บทที่ 3 รุกต้อน (4)

ร่างสูงเพรียวของเชอเอมวิ่งออกมาจากไนต์คลับโดยไม่รู้ทิศรู้ทางด้วยเท้าเปล่าจนมาถึงป้ายรถโดยสารที่อยู่ห่างจากไนต์คลับครึ่งกิโลเมตร หญิงสาวนั่งหอบหายใจอยู่ที่เก้าอี้นั่งป้ายรถโดยสารประจำทางอย่างคนไร้สติ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกเมื่อความตกใจเข้าแทนที่

ทั้งตกใจทั้งประหม่า

เธอรู้ตัวและจดจำได้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่เพราะความกลัวและยังไม่อยากจะเผชิญหน้ากับเซนนิก้าตอนนี้ เธอกำลังมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ใช่เธอไม่รู้ว่าหมายความว่าอย่างไรกับรอยเลือดจาง ๆ บนที่นอนของเขา ตอนนี้เธอกำลังสับสน ความทรงจำระหว่างเซนโซก้าที่ตื่นมาจำอะไรไม่ได้นอกจากคำพูดของเขาที่ตอบเธอยามที่ตื่นขึ้นมา

มันเรื่องอะไรกัน

ตั้งแต่วันนั้นจนผ่านงานแต่งงานของผู้เป็นอากับเพื่อนมาหนึ่งปี เธอก็ไม่เคยเอื้อนเอ่ยถามอีกครั้งหลังจากวิ่งหนีออกมาเหมือนกับครั้งนี้ เธอไม่รู้จะรับมืออย่างไรดีกับเรื่องที่เกิดขึ้น ครั้นจะหาจังหวะถามให้รู้เรื่องกับเซนโซก้าก็ไม่มีโอกาสเสียทีจนเวลาล่วงเลยมาเป็นปีเช่นนี้ จนเกิดเรื่องซ้ำอีกครั้ง เพราะเอาแต่คิดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อปีก่อนกับเซนโซก้าจนต้องมานั่งดื่มคนเดียวแล้วเกิดเรื่องขึ้นแบบนี้ ตลอดหนึ่งปีเธอทำงานหลังเรียนจบทันที เพื่อคิดว่ามันคงไม่เป็นไร แต่ท้ายที่สุดเธอก็เลือกที่จะมาดื่มให้ลืมมันไปหลังจากไม่ได้มาที่ไนต์คลับอีกเลยตั้งแต่เลี้ยงสละโสดขนิษฐา พูดให้ถูกคือเธอกับเซนนิก้าเพิ่งได้เจอกันเป็นครั้งแรกก็เกิดเรื่องเสียแล้ว ไม่คิดเลยว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยอีกเช่นนี้ ทั้งที่ปล่อยผ่านเรื่องเซนโซก้ามาแล้วแท้ ๆ กเพราะมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนเข้าขั้นว่าพลาดท้อง

“ทำยังไงดีนะ ฉันจะทำยังไงดี” เธอบ่นอุบกับตัวเอง พลางก้มลงมองที่พื้นจึงสังเกตเห็นว่าเท้าของตัวเองวางเปล่า ไร้รองเท้าส้นแหลม ฉับพลันที่เธอเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองวิ่งออกมาทั้งที่เท้าเปล่าเปลือย จนบัดนี้เป็นแผลถลอกเต็มไปหมด พอนึกขึ้นมาได้ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาเสียดื้อ ๆ จนต้องโน้มตัวลงแตะปลายนิ้วลงอย่างสำรวจ

“เสียตัวแล้วยังมาเจ็บตัวอีก ดีจริงเลยนะเชอเอม” บ่นอุบอิบพลางสำรวจเท้าเปล่าของตัวเองก่อนจะชะงัก

สายตาหวานมองเลยเท้าตัวเองไปยังเท้าใหญ่ที่สวมรองเท้าแตะสีขาวราคาหลายพันที่เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ สายตาหวานไล่มองขึ้นไปจนสบสายตาคมดุที่กำลังมองมาอย่างวาวโรจน์จนเธอฉงน หัวคิ้วขมวดเล็กน้อย มองด้วยความตกใจที่เห็นเซนนิก้ายืนล้วงกระเป๋ากางเกง

“พี่...พี่เซน” เธอตะกุกตะกักเรียกอีกฝ่ายทั้งที่ยังสบนัยน์ตาสวยคู่นั้น

หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงขึ้นมาฉับพลัน ความทรงจำมากมายไหลเข้ามาเป็นสายน้ำไม่เว้นแม้แต่เรื่องที่เขาคือรักแรกพบของเธอ พลันใบหน้าเห่อร้อนด้วยความเขินขึ้นมา ทั้งที่เขาไม่ได้รับรู้ไปกับเธอด้วยแท้ ๆ

“กลับไปกับพี่” พูดเสียงทุ้มนุ่มทั้งที่ภายในใจกำลังเดือด

“เอม ไม่...ว้าย!” เธอไม่ได้จะปฏิเสธ เพียงจะบอกว่าไม่มีรองเท้า แต่ก็ถูกเขาตัดบท

ร่างสูงของเซนนิก้าเดินเข้ามาช้อนตัวอุ้มหญิงสาวขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขน หมุนตัวกลับเดินตรงไปที่รถทันที ย่อตัวลงเปิดประตูแล้ววางเธอลงอย่างเบามือ ชำเลืองมองเท้าที่เป็นแผลด้วยสายตานิ่งก่อนจะดึงเบลต์มาพาดคาดเอาไว้ ผละออกมาปิดประตูก่อนรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาฝั่งคนขับเมื่อเห็นรถประจำทางแล่นมาแต่ไกล ทันทีที่เท้าแตะคันเร่ง รถราคาแพงก็เคลื่อนตัวออกไปทันที

ภายในรถเงียบกริบจนได้ยินเครื่องปรับอากาศเท่านั้น จนหญิงสาวอึดอัด ทนไม่ไหว พูดออกไปเสียงแผ่วราวกับคนทำเรื่องผิดมหันต์ ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดแม้แต่น้อย

อะไรกัน มาอุ้มคนอื่นขึ้นรถแล้วก็เงียบใส่

“พี่...พี่เซนจะพาเอมไปไหนคะ” เธอชำเลืองมองพลางถาม

“กลับไปทำแผลที่เท้า” ตอบกลับเสียงเรียบเรื่อย ทว่าไม่คิดหันมามองแม้แต่นิด

“คือว่าเมื่อคืน พี่...พี่สด” เธอกระดากอายพูดออกไป พลางหลุบตามองไปที่เท้าของตัวเอง

จึงไม่ทันสังเกตเห็นมุมปากที่ยกขึ้นอย่างขบขันสาวเจ้า แต่เพียงครู่ก็มลายหายไป แล้วพูดตอบออกไปอย่างเข้าใจว่าสาวเจ้ากำลังสื่อถึงอะไร

“เดี๋ยวแวะร้านยาให้”

เซนนิก้ารู้ว่าเชอเอมกำลังรู้สึกเช่นไรหากไม่ใช่กำลังรับมือไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น อีกทั้งเมื่อคืนชายหนุ่มก็ไม่ได้ป้องกัน คงจะกังวลจนทำอะไรไม่ถูกเช่นนี้ และเข้าใจว่าระหว่างเธอกับเขาเพิ่งจะรู้จักกัน ก็ไม่แปลกที่เธอจะป้องกันก่อนที่จะเกิดเรื่องผิดพลาดจนหาทางแก้ไม่ได้

แม้ลึก ๆ จะไม่อยากแวะร้านยาก็ตาม

เขาวนรถหาร้านขายยาอยู่ราวสิบนาทีก็เจอ ซึ่งอยู่อีกฝั่งของถนน ไกลจากไนต์คลับ เซนนิก้าจอดรถหวังจะลงไปซื้อให้หญิงสาว แต่แล้วท่อนแขนแกร่งก็ถูกมือเรียวบางคว้าเอาไว้ก่อนจะรีบดึงกลับไปเมื่อเขาหันกลับมามอง

“เดี๋ยวเอมลงไปซื้อเองค่ะ” พูดจบก็รีบลงจากรถเดินตรงไปยังร้านขายยาทันที

สายตาคมดุมองตามแผ่นหลังของสาวเจ้าที่หายเข้าไปในร้านขายยา ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับถุงยาและขวดน้ำที่ถูกดื่มไปแล้วครึ่งขวด พลันรอยยิ้มขันก็เผยขึ้นก่อนจะหุบลงเมื่อสาวเจ้าเดินมาขึ้นรถเรียบร้อย ไม่วายบ่นออกไปพร้อมกับโน้มตัวไปดึงเบลต์มาให้เธอ

“ดื้อ ไม่ได้ใส่รองเท้ายังจะลงไปเองอีก”

“เอม...”

เธอพูดไม่ออกไปโดยปริยาย ได้แต่จ้องสบตาชายหนุ่มที่หันมามองอยู่ห่างไม่ถึงคืบ พลางถือเบลต์ค้างไว้ เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่รินรดกันและกัน จนวาบหวามไปทั้งกายอีกครั้ง หัวใจดวงน้อยสั่นแรงราวกับจะหลุดออกมาเสียให้ได้

โอย...หวั่นไหว จะไม่ไหวแล้วนะ ทำไมผู้ชายคนนี้ดาเมจแรงแบบนี้ เขาก็แค่จะคาดเบลต์ให้หรือเปล่า แค่ไม่อยากให้เกิดอันตรายระหว่างใช้รถใช้ถนนเท่านั้นเอง แต่ทำไมยังจ้องเธอไม่หยุดเช่นนี้ ทำไมไม่ยอมหันกลับไปนั่ง

ดี ๆ เสียที กลัวจังว่าเขาจะได้ยินเสียงหัวใจของเธอ แต่เดี๋ยวนะ...

ทำไมเหมือนใบหน้าของเขากำลังเคลื่อนมาใกล้กว่าเดิมล่ะ!

“เสียงหัวใจเต้นแรงดีนะ”

เขาพูดเสียงแหบพร่างขณะที่เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้อย่างรุกต้อนไม่ให้เธอหนีไปไหนได้ เมื่อเริ่มรู้สึกว่าใกล้เกินไปหัวใจก็ยิ่งเต้นแรง มือเรียวบางที่ถือถุงยาและขวดน้ำบีบเอาไว้แน่น กลั้นหายใจด้วยความลุ้น ก่อนจะแอบพรูลมหายใจออกมาเมื่อเขาหัวเราะในลำคออย่างขบขันแล้วผละออกห่าง กลับไปนั่งที่คนขับเช่นเคยหลังคาดเบลต์ให้เธอเรียบร้อย

บ้าจริง หัวใจเจ้ากรรมดวงนี้ทำไมเต้นแรงขนาดนี้นะ

พลันมือเรียวบางยกขึ้นมาลูบเบา ๆ ที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง เบือนหน้ามองออกไปด้านนอกแก้เก้อ ทว่าอิริยาบถของหญิงสาวอยู่ในสายตาของชายหนุ่มตลอด อาการหวั่นไหวจนต้องยกมือขึ้นมาทาบบนเนินอกแล้วลูบเบา ๆ คล้ายกำลังออกคำสั่งให้มันหยุดหวั่นไหวเรียกรอยยิ้มจากเขาได้เป็นอย่างดี

เซนนิก้ายกยิ้มมุมปากอย่างขบขันด้วยความเอ็นดูเชอเอมเอมก่อจะเข้าเกียร์เหยียบคันเร่งออกรถ ตรงกลับคอนโดมิเนียมของชายหนุ่มทันที เขาตัดสินใจที่จะตรงไปคอนโดแทนไนต์คลับเมื่ออยากคุยเรื่องนี้กันเพียงสองคน โดยไม่มีใครเข้ามาขัดขวางหรือรับรู้จนทำให้มีผลต่อการตัดสินใจ

เพราะเขาอยากให้เธอได้ตัดสินใจจากความรู้สึกของตัวเอง