บทที่ 4 เก็บเป็นความลับ (1)

บทที่ 4

เก็บเป็นความลับ

เชอเอมมองตรงไปข้างหน้าขณะที่เซนนิก้าดับเครื่องยนตร์รถเมื่อจอดในที่ประจำเรียบร้อย หญิงสาวมองชื่อคอนโดมิเนียมสุดหรูของเพื่อนผู้เป็นอาอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อรถเลี้ยวตรงเข้ามายังชั้นใต้ดิน มือเรียวบางยังคงกุมถือถุงยาและขวดน้ำ ไม่คิดขยับกายจนชายหนุ่มหันมามองพลางถามออกไปอย่างไม่ต้องการคำตอบ

“อยากให้พี่ปลดเบลต์ให้เหรอครับ”

สาวเจ้าหันขวับไปมองด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ที่ถูกเขาหยอกเย้าอยู่เรื่อย ทั้งที่ไม่ใช่เวลามาพูดเล่นทำตัวสบายอารมณ์เช่นนี้ แต่แล้วก็ต้องปรับให้กลับมาเป็นปกติ เมื่อคิดได้ว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด ในเมื่อมันเป็นความบังเอิญที่ไม่รู้ว่าคอนโดของเขาคือที่เดียวกับของขนิษฐาและอัฐพล

แต่ทำไมเขาต้องพาเธอมาที่นี่ แทนที่จะพากลับไปไนต์คลับ อย่างน้อยรถและรองเท้าของเธออยู่ที่นั่น จริงสิ เธอเกือบลืมไปเลยว่าทิ้งรถและของใช้ส่วนตัวอยู่ที่นั่นหมดเลย

โอย...เชอเอมนะเชอเอม ตกใจจนเบลอไปหมด แบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน

สาวเจ้าบ่นตัวเองภายในใจพลางถอดถอนลมหายใจออกมาอย่างเอือมระอาตัวเอง ก้มมองเท้าที่เป็นแผลถลอกด้วยความอยากจะหยุมหัวตัวเองที่เป็นคนไม่มีสติเช่นนี้ ใช้ได้ที่ไหน ตื่นมาพบตัวเองนอนกับพี่ชายเพื่อนไม่พอ ยังวิ่งออกมาเหมือนคนบ้าอย่างไรอย่างนั้น เขาก็ช่างปะไร มีเสน่ห์เหลือล้นจนเธอหักห้ามใจไม่ได้ เผลอไผลไปกับสัมผัสร้อนที่ลุ่มลึกน่าค้นหา

เธอเหมือนโดนมนตร์สะกด

ใช่แล้ว เขาให้ความรู้สึกเช่นนั้น เหมือนคราแรกที่พบเขา แต่ครั้งนี้มันมากกว่า มากจนเธอจำได้ทุกสัมผัส ไม่ว่าริมฝีปากร้อน มือหนาที่ซุกซน และกึ่งกลางกายที่ร้อนแรง

ไม่ได้ ๆ จะมานั่งคิดอะไรแบบนี้ไม่ได้

ไวเท่าความคิด หญิงสาวส่ายหัวไปมาเล็กน้อยเพื่อสลัดความคิดที่ฟุ้งซ่านออกไปจากหัว ทว่าการกระทำของเธอที่กำลังครุ่นคิดส่ายศีรษะไปมาอยู่ในสายตาของเขาเช่นเคย จนหลุดหัวเราะออกมา พลางยื่นมือไปวางลงบนศีรษะ ออกแรงดันให้สาวเจ้าหันหน้ามาเผชิญ

“คิดอะไรอยู่ครับ” ถามด้วยรอยยิ้มละมุน

ให้ตายเถอะ ดูเขาสิ ไหนจะยิ้มไหนจะน้ำเสียงนุ่มทุ้ม กะจะให้เธอใจเต้นแรงจนหลุดออกมาเลยหรือไงกันนะ ผู้ชายอะไร หน้าดุเหมือนเข้าถึงยาก ไม่คิดเลยว่าจะเข้าถึงได้ง่ายเช่นนี้ หนำซ้ำยังขยันหยอดด้วยน้ำเสียงและแววตาละมุนนั่นอีก ไม่ว่าจะเป็นสายตาหรือน้ำเสียงส่งผลต่อหัวใจของเธอได้เป็นอย่างดีจนเกิดความคิดที่ว่าเขาจะใช้มันกับเธอเพียงคนเดียวไหมนะ เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้ชายอย่างไรมาก่อน จะเหมือนกับที่เคยเจอมาหรือไม่

แต่ตอนนี้เธอแค่รู้สึกดีที่มีเขาอยู่ที่นี่ ตรงนี้

ไม่รู้ว่าความรู้สึกเช่นนี้มันหมายความว่าอย่างไร แม้เขาจะเป็นรักแรกพบของเธอ ทว่ามันก็นานมาแล้วหลายปีตั้งแต่สมัยยังเรียนมหาวิทยาลัย จนตอนนี้ที่โตขึ้น หากถามว่าดีใจไหมที่ได้เจอกับเขาอีก ตอบได้เลยว่าดีใจ เพียงแต่ไม่รู้ว่าชอบมากน้อยแค่ไหนก็เท่านั้น

มากพอที่ว่าเธอจะยอมเสี่ยงก้าวเดินไปข้างหน้าหรือเปลี่ยนเส้นทาง

เพราะอย่างไรก็ยังมีเรื่องของเซนโซก้าที่เธอไม่เคยเคลียร์มานานเป็นปี ด้วยเพราะอะไรหลายอย่างทำให้ไม่เคยได้กลับมาเจอกันอีกเลยตั้งแต่จบงานแต่งงานของผู้เป็นอาและเพื่อนไป เขาเองก็มีงานที่ต้องกลับไปทำที่อิตาลี ส่วนเธอเองก็กำลังทำธุรกิจของตัวเองที่นี่เช่นกัน กระทั่งเมื่อคืนที่ผ่านมาที่เธอได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเซนนิก้าด้วยความเต็มใจ เธอรู้ตัวว่ากำลังทำอะไร เพียงแต่ควบคุมตัวเองไม่ได้เท่านั้น

ใช่ หากจำไม่ได้คงไม่เอาแต่นึกถึงสัมผัสของเขาอยู่เช่นนี้

“ว่ายังไงครับ คิดอะไรอยู่” ถามเสียงนุ่มทุ้มขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นสาวเจ้ายังคงเงียบ จ้องมองมาอย่างครุ่นคิดบางอย่าง

“จะบอกว่าไม่ได้คิดก็คงจะโกหก เราขึ้นไปคุยกันบนห้องดีกว่าค่ะ” เชอเอมตัดสินใจพูดออกไปในที่สุด

ในเมื่อตอนนี้เรื่องก็เกิดขึ้นและมันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ก็แค่อยู่กับปัจจุบัน ส่วนจะเดินหน้าหรือไม่ก็คงต้องขึ้นอยู่กับหัวข้อที่จะคุยกับเขา เชอเอมไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบเก็บอะไรมาคิดแล้วไม่พูดออกไป หญิงสาวเป็นคนตรงไปตรงมา และไม่ชอบที่จะเก็บเงียบ และไม่ต้องถามอะไรให้มากความว่าที่นี่ที่ไหน ทำไมพามาที่นี่ แค่คิดทบทวนความน่าจะเป็นเพียงแค่นี้ สาวเจ้าก็พอจะเดาออกได้แล้วไม่ยาก

ใช่ เธอเป็นคนเช่นนี้

แม้ในช่วงแรกที่เธอไม่มีสติ วิ่งออกมาเช่นนั้นก็เพราะกำลังสับสนกับสิ่งที่เห็นและสิ่งที่เกิดขึ้น ในตอนนั้นที่เธอไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรหรือควรจะรับมือกับสถานการณ์อย่างไร

“ได้ครับ…ยังไม่ต้องลงจากรถนะ แค่นี้เท้าสวย ๆ ของเอมก็เป็นแผลหมดแล้ว” เขายกยิ้มตอบเรียบ พลางบอกให้เธอนั่งรออยู่ในรถ ไม่วายแอบชำเลืองตามองไปยังด้านหลังรถที่มีรองเท้าส้นแหลมของสาวเจ้านอนอยู่ พลันลอบยิ้ม

เซนนิก้าตั้งใจที่จะไม่บอกว่าตนได้หยิบรองเท้าของเธอมาด้วย เพราะเขาจะอุ้มเธอขึ้นไปข้างบนห้องด้วยตัวเขาเอง ยิ่งเห็นท่าทางที่คิดไม่ตกและอาการหวั่นไหวในเวลาเดียวกัน ก็อดทำให้เขาอยากแกล้งเธอไม่ได้ เพื่อให้ได้เห็นมุมน่ารักของสาวเจ้า เขาชอบมองยามที่เธอทำท่ากำลังคิดบางอย่างอยู่ในใจ ทำให้รู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่จะปล่อยผ่านกับเรื่องที่เกิดขึ้นไปอย่างผู้หญิงคนอื่นที่มองว่ามันก็แค่เซ็กซ์เท่านั้น ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านี้

ร่างสูงของเซนนิก้าก้าวเดินอ้อมมาทางด้านหลังรถ ตรงมาฝั่งข้างคนขับ ก่อนจะเปิดประตูโน้มตัวลงไปช้อนอุ้มเชอเอมออกมาจากรถแล้วขอให้เธอช่วยปิดประตูที่เขาวางลงบนมือเรียวบาง ก่อนพาตรงไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปบนห้องของตัวเองที่อยู่ชั้นเดียวกับญาติผู้น้อง ซึ่งตอนนี้ได้ย้ายไปอยู่กับสามีเป็นที่เรียบร้อย และยังได้ข่าวมาว่าอัฐพลกำลังหาซื้อที่เพื่อสร้างบ้านให้กับครอบครัวของตัวเอง ทั้งที่พี่ชายอย่างพ่อของเชอเอมไม่ได้อยากให้พากันออกไปอยู่ข้างนอกแม้แต่น้อย

“พี่เซน…” หญิงสาวเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว

“หืม” ชายหนุ่มก้มมอง ครางถามในลำคอ

“ปล่อยให้เอมยืนเองก็ได้นะคะ พื้นลิฟต์คงไม่ทำให้เท้าเอมเป็นแผลหรอกค่ะ” เธอพูดออกไปด้วยความเขินที่ยังถูกเขาอุ้มไม่ยอมปล่อยทั้งที่อยู่ในลิฟต์แล้วก็ตาม

“ไม่…พี่อยากอุ้มเอม” เขาตอบกลับมาหน้าตาเฉย

“แต่…”