ตอนที่ 2.1 ความบังเอิญ​

ตอนที่ 2

ความบังเอิญ

วันนี้ตอนเช้าวาคินกำลังนั่งเล่นเกมตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้าอยู่ที่ ห้องรับแขก เพราะช่วงหลังเขาไม่ค่อยได้เล่นเท่าไรจึงติดลม

“ไอ้วิลกูบอกแล้วไงว่าซ้ายๆ โธ...เป็นไงล่ะมึง” วาคินคุยกับเพื่อนผ่านไมค์ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เสียงดังลั่นจนฟ้าลันดาสะดุ้งตกใจ

เด็กสาวที่กำลังย่องเดินลงมาจากห้องนอนอย่างช้าๆ ร่างเล็กแต่งแต่งตัวชุดนักเรียนเรียบร้อย ทั้งที่วันนี้เป็นวันหยุดเธอคิดว่าวาคินจะไม่อยู่บ้าน แต่ผิดคาดปกติเขาจะค้างคืนที่คลับ

ฟ้าลันดาจะไปรายงานตัว หลังจากที่มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังที่เธอสอบเข้าเรียนต่อภาคพิเศษ ประกาศรายชื่อคนที่ผ่านสัมภาษณ์ รอบสุดท้ายของคณะเภสัชศาสตร์

เวหามีค่าขนมให้เธอทุกเดือน หลังจากขึ้นมัธยมต้นเขาก็เพิ่มให้เธอเป็นจำนวนเงินที่มากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

ทั้งที่ฟ้าลันดาเคยบอกไปแล้วว่าเธอไม่ได้ใช้จ่ายอะไรเป็นพิเศษ ไม่ต้องให้เยอะขนาดนี้ แต่สิ่งที่เธอคิดว่าจะได้รับคำชม ทว่าเขากลับตอบเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า เก็บไว้ใช้ในเวลาจำเป็น แต่ทุกเดือนที่ผ่านมาตัวเลขที่เขาโอนให้เธอใช้จ่ายก็ยังเยอะเหมือนเดิม แถมยังเพิ่มขึ้นทุกปีด้วย

ฟ้าลันดากินอยู่ที่บ้าน แล้วตัวเองก็ไม่ค่อยชื่นชอบพวกของแบรนด์เนม เธอจะซื้อก็ต่อเมื่อเธอชอบและอยากได้จริงๆ ส่วนของใช้ส่วนตัวสำหรับผู้หญิงก็มีคนดูแลให้ ทั้งเสื้อผ้าและชุดชั้นใน ทุกอย่างจะเป็นเลขาของเวหาเป็นคนจัดเตรียมให้

ฟ้าลันดาจึงกลายเป็นเศรษฐ นีตัวน้อย ที่มีเงินเก็บเป็นจำนวนเงินเป็นตัวเลขหลายหลักในบัญชีทั้งที่อายุแค่ 18 ปี ถึงขนาดที่สามารถส่งตัวเองเรียนจบปริญญาโทที่ต่างประเทศได้อย่างสบาย พอผ่านคัดเลือกคณะเภสัชศาสตร์ เรื่องทุนทรัพย์ ในการรายงานตัวเข้าศึกษา จึงไม่เป็นปัญหา สำหรับเธอ

แต่จู่ๆ สวรรค์ ก็ไม่เป็นใจเอาเสียเลย เธอก็ว่าทำไมเมื่อคืนตาด้านขวาเธอทำไมถึงกระตุก ทั้งที่เธอแอบไปอ้อนวอนณิราให้พาไปรายงานตัวในเช้าวันนี้ โดยแลกกับน้ำหอมเคาน์เตอร์ แบรนด์ ที่ราคาแรงจนเธอแทบจะร้องไห้ออกมา เพราะต้องจ่ายค่าปิดปากด้วยฟ้าลันดาเลยกลั้นใจจ่ายไป

ปกติวาคินปกติจะนั่งเล่นเกม ที่ห้องนอนตัวเอง แต่ไม่รู้อะไรดลใจ ให้มานั่งเล่นที่ห้องรับแขกด้วย คนเป้นน้องสาวจึงเกิดอาการลุกลี้ลุกลน เพราะเธอไม่ได้เผื่อเวลาไว้เลย แล้วตอนนี้มันก็จะสายแล้วด้วย เท้าเรียวจึงแอบย่องเท้าเบาแสนเบา ขณะที่กำลังจะก้าวเท้าพ้นประตูบ้านแล้วเชียว ทว่า…

“วันนี้วันหยุดไม่ใช่หรอลันดา... เราแต่งชุดนักเรียนไปทำอะไร” วาคินเห็นน้องสาวแอบย่องๆ มองๆ เหมือนมีพิรุธ โดยปกติฟ้าลันดาเคยทำอะไรแบบนี้ที่ไหนกัน

“เอ่อ… คือว่าลันดาจะ…” วาคินจ้องหน้าน้องสาวนิ่ง ส่วนฟ้าลันดาก็ทำหน้าจะร้อไห้เพราะเธอกลัวไปรายงานตัวไม่ทัน

“แค่นี้ก่อนนะ กูพาลันดาออกไปธุระก่อน” วาคินจึงเอ่ยปากบอกเพื่อนในไมค์

“หนูก็จะบอกพี่คินเหมือนกันค่ะ ว่าจะพาน้องชายไปรายงานตัว รักพี่คินนะคะ” น้ำเสียงของเด็กวาคินซึ่งเป็นนักศึกษา ที่เล่นเกม ด้วยกันดังขึ้นมา พอได้ยินคำนี้วาคินก็รู้สึกเสียวสันหลัง คงไม่ใช่อย่างที่เขาคิดหรอกมั้ง นี่ฟ้าลันดาคงจะไม่แอบไปรายงานตัวเองหรอกใช่ไหม

“พี่คินลันดารีบ กลับมาลันดาค่อยมาอธิบายให้ฟังได้ไหมคะ” ฟ้าลันดามองเห็นรถณิราที่จอดรออยู่หน้าบ้าน เท้าเล็กก็สวมรองเท้าเสร็ จแล้ว ก็จะวิ่งไปหน้าบ้านทันที

“ลันดานี่มันไม่ใช่เรื่องเล็กเลยนะ พี่ว่าเราควรที่จะบอกเวหา” วาคินยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองจนยุ่ง

“ก็เมื่อวานคุณเวหาทำหน้าดุ... ไว้ลันดาจะหาโอกาสบอกคุณเวหา” เพราะทุกครั้งชายหนุ่มไม่เคยโกรธเธอนาน ถึงเขาจะดุแต่ก็จะตามใจตลอด

“เวหาเป็นผู้ปกครองเราลันดา มันดูแลเรามาอย่างดีตลอด การโดนมองข้ามมันทำให้เสียความรู้สึก เราดื้อมากเลยนะลันดา” ถ้าเขาไม่นั่งเล่นเกม อยู่ คงไม่รู้เรื่องเหมือนกัน ฟ้าลันดาเริ่มจะคิดตามคำพูดของวาคิน เธอเริ่มรู้สึกไม่ดีเหมือนกัน คิดว่าเย็นนี้จะรีบโทรบอกเวหา

“เวหาวันนี้ลันดามารายงานตัวเข้ามหาวิทยาลัยมึงรู้หรือเปล่า” นี่เป็นครั้งแรกที่วาคินไม่ตามใจฟ้าลันดา ปกติจะเข้าข้างตลอดแต่ครั้งนี้ยัยตัวแสบจะเอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้ว ที่มากกว่านั้นวาคินกลัวว่าพี่ชายจะมึนตึงกับฟ้าลันดา

“อืม”

วาคินพูดไม่ออก ได้แต่อ้าปากค้าง น้ำเสียงขานรับสั้นๆ ส่งกลับมาก่อนที่เวหาจะวางสายไป วาคินเริ่มจะนั่งไม่ติด นั้นก็น้องสาวอีกฝั่งก็พี่ชาย ถ้าครั้งนี้รอดเขาจะบวชให้เลย

“โปรด” มือเล็กดึงมือเพื่อนสนิทของตัวเองไว้ ฟ้าโปรด ณิรา คือเพื่อนที่ฟ้าลันสนิทมากที่สุดตั้งแต่จำความได้

เวหากับวาคินรู้จักครอบครัวของณิราเป็นอย่างดี ฟ้าลันดาเป็นเพื่อนกันกับณิราตั้งแต่เธอย้ายโรงเรียนใหม่ตอนอนุบาล 2 ตั้งแต่ตอนที่คุณยายกรรณิกาซึ่งก็คือคุณยายแท้ ๆ ข องฟ้าลันดาแต่งงานกับคุณปู่เหินฟ้า เธอจึงได้ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านอนาคินทร์ ซึ่งอยู่หมู่บ้านเดียวกันกับณิรา

บิดามารดาของฟ้าลันดาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์ กรรณิกามีลูกสาวเพียงคนเดียว หลังจากลูกสาวเสียชีวิตเธอจึงแต่งงานใหม่กับเหินฟ้า อนาคินทร์ ซึ่งก็คือปู่ของ เวหาและวาคินนั่นเอง เรื่องบังเอิญอีกเรื่องก็คือ พ่อและแม่ของเวหาและวาคินก็จากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เหมือนเช่นกัน

แต่ตอนที่ฟ้าลันดาย้ายเข้ามา พี่ชายตัวทั้งสองคนก็โตเป็นหนุ่มแล้ว ทั้งคู่เรียนอยู่มัธยมปลายปีสุดท้ายก็จะเข้ามหาวิทยาลัย ตอนนั้นเธอจำได้ว่าเธอกลัวเวหามาก เพราะเขาชอบทำหน้าดุเวลาที่เธอเดินไปหยิบหุ้นที่วางอยู่ในตู้โชว์

“ไม่ต้องทำหน้าเศร้า กล้าที่จะซ่าต้องเตรียมตัวรับโทษ” ณิรายืนกอดอกมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยความระอา

อะไรดลใจเพื่อนเธอให้มาเรียนคณะเภสัชฯ กัน เรียนหนักก็หนักเวลาพักผ่อนก็ไม่มี

“ก็อย่างที่เคยเล่าให้ฟังไง” ฟ้าลันดายืนทำหน้าเศร้า พูดกับณิราเสียงเบา

“คิดทันตอนนี้ก็ไม่ช่วยอะไร เตรียมคำพูดให้ดีว่าจะบอกพี่เวย์ยังไงดีกว่า” ฟ้าลันดาจึงเดินหลบหลังเพื่อนตอนเดินเข้ามาในร้านกาแฟ

“ลันดาคณะเภสัชฯฯมันเรียนหนักมากเลยนะ เรารู้หรือเปล่า” วาคินพูดขึ้น

“ลันดาชอบเภสัชฯจริง ๆ นะคะพี่คิน ถึงเหตุผลที่โปรดบอกมันจะใช่ส่วนหนึ่งด้วยก็ตามที ตอนแรกลันดายื่นคณะแพทยศาสตร์ ด้วยซ้ำ แต่สอบสัมภาษณ์ไม่ผ่าน” ฟ้าลันดาเงยหน้าพูดกับวาคินด้วยแววตาจริงจังกว่าทุกครั้ง ชายหนุ่มเลยไม่กล้าที่จะตำหนิอะไรมากนัก

“ลันดาพี่ไม่เคยมองว่าเราไม่เหมาะสมกับอนาคินทร์ และไม่เคยมองว่าเราเป็นคนอื่น ส่วนเรื่องเวหาพี่ว่าเราเตียมหาเหตุผลดี ๆ เพื่อที่จะคุยกับมัน เพราะตอนนี้มันกำลังนั่งเครื่องกลับจากภูเก็ต มา หรือไม่แน่ตอนนี้มันอาจจะรอเราอยู่ที่บ้านแล้วก็ได้” ใบหน้าเล็กเงยหน้าขึ้นมองวาคินพร้อมกับเบ้ปากคว่ำ ดวงตาเรียวสวยส่งตาตาออดอ้อน จนชายหนุ่มเสมองไปอีกทาง

“พี่รักเราเหมือนน้องสาวพี่จริงๆ รักเรามากกว่าเวหามันเสียอีก ตอนเราอยากเกเรพี่ยังพาเราหนีมันเลย จำไม่ได้หรือไง”ทุกอย่างที่ทำเกิดจากที่วาคินกลัวน้องสาวไม่รัก เขาเฝ้าดูแลและให้ความรักและความอบอุ่นมาตลอด แถมยังรักมากกว่าพี่ชายที่คลานตามกันออกมาอีก พูดแล้วเขาก็รู้สึกน้อยใจ

&&&&

เอาตอนใหม่มาฝากแล้วนะคะ ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ มาแล้วค่ะตอนที่ 2 ขอกำลังใจกดหัวใจให้เขาด้วยนะคะ อยากจะร้องให้ส่งร้านเกลาแล้วมันไม่ได้เลยมาเกลาเองใหม่ พูดไม่ออกเหนื่อยมากกก