LOGINทว่าแฝดพี่อย่างเวหากลับคล้ายผู้เป็นบิดามากกว่ามารดา มีเพียงดวงตาสีน้ำตาลกับผมสีเมล็ดกาแฟเท่านั้นที่เหมือนแม่ นอกนั้นเหมือนพ่อเกือบหมด มีความเป็นผู้นำ นิ่งเงียบ พูดน้อย เจ้าเสน่ห์ สุขุมเยือกเย็น มีรังสีบางอย่างทำให้คนอยู่ใกล้รู้สึกหวาดกลัวเวลานี้เวหาพาฟ้าลันดาแวะซื้อชีสเค้กและทีรามิสุที่ร้านประจำที่ถ้าผ่านทางนี้เป็นต้องแวะทุกที ในบ้านมีเธอคนเดียวที่ชอบกินของหวาน“จะกินหมด” ชายหนุ่มเหลือบตามองก่อนที่จะขับรถออกจากร้าน“ลันดาจะซื้อไปฝากฟ้าโปรด” หลังจากที่นั่งกินปิ้งย่างด้วยกันนานเกือบ 2 ชั่วโมง ยัยตัวเล็กก็เลิกประหม่าตื่นเต้นที่จะอยู่ใกล้เขาแล้วแล้วชายหนุ่มก็นิ่งเงียบ แล้วชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีกเลย จนรถแล่นเข้ามาจอดภายในโครงการดังย่านทำเลทองของอนาคินทร์ที่เธอพึ่งเคยมาเป็นครั้งที่สอง ใบหน้าเล็กขมวดคิ้วงุนงงด้วยความสงสัย หรือว่าเขาจะพาเธอมาทำความรู้จักกับมาริริน“ มาทำอะไรที่นี่คะ ไม่ใช่ว่าพึ่งรู้ตัวว่าต้องพาลันดามาทำความรู้จักแฟนตัวเองหรอกนะคะ” ด้วยความลืมตัวร่างบางก็เผลอพูดออกมาด้วยความน้อยอกน้อยใจใบหน้าเล็กเชิดขึ้นน้อยๆ แถมยังชำเลืองมองเขาด้วยหางตาเพียงเล็กน้อยอีก เวหายืนนิ่
เวหาพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้น มือหนาจับที่คีบพลิกเนื้อบนเตาย่างให้คนตัวเล็กที่จ้องตาเป็นมัน คำพูดที่บอกว่าจะย่างเองตอนนี้คือ เคี้ยวไม่หยุด แก้มพองออกมาจนเวหาส่ายหน้า น้อยครั้งที่เธอจะกินเยอะแบบนี้ แถมยังหวงของกินอีกตอนเด็กหลังยายกรรณิกาคุณยายของเธอเสีย ฟ้าลันดายิ่งทานยากมากขึ้น วาคินมันก็ตามใจน้องน้องไม่กินมันก็ไม่บังคับมันจะมีเนื้อโคขุนชิ้นโตที่เป็นเนื้อชิ้นโตที่ต้องใช้กรรไกรตัดเป็นชิ้นบนเตา แล้วย่างหญิงสาวเห็นเวหาทำเหมือนจะง่ายจึงอยากลองทำบ้าง“ ลันดาอยากทำ” คนตัวโตพยักหน้า พนักงานหญิงที่มือหนึ่งใช้ที่คีบเนื้อ ส่วนอีกมือกำลังใช้กรรไกรตัดเนื้อเป็นชิ้นพอดีคำให้หญิงสาว หลังใช้อุปกรณ์เสร็จมือเรียวก็หยิบมาลองอย่างดีใจเหมือนได้ของเล่นชิ้นใหม่“ทำไมดูทำกันง่าย... ร้อน” ยัยตัวแสบร้องออกมาแล้วรีบวางกรรไกรกับที่คีบเนื้ออย่างเร็ว เมื่อเธอทนความร้อนจากเตาที่ร้อนจนแทบจะลวกมือเธอไม่ไหว จึงรีบขอสละสิทธิ์นั้นทันที แถมตอนกำลังตัด ไขมันเนื้อสัตว์ที่หยดลงโดนความร้อนควันก็พุ่งขึ้นมาอีก ถึงจะมีตัวดูดควันอยู่แล้วก็ตาม คนที่คอยตามใจถึงกับส่ายหน้าไปมากับความดื้อดึง“มันจะร้อนนะคะ” พนักงานที่คอยย่างเนื
หญิงสาวจึงเบียดตัวเองเข้าไปติดกับเบาะมากขึ้นกว่าเดิม ถ้าสามารถมุดแล้วสิงสถิตเข้าไปที่เบาะได้เลยคงจะดี“ลันดา... อยากลงตรงนี้” น้ำเสียงหวานพูดกับเขาเป็นคำที่สอง ขายหนุ่มเพียงแค่หันมามองแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา โทรศัพท์ที่ตกลงไปตรงปลายเท้า หญิงสาวก็ไม่กล้าก้มลงไปเก็บมันขึ้นมา“เมื่อไหร่จะหยิบมันขึ้นมา” ถึงตาจะมองถนนแต่หางตาเขาเห็นท่าทางของเด็กสาว ที่จ้องมองโทรศัพท์ของตัวเองที่ตกอยู่ปลายเท้านิ่ง“ลั... นดา... จะหยิบขึ้นมาตอนนี้ค่ะ”“ช่วงที่ฉันไม่อยู่เธอทำอะไรบ้าง”ตั้งแต่เด็กเธอมักมีเรื่องเล่าให้เขาฟังตลอดทาง เวลาเขาพาไปเที่ยวหรือพามาซื้อของข้างนอกในช่วงวันหยุด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นฟ้าลันดาจึงตื่นจากภวังค์ ร่างเล็กก้มลงใช้มือเรียวลูบคลำหาโทรศัพท์เครื่องเล็กของตัวเองที่วาคินเป็นคนซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเวหาได้กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ จากร่างเล็กกลิ่นหอมอ่อน ๆ เหมือนแป้งเด็ก เวหาพยายามควบคุมตัวเอง แต่ยิ่งกดมันยิ่งพลุ่งพล่าน ยิ่งเห็นสายคาดเบลท์รัดผ่านร่องอกอวบอิ่มที่เขาเผลอไผลไปมองคู่นั้นอีกแล้วภาพในหัวก็ลันภาพทีละฉากของคืนนั้นไม่หยุด ยิ่งพอร่างเล็กก้มหน้าลงเนินอกขาวผ่องที่มองเห็นบราสีเนื้อรำไร
หลังจากวันนั้นเวหาก็หายเงียบไปอีกครั้ง ฟ้าลันดาโกรธเขาที่หายหน้าไป จากที่ตอนแรกเธอคิดว่าเขาโกรธเธอเรื่องที่แอบไปรายงานตัว แต่ตอนนี้เธอกลับโกรธเขามากกว่าเสียอีก อยากโกรธเธอมากใช่ไหมโกรธเธอไปนาน ๆ เลยนะ เธอโทรไปก็ไม่ยอมรับเธอสาย “คนนิสัยไม่ดี...กลัวว่าลันดาจะกวนเวลาที่ตัวเองอยู่กับแฟนของตัวเองหรือไง” ตอนนี้ฟ้าลันดาเปิดเทอมเกือบสองสัปดาห์แล้ว แต่ณิราเปิดก่อนเธอ จึงกลายเป็นว่าช่วงหลังทั้งคู่ไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ยังสื่อสารกันผ่านโซเซียลตลอดเวลา ตอนนี้เวหานั่งอยู่ในรถเพื่อมารอรับฟ้าลันดา เขาให้วาคินทักไปบอกว่ามารออยู่ที่ตรงไหน ส่วนฟ้าลันดาพอเปิดเทอมได้พบเพื่อนใหม่ ทั้งต้องปรับตัว ที่ต้องเปลี่ยนผ่านมาเป็นผู้ใหญ่ ทำให้แต่ละวันเธอเหนื่อยจนหัวถึงหมอนคือหลับสนิท ร่างเล็กลืมเรื่องแฟนของเวหาไปเสียสนิท จากตอนแรกจะเล่าให้วาคินฟังแต่เธอลืมไปเลย วันนี้เธออยากกินปิ้งย่างจึงคิดว่าจะทักไปบอกคนเป็นพี่ชาย แถมวันนี้ณิราก็ไม่มีเรียนเวลาไปนั่งกินกันหลายคนจะได้อร่อย ฟ้าลันดาจึงทักไปบอกวาคิน เขาเพียงแค่อ่านแต่ไม่ได้ตอบกลับมา “พรุ่งนี้เจอกันจ๊ะ ลันดา” เพื่อนใหม่ที่เป็นผู้หญิงโบกมือให้ “
ตอนนี้ฟ้าลันดาอาบน้ำและแต่งตัวด้วยชุดที่มาริรินเตรียมไว้ให้ ทว่าหญิงสาวก็ต้องขมวดคิ้วเรียวสวยด้วยความสงสัย ว่าทำไมชุดที่เธอสวมใส่ถึงพอดีตัวราวกับเธอซื้อเอง แล้วไหนจะชุดชั้นในอีกหญิงสาวนั่งลงบนโต๊ะพร้อมด้วยกระเป๋าใบเล็กสีฟ้าอ่อนที่ใส่โทรศัพท์มือถือไว้เธอนั่งมองมาริรินที่ใส่เสื้อกันเปื้อนกำลังทำข้าวต้มหมูสับให้เธออยู่ พอหญิงสาวมองเห็นเธอกำลังจ้องมองอยู่เจ้าตัวก็เลยส่งยิ้มให้“มีน้ำส้มคั้นสดในตู้เย็นนะคะน้องลันดา” มาริรินหันไปมองสาวน้อยด้วยความเอนดู หตาดูนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอม ไม่แปลกที่เวหาจะรักน้องสาวคนนี้มากถึงเธอจะรู้สึกแปลกใจในสรรพนามที่ฟ้าลันดาใช้เรียกเจ้านายฝาแฝดทั้งสองก็ตามที เด็กสาวตรงหน้าเรียกคุณกวาคินว่าพี่ส่วนคุณเวหากับเรียกว่าคุณ“ลันดาชอบดื่มน้ำส้มคั้นตอนเช้า พี่ริรินคงรู้มาจากคุณเวหาใช่ไหมคะ” “ ใช่ค่ะ กินเยอะๆนะคะ” พอได้ยินคำตอบมาริรินฟ้าลันดาก็ยิ่งเจ็บปวดหัวใจอีกแล้วสาวสวยตรงหน้าเพียบพร้อมทุกอย่าง ทำงานนอกบ้านช่วยเวหาก็ได้ แถมทำกับข้าวรสชาติก็อร่อย หยิบจับอะไรก็ดูสบายตาไปหมด ฟ้าลันดาแอบหลงรักเวหามาเกือบสามปี และเขาเหมือนเป็นทั้งชีวิตของเธอไปแล้ว เวหาอยู่ในชีวิตเธอตั
ฟ้าลันดายืนนิ่งมองวิวกด้านล่างด้วยความตะลึง ไม่ว่าจะเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาที่มีเรือสำราญกำลังร่องเรือกลางแม่น้ำ 4-5 ลำ มีทั้งขนาดใหญ่ กลางและเล็กผสมปนเปกันไป ตึกหลายสิบชั้น ตั้งเรียงรายกัน รวมถึงรถที่สัญจรเต็มถนนทุกสายอย่างเร่งรีบนี้อีกถ้าเป็นเวลากลางคืน มันจะสวยขนาดไหนกัน แอบเสียดายที่เมื่อคืนเธอไม่ได้เห็นมัน“ถ้าเป็นกลางคืนสวยมากใช่ไหมคะ” วิวทิวทัศน์ด้านห ทำให้ฟ้าลันดาหายขุ่นข้องหมองใจเป็นปริดทิ้ง“สวยมากค่ะ วันหลังน้องลันดาก็ลองตามคุณเวหามาดูนะคะ สวยกว่าตอนกลางวันมาก” ผู้หญิงของคุณเวหาช่างแสนดีเหลือเกิน เธอคิดว่าเขาคงเล่าเรื่องของเธอให้ฟังแล้วเป็นแน่หลังจากนี้ฟ้าลันดาคงจะถอยห่างจากเขาจริงๆจังๆสักที เพียงแค่คิดหัวใจดวงน้อยก็เจ็บจนจะทนไม่ไหวแล้วถึงแต่ก่อนเธอจะไม่เคยเห็นชายหนุ่มควงผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่การไม่เห็นไม่ได้แปลว่าไม่มี ผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างเขา ทำไมจะไม่มีผู้หญิงดี ๆ เข้ามาให้เลือกกันล่ะ ยิ่งจุดที่เขาอยู่ชายหนุ่มต้องเลือกเฟ้นเป็นอย่างดีแน่นอน ต้องเพียบพร้อมทั้งชาติดระกูล การศึกษา หตาทางสังคม และต้องช่วยงานเขาได้ด้วยยิ่งจะดีไม่ใช่หรอพอหันมามองตัวเองแล้ว ตอนนี้เธอมีกี่ข
อนาคินทร์พูลวิลล่าพึ่งเปิดให้บริการอย่างสมบูรณ์เมื่อตอนต้นปี นักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศ ต่างพากันยกเลิกที่พักที่มีการจองล่วงหน้าเกือบครึ่งปีกันเกือบหมด ทั้งที่ก่อนหน้านี้ถูกจองล่วงหน้าคึ่งปี“เจ้านายครับ เรื่องคุณพิสุทธิ์เหมือนมีเงื่อนงำ”พิสุทธิ์คือเจ้าของที่ดินที่ติดกับอนาคินทร์ เขาเดือดร้อ
มันจึงเป็นปมความเจ็บปวดที่ฝังในใจว่า ถ้าเธอเป็นหมอเธอคงจะช่วยเหลือพวกเขาไว้ได้ ที่ผ่านมาเธอสูญเสียคนในสายเลือดที่เธอรักไปจนหมด ตอนนี้ฟ้าลันดามีเวหากับวาคินเพียงสองคนที่หญิงสาวคิดว่าพวกเขาคือคนในครอบครัวเธอฟ้าลันดาไม่อยากที่จะเสียใครไปอีกแล้ว ยิ่งเป็นพี่ชายคนโต ฟ้าลันดาคงจะทนความเจ็บปวดไม่ไหวแน่นอน
“ลันดารู้ว่าตัวเองผิด ลันดาขอโทษ จะ... จะไม่ทำแบบนี้อีก”เสียงสบถออกมาของเวหา ทำให้ฟ้าลันดาสะดุ้งจนแทบร้องไห้ออกมาให้มันได้อย่างนี้สิเวหาไม่รู้ว่าฟ้าลันดาจะรายงานตัววันนี้ เขาจึงให้คนของเขาที่คอยเฝ้าฟ้าลันดาพักทั้งหมด กว่าอเล็กซ์จะย้อนกลับมากรุงเทพ ก็จับต้นชนปลายเกือบไม่ถูก ตอนนั้นเขารู้สึกเป็นห่ว
“อย่าหยุดค่ะพี่คิน เอาอีกๆ โปรดเริ่มอยากเห็นตอนอยู่กับพี่เวหาแล้วสิ ว่าจะพูดยังไง” ก็บอกแล้วไงว่าวาคินนั่นรักเพื่อนของเธอเหมือนไข่ในหิน ถ้าไม่บอกว่าเป็นน้องสาวบุญธรรมคือไม่มีใครเชื่อแต่พออยู่กับเวหาให้อารมณ์ แบบคนขี้หวงของผู้ชายคนหนึ่งที่มีต่อผู้หญิงของเขา ทั้งสายตาแวตาและการแสดงออกถึงจะดูนิ่ง ๆ แ







