บทที่ 3 รุกต้อน (3)

ครานี้เธอได้พุ่งทะยานไปสู่ฝั่งฝันกับประสบการณ์ครั้งแรก ความหฤหรรษ์ที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เขาบดสะโพกเข้าหาร่างเล็กอีกสามสี่ครั้ง ท่อนเอ็นที่ขึ้นปูดรูดครึงอยู่ภายในโพรงเนื้อร้อนที่ตอดรัดถี่กระชั้น ความอวบใหญ่ที่เพิ่มขนาดขึ้นอีก สอดลึก พลันท้องน้อยของเธอร้อนวาบ รู้สึกถึงธารน้ำที่ร้อนระอุฉีดพุ่งเข้ามาในกาย

เชอเอมแทบทรุดฮวบลงไปนอนหากเซนนิก้าไม่ประคองเอวของเธอไว้ ท่อนเอ็นยังคงถูกแช่ค้างอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่งแล้วค่อยถอดถอนพร้อมกับธารน้ำขาวขุ่นไหลเยิ้มตามออกมาลงไปตามซอกขาขาวผ่อง เชื้อพันธุ์ของเขาไหลชโลมกลีบเนื้อแดงฉ่ำดุจโยเกิร์ตที่ราดลงบนผลเชอร์รี

สายตาราวหมาป่าเจ้าเล่ห์ฉายประกายความพึงใจกับผลงานของตัวเอง แต่มีหรือกับครั้งเดียว ไม่มี สำหรับเขาที่ไม่รู้จักอิ่มจักพอคงไม่แค่รอบเดียว

เซนนิก้ารู้สึกขาดเซ็กซ์มากนานอย่างไรบอกไม่ถูกเมื่อได้ลิ้มลองกวางน้อยตัวนี้ แม้เซ็กซ์ที่มีกับเธอจะสร้างความหฤหรรษ์มากกว่าครั้งไหนที่เคยได้กับผู้หญิงคนอื่น เพราะได้สัมผัสถึงเนื้อร้อนระอุโดยไม่มีสิ่งใดขวาง อีกทั้งเธอช่างเซ็กซี่และเร่าร้อนเพียงแค่ร่อนสะโพก เสียงครางหวานช่างสร้างความดิบเถื่อนในกายของเขาได้เป็นอย่างดี

ในที่สุด...เซ็กซ์กับเธอก็เกิดขึ้นอีกครั้ง...อีกครั้ง

เร่าร้อน...ดุดัน

ทว่าหวานและซาบซ่านจนหยุดไม่ได้ไปกับค่ำคืนที่ภายนอกเงียบสงบ แสงสียามค่ำคืนที่สว่างจ้าเริ่มลดลงเมื่อผ่านช่วงกลางดึกมานาน กลับกัน ภายในห้องก่อเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้ออยู่หลายคราผสมผสานไปกับเสียงครางและเสียงคำรามของคนทั้งสอง เครื่องปรับอากาศที่เย็นฉ่ำไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิร่างกายของคนทั้งสองเย็นขึ้น เม็ดเหงื่อที่ผุดพรายยังคงให้ความรู้สึกถึงความร้อนระอุราวถูกไฟแผดเผา

เมื่อเซ็กซ์ครั้งแรกที่เร่าร้อนและซ่านสยิวมีแต่ปะทุเปลวเพลิงราคะให้พรวดพุ่งขึ้น!

ซิกก้าเด้งตัวลุกขึ้นฉับพลัน ดวงตาเบิกกว้าง ในหัวหมุนติ้วจน

ปวดหัวเพราะอาการเมาค้าง ทว่าคงไม่เท่ากับความทรงจำที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อหกเจ็ดชั่วโมงก่อนเกิดอะไรขึ้น และมีใครบ้างในความทรงจำก่อนจะอุทานออกมาด้วยถ้อยคำหยาบ เพราะเขาได้ทำเรื่องที่ผิดพลาดไปอย่างไม่น่าให้อภัยและน่าโมโหเป็นที่สุด!

เหล้าทำให้คนมันเบลอจนทำเรื่องพลาดได้จริงสินะ

“ฉิบหาย!”

ซิกก้าอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมเพื่อนสาวไว้กับพี่ชายที่เหมือนกับเสือร้ายในคราบหมาป่า หลังจากขอตัวไปรับโทรศัพท์และจะกลับเข้ามาอีกครั้งก็ถูกคนรู้จักลากไปดื่มจนมึนเมา ถูกการ์ดที่ไนต์คลับพากลับคอนโดมิเนียมจนลืมไปเสียสนิท ใครจะคิดว่าจะเจอกับคนรู้จักมากมายในวันเดียวกันเช่นนี้ เขาถูกพาไปดื่มไปสนุก พอกลับมาถึงก็นอนหลับคอพับทั้งที่ไม่ได้อาบน้ำ

ไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างหากเชอเอมไม่ได้กลับบ้านเมื่อคืน

ไม่ใช่เขาไม่เห็นด้วยหากคนทั้งสองจะคบหากัน เพราะเขาเองก็อยากให้คนทั้งคู่เจอรักที่ดีบ้าง โดยเฉพาะพี่ชายของเขาที่เคยถูกความรักหักหลังอย่างเจ็บปวดสาหัส เขายังจำคำพูดของวิเวียนได้เป็นอย่างดี

‘อาซิก วิคิดว่าอาเซนกำลังสนใจผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ’ เสียงหวานพูดขึ้นทันทีที่อาคนเล็กกดรับสาย

‘แปลกตรงไหน อาเห็นสนใจใครก็จับไปกิน’ เขาพูดอย่างใส่ใจก่อนจะชะงักกับคำพูดต่อมาของหลานสาว

‘จะไม่แปลกได้ไง เซนโทร. มาบอกว่าอาเซนถามถึงเพื่อนหนูนิด แถมยังมองด้วยสายตาแปลก ๆ อาซิกคิดว่ายังไงคะ’ วิเวียนพูดร่ายยาว

‘อาจะขึ้นกรุงเทพฯ ไปหาพี่เซน’

‘ดีเลยค่ะ หมอไม่ยอมให้วิขึ้นเครื่อง กำลังคิดหนักอยู่เลย’

หากเซนนิก้ารู้สึกถูกใจแล้วพาขึ้นเตียงคงเป็นเรื่องใหญ่และกลายเป็นทำร้ายเชอเอมเป็นแน่ แต่หากรู้สึกพิเศษมากกว่าแค่ถูกใจก็คงดี เพราะเขาเองก็ไม่อยากเห็นคนที่รักทั้งสองเจ็บปวดเสียใจอีกแล้ว

ขอให้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น สาธุ!

ซิกก้ายืนมองพี่ชายที่นั่งชันเข่าพาดแขนข้างเดียวมองมาด้วยใบหน้า

เฉยชา มองคราบสีแดงวงเล็กสองสามวงบนผ้าปูที่นอน ภาพที่เห็นนี้ทำให้เขาหน้าชา ศีรษะปวดหนึบราวกับถูกใครเอาค้อนมาทุบลงบนศีรษะของเขาจนสุดแรง

“พี่ทำอะไรลงไป”

ในที่สุดเขาก็มีสติถามออกไปด้วยความกังวลว้าวุ่นใจ ยิ่งไม่เห็นเชอเอมอยู่บนเตียงก็ยิ่งหวาดหวั่นใจอย่างไรบอกไม่ถูก เห็นแต่เพียงรองเท้าส้นแหลมยี่ห้อดังที่เขาสั่งทำเป็นพิเศษมอบให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีก่อน มองมันอย่างรู้สึกผิดเสียใจทั้งที่ไม่ใช่คนทำเรื่องเลวร้ายลงไป แต่สิ่งที่หลงเหลืออยู่ก็ทำให้รู้ว่าเพื่อนคงตื่นมาตกใจ รีบออกไปจนลืมใส่รองเท้าเป็นแน่

ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนรุ่มในใจ

“ก็แค่เซ็กซ์ ทำไมต้องทำหน้าเครียด” เขาตอบกลับไปอย่างไม่ยี่หระ

ทว่าภายในใจไม่ต่างไปจากซิกก้า หากแต่จะมากกว่าเสียด้วยซ้ำ มือหนาอีกข้างที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มนวมกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดขึ้นบนหลังมือ ไม่ใช่เขากำลังโกรธที่ตื่นมาพบว่าเชอเอมทิ้งให้เขานอนคนเดียว หนีไปโดยไม่พูดหรือเรียกเขาแม้แต่นิด แต่โกรธตัวเองที่ตื่นช้ากว่าสาวเจ้าที่ถูกเขาจัดหนักจนเกือบเช้า

ร่องรอยจากเล็บที่จิกและข่วนไปตามแผงอกและแผ่นหลังที่สะท้อนผ่านกระจกยิ่งทำให้เขาขบกรามแน่นเพื่อระงับอารมณ์ของตัวเองให้ตั้งสติ

“ปากหมาไปถึงไหน เอมไม่ใช่...”

“ใช่ เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เคยนอนด้วย”

เซนนิก้าตัดบทน้องชายเมื่อคิดได้ว่าเขาควรออกไปตามหาเชอเอม เพราะไม่รู้ว่าเมื่อวานเธอมาที่นี่อย่างไร มิหนำซ้ำยังไม่ยอมใส่รองเท้า ยิ่งไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร ไวเท่าความคิด...ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงโดยที่ไม่มีอะไรปกปิดจนซิกก้าต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอาย ทั้งที่เจ้าของเรือนร่างเพอร์เฟกต์ยังไม่รู้สึกแม้แต่นิด เดินหายเข้าไปในห้องน้ำไม่นานก็ออกมาด้วยชุด

ไปรเวตสบาย เป็นกางเกงผ้าสีขาวเสื้อยืดแขนยาวสีดำ เดินมาก้มลงหยิบรองเท้าของเชอเอมออกไปยังห้องทำงาน เขาจึงรีบตามไปทันทีเมื่อรู้ว่าพี่ชายไม่ใช่แค่พูดให้เขาสบายใจ

รู้สึกพิเศษกับเชอเอมจริงหรือ

ซิกก้าครุ่นคิดกับตัวเองในใจ พลางมองตามแผ่นหลังกว้างของพี่ชายที่เอาแต่เดินเร็วกว่าปกติตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวที่จะพาลงไปสู่ด้านล่างของไนต์คลับ เมื่อลิฟต์มาหยุดอยู่ชั้นใต้ดินซึ่งเป็นลานจอดรถก็ทำให้ทั้งเซนนิก้าและซิกก้าแทบจะเป็นบ้าให้ได้ เมื่อยังเห็นรถของเชอเอมจอดนิ่งสนิทอยู่ในโซนวีไอพีไม่ห่างจากรถของเซนนิก้า

หากซิกก้าเลือกที่จะลงมาจอดชั้นใต้ดินก็คงจะรู้ก่อน แล้วออกไปตามหาได้ทันเป็นแน่ เขาคิดเช่นนั้น

“แยกกันตามหา” เซนนิก้าออกคำสั่งกับน้องชาย

ร่างสูงเกินร้อยแปดสิบห้าก้าวขึ้นรถสปอร์ตรุ่นล่าสุดราคาสิบกว่าล้าน เหยียบคันเร่งได้ก็พุ่งตัวออกไปทันทีจนซิกก้ามองตามด้วยความเป็นห่วงแกมตกใจที่เห็นว่าพี่ชายร้อนใจได้มากเพียงนี้ ก่อนจะเดินออกไปทางหน้าไนต์คลับ ตรงไปที่รถของตัวเองทันที