Novels by รลิณา

ทว่าแฝดพี่อย่างเวหากลับคล้ายผู้เป็นบิดามากกว่ามารดา มีเพียงดวงตาสีน้ำตาลกับผมสีเมล็ดกาแฟเท่านั้นที่เหมือนแม่ นอกนั้นเหมือนพ่อเกือบหมด มีความเป็นผู้นำ นิ่งเงียบ พูดน้อย เจ้าเสน่ห์ สุขุมเยือกเย็น มีรังสีบางอย่างทำให้คนอยู่ใกล้รู้สึกหวาดกลัวเวลานี้เวหาพาฟ้าลันดาแวะซื้อชีสเค้กและทีรามิสุที่ร้านประจำที่ถ้าผ่านทางนี้เป็นต้องแวะทุกที ในบ้านมีเธอคนเดียวที่ชอบกินของหวาน“จะกินหมด” ชายหนุ่มเหลือบตามองก่อนที่จะขับรถออกจากร้าน“ลันดาจะซื้อไปฝากฟ้าโปรด” หลังจากที่นั่งกินปิ้งย่างด้วยกันนานเกือบ 2 ชั่วโมง ยัยตัวเล็กก็เลิกประหม่าตื่นเต้นที่จะอยู่ใกล้เขาแล้วแล้วชายหนุ่มก็นิ่งเงียบ แล้วชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีกเลย จนรถแล่นเข้ามาจอดภายในโครงการดังย่านทำเลทองของอนาคินทร์ที่เธอพึ่งเคยมาเป็นครั้งที่สอง ใบหน้าเล็กขมวดคิ้วงุนงงด้วยความสงสัย หรือว่าเขาจะพาเธอมาทำความรู้จักกับมาริริน“ มาทำอะไรที่นี่คะ ไม่ใช่ว่าพึ่งรู้ตัวว่าต้องพาลันดามาทำความรู้จักแฟนตัวเองหรอกนะคะ” ด้วยความลืมตัวร่างบางก็เผลอพูดออกมาด้วยความน้อยอกน้อยใจใบหน้าเล็กเชิดขึ้นน้อยๆ แถมยังชำเลืองมองเขาด้วยหางตาเพียงเล็กน้อยอีก เวหายืนนิ่

เวหาพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้น มือหนาจับที่คีบพลิกเนื้อบนเตาย่างให้คนตัวเล็กที่จ้องตาเป็นมัน คำพูดที่บอกว่าจะย่างเองตอนนี้คือ เคี้ยวไม่หยุด แก้มพองออกมาจนเวหาส่ายหน้า น้อยครั้งที่เธอจะกินเยอะแบบนี้ แถมยังหวงของกินอีกตอนเด็กหลังยายกรรณิกาคุณยายของเธอเสีย ฟ้าลันดายิ่งทานยากมากขึ้น วาคินมันก็ตามใจน้องน้องไม่กินมันก็ไม่บังคับมันจะมีเนื้อโคขุนชิ้นโตที่เป็นเนื้อชิ้นโตที่ต้องใช้กรรไกรตัดเป็นชิ้นบนเตา แล้วย่างหญิงสาวเห็นเวหาทำเหมือนจะง่ายจึงอยากลองทำบ้าง“ ลันดาอยากทำ” คนตัวโตพยักหน้า พนักงานหญิงที่มือหนึ่งใช้ที่คีบเนื้อ ส่วนอีกมือกำลังใช้กรรไกรตัดเนื้อเป็นชิ้นพอดีคำให้หญิงสาว หลังใช้อุปกรณ์เสร็จมือเรียวก็หยิบมาลองอย่างดีใจเหมือนได้ของเล่นชิ้นใหม่“ทำไมดูทำกันง่าย... ร้อน” ยัยตัวแสบร้องออกมาแล้วรีบวางกรรไกรกับที่คีบเนื้ออย่างเร็ว เมื่อเธอทนความร้อนจากเตาที่ร้อนจนแทบจะลวกมือเธอไม่ไหว จึงรีบขอสละสิทธิ์นั้นทันที แถมตอนกำลังตัด ไขมันเนื้อสัตว์ที่หยดลงโดนความร้อนควันก็พุ่งขึ้นมาอีก ถึงจะมีตัวดูดควันอยู่แล้วก็ตาม คนที่คอยตามใจถึงกับส่ายหน้าไปมากับความดื้อดึง“มันจะร้อนนะคะ” พนักงานที่คอยย่างเนื

หญิงสาวจึงเบียดตัวเองเข้าไปติดกับเบาะมากขึ้นกว่าเดิม ถ้าสามารถมุดแล้วสิงสถิตเข้าไปที่เบาะได้เลยคงจะดี“ลันดา... อยากลงตรงนี้” น้ำเสียงหวานพูดกับเขาเป็นคำที่สอง ขายหนุ่มเพียงแค่หันมามองแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา โทรศัพท์ที่ตกลงไปตรงปลายเท้า หญิงสาวก็ไม่กล้าก้มลงไปเก็บมันขึ้นมา“เมื่อไหร่จะหยิบมันขึ้นมา” ถึงตาจะมองถนนแต่หางตาเขาเห็นท่าทางของเด็กสาว ที่จ้องมองโทรศัพท์ของตัวเองที่ตกอยู่ปลายเท้านิ่ง“ลั... นดา... จะหยิบขึ้นมาตอนนี้ค่ะ”“ช่วงที่ฉันไม่อยู่เธอทำอะไรบ้าง”ตั้งแต่เด็กเธอมักมีเรื่องเล่าให้เขาฟังตลอดทาง เวลาเขาพาไปเที่ยวหรือพามาซื้อของข้างนอกในช่วงวันหยุด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นฟ้าลันดาจึงตื่นจากภวังค์ ร่างเล็กก้มลงใช้มือเรียวลูบคลำหาโทรศัพท์เครื่องเล็กของตัวเองที่วาคินเป็นคนซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเวหาได้กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ จากร่างเล็กกลิ่นหอมอ่อน ๆ เหมือนแป้งเด็ก เวหาพยายามควบคุมตัวเอง แต่ยิ่งกดมันยิ่งพลุ่งพล่าน ยิ่งเห็นสายคาดเบลท์รัดผ่านร่องอกอวบอิ่มที่เขาเผลอไผลไปมองคู่นั้นอีกแล้วภาพในหัวก็ลันภาพทีละฉากของคืนนั้นไม่หยุด ยิ่งพอร่างเล็กก้มหน้าลงเนินอกขาวผ่องที่มองเห็นบราสีเนื้อรำไร

หลังจากวันนั้นเวหาก็หายเงียบไปอีกครั้ง ฟ้าลันดาโกรธเขาที่หายหน้าไป จากที่ตอนแรกเธอคิดว่าเขาโกรธเธอเรื่องที่แอบไปรายงานตัว แต่ตอนนี้เธอกลับโกรธเขามากกว่าเสียอีก อยากโกรธเธอมากใช่ไหมโกรธเธอไปนาน ๆ เลยนะ เธอโทรไปก็ไม่ยอมรับเธอสาย “คนนิสัยไม่ดี...กลัวว่าลันดาจะกวนเวลาที่ตัวเองอยู่กับแฟนของตัวเองหรือไง” ตอนนี้ฟ้าลันดาเปิดเทอมเกือบสองสัปดาห์แล้ว แต่ณิราเปิดก่อนเธอ จึงกลายเป็นว่าช่วงหลังทั้งคู่ไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ยังสื่อสารกันผ่านโซเซียลตลอดเวลา ตอนนี้เวหานั่งอยู่ในรถเพื่อมารอรับฟ้าลันดา เขาให้วาคินทักไปบอกว่ามารออยู่ที่ตรงไหน ส่วนฟ้าลันดาพอเปิดเทอมได้พบเพื่อนใหม่ ทั้งต้องปรับตัว ที่ต้องเปลี่ยนผ่านมาเป็นผู้ใหญ่ ทำให้แต่ละวันเธอเหนื่อยจนหัวถึงหมอนคือหลับสนิท ร่างเล็กลืมเรื่องแฟนของเวหาไปเสียสนิท จากตอนแรกจะเล่าให้วาคินฟังแต่เธอลืมไปเลย วันนี้เธออยากกินปิ้งย่างจึงคิดว่าจะทักไปบอกคนเป็นพี่ชาย แถมวันนี้ณิราก็ไม่มีเรียนเวลาไปนั่งกินกันหลายคนจะได้อร่อย ฟ้าลันดาจึงทักไปบอกวาคิน เขาเพียงแค่อ่านแต่ไม่ได้ตอบกลับมา “พรุ่งนี้เจอกันจ๊ะ ลันดา” เพื่อนใหม่ที่เป็นผู้หญิงโบกมือให้ “

ตอนนี้ฟ้าลันดาอาบน้ำและแต่งตัวด้วยชุดที่มาริรินเตรียมไว้ให้ ทว่าหญิงสาวก็ต้องขมวดคิ้วเรียวสวยด้วยความสงสัย ว่าทำไมชุดที่เธอสวมใส่ถึงพอดีตัวราวกับเธอซื้อเอง แล้วไหนจะชุดชั้นในอีกหญิงสาวนั่งลงบนโต๊ะพร้อมด้วยกระเป๋าใบเล็กสีฟ้าอ่อนที่ใส่โทรศัพท์มือถือไว้เธอนั่งมองมาริรินที่ใส่เสื้อกันเปื้อนกำลังทำข้าวต้มหมูสับให้เธออยู่ พอหญิงสาวมองเห็นเธอกำลังจ้องมองอยู่เจ้าตัวก็เลยส่งยิ้มให้“มีน้ำส้มคั้นสดในตู้เย็นนะคะน้องลันดา” มาริรินหันไปมองสาวน้อยด้วยความเอนดู หตาดูนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอม ไม่แปลกที่เวหาจะรักน้องสาวคนนี้มากถึงเธอจะรู้สึกแปลกใจในสรรพนามที่ฟ้าลันดาใช้เรียกเจ้านายฝาแฝดทั้งสองก็ตามที เด็กสาวตรงหน้าเรียกคุณกวาคินว่าพี่ส่วนคุณเวหากับเรียกว่าคุณ“ลันดาชอบดื่มน้ำส้มคั้นตอนเช้า พี่ริรินคงรู้มาจากคุณเวหาใช่ไหมคะ” “ ใช่ค่ะ กินเยอะๆนะคะ” พอได้ยินคำตอบมาริรินฟ้าลันดาก็ยิ่งเจ็บปวดหัวใจอีกแล้วสาวสวยตรงหน้าเพียบพร้อมทุกอย่าง ทำงานนอกบ้านช่วยเวหาก็ได้ แถมทำกับข้าวรสชาติก็อร่อย หยิบจับอะไรก็ดูสบายตาไปหมด ฟ้าลันดาแอบหลงรักเวหามาเกือบสามปี และเขาเหมือนเป็นทั้งชีวิตของเธอไปแล้ว เวหาอยู่ในชีวิตเธอตั

ฟ้าลันดายืนนิ่งมองวิวกด้านล่างด้วยความตะลึง ไม่ว่าจะเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาที่มีเรือสำราญกำลังร่องเรือกลางแม่น้ำ 4-5 ลำ มีทั้งขนาดใหญ่ กลางและเล็กผสมปนเปกันไป ตึกหลายสิบชั้น ตั้งเรียงรายกัน รวมถึงรถที่สัญจรเต็มถนนทุกสายอย่างเร่งรีบนี้อีกถ้าเป็นเวลากลางคืน มันจะสวยขนาดไหนกัน แอบเสียดายที่เมื่อคืนเธอไม่ได้เห็นมัน“ถ้าเป็นกลางคืนสวยมากใช่ไหมคะ” วิวทิวทัศน์ด้านห ทำให้ฟ้าลันดาหายขุ่นข้องหมองใจเป็นปริดทิ้ง“สวยมากค่ะ วันหลังน้องลันดาก็ลองตามคุณเวหามาดูนะคะ สวยกว่าตอนกลางวันมาก” ผู้หญิงของคุณเวหาช่างแสนดีเหลือเกิน เธอคิดว่าเขาคงเล่าเรื่องของเธอให้ฟังแล้วเป็นแน่หลังจากนี้ฟ้าลันดาคงจะถอยห่างจากเขาจริงๆจังๆสักที เพียงแค่คิดหัวใจดวงน้อยก็เจ็บจนจะทนไม่ไหวแล้วถึงแต่ก่อนเธอจะไม่เคยเห็นชายหนุ่มควงผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่การไม่เห็นไม่ได้แปลว่าไม่มี ผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างเขา ทำไมจะไม่มีผู้หญิงดี ๆ เข้ามาให้เลือกกันล่ะ ยิ่งจุดที่เขาอยู่ชายหนุ่มต้องเลือกเฟ้นเป็นอย่างดีแน่นอน ต้องเพียบพร้อมทั้งชาติดระกูล การศึกษา หตาทางสังคม และต้องช่วยงานเขาได้ด้วยยิ่งจะดีไม่ใช่หรอพอหันมามองตัวเองแล้ว ตอนนี้เธอมีกี่ข

ธนัชชามองมือตัวเองอาการตกใจเมื่อสักครู่เริ่มจะดีขึ้น​ นี่เธอเป็นลมไปเพราะแพ้ท้องหรอกหรือ นี่ลูกของเธอมาอยู่ในท้องเธอแล้วใช่ไหม​ ธนัชชาก้มมองหน้าท้องแบนราบของตัวเอง​ ก่อนจะมองหน้าท้องของอาริตา “ใคร... ท้อง แทนงง” ธนินท์เห็นใบหน้าลูกสาวซีดเซียวตกใจ เขายิ่งเจ็บปวดหัวใจ คิดว่าลูกสาวไม่อยากเก็บเด็กไว้ ธนัชชายังเรียนไม่จบคงยังไม่พร้อม “ไม่เป็นไรนะ ถ้าแทนตัดสินใจยังไง พ่อก็ตามใจหนูทุกอย่าง เอาออกก่อน..” ธนินท์กำลังจะพูดแต่กลับได้ยิน “ตัดสินใจอะไรครับ นั้นลูกของผม” เรื่องแรกยังไม่หายตกใจ แค่คราวนี้ร่างเล็กคือตกใจมากกว่าเดิม เจ้าสมุทรมรอยู่ที่นี่ได้ยังไง ไหนว่าเขาไปคุยงานที่ญี่ปุ่น แต่ประโยคสุดท้ายลูกเขากับใคร เขาพูดกับเธอหรอ “ขอเวลาส่วนตัว ผมขอคุยกับแม่ของลูกสองคน เรามีเรื่องต้องคุยกัน “ เจ้าสมุทรรีบตรงดิ่ง​มาที่โรงพยายาบาลภายใน 30 นาที เขาตื่นเต้นจนดีแลนด์​ก็นั่งไม่ติดไปด้วยเช่นกัน ธนินท์จำเป็นต้องถอยออกมาด้วยความไม่เต็มใจ รวมทั้งธาวินท์ด้วย เจ้าสมุทรนั่งลงบนเตียง ก่อนที่แขนหนาจะยกร่างเล็กมานั่งบนตัก พร้อมด้วย

เจ้าสมุทรจรดปลายปากกาเซ็นชื่อทำสัญญาให้มันจบภายในไม่กี่วินาที​ ยิ่งเจ้าสมุทรจ้องใบหน้าเขาไม่วางตา​ เหงื่อไคล​จึงหลั่งไหลออกมาเต็มหลัง​ ทั้งที่แอร์เย็นเฉียบ​มือหนายื่นสัญญาให้คู่ค้า​ ที่แทบจะร้องไห้กว่าจะนัดเจ้าสมุทรได้นั้นยากเย็นแสนเข็ญ แถมได้สัญญาระยะยาว 5 ปียิ่งดีใจขอบคุณไม่หยุด “มึงควรบอกกูว่า แทนแพ้ท้อง ก่อนที่มึง จะร่ายยาวเรื่องเธอเป็นลม” เจ้าสมุทรหยุดเดิน​ แล้วยกขาเตะหน้าแข้งของดีแลนด์อย่างแรงด้วยความโมโห “โอ้ย! เจ้านายครับผมเจ็บนะ” ดีแลนด์ร้องใคร่ควรไม่หยุด แต่ต้องรีบเดินก่อนที่เจ้าสมุทรจะย้อนกลับมา เตะหน้าแข้งเขาอีกครั้ง ธนัชชาหลับไปเกือบชั่วโมง ก่อนที่ปลายฟ้าจะมาปลุกร่างเล็กขึ้นมาแต่งหน้าทำผม เพื่อจะได้เตรียมตัวเข้าฉาก นักแสดงร่วมถ่ายเร็จแล้วเรียบร้อย เหลือตัวหลักนั้นคือธนัชชา ธนัชชาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองมึนศรีษะ จนต้องใช้แขนเรียวพยุงตัวเองไว้ พอได้กลิ่นน้ำหอมในฉาก ร่างเล็กเริ่มหายใจไม่ออกหน้ามืดตาลาย จนแขนขาอ่อนแรงก้าวขาไม่ออก แขนขาหมดแรงก้าวเดิน ร่างบางทรุดฮวบเป็นลมลงไปที่พื้น แต่บังเอิญช่างกล้องที่เดินตามหลังร่างเล

“ว่าไงไงไอ้เสือ” สายตาคมดุมองนิ่งสำรวจตรวจตรา มองดูเด็กสาวที่เดินมากับหลานชายคนโตของเขา การแต่งตัวเหมือนเด็กกะโปโลนั้น เรียกสายตาเรียบนิ่ง ที่เย็นเฉียบให้จ้องมอง เอริคมองดูแฟนของหลายชายของเขา ที่ถ้าไม่รู้มาก่อนแฟนของหลานชายอายุ 23 ปี เอริคคงคิดว่ายังไม่พ้นวัยเด็กด้วยซ้ำ เด็กคนนี้หรอจะเอาหลานชายที่แสนดื้อรั้นและเอาแต่ใจอย่างเจ้าสมุทรอยู่หมัด คริสโตเฟอร์ก็ยืนอยู่กับคนเป็นพ่อตัวเอง เขาทำตัวเหมือนผู้ชมคนที่หนึ่ง “คุณเอริค ให้เกียรติ​มารอรับแขกขนาดนี้เลย” เจ้าสมุทรเดินไปกอดเอริค ด้วยความคิดถึง ปู่ของเขาอายุ 65 ปี แต่เพราะดูแลตัวเองอย่างดี จึงทำให้ดูไม่แก่มาก เอริคจ้องมองใบหน้าเล็กของธนัชชา จนร่างเล็กยืนเก้ๆกังๆไม่รู้จะยืนตรงไหน “ปู่เลิกแกล้งเมียผมได้แล้ว เห็นไหมเธอจะร้องไห้แล้ว” เจ้าสมุทรดึงแขนเล็กมาใกล้เอริค ก่อนที่ปู่ของเขาจะยืนจ้องหน้านิ่งขรึม จนธนัชชารู้สึกประหม่าไม่กล้าสบตามอง “อายุเท่าไหร่แล้ว หวังว่าแอสตันมัน ไม่ได้บังคับขืนใจหนูใช่ไหม” ความอ่อนโยนของผู้หญิงตรงหน้า คงเรียกอาการอยากปกป้องของหลานชายเขาพุ่งขึ้

เจ้าสมุทรพาธนัชชามาเยี่ยมนิชาดาที่โรงพยาบาล ตอนนี้ร่างเล็กนั่งคุยกับมารดาไม่หยุด ทั้งที่ก่อนหน้ากว่าเขาจะปลุกเธอให้ลุกขึ้นมาล้างหน้า ออกมาหามารดาของเธอ นั้นยากเย็นแสนเข็ญ​​ ตอนนี้ที่แคลิฟอร์เนีย​กำลังจะเข้าฤดูหนาว เจ้าสมุทรกลัวที่สุดว่าร่างเล็กจะไม่สบาย การผ่าตัดเล็กเอาแท่งยาคุมกำเนิดที่ใต้แขนออกให้เธอนั้น มีร่าได้จัดการนัดอาจารย์​หมอไว้แล้วเรียบร้อย “หนูผอมไปหรือเปล่าลูกน้องแทน ก่อนที่แม่จะมาอเมริกา ทำไมเราอ้วนกว่านี้” นิชาดาลูบตามตัวของลูกสาว ที่ตอนนี้ร่างเล็กกำลังนั่งปลอกผลไม้ให้เธออยู่ “ก็หนูอยากทำงาน แต่คุณเจ้าห้ามเยอะไปหมด” เจ้าสมุทรเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินคนตัวเล็กพูดถึงเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นแอบชำเลือง​มอง​ดูเขา แต่ดันสบตาเข้ากับสายตาคมดุของเขาเข้าพอดี นิชาดาเผลอหลุดหัวเราะออกมาจนเผลอไอตามมา “คุณแม่อย่าออกแรงเยอะ เดี๋ยวก็โดนลุงหมอดุอีกนะคะ” มือเล็กวางองุ่นไว้บนจานให้มารดาอย่างรักและเป็นห่วง​ ถึงเธอจะเคยโกรธ​ และไม่เข้าใจนิชาดาว่าทำไมถึงไม่กลับมาหาเธอเลยตอนเด็กๆ​ แต่พอเอาเข้าจริงแล้วนะ​

ก่อนที่ร่างเล็กจะผุดลุกขึ้นแล้วดิ้นออกจากอ้อมกอดเขา ก็ว่าอยู่ทำไมทุกครั้งที่มองหน้าเจ้าสมุทร เธอถึงรู้สึกคุ้นเคยเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน ตั้งแต่เจอดวงตาคู่นี้ครั้งแรกแล้ว ถ้างั้นเธอจะกล้าขอความช่วยเหลือจากเขาหรือไง “จำได้ แล้วใช่ไหม” เจ้าสมุทรเผลอยิ้มออกมา​ ก่อนที่จะจ้องดวงตาคู่สวยคู่นี้นิ่ง ร่างเล็กโผล่เข้ากอดเขาเต็มแรง แขนเรียวเล็กกอดคอเขาแน่น “ทำไมคุณไม่บอกหนู.. หนูคิดว่า... คิดว่าคุณตายไปแล้ว คุณรู้ไหมหนูกลับไปพร้อมกลับยายแล้วเอาขนมกลับมาให้คุณ แล้วเจอเลือดเต็มไปหมด…คิดว่าคุณตายแล้ว.. อื้ออ” คืออะไรนี่เธอร้องไห้เลยหรอ เจ้าสมุทรจึงดึงร่างเล็กมากอดแล้วเพิ่มแรงรัดร่างเล็กแน่นกว่าเดิม พร้อมทั้งโยกตัวไปมาเหมือนเด็กน้อย เพื่อให้เธอหายเศร้าใจ “แต่ฉันกลับมาหาเราอีกครั้ง คนแถวนั้นบอกว่าเราย้ายบ้านไปแล้ว ตอนนั้นมาดามแพรพิชชาถึงขนาด​ จะรับเรามาเป็นลูกสาวบุญธรรมด้วยซ้ำ เกือบแล้ว... เกือบได้เป็นน้องสาวก่อนเป็นเมีย” ธนัชชาเผลอยกมือตีแขนเขาแรงด้วยความมันเขี้ยว อารมณ์อย่างนี้ยังมาเล่นอีก ตอนนั้นยายเธอเสียพอดี น้านิอรจึงรับเธอไปดูแลต่

“ถ้า.. งั้นหนู..” ธนัชชาไม่กล้าพูดออกมาว่า เธอไม่คุมกำเนิดแล้วก็ได้ ถ้าเขามาช่วงนี้และหลังเรียนจบ 1 ปี ที่เธอเคยวางแผนว่าจะพักก่อนที่จะต่อปริญญาโท​ ถ้าเขามาก็ดี ​​​​​​ “ไม่ต้องเครียด​ เรามานอนพักกัน​ไม่ต้องพับแล้วผ้า​ อีกห้องมีแต่เสื้อผ้าเรา​ฉันเตรียมไว้จนหมดแล้ว” เจ้าสมุทรได้แจ้งมีร่าโทรไปนัดอาจารย์​หมอ เรื่องการผ่าตัดเอายาคุมที่ฝังอยู่ต้นแขนเล็กออก เขาเคยจะพาเธอไปเอาออกตั้งแต่รู้ความจริง​ แต่แพลนที่วางไว้คงต้องพับเก็บ​ เมื่อร่างเล็กยังไม่พร้อมเจ้าสมุทรก็ไม่อยากบีบบังคับเธอ “ถ้าอย่างนั้นเราไปโรงพยาบาลกัน” เจ้าสมุทรก็ยังคงนิ่งเขาเข้าใจ ในสิ่งที่เธอบอก​​ ผ่านไปเกือบสามนาที ที่เจ้าสมุทรพยายามรักษาสีหน้าให้นิ่ง เพราะความตื่นเต้นมากเกินไป จึงดีดตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วมองใบหน้าเล็ก​ ก่อนที่จะก้มลงจูบ​ที่เปลือกตาเธออย่างแผ่วเบา​ แล้วลามมาที่ปลายจมูกเล็กอย่างรักใคร่​ “ไม่เจ็บหรอกฉันสัญญา​ มีร่านัดอาจารย์​หมอให้แล้ว” ธนัชชาจ้องหน้าคนตัวโตนิ่ง ก่อนที่จะทำปากยื่นออกมา ทุกอย่างดูเตรียมพร้อม​ นี่เขารู้อยู่แล้วใช่ไหมว่