LOGIN“อย่าหยุดค่ะพี่คิน เอาอีกๆ โปรดเริ่มอยากเห็นตอนอยู่กับพี่เวหาแล้วสิ ว่าจะพูดยังไง” ก็บอกแล้วไงว่าวาคินนั่นรักเพื่อนของเธอเหมือนไข่ในหิน ถ้าไม่บอกว่าเป็นน้องสาวบุญธรรมคือไม่มีใครเชื่อ
แต่พออยู่กับเวหาให้อารมณ์ แบบคนขี้หวงของผู้ชายคนหนึ่งที่มีต่อผู้หญิงของเขา ทั้งสายตาแวตาและการแสดงออกถึงจะดูนิ่ง ๆ แต่รู้ว่าพร้อมที่จะดูแลผู้หญิงของตัวเองให้ดีที่สุด “ลันดารู้ว่าพี่คินรักลันดาเหมือนน้องสาวจริงๆ และไม่เคยคิดว่าพี่คินเป็นคนอื่น” มันคือความจริง ที่ผ่านมาเธอถึงพยายามทำตัวเป็นเด็กดีมาตลอด ทว่าอยู่ดีๆ โทรศัพท์ มือถือของวาคินก็ดังขึ้น “พี่เข้าใจเรา... แต่เวหามันไม่เหมือนพี่ เตรียมคำอธิบายไว้ดีๆ” “บอกฟ้าลันดารับโทรศัพท์ฉัน ด้วย” วาคินกดรับโทรศัพท์ ของคนเป็นพี่ชายอย่างหวาดๆ “ตอนนี้คุณเวหาอยู่ที่บ้านใช่ไหมคะ” ใบหน้าเล็กมองหน้าวาคินเหมือนจะร้องไห้ มือเล็กกำมือตัวเองแน่น “คุณเวหาอารมณ์ดี ไหมคะ” พอเห็นวาคินส่ายหน้า ก็เริ่มหน้าซีด นั่งไม่ติดจนวาวินมองอดสงสารไม่ได้ “ครั้งนี้เราทำผิด พี่คงช่วยอะไรเราไม่ได้” “พี่วาคินไม่ช่วย แต่ถ้าพี่คินอยู่ด้วยก็ยังดีกว่าลันดาอยู่กับคุณเวหาสองคน ถ้าคุณเวหาโกรธลันดามาก แล้วจับลันดากลืน ลงท้องจะทำยังไงอ่ะ” เมื่อทั้งสองคนเดินลงจากรถที่ณิราขับมาส่ง ร่างเล็กเดินตามหลังวาคินเข้าบ้านด้วยใจตุ่ม ๆ ต่อม ๆ พร้อมกระชับจับสายกระเป๋าสะพายด้านข้างแน่นอย่างตื่นเต้น “พี่คินอย่าหนีขึ้นห้องไปก่อนนะ” เวหาที่นั่งอยู่ที่ห้องรับแขกได้ยินเสียงยัยตัวเล็กมาก่อนตัว เรื่องที่เกิดขึ้นรอบตัวเขาตอนนี้ทำให้ชายหนุ่มเกิดความเครียด กว่าทุกครั้ง แต่ก็ยังควบคุมได้ โดยเฉพาะเรื่องที่เกิดเหตุฆาตกรรม ที่พูลวิลล่า แล้วยังตามจับตัวคนร้ายยังไม่ได้ และกำลังจะเป็นข่าวในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เวหารู้สึกเคร่งเครียดกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ เวหารู้สึกเสียใจที่ฟ้าลันดาไม่เห็นความสำคัญของเขาด้วยก็อีกส่วน เธอไม่เคยดื้อรั้นขนาดนี้มาก่อนด้วย เวหาจึงอยากรู้ว่าเด็กสาวจะแก้สถานการณ์ ตรงหน้าอย่างไร แต่ชายหนุ่มก็รู้สึกเป็นห่วงเด็กเธอด้วย เวหาไม่อยากให้สื่อเพ่งเล็ง มาที่ฟ้าลันดา เธอไม่ควรที่จะมาอยู่ในสื่อด้วยเรื่องแบบนี้ “เอ่อ... พี่มึงมานั่งอะไรอยู่ตรงนี้... พะพอดีว่า... กูจะกลับไปนอนที่ร้าน” เวหาไม่ได้มองหน้าคนเป็นน้องชายเลย สายตาของเขามองสำรวจตรวจตราฟ้าลันดาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ที่ตอนนี้เธอกำลังยืนก้มหน้ายืนอยู่ตรงเขา ฟ้าลันดายืนนิ่งไม่กล้าขยับตัวคิดว่าเขากำลังโกรธเรื่องเธอไปรายงานตัววันนี้ ซึ่งตัวเธอเองก็รู้ตัวว่าตัวเองผิด “ถ้ามึงกล้าก้าวขาออกจากบ้าน กูรับรองว่า... ร้านสักกับคลับของมึงจะเหลือแค่ชื่อแน่นอน” เวหาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วมองใบหน้าฟ้าลันดานิ่งก่อนที่จะเดินขึ้นไปที่ห้องทำงาน ฟ้าลันดารู้ตัวโดยทันทีว่าเธอต้องตามเขาขึ้นไป เหมือนวาคินจะรู้ตัวว่าวันนี้เขาไม่ควรที่จะต่อล้อต่อเถียง กับพี่ชายของตัวเอง ท่าทางของมันที่พร้อมที่จะจัดการเขาแน่ถ้าไม่เชื่อฟัง ทั้งที่มันได้เป็นพี่เพราะเกิดก่อนแค่ 2 นาทีเท่านั้นเอง “ขู่เก่ง” เมื่อพี่ชายเดินห่างไปแล้ววาคินก็บ่นพึมพำพูดออกมาอย่างอึดอัดใจ “ค...คุณเวหา” ฟ้าลันดาอุทานออกมาเมื่อใบหน้าเล็กชนหลังเขาเต็มแรงหน้าแทบคะมำขนเจ็บจมูกไปหมด ทุกอย่างในหัวที่เตรียมคำพูดมาก่อนหน้าเธอลืมไปจนหมด ฟ้าลันดาก้าวเท้าตามเวหาแทบไม่ทัน เขาขายาวเกือบครึ่งตัวเธอแล้ว ด้วยความสูง 189 เซนติเมตร เทียบกับขาของตัวเองแล้วนั้น.. รู้ว่าโกรธแต่ระบายอารมณ์ ออกมาด้วยวิธีนี้หรืออย่างไร เวหานั่งลงบนโซฟา แล้วมองใบหน้าเล็กดัวยใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึก ทำให้ฟ้าลันดาไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคิดอะไรอยู่ ดวงตาคมดุที่จ้องเธอไม่เลิก เล่นเอาฟ้าลันดาเกร็งจนน้ำตาจะไหล มือเล็กกำมือตัวเองแน่นกลัวเผลอกรีด ร้องออกมา แล้วทำให้เวหาหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม สายตาเขาเหลือบตามองลงที่โซฟาด้านข้าง เป็นการบอกว่าให้เธอนั่งลงตรงนั้น “ลัน... ดาไปรายงานตัวมาค่ะ” ร่างเล็กเดินด้วยขาสั่นเทาอ่อนแรง ทรุดตัวนั่งลงใกล้ๆ สายตาที่คนตัวโตบอกเมื่อสักครู่ ก่อนที่ร่างเล็กจะขยับเข้าไปใกล้ร่างสูง ที่ตอนนี้แพร่รังสี ความน่าเกรงขาม ปกคลุมไปทั่วห้อง ฟ้าลันดาแทบไม่กล้าหายใจแรง เวลาเวหาโกรธที่เธอดื้อตอนเป็นเด็ก เธอจะเข้าไปโอบกอดเขาเพื่อเป็นการขอโทษ แต่ในตอนนี้เธอแทบจะไม่กล้าหายใจแรงด้วยซ้ำ “โดยที่... ลันดาไม่ได้บอกคุณเวหากับพี่วาคิน ตอนเช้าลันดาคิดว่าจะไปกับณิราสองคน บังเอิญว่าพี่วาคินอยู่ด้านล่างพอดี... เลยตามลันดาไปด้วย” พอถึงช่วงท้ายเสียงเล็กก็ค่อยๆ เบาลง “คณะอะไร สาขาอะไร” “คณเภสัชศาสตร์ ค่ะ ที่มหาวิทยาลัยxxx หลักสูตร 5 ปีค่ะ” ฟ้าลันดาเงยหน้าพูดกับคนตัวโดยไม่กล้าสบสายตา “เงยหน้าขึ้น สบตาฉัน” สิ่งที่เขาโกรธมากตอนนี้คือ ความดื้อแพ่งครั้งแรกของเด็กสาวตรงหน้า ทำให้เขารีบตรงดิ่งมาจากพูลวิลล่าที่อยู่ภาคใต้ เพื่อมาดูว่าเธอจะแก้สถานการณ์ ที่เกิดขึ้นยังไง ร่างเล็กตรงหน้าถูกเขาและวาคินสปอยล์มาตั้งแต่เด็กจนเคยตัว เวลาทำอะไรจึงดื้อรั้นเอาแต่ใจ เขาโมโหแทบบ้าเมื่ออเล็กซ์ รายงานว่าไม่รู้ว่าฟ้าลันดาไปไหน คนของเวหาก็ลาพักร้อนพร้อมกัน กว่าอเล็กซ์ จะกลับถึงกรุงเทพฟ้าลันดาก็ออกจากบ้านไปแล้ว &&&&&& ไม่ต้องตกใจชื่อเรื่องใหม่นะคะ เขาเปลี่ยเอง จากเล่ห์ร้ายหวงรักเป็น พี่ชายแสนร้ายหวงรัก รู้สึกว่าชื่อใหม่เข้ากับพล็อตเรื่องที่สุดแล้วค่ะ เขาขอโทษด้วยนะคะที่แจ้งเตือนหลายครั้งขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ ตอนนี้เขารีบรีไรท์ต้นฉบับให้เสร็จจะได้เอาอีบุ๊กมาลง อาจจะอัพไม่ตรงเวลาอาจจะเป็นเช้าหรือเย็นแต่เขาจะเอามาให้อ่านทุกวันนะคะทว่าแฝดพี่อย่างเวหากลับคล้ายผู้เป็นบิดามากกว่ามารดา มีเพียงดวงตาสีน้ำตาลกับผมสีเมล็ดกาแฟเท่านั้นที่เหมือนแม่ นอกนั้นเหมือนพ่อเกือบหมด มีความเป็นผู้นำ นิ่งเงียบ พูดน้อย เจ้าเสน่ห์ สุขุมเยือกเย็น มีรังสีบางอย่างทำให้คนอยู่ใกล้รู้สึกหวาดกลัวเวลานี้เวหาพาฟ้าลันดาแวะซื้อชีสเค้กและทีรามิสุที่ร้านประจำที่ถ้าผ่านทางนี้เป็นต้องแวะทุกที ในบ้านมีเธอคนเดียวที่ชอบกินของหวาน“จะกินหมด” ชายหนุ่มเหลือบตามองก่อนที่จะขับรถออกจากร้าน“ลันดาจะซื้อไปฝากฟ้าโปรด” หลังจากที่นั่งกินปิ้งย่างด้วยกันนานเกือบ 2 ชั่วโมง ยัยตัวเล็กก็เลิกประหม่าตื่นเต้นที่จะอยู่ใกล้เขาแล้วแล้วชายหนุ่มก็นิ่งเงียบ แล้วชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีกเลย จนรถแล่นเข้ามาจอดภายในโครงการดังย่านทำเลทองของอนาคินทร์ที่เธอพึ่งเคยมาเป็นครั้งที่สอง ใบหน้าเล็กขมวดคิ้วงุนงงด้วยความสงสัย หรือว่าเขาจะพาเธอมาทำความรู้จักกับมาริริน“ มาทำอะไรที่นี่คะ ไม่ใช่ว่าพึ่งรู้ตัวว่าต้องพาลันดามาทำความรู้จักแฟนตัวเองหรอกนะคะ” ด้วยความลืมตัวร่างบางก็เผลอพูดออกมาด้วยความน้อยอกน้อยใจใบหน้าเล็กเชิดขึ้นน้อยๆ แถมยังชำเลืองมองเขาด้วยหางตาเพียงเล็กน้อยอีก เวหายืนนิ่
เวหาพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้น มือหนาจับที่คีบพลิกเนื้อบนเตาย่างให้คนตัวเล็กที่จ้องตาเป็นมัน คำพูดที่บอกว่าจะย่างเองตอนนี้คือ เคี้ยวไม่หยุด แก้มพองออกมาจนเวหาส่ายหน้า น้อยครั้งที่เธอจะกินเยอะแบบนี้ แถมยังหวงของกินอีกตอนเด็กหลังยายกรรณิกาคุณยายของเธอเสีย ฟ้าลันดายิ่งทานยากมากขึ้น วาคินมันก็ตามใจน้องน้องไม่กินมันก็ไม่บังคับมันจะมีเนื้อโคขุนชิ้นโตที่เป็นเนื้อชิ้นโตที่ต้องใช้กรรไกรตัดเป็นชิ้นบนเตา แล้วย่างหญิงสาวเห็นเวหาทำเหมือนจะง่ายจึงอยากลองทำบ้าง“ ลันดาอยากทำ” คนตัวโตพยักหน้า พนักงานหญิงที่มือหนึ่งใช้ที่คีบเนื้อ ส่วนอีกมือกำลังใช้กรรไกรตัดเนื้อเป็นชิ้นพอดีคำให้หญิงสาว หลังใช้อุปกรณ์เสร็จมือเรียวก็หยิบมาลองอย่างดีใจเหมือนได้ของเล่นชิ้นใหม่“ทำไมดูทำกันง่าย... ร้อน” ยัยตัวแสบร้องออกมาแล้วรีบวางกรรไกรกับที่คีบเนื้ออย่างเร็ว เมื่อเธอทนความร้อนจากเตาที่ร้อนจนแทบจะลวกมือเธอไม่ไหว จึงรีบขอสละสิทธิ์นั้นทันที แถมตอนกำลังตัด ไขมันเนื้อสัตว์ที่หยดลงโดนความร้อนควันก็พุ่งขึ้นมาอีก ถึงจะมีตัวดูดควันอยู่แล้วก็ตาม คนที่คอยตามใจถึงกับส่ายหน้าไปมากับความดื้อดึง“มันจะร้อนนะคะ” พนักงานที่คอยย่างเนื
หญิงสาวจึงเบียดตัวเองเข้าไปติดกับเบาะมากขึ้นกว่าเดิม ถ้าสามารถมุดแล้วสิงสถิตเข้าไปที่เบาะได้เลยคงจะดี“ลันดา... อยากลงตรงนี้” น้ำเสียงหวานพูดกับเขาเป็นคำที่สอง ขายหนุ่มเพียงแค่หันมามองแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา โทรศัพท์ที่ตกลงไปตรงปลายเท้า หญิงสาวก็ไม่กล้าก้มลงไปเก็บมันขึ้นมา“เมื่อไหร่จะหยิบมันขึ้นมา” ถึงตาจะมองถนนแต่หางตาเขาเห็นท่าทางของเด็กสาว ที่จ้องมองโทรศัพท์ของตัวเองที่ตกอยู่ปลายเท้านิ่ง“ลั... นดา... จะหยิบขึ้นมาตอนนี้ค่ะ”“ช่วงที่ฉันไม่อยู่เธอทำอะไรบ้าง”ตั้งแต่เด็กเธอมักมีเรื่องเล่าให้เขาฟังตลอดทาง เวลาเขาพาไปเที่ยวหรือพามาซื้อของข้างนอกในช่วงวันหยุด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นฟ้าลันดาจึงตื่นจากภวังค์ ร่างเล็กก้มลงใช้มือเรียวลูบคลำหาโทรศัพท์เครื่องเล็กของตัวเองที่วาคินเป็นคนซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเวหาได้กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ จากร่างเล็กกลิ่นหอมอ่อน ๆ เหมือนแป้งเด็ก เวหาพยายามควบคุมตัวเอง แต่ยิ่งกดมันยิ่งพลุ่งพล่าน ยิ่งเห็นสายคาดเบลท์รัดผ่านร่องอกอวบอิ่มที่เขาเผลอไผลไปมองคู่นั้นอีกแล้วภาพในหัวก็ลันภาพทีละฉากของคืนนั้นไม่หยุด ยิ่งพอร่างเล็กก้มหน้าลงเนินอกขาวผ่องที่มองเห็นบราสีเนื้อรำไร
หลังจากวันนั้นเวหาก็หายเงียบไปอีกครั้ง ฟ้าลันดาโกรธเขาที่หายหน้าไป จากที่ตอนแรกเธอคิดว่าเขาโกรธเธอเรื่องที่แอบไปรายงานตัว แต่ตอนนี้เธอกลับโกรธเขามากกว่าเสียอีก อยากโกรธเธอมากใช่ไหมโกรธเธอไปนาน ๆ เลยนะ เธอโทรไปก็ไม่ยอมรับเธอสาย “คนนิสัยไม่ดี...กลัวว่าลันดาจะกวนเวลาที่ตัวเองอยู่กับแฟนของตัวเองหรือไง” ตอนนี้ฟ้าลันดาเปิดเทอมเกือบสองสัปดาห์แล้ว แต่ณิราเปิดก่อนเธอ จึงกลายเป็นว่าช่วงหลังทั้งคู่ไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ยังสื่อสารกันผ่านโซเซียลตลอดเวลา ตอนนี้เวหานั่งอยู่ในรถเพื่อมารอรับฟ้าลันดา เขาให้วาคินทักไปบอกว่ามารออยู่ที่ตรงไหน ส่วนฟ้าลันดาพอเปิดเทอมได้พบเพื่อนใหม่ ทั้งต้องปรับตัว ที่ต้องเปลี่ยนผ่านมาเป็นผู้ใหญ่ ทำให้แต่ละวันเธอเหนื่อยจนหัวถึงหมอนคือหลับสนิท ร่างเล็กลืมเรื่องแฟนของเวหาไปเสียสนิท จากตอนแรกจะเล่าให้วาคินฟังแต่เธอลืมไปเลย วันนี้เธออยากกินปิ้งย่างจึงคิดว่าจะทักไปบอกคนเป็นพี่ชาย แถมวันนี้ณิราก็ไม่มีเรียนเวลาไปนั่งกินกันหลายคนจะได้อร่อย ฟ้าลันดาจึงทักไปบอกวาคิน เขาเพียงแค่อ่านแต่ไม่ได้ตอบกลับมา “พรุ่งนี้เจอกันจ๊ะ ลันดา” เพื่อนใหม่ที่เป็นผู้หญิงโบกมือให้ “
ตอนนี้ฟ้าลันดาอาบน้ำและแต่งตัวด้วยชุดที่มาริรินเตรียมไว้ให้ ทว่าหญิงสาวก็ต้องขมวดคิ้วเรียวสวยด้วยความสงสัย ว่าทำไมชุดที่เธอสวมใส่ถึงพอดีตัวราวกับเธอซื้อเอง แล้วไหนจะชุดชั้นในอีกหญิงสาวนั่งลงบนโต๊ะพร้อมด้วยกระเป๋าใบเล็กสีฟ้าอ่อนที่ใส่โทรศัพท์มือถือไว้เธอนั่งมองมาริรินที่ใส่เสื้อกันเปื้อนกำลังทำข้าวต้มหมูสับให้เธออยู่ พอหญิงสาวมองเห็นเธอกำลังจ้องมองอยู่เจ้าตัวก็เลยส่งยิ้มให้“มีน้ำส้มคั้นสดในตู้เย็นนะคะน้องลันดา” มาริรินหันไปมองสาวน้อยด้วยความเอนดู หตาดูนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอม ไม่แปลกที่เวหาจะรักน้องสาวคนนี้มากถึงเธอจะรู้สึกแปลกใจในสรรพนามที่ฟ้าลันดาใช้เรียกเจ้านายฝาแฝดทั้งสองก็ตามที เด็กสาวตรงหน้าเรียกคุณกวาคินว่าพี่ส่วนคุณเวหากับเรียกว่าคุณ“ลันดาชอบดื่มน้ำส้มคั้นตอนเช้า พี่ริรินคงรู้มาจากคุณเวหาใช่ไหมคะ” “ ใช่ค่ะ กินเยอะๆนะคะ” พอได้ยินคำตอบมาริรินฟ้าลันดาก็ยิ่งเจ็บปวดหัวใจอีกแล้วสาวสวยตรงหน้าเพียบพร้อมทุกอย่าง ทำงานนอกบ้านช่วยเวหาก็ได้ แถมทำกับข้าวรสชาติก็อร่อย หยิบจับอะไรก็ดูสบายตาไปหมด ฟ้าลันดาแอบหลงรักเวหามาเกือบสามปี และเขาเหมือนเป็นทั้งชีวิตของเธอไปแล้ว เวหาอยู่ในชีวิตเธอตั
ฟ้าลันดายืนนิ่งมองวิวกด้านล่างด้วยความตะลึง ไม่ว่าจะเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาที่มีเรือสำราญกำลังร่องเรือกลางแม่น้ำ 4-5 ลำ มีทั้งขนาดใหญ่ กลางและเล็กผสมปนเปกันไป ตึกหลายสิบชั้น ตั้งเรียงรายกัน รวมถึงรถที่สัญจรเต็มถนนทุกสายอย่างเร่งรีบนี้อีกถ้าเป็นเวลากลางคืน มันจะสวยขนาดไหนกัน แอบเสียดายที่เมื่อคืนเธอไม่ได้เห็นมัน“ถ้าเป็นกลางคืนสวยมากใช่ไหมคะ” วิวทิวทัศน์ด้านห ทำให้ฟ้าลันดาหายขุ่นข้องหมองใจเป็นปริดทิ้ง“สวยมากค่ะ วันหลังน้องลันดาก็ลองตามคุณเวหามาดูนะคะ สวยกว่าตอนกลางวันมาก” ผู้หญิงของคุณเวหาช่างแสนดีเหลือเกิน เธอคิดว่าเขาคงเล่าเรื่องของเธอให้ฟังแล้วเป็นแน่หลังจากนี้ฟ้าลันดาคงจะถอยห่างจากเขาจริงๆจังๆสักที เพียงแค่คิดหัวใจดวงน้อยก็เจ็บจนจะทนไม่ไหวแล้วถึงแต่ก่อนเธอจะไม่เคยเห็นชายหนุ่มควงผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่การไม่เห็นไม่ได้แปลว่าไม่มี ผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างเขา ทำไมจะไม่มีผู้หญิงดี ๆ เข้ามาให้เลือกกันล่ะ ยิ่งจุดที่เขาอยู่ชายหนุ่มต้องเลือกเฟ้นเป็นอย่างดีแน่นอน ต้องเพียบพร้อมทั้งชาติดระกูล การศึกษา หตาทางสังคม และต้องช่วยงานเขาได้ด้วยยิ่งจะดีไม่ใช่หรอพอหันมามองตัวเองแล้ว ตอนนี้เธอมีกี่ข
“พี่ภามโปรดฝากยัยลันดาด้วยนะคะ โปรดไปดูคริสตัลก่อน”คริสตัลเพื่อนจากอเมริกาที่บินมางานวันเกิดของเธอตอนนี้กำลังเมาไม่ได้สติ ณิราจึงต้องไปส่งขึ้นรถโรงแรมที่จะมารับกลับ“ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวพี่ดูแลน้องลันดาให้” ภวินท์รู้เพียงว่าฟ้าลันดาเป็นเพื่อนของณิรา และเป็นน้องสาวของเวหา อนาคินทร์ นักธุรกิจหนุ่ม
ฟ้าลันดาเดินลงมาจากห้องนอนด้วยชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวสีขาว ผมยาวสีดำยาวยุ่งเหยิงร่างเล็กเดินก้มหน้างุด ไม่กล้ามองหน้าเวหา ใบหน้าเรียวก้มเสียจนคางแนบชิดอกมองเห็นแต่เท้าตัวเอง ก่อนจะนั่งลงข้างวาคิน ตอนนี้เหมือนนักโทษทั้งสองคนกำลังถูกผู้พิพากษาพิจารณาคดี“ถ้ายังดื้อ จะได้รู้ว่าฉันจะทำโทษยังไง มึงด้
เวหา อนาคินทร์ นักธุรกิจหนุ่มวัย 32 ปี เขาถูกสื่อในประเทศไทยจัดอันดับให้เป็นนักธุรกิจที่น่าจับตามองมากที่สุดในตอนนี้ เขาทั้งรูปหล่อ การศึกษาดี ชาติตระกูลดี แถมยังมีระดับมันสมองที่ไม่ธรรมดาอีกด้วยใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน รับกับริมฝีปากได้รูปสวย ล้วนที่ได้ส่วนผสมที่ดีของพ่อและแม่มาอย่
ฟ้าลันดาตื่นขึ้นมาด้วยอาการท้องร้องเพราะความหิว ถึงตอนนี้เธอจะปวดหัวและเมื่อยขบไปหมดทั้งตัวเลยก็ตามที อาการจุกเสียดแสบที่ช่องทางรักก็ตามเวลาที่ขยับตัวนั้นบ่งบอกได้ว่า เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันคือความจริงไม่ใช่ความฝัน"เจ็บ...คนบ้ากาม...หิวก็หิวอื้อ" เมื่อคืนเธอโดนสูบพลังงานไปร่วงหน้าราวสิบปี ร่า
![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




![กรงรักเถื่อนสวาท NC25+ [พระเอกมาเฟีย โหด คลั่งรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

