให้เรื่องยุ่ง ๆ พวกนี้มันผ่านไปก่อน แล้วเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันอีกที นายเป็นคนดีนะ ดีที่สุดกว่าคนอื่น ๆ เท่าที่ฉันเคยรู้จักมาเลยล่ะ”

เขาพยักหน้าเข้าใจก่อนจะปล่อยมือผมให้เป็นอิสระ ผมส่งยิ้มให้ก่อนจะออกมาจากห้อง หวังว่าเคลียร์เรื่องทุกอย่างได้หมดแล้ว หัวใจผมมันจะชัดเจนกับเรื่องนี้ตามไปด้วย

*-*-*-*-*-*-*

เช้าวันต่อมาขณะที่ผม แม่และตาหนู กำลังเดินลงบันไดมาจากชั้นบนของตัวบ้าน ตั้งใจจะเดินทางไปที่วัด แต่ก็ต้องมาเจอกับคนคุ้นเคยในอดีต ที่ผมเคยรู้จักเป็นอย่างดียืนรออยู่ที่ห้องโถงก่อนแล้ว

“พี่เพชร!”

“ว่าไงวิน”

ผมเห็นพี่เพชรครั้งแรกก็รู้สึกตกใจปนดีใจ แต่สำหรับพี่เพชรกลับไม่ได้มีท่าทีเหมือนผมเลย ทั้งที่เราเพิ่งจะเคยเจอกันครั้งแรกในรอบห้าปี นั่นทำให้ผมรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“ลุงเพชรสวัสดีครับ” ตาหนูยกมือไหว้แล้ววิ่งเข้าไปกอดขาพี่เพชร ดูท่าทางแล้วคงจะสนิทสนมกันพอสมควร พี่ธีคงจะพาลูกไปหาพี่เพชรที่บ้านบ่อย ๆ

“สวัสดีครับคนเก่งของลุง”

“ลุงเพชรเห็นคุณพ่อบ้างไหมครับ คุณพ่อออกไปจากบ้านตั้งแต่เมื่อวาน ยังไม่กลับมาหาน้องนนท์เลย” ตาหนูเอ่ยกับพี่เพชรด้วยแววตาเศร้า เห็นอย่างนั้นผมก็รู้สึกสงสารลูกชายจับใจ ผมรู้ดีว่าความรู้สึกนี้มันเป็นอย่างไร มันคงไม่ต่างจากตอนที่ผมต้องแยกจากลูก

“ลุงไม่เห็นเลยครับ อีกไม่นานเดี๋ยวคุณพ่อก็คงกลับมาหาน้องนนท์แน่นอนครับ”

“อ้าว! แล้วคุณพ่อไปอยู่ที่ไหนกันเนี่ย” ตาหนูบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“น้องนนท์รักคุณพ่อไหมครับ” พี่เพชรถาม

“รักสิครับ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเป็นเด็กดีรอคุณพ่อนะครับ”

“ครับผม”